Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,036 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    24

    Overall
    35,036

ตอนที่ 4 : 2nd Round Just need to propitiate.<rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

2ndRound

Just need to propitiate.

แค่อยากเอาใจ...แค่นั้นเอง

 

“เลอ่ะ...”

                ฉึก!

“เลิกตามข้าเสียทีเถอะครับ”

                ดาบเรียวถูกเฉียบเข้ากับกำแพงเฉียดเส้นผมสีม่วงไปเล็กน้อย แอมไพร์ที่ยังยิ้มร่าแต่แอบหน้าซีดในใจมองดาบข้างใบหน้าอย่างเกร็งๆ และสุดท้ายเลโอก็เดินจากไปอีกตามเคย

“เดี๋ยวก็ดีขึ้น...ดีขึ้นบ้าอะไรน่ะไอโร!”ราชินีทุบโต๊ะน้ำชาอย่างแรงพลางร้องโอยครวญ”ดีขึ้นม๊ากมาก จากที่แค่เดินหนีตอนนี้มีใช้อาวุธแล้วนะเออ!

“ขนาดนั้นเลยหรอครับ?”คาร์เรย์ที่นั่งร่วมวงอยู่ด้วยเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ

“ก็ใช่น่ะสิ! นี่พวกเจ้าบอกข้าหน่อยสิทำยังไงเลโอถึงไม่เมินข้าน่ะ!”แอมไพร์พุ่งไปหาอัศวินวารีพร้อมใบหน้าเหมือนจะร้องไห้

“พวกข้าจะไปรู้ได้ไงล่ะครับ พวกเราจำตอนที่เจอกันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ”เคอร์รีสเอ่ยก่อนยกชาขึ้นจิบ

“นั่นมันเป็นความผิดเจ้าคนเดียวเลยไอโร! บอกว่าจะดีขึ้นๆสุดท้ายเกือบโดนเจื๋อนทิ้ง!

                พออัศวินทั้งสองช่วยอะไรไม่ได้ราชินีก็หันไปโวยใส่องค์ราชาอีกรอบ สองอัศวินเฝ้ามองการกระทำอย่างแปลกใจ การใช้คำพูดแลน้ำเสียงของแอมไพร์ที่มีต่อคนรักต่างจากครั้งแรกที่เจอกันมากจนกลัวว่าจะเป็นคนละคนกัน แต่ที่แปลกคือไอโรไม่มีท่าทีแปลกใจสักนิด

“ก็เขาบอกไว้ว่าเกลียดท่านจนอยากจะฆ่าทิ้งนี่ครับ เรื่องดาบก็ไม่แปลก”

                อัศวินวารีเอ่ยอย่างใจเย็น แต่อีกฝ่ายกับหันควับมามองทั้งยังโผลเข้าไปจับไหล่อีกฝ่ายเขย่าๆจนสุดแรง

“แต่นี่มันสองอาทิตย์แล้วนะที่อยู่กับข้ามา เขาไม่เปลี่ยนความคิดหน่อยหรือไง?!

“เปลี่ยนความคิดเลโอน่ะยากกว่าเปลี่ยนกระแสน้ำให้ย้อนกลับอีกนะครับ”

“ขนาดนั้นเลย!

                แอมไพร์โอดครวญพึมพำดูไม่ได้ศัพท์อยู่กับตัวเอง สภาพขององค์ราชินีแทบจะลงไปนั่งคุยกับไส้เดือนดินที่ผ่านมาเสียแล้ว น่าหดหู่จนเคอร์รีสต้องวางแก้วชามาช่วยปลอบ

“ขออนุญาติครับ”

                เสียงทหารตัวประกอบเป็นราวกับเสียงผู้กำกับสั่งให้นักแสดงเริ่มแสดง แอมไพร์ยืดตัวขึ้นพรวด ภาพที่ทหารผู้นั้นได้เป็นจึงกลายเป็นภาพองค์ราชินีกำลังจิบน้ำชายามบ่ายกับองค์ราชาและอัศวินทั้งสองท่ามกลางหมู่มวลพฤษา ช่างงดงามแท้...

“ม่ะ...มีอะไรหรือ?”

                เคอร์รีสที่ผงะกับการเปลี่ยนบุคลิกฉับพลันของคนที่ตนปลอบเอ่ยถามอย่างติดๆขัดๆ

“มีจดหมายจากพระราชาเมืองอคาเนย์มาถึงพระราชาขอรับ!

                คาร์เรย์รับมันมาก่อนโบกมือให้ทหารคนนั้นออกไป อัศวินวารีเช็กดูว่าไม่มีอันตรายใดๆก็ส่งให้แก่ราชา

“ซวย...”

                คำนิยามคำเดียวที่หลุดออกมาจากปากไอโรหลังจากที่อ่านจดหมายน้อยกลอยใจจบ แอมไพร์ที่ปลดเก๊กเอียงคอมองไอโรอย่างฉงน

“มีอะไรหรือ?”

“พรุ่งนี้พระราชาเมืองอคาเนย์จะส่งเจ้าชายมายังเมืองนี้เพื่อดูงาน”

“อ้าว!ก็ดีแล้วนี่ ถือว่าเชื่อมมิตรภาพระหว่างยูโนสซิสกับอคาเนย์”

                แอมไพร์ที่ไม่รู้อะไรหันมองหน้าทุกคนที่ซีดลงถนัดตาเมื่อได้ยินแบบนั้น ยิ่งมองเขายิ่งไม่เข้าใจ

“ท่านไม่รู้อะไรองค์ราชินี”เคอร์รีสว่าพลางลูบขมับ

“องค์ชายเมืองอคาเนย์น่ะ...แสบจะตาย”คาร์เรย์ว่าด้วยท่าทีไม่ต่างจากพี่ชาย

“แถมยังเป็นแค่เด็กสิบสองขวบด้วย...พรุ่งนี้พวกเจ้าต้องอยู่ช่วยข้านะเคอร์รีส คาร์เรย์”

“เสียพระทัย พรุ่งนี้พวกข้าต้องไปดูป้อมทางชายแดน”

สองพี่น้องตอบพร้อมเพรียงกันราวกับนัดแนะกันมาอย่างไรอย่างนั้น ทางฝั่งไอโรก็ได้แต่จิ๊ปากก่อนจะยิ้มแย้มสว่างสดใสดุจพระอาทิตย์ยามเช้า

“เดี๋ยวข้าส่งคนอื่นไปแทน”

“โอ๊ะ!ข้าเพิ่งนึกได้ว่าหากเดินทางวันนี้ ตอนนี้ ก็น่าจะถึงพรุ่งนี้สายๆ ทูลลา”พูดจบคาร์เรย์ก็ลากพี่ชายตนไปทันที

“ข้าไปด้วยดีกว่า^^;

                แอมไพร์ทำท่าจะเผ่นแผ้วไปอีกคนติดเสียตรงที่ว่าโดยคว้าคอเสื้อไว้จากองค์ราชาผู้ร่าเริงก่อน

“จะไปไหนหรือแม่ยอดรักของข้า?”

“จะไปเอารักมา ถวายแด่เจ้า...”

“ไม่ต้อง!

“แง!!!!!

 

                ร่างบางในชุดกระโปรงยาวนั่งท้าวคางถอนหายใจอยู่ริมหน้าต่าง นัยน์ตาสีม่วงทอดมองขบวนเสด็จที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้สิ่งปลูกสร้างที่ตนอาศัยอยู่เรื่อยๆ มือเรียวจะปัดปอยผมที่เหลือจากการมวยสูงออกจากใบหน้าอย่างอารมณ์ไม่ค่อยจะดี เขาควรได้นอนให้ครบแปดชั่วโมงสิ!

“แอมไพร์ พวกนั้นมากันแล้วนา ไปช่วยข้าหน่อยจิ-3-“

“ไม่ต้องมาแบ๋วใส่”

                ร่างระหงส์บ่นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เดินตรงไปหาคนที่รออยู่ พระราชาแย้มยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายในชุดสวย อย่างน้อยเขาก็มั่นใจว่าเลือกคนไม่ผิด

“เจ้าสวยมาก”

“มันเป็นเรื่องที่แน่นอน”

                องค์ราชินีว่าอย่างไม่มีถ่อมตัวใดๆ แอมไพร์หลับตาเพื่อเรียกสติกลับคืนมาและทันทีที่เปลือกตาบางเปิดความสง่าก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

“ไปกันเถอะ ให้แขกรอมันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าบ้านควรทำ”

                ไอโรพยักหน้ารับก่อนเดินตามร่างนั้นไป ในใจภาวนะเพียงสิ่งเดียว..

                ไอ้เด็กบ้านั่น ให้มันดีขึ้นจากเดิมทีเถอะ!

 

“มากันแล้วหรือครับ”น้ำเสียงแข็งกระด้างช่างประชดประชันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพระราชาและพระราชินีเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่

“ไม่เจอกันนานนะ เซย์เนล”ไอโรที่มีความเป็นผู้ใหญ่แกล้งทำหูทวนลมไม่ได้ฟังน้ำเสียงแข็งกระด้างนั่น“ดูท่าจะเดินทางมาเหนื่อยนะ”

                อีกฝ่ายปรายตาสีส้มมองคนที่มีทั้งอายุและยศมากกว่าด้วยแววตาหยาบๆ”นั่นมันก็แน่นอน”

                “ฮ่ะๆๆ จริงสิ นี่ข้าจะแนะนำให้รู้จัก ราชินีของข้า เรื่องนี้รู้กันแค่ในวัง เจ้าได้รู้ก่อนคนนอกคนอื่นๆเลยนะ”

                พระราชาดูช่างมีความรักเด็กเสียจนน่าส่งไปประกวดนางงานเสียนี่นี่กระไรนัก  มือเรียวดึงมือแอมไพร์มาด้านหน้าตนเพื่อแนะนำตัวให้ แอมไพร์ก็ถึงแม้จะไม่ชอบใจปฏิกริยาของเจ้าชายด้านหน้าตนแต่ก็พยายามยิ้มเข้าไว้

“นี่คือแอมไพร์ นางสวยใช่ไหมล่ะ?”

“สวัสดี”

                เจ้าชายเซย์เนียลมองแอมไพร์ด้วยหางตาก่อนหัวเราะหึ”ท่านพี่คิดยังไงเอากระเทยมาเป็นราชินี”

“....”

                ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบชั่วอึดใจ ไอโรพยายามลูบหลังคนที่อยู่ด้านหน้าตนเพื่อให้อีกฝ่ายเย็นลง เขารู้ดีว่าราชินีของตนตามจริงแล้วจุดเดือดต่ำขนาดไหนกัน

“ขออภัยที่ข้าเป็นผู้ชายนะครับ!

                แอมไพร์กระแทกเสียงก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องโถง

“ไม่มีมารยาท”เซย์เนลกล่าวไล่หลัง แอมไพร์จึงหันมายิ้มมุมปากพร้อมทั้งตอบกลับไป

“มารยาทน่ะมีครับ แต่ไม่ใช้เพราะกลัวเสียมารยาท อีกทั้งมารยาทน่ะมันสามารถเลือกใช้ได้กับคนที่มีมารยาทเช่นกันเท่านั้น”

                ทิ้งระเบิดไว้ตูมใหญ่แล้วร่างระหงส์ก็เดินออกจากห้องโถงไปโดยไร้การฟังคำคัดค้านใดๆ ไอโรอ้าปากผงาบๆเหมือนปลาขาดน้ำยามมองร่างที่เดินออกไป แอมไพร์กำลังอารมณ์บ่จอยส์T^T

“เลโอ เจ้าตามแอมไพร์ไปที ฟิวส์ขาดขนาดหนัก”

                ไอโรกระซิบกับอัศวินนภาที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ เลโอปลายตาสีเทามองอีกฝ่ายชั่วครู่ก่อนเดินออกไป เพียงไม่นานนักที่ออกจากท้องพระโรงมาอัศวินนภาก็พบกับแผ่นหลังของราชินีแอมไพร์ อีกฝ่ายเดินดุ่มๆดูท่าว่าจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาตามมา

“ราชินี”

“อะไร?”

                อีกฝ่ายหันมาตอบเสียงห้วนก่อนเดินต่อไปทำให้เลโอต้องเร่งฝีเท้าไปดึงไหล่อีกฝ่ายไว้

“อย่าเพิ่งมายุ่งกับข้าได้ไหม! ทีข้าเดินตามเจ้าล่ะหนีจัง พอข้าไม่สนแล้วจะมาเดินตามทำไม!

“ท่านกำลังพาล”

“เออ!

                แอมไพร์กระชากเสียงก่อนทิ้งตัวลงนั่งกับระเบียงข้างทางเดิน ใบหน้าสวยบูดบึ้งแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เมืองนั่นมันสอนเจ้าชายกันยังไงให้หยิ่งยโสแถมไร้มารยาทขนาดนั้นน่ะ! เจ้าชายน่ะมันต้องสุภาพอ่อนหวาน มีน้ำใจไม่ใช่ทำสายตารังเกียจคนอื่น โวย!หงุดหงิด”

                ร่างบางกระทืบเท้ากับพื้นโดยไม่สนใจว่ารองเท้าจะกระเด็นหลุดไปไหนหรือเปล่า เลโอทำได้เพียงปลายตามองอย่างราบเรียบก่อนจะก้มลงเก็บรองเท้ามาใส่ให้อีกฝ่าย แอมไพร์เสนัยน์ตาลงมองอีกฝ่ายก่อนจะเบ้หน้าแล้วมองออกไปทางอื่น

“หงุดหงิดไปก็ไร้ค่านะแอมไพร์”

                เสียงของพระราชาดึงให้แอมไพร์หันมอง มือเรียวยื่นมาจับหน้านั้นไว้เบาๆ ในที่สุดไอโณก็สลัดเด็กนั่นมาง้อภรรยาสุดสวยได้ อยากกู่ร้องออกมานัก....

“เจ้าไม่เหมาะกับใบหน้าหงุดหงิดหรอก”

“ยุ่งน่า!

                ราชินีบัดมือนั้นออกก่อนเบนหน้าหนีไปทางอื่น ไอโรทำได้เพียงยิ้มแห้งให้กับเลโอที่ยืนอยู่ใกล้กัน

“ท่าจะโมโหจริงแหะ”พระราชาพึมพำ

“ขอล่ะแอมไพร์ ไม่กี่วันเอง ทำดีกับเขาหน่อย”ไอโรว่าเสียงนุ่ม

“ไม่!

“ขอร้องล่ะนะ”

                คนสวยหันมองไอโรด้วยความหงุดหงิด สีหน้าไม่พอใจนั่นยิ่งเพิ่มเข้าไปอีก

“เจ้าไม่เคยขอร้องอะไรใครง่ายๆ ยิ่งกับข้าเจ้าแทบไม่เคย มีแค่เรื่องเดียวและมันสำคัญมากเจ้าถึงขอร้อง แปลว่าเด็กนั่นมันสำคัญมาก ก็ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการก็ได้!

                พูดจบอีกฝ่ายก็หายไปทันทีโดยไม่เห็นแม้แต่เงา ไอโรได้แต่ยืนอึ้งเพราะทำอะไรไม่ถูก

“ข้าว่าเขาคงจะหึงท่าน”เลโอบอก

“หึง?”

“คนทุกคนย่อมไม่อยากให้คนรักให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่า”

“นั่นมันใช่ แต่แอมไพร์กับข้ามัน..เฮ้อ! ช่างเถอะ แอมไพร์เองก็เข้าใจยากมาแต่ไหนแต่ไร”

                พระราชาถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม ทำไมองค์ราชินีที่รักของเขาถึงทั้งดื้อด้านและไม่ยอมฟังเขาบ้างเลยนะ พระราชาเงยหน้าขึ้นมาสั่งอัศวินคนสนิทด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

“ข้าว่าเขาคงจะอยู่ห้องและอาจจะโกธรๆข้าอยู่ ฝากเจ้าไปบอกเขาทีว่าให้ไปเจอกันที่ลานประลอง ข้าเตรียมโกโก้ร้อนไว้ให้ด้วย”

“ลานประลอง?”

“เซย์เนลจะเลือกคนคุ้มกันเขาระหว่างอยู่ที่นี่ด้วยตัวเองน่ะ”

 

ก๊อกๆ

“ขออนุญาติครับ”

                ฟุบ!

                หมอนสีแดงถูกปาใส่หน้าเลโอทันทีทีเขาเปิดประตูเข้าไปในห้องของแอมไพร์ อีกฝ่ายนั่งขัดสมาธิในชุดเสื้อก้ามกับกางเกงขายาวเรียบร้อย ใบหน้าสวยๆเรียบสนิทดูไม่สบอารมณ์

“ท่านไม่ควรปาหมอนใส่หน้าคนที่มาเปิดประตูห้องท่าน”

“เจ้าก็ควรรอให้ข้าอนุญาติก่อนค่อยเข้ามาไม่ใช่พูดเสร็จก็เข้ามา ถ้าข้าแก้ผ้าอยู่จะทำยังไง?”

“ก็ไม่ทำยังไง เพราะท่านก็เป็นผู้ชาย”

                แอมไพร์จิ๊ปากที่อีกฝ่ายยืนนิ่งต่อปากต่อคำกับเขาอยู่ ในเวลาแบบนี้เขาไม่มีอารมณ์มากพอจะไปต่อปากต่อคำกับใครทั้งนั้น

“ไอโรให้ข้ามาตามท่าน”

แอมไพร์เบนหน้ามาทางเลโอก่อนจะเบ้ปาก”ฝากบอกเขาด้วยว่าข้าไม่ไป”

“ไอโรบอกให้ท่านไปที่ลานประลอง เขาเตรียมโกโก้ร้อนไว้ให้ท่านแล้ว”

“โกโก้เหรอ?”

                คล้ายๆเลโอมโนเห็นภาพแอมไพร์มีหูกับหางกระดิกดิ๊กๆเหมือนหมาน้อยนอกวัง อัศวินนภาทำได้เพียงกุมขมับด้วยความปวดหัว ถ้าราชินีเมืองนี้ล่อได้ด้วยโกโก้ ทุกอย่างคงจบสิ้นแน่

“รอข้าแป๊ป”

                ไม่รอให้เลโอตอบว่าจะรอหรือไม่อีกฝ่ายวิ่งไปเปิดตู้หยิบเสื้อแขนยาวแบบจีนสีแดงออกมาสวมก่อนจะถักผมบนหัวเป็นเปียเดียวด้วยความรวดเร็ว

“ข้าพร้อมไปกินโกโก้แล้ว ป่ะ!

 

                เจ้าชายเซย์เนลนั่งท้าวข้างอยู่บนที่นั่งข้างๆกันกับไอโร นัยน์ตานั้นทอดมองการประลองที่จัดขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะเนื่องจากเขาไม่มีอะไรทำมากกว่า ทีแรกเขาตั้งใจจะทำตัวเป็นเด็กดีให้ไอโรและคนอื่นๆพึงพอใจ แต่พอทันทีที่มาถึงแล้วรู้ข่าวว่าพี่ชายมีภรรยาแล้วมันทำให้เขาไม่พอใจเป็นที่สุด แถมอีกฝ่ายยังเป็นกระเทยตามที่เขาเข้าใจด้วยนั่นยิ่งทำให้ความหงุดหงิดพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“ไอโร~”

                เสียงทุ้มนุ่มที่เขาจำได้ว่าเป็นของคนรักของพี่ชายทำให้เผลอเสนัยน์ตาไปมองช่วงครู่ ถึงแม้จะไม่ยอมรับในตัวอีกฝ่ายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าราชินีนั้นสง่างามมากจริงๆ หากเขาไม่ได้ฟังเสียงก็คงหลงนึกว่าเป็นสาวงามที่ไหนสักแห่ง หรืออาจเป็นเจ้าหญิงจากเมืองไหนสักเมือง และที่น่าหลงใหลที่สุดคงเป็นดวงตาสีม่วงเข้มที่ลึกลับน่าค้นหาเสียนี่กระไร

“ไหนโกโก้ล่ะ?”

                แอมไพร์เอ่ยถามก่อนนัยน์ตาสีม่วงจะเสมองเซย์เนลแล้วยิ้มให้แบบผ่านๆ

“อยู่บนโต๊ะไง”ไอโรยิ้มรับ

                เซย์เนลเฝ้าดูการกระทำของร่างบางที่ดูร่าเริงกว่าคนที่โมโหเขาแล้วเดินหงุดหงิดออกจาห้องโถงไป ร่างนั้นยังคงพูดคุยหยอกล้อกับไอโรอย่างสนิทสนมสร้างความไม่พอใจแก่เซย์เนลมากเข้าไปอีก มือเรียวคว้าได้แก้วข้างตัวก่อนเขวี้ยงมันลงพื้น เสียงแก้วแตกเรียกความสนใจจากคนในบริเวณนั้นได้ดีพอควร

“เกิดอะไรขึ้นหรือเซย์เนล?”พระราชาถามด้วยความงงปนตกใจ ทางแอมไพร์ก็เอียงคอมองอย่างสงสัยก่อนจะลุกขึ้นมาจากที่นั่ง

“แก้วพวกนี้ถ้าไม่เก็บให้ดีมันจะบาดมือเอานะเนี่ย”

                ร่างบางย่อตัวลงเอานิ้วเขี่ยเศษแก้วที่ตกอยู่กับพื้น

“แอมไพร์อย่าไปเล่น เดี๋ยวก็บาดมือเอาหรอก”

“ไม่บาดหรอก อ๊ะ!

“แอมไพร์!

                ไอโรลุกขึ้นจากบัลลังค์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องของอีกฝ่าย ร่างสูงรีบรุดเข้ามาดูรอยแผลเล็กๆบนปลายนิ้วของคนผมม่วง

“เจ็บไหมเนี่ย”

“เจ็บสิ”

                แอมไพร์ว่าด้วยใบหน้าน้ำตาคลอเล็กๆก่อนจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาที่มุมปากเมื่อเห็นเซย์เนลมองอยู่ พระราชินีจงใจชัดๆ!

                คิดว่าข้ามองไม่ออกหรือว่าเจ้าเป็นเช่นไร เด็กน้อยเอ๋ย

                เจ้าชายน้อยทำสีหน้าไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายกำลังแก้เผ็ดตนด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง เซย์เนลกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดที่ยังคิดหาทางแก้แค้นคืนไม่ได้

“อ่อ! จริงสิท่านแอมไพร์ข้ามีเรื่องอยากถาม”

                ทั้งแอมไพร์และไอโรต่างเงยหน้าขึ้นมาจากแผลบนนิ้วของคนผมม่วง ทั้งคู่ต่างมองคนพูดด้วยความสงสัย

“ท่านแอมไพร์ที่มีทั้งใบหน้าและรูปร่างเหมือนผู้หญิงแบบนี้ ไม่อายบ้างหรือไง?”

“เซย์เนล!

                ไอโรหน้าซีดเมื่อได้ยินคำถามที่น่าจะก่อกองไฟขนาดยอ่มๆขึ้นที่กลางที่นั่งชมการประลองได้ แต่ตรงกันข้ามเมื่อหันไปเขากลับพบรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มแทนความโกธรเกรี้ยว อีกทั้งมันยังแฝงไปด้วยบรรยากาศที่เขาไม่คิดจะได้พบจากคนคนนี้ด้วยซ้ำ

                ความเศร้า....

“ข้าไม่เคยคิดอายนะท่านเซย์เนล ทั้งใบหน้า ทั้งรูปร่าง ต่อให้เหมือนผู้หญิงข้าก็ไม่เคยอับอายใครสักคน เพราะมันคือของขวัญที่ข้าได้รับ อีกอย่างความแข็งแกร่งน่ะ เขาไม่ได้วัดกันที่รูปร่างหรอกนะเจ้าชายน้อย เขาวัดกันที่ใจต่างหาก”

                แอมไพร์ว่าก่อนยิ้มโชว์ฟัน คำพูดนั้นทำให้ราชินีชนะขาดลอยโดยไม่ต้องต่อรอบให้เสียเวลา ฝั่งเจ้าชายน้อยทำได้เพียงกัดฟันกรอดๆแล้วหันกลับไปชมการประลองต่อ

[“ผู้ชนะคือท่านเลโอขอรับ!!!!!]เสียงประกาศผลประลองดังขึ้นเพียงไม่นานหลังจากที่เซย์เนียลละสายตากลับไป สมองน้อยๆเริ่มประมวลผลและคิดแผนบางอย่างที่จะทำให้อีกฝ่ายอับอายขายหน้าได้ขึ้นมา

“ท่านบอกว่าความแข็งแกร่งอยู่ที่ใจใช่ไหมท่านแอมไพร์?”

“อะไรอีกล่ะคราวนี้?”เด็กหนุ่มชักสีหน้าอย่างไม่ปิดบัง

“ลงไปสู้กับเลโอให้ข้าดูหน่อย เอาชนะเขาให้ข้าดูหน่อย”

“หา!! เอาชนะเลโอ มีหวังข้าได้ถูกฆ่าตายกลางสนามน่ะสิ”

                แอมไพร์พึมพัมมองซ้ายขวาหาทางหนีทีไร่แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จมากเท่าที่ควรนัก ร่างบางถอนหายใจยาวๆก่อนจะคว้าเอาดาบที่อยู่ข้างไอโรมา

“เจ้าจะทำอะไรแอมไพร์!

“ก็เอาใจเจ้าชายน้อยของเจ้าไง”

                ว่าจบร่างนั้นก็กระโดดลงไปจากที่นั่งชมที่สูงจากลานประลองมากกว่าสิบเมตร! ทันทีที่ทิ้งตัวลงบนพื้นทรายเสียงเฮก็เงียบกริบ เลโอมองคนที่ลงมาด้วยความไม่เข้าใจอีกทั้งยังมาพร้อมดาบอีกด้วย

 “เลโอ มาสู้กับข้าตามความต้องการของเจ้านั่นกัน!!

                แอมไพร์ตะโกนจบก็พุ่งเข้าประชิดเลโอทันที อัศวินนภายกดาบขึ้นป้องรับด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่ได้ตื่นตะหนกเมื่ออีกฝ่ายบอกแล้วว่าจะโจมตีเป็นนัยๆ อีกทั้งยังไงเสียคนตรงหน้าก็ไม่เคยฟังความคิดใครอยู่แล้ว ดาบเรียวถูกฟาดลงมาตรงๆด้วยความรุนแรงที่น่าเหลือเชื่อว่าแขนเล็กๆนั่นจะมีพละกำลังขนาดนี้ เลโอเบี่ยงดาบอีกฝ่ายให้พ้นตัวเองก่อนจะหมุนตัวเตะไปที่ก้านคออีกฝ่ายจากนั้นจึงเสือกดาบตามไปติดๆ ทางฝั่งแอมไพร์เองทันทีที่เอนตัวหลบขาของอัศวินนภาได้กับยกดาบขึ้นกันแทบจะทันที ยื้อกันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนคนผมม่วงจะดันใหดาบอีกฝ่ายลงพื้นไป ร่างบางกระโดดขึ้นสูงก่อนจะพุ่งดาบไปที่ลำคอโดยไร้การยั้งมือเพราะมั่นใจว่ายังไงเลโอก็คงหลบได้ กลายเป็นว่าแอมไพร์กลายเป็นฝ่ายรุกไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ

“นี่มันบ้าอะไรกันน่ะ”

                เซย์เนลมองการประลองด้านล่างอย่างทึ่งๆ เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงลงไปไม่นานแล้วก็คงแพ้เลโอไป เพราะเขานั่นมั่นใจในฝีมืออัศวินหนุ่มที่เขาเห็นฝึกดาบทุกครั้งที่เขามาเที่ยวเมืองนี้ แต่กลายเป็นว่าทั้งสองสลับกันรุกและรับอย่างไม่น้อยหน้ากัน

“อย่าดูถูกแอมไพร์เชียวนะเซย์เนล การที่ข้าจะเลือกใครสักคนน่ะไม่ได้สนแค่หน้าตาหรอกนะ”

                พระราชาหนุ่มยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากคล้ายบอกให้กุมความลับในการเลือกแอมไพร์เข้ามาของเขาเอาไว้ก่อนจะเบนสายตาไปจับจ้องการต่อสู่ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นได้การต่อสู้ของเลโอกับคนที่มีฝีมือทัดเทียมกัน

“เข้ามา”

“ไม่บอกก็เข้าไปอยู่แล้วล่ะจ้า~”

                แอมไพร์แกล้งพูดเสียงหวานยั่วโมโหอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้ผลเลโอยังคงสงบนิ่งจนน่าหมันไส้  ดาบเรียวเสือกเข้าไปข้างใบหูของเลโอ เฉี่ยวไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นโชคดีที่อัศวินนภาเอียงหัวหลบได้ทันก่อนอีกฝ่ายจะยกดาบขึ้นปัดให้ดาบของแอมไพร์ห่างออกไปพร้อมทั้งพุ่งเข้าหาร่างบาง

“เสร็จข้า”

“แน่ใจ?”

                ด้วยใบหน้าที่ห่างกันเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาของทั้งคู่จึงสอดประสานกัน แอมไพร์นั้นอ่านความคิดเลโอไม่ออกจากแววตา ผิดกับเลโอที่อ่านแววตาเจ้าเล่ห์ของแอมไพร์ออกอย่างชัดเจน แต่ที่แย่คือการอ่านออกแต่คนผมแดงกลับไม่เข้าใจความหมายสักนิด กว่าจะรู้ตัวเข่าขวาก็กระแทกเข้ากับท้องของเขาอย่างจังก่อนจะตามมาด้วยลูกเตะเบาๆที่เสยปลายคางเขาไป เลโอลอยหวือไปด้านหลัง มือเรียวแตะที่พื้นเพื่อปรับการทรงตัวก่อนหมุนตัวกลางอากาศมาหยุดนนั่งกึ่งยืนเอาเข่ายันพื้นไว้หนึ่งข้างด้วยอากาศหอบหายใจ แอมไพร์ยกดาบพาดบ่าแล้วเดินเข้ามาใกล้คนที่กำลังเช็ดเลือดที่มุมปากอยู่

“ท่านเบาแรงทำไม?”

                เลโอถามด้วยความไม่พอใจ ต่อให้อีกฝ่ายจะเก่งแค่ไหนเขาก็ไม่มีวันโกธรเท่าอีกฝ่ายออมมือให้ ราชินีค้อมตัวลงมามองหน้าเลโอใกล้ๆด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ชอบทำ

“ข้าแค่สู้เพราะเจ้าเด็กนิสัยเสียนั่นต้องการ เพราะงั้นข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บมาก ยอมแพ้ข้าตรงนี้เถอะข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าเลยนะเนี่ย”ร่างบางว่าก่อนทำปากยื่นๆด้วยอารามเอาแต่ใจ

“งั้นข้าจะสอนท่านว่า ในสนามไม่มีคำว่าใจดี

“ห๊ะ!

                พลั่ก!

                หมัดหนักๆถูกส่งอัดเข้ากับท้องของแอมไพร์จนร่างนั้นไอโขลก มือเรียวยกชึ้นกุมท้องด้วยความจุกก่อนยกดาบขึ้นดันดาบที่เหวี่ยงลงมาด้วยมือเดียวทั้งยังก้มหน้าอยู่

“ถ้าเจ้าไม่เลิก ข้าคงต้องทำให้เจ้าเลิกโดยไม่บาดเจ็บ"เสียงทุ้มนุ่มแบบเดิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่เหมือนเดิม มันคือความเรียบสนิทไร้ความรู้สึก

                มือที่กำลังสั่นเทาเพราะการออกแรงรับอย่างฝืนๆขยับเข้าหาตัวทีละน้อยก่อนออกแรงส่งทั้งดาบทั้งคนที่ปะดาบด้วยกระเด็นออกไป เพียงชั่ววูบที่เลโอเผลอหลับตาเพราะแรงปะทะร่างของแอมไพร์ก็หายไปจากประสาทการรับรู้ของอัศวินหนุ่ม รู้อีกทีก็เมื่ออีกฝ่ายมาอยู่ด้านหลังตน เลโอหมุนตัวด้วยความรวดเร็วพร้อมวาดดาบใส่อีกฝ่ายแต่ฝั่งนั้นก็หายไปทันทีเช่นกัน ความเร็วที่เคยมั่นใจว่าเหนือกว่าใครของเลโอตกไปทันทีเมื่อเจอกับแอมไพร์ มือที่ถือดาบค้างอยู่รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของปลายดาบที่มากขึ้น พอสติกลับมาเลโอถึงได้เห็นว่าแอมไพร์ยืนอยู่ที่ปลายดาบของเขา เขารีบชักดาบกลับก่อนฟันไปยังตำแหน่งที่อีกฝ่ายน่าจะอยู่ แต่อีกฝ่ายกลับไปปรากฎตัวอยู่กลางอากาศทั้งยังเคลื่อนไหวด้วยความเร็วพุ่งเข้าหาเลโอ ดาบบางลงปะทะที่ปลายดาบของเลโอด้วยความจงใจ

“กฎของการประลองดาบคือต้องมีดาบ ใครไม่มีดาบก็ถือว่าแพ้”

                แกร๊ก!

                ดาบเล่มงามของเลโอเกิดเสียงเบาๆก่อนมันจะหักเป็นสองท่อนในเวลาพริบตา แอมไพร์ลงมายืนกับพื้นพร้อมเสียงประกาศชัยชนะของผู้บรรยาที่ไม่ได้ทำหน้าที่เลยเพราะมัวแต่ดูพวกเขาสู้กัน ปลายดาบบางหันเข้าจ่อที่ลำคอของอัศวินหนุ่ม

“เจ้าแพ้แล้ว”ร่างบางกล่าวก่อนลดดาบลง เลโอจ้องซากดาบที่พื้นก่อนตวัดสายตาไปที่อีกฝ่าย

                หมับ!

“ท่านทำบ้าอะไร!!!!!

                แอมไพร์เบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายพุ่งใส่ตนทั้งยังกระชากคอเสื้อแล้วตะโกนใส่หน้าเสียงดัง

“ล่ะ..เลโอ...”

“วันนี้ท่านทำตัวให้ข้าสามารถ...เกลียดได้มากที่สุด!

                สิ้นเสียงตวาดเลโอจึงปล่อยมือจากคอเสื้อแอมไพร์พร้อมแรผลักอย่างแรงจนร่างบางเซถลา อัศวินผมแดงเดินออกนอกสนามไปท่ามกลางความงงและตกใจของแอมไพร์

“แอมไพร์!

                พระราชารีบกระโดดลงมาดูอากาศของราชินีที่ยืนนิ่ง พอเข้ามาดูใกล้ๆถึงได้รู้ว่าคนผมม่วงตัวสั่น เซย์เนลที่เดินเข้ามาก็สังเกตได้ ไอโรยื่นมือไปแตะไหล่ร่างนั้นเบาๆแต่อีกฝ่ายกลับสะดุ้งราวกับโดยมีดแทง แอมไพร์ค่อยๆหันมาด้วยแววตาสั่นระริก

“ข้า...ข้าทำอะไรผิดไอโร?”

“ดาบนั่นเป็นของดูต่างหน้าของแม่เจ้านั่นน่ะ”

!!!!

แอมไพร์ก้มเก็บดาบที่หักเป็นสองท่อนกองอยู่กับพื้นขึ้นมา ตอนนี้ราชินีดูเหมือนลูกนกตัวเล็กๆที่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ว่าแม่นกไม่กลับรังมาหลายวันแล้ว

“ไอโร..ข้ากลัว”

เจ้าของเรือนผมสีทองดึงแอมไพร์เข้าไปกอดเบาๆ ร่างนั้นยิ่งสั่นเทาหนักขึ้นไปอีก เสียงสะอื้นเบาๆทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆอย่างเซย์เนลรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังร้องไห้

“เซย์เนลเจ้ากลับไปที่ห้องก่อน ไว้ข้าจะกลับไปคุยกับเจ้า”

 

แสงจันทร์นวลสาดส่องเข้ามาทางกระจกใสบานใหญ่ที่ติดไว้แทนผนัง ร่างบางนอนแช่น้ำอยู่ในอ่างขนาดใหญ่สีขาวพร้อมทั้งทอดมองดวงจันทร์เต็มดวงไปด้วย กลีบกุหลาบสีแดงลอยล่องเต็มผิวน้ำบดบังเรือนร่างใต้น้ำได้เป็นอย่างดี

“หายตกใจแล้วเหรอแอมไพร์?”

ร่างบางเสตามองคนที่ยืนพิงขอบอ่างที่ตนแช่อยู่ก่อนยิ้มอ่อนๆ

“ก็นิดหน่อยน่ะ ข้าไม่เคยถูกใครตวาดก็เลยตกใจไปหน่อย”

“แต่ใบหน้าตอบเจ้ากลัวนี่แอบน่ารักน่าแกล้งเบาๆนะ”

ไอโรจับข้อมืออีกฝ่ายก่อนดึงร่างนั้นให้ช่วงตั้งแต่เอวขึ้นมาพ้นเหนือน้ำ นัยน์ตาสีทองสบกับดวงตาสีม่วงสดใสก่อนค่อยๆโน้มหน้าเข้าใกล้ แอมไพร์ใช้มืออีกข้างที่เหลือแตะที่ไหล่อีกฝ่ายก่อนค่อยๆไล้ขึ้นไปกลางหน้าผากอีกฝ่าย

เป๊ะ!

“ข้าเจ็บนะ!

นิ้วเรียวดีดเข้ากับกลางหน้าผากของไอโร แอมไพร์เสตามองคนที่โวยวายก่อนนั่งลงแช่น้ำอีกครั้ง นัยน์ตาสีม่วงสื่ออารมณ์เหนื่อยหน่ายเล็กๆ

“ใครใช้ให้เจ้าอินกับบทมากนักล่ะไอโร เจ้าแค่วานให้ข้ามาเป็นองค์รักษ์ส่วนตัวโดยแกล้งทำเป็นภรรยาของเจ้าเพื่อหลอกพ่อเจ้าที่อยากได้ลูกสะใภ้เต็มที่ไปในตัว อย่ามาคิดล่วงเกินข้าเชียว ข้าไมได้มีรสนิยมแบบนั้น”

“แต่เจ้าก็ไม่ชอบผู้หญิงนี่!

“นั่นมันเพราะข้ามีเหตุผล คนที่ไม่เคยโดยผู้หญิงนับร้อยไล่ฆ่าเพราะโดนหาว่าแย่งสามีชาวบ้านแบบเจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก!”ว่าจบราชินีกำมะลอก็วักน้ำใส่หน้าพระราชาตัวจริงไปทีหนึ่ง

“ใครใช้ให้เจ้าสวยเกินหญิงของจริงเล่า พวกนางคงเสียศูนย์น่าดูเมื่อรู้ว่าเจ้าเป็นปู้จาย~”

แอมไพร์ไม่ตอบอะไรเพียงแค่หัวเราะในลำคอเท่านั้น ความเงียบจึงเขาปกคลุมทั้งคู่อีกครั้งหนึ่งจนไอโรคนพูดมากเริ่มอึดอัดขึ้นมา

“เจ้าน่ะ ลงไปสู้กับเลโอทำไมกัน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้อยากทำเพราะเซย์เนล”

แอมไพร์ยังคงเงียบไม่ตอบสิ่งใดไม่ต่างจากเมื่อครู่ เขาทำเพียงวักน้ำขึ้นมาแล้วเทมันคืนสู่อ่างอีกครั้ง

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ข้ากลับห้องก่อนก็แล้วกัน อย่าแช่น้ำนานล่ะเดี๋ยวเป็นหวัด”

ร่างสูงเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป สิ้นเสียงปิดประตูห้องราชินีก็ยกมือขึ้นวางบนขอบอ่างก่อนเกยคางบนมือตัวเอง

“ถามว่าทำไมถึงอยากสู้หรอ...ข้าไม่ได้อยากสู้หรอกแต่อยากชนะเพื่อให้เจ้านั่นยอมรับข้าบางแค่นั้นเอง...”เปลือกตาบางปิดลงเบาๆก่อนเอื่นเอ่ยคำสุดท้ายออกมา

“แค่นั้นเองจริงๆ...”
 

ราชินีที่สามารถล่อได้ด้วยโกโก้...จบกันแล้วสินะอนาคตของยูโนสซิส//ปาดน้ำตา
เอาล่ะครับ!ผมขอขอบคุณคอมเม้นที่มาเจิมทั้งสี่คอมเม้น พวกคุณๆน่ารักมากมายกร่ายกองอยากกระโดดเข้าไปกอดสักทีสองที ไว้มีเวลาว่างจะทักไปครับ ฮุ!
สำหรับคำถามที่คุณชินเรย์ได้ถามกับเลโอไว้ว่า




เชิญเลโอมาไข้ข้อข้องใจครับ...

เลโอ::ความจริงแล้วมุกนั้นข้า....
แอมไพร์::เขาต้องโดนสาวสลัดรักมาด้วยมุกนี้แน่ ถึงได้จำฝังใจและมาใช้กับข้าน่ะ!
เลโอ::องค์ราชินี...เขาถามข้า
แอมไพร์::ข้าแค่แสดงความคิดเห็นนี่
ไรต์::ใจเย็นๆครับทั้งคู่ สรุปแล้วเลโอได้มาได้ไงครับมุกนี้
เลโอ::ข้าไปเจอในFacebookมา

 

....ลูกป๋าเล่นเฟสด้วยเร๊อะ!


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #675 นิรนาม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 08:50
    อะโห....  อัศวันเล่นเฟสบุ๊ค(?) กร๊ากกกก

    ราชินีนี่ไม่ไหวนะ แค่โกโก้ก็ยอมแล้ว เหอๆ
    #675
    0
  2. #620 Katty Cheerfully (@kattycheerfully) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 15:39
    first snowwwwwww ไรท์รุ้ได้ไงว่าชอบเพลงนี้ ^///^
    #620
    0
  3. #529 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 11:50
    อ่า...อยากรู้อดีตองค์ราชนี
    #529
    0
  4. #427 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 00:42
    แอมไพร์ เก่งอะ เก่งมากกก
    #427
    0
  5. #398 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 20:20
    อิเลโองี่เง่า
    มาตวาดใส่ราชินีของเราได้ยังไง!!?
    เอาดาบสำคัญมาใช้ในการประลอง มันก็ต้องเสียหายบ้างอยู่แล้ว!
    สำคัญมากนักก็แขวนไว้สิย๊ะ!!!!
    (เข้าข้างราชินีเต็มที่)
    #398
    0
  6. #368 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 09:32
    ใครวะ!!!!!!?????
    #368
    0
  7. #231 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:43
    อ่านเรื่องนี้แล้วขำคนเดียวตลอด จบเห่!
    #231
    0
  8. #202 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:09
    สนุกคะ
    #202
    0
  9. #162 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:01
    ว่าแล้วเชียวว่าแอมไพร์ต้องไม่ธรรมดา
    แต่เป็นคนที่แปลกดีล่อได้ด้วยโกโก้
    #162
    0
  10. #157 Snowflake (@no-matter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:06
    เอ๋?ราชินีเป็นองครักษ์ส่วนตัวของพระราชา หุหุ แบบนี้น่าลุ้นดีแหะ55
    #157
    0
  11. #144 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:04
    ราชินีให้ฟีลมุคุจังยังๆไม่รู้แฮะ=w=;; (คิดไปเอง) 
    อา... โดนโกรธซะแล้ว
    #144
    0
  12. #72 Pair p. (@Deat_p) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 20:24
    เลโอนี่โหดเป็นบ้า //อวยราชินี //ได้ข่าวว่าราชินีที่เธออวยเขาไปหักดาบของต่างหน้าของคนอื่นนะ //เอาน่า
    #72
    0
  13. #49 เงาจันทรา (@wanalee12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 01:43
    จะจำไว้ว่างๆจะเอาโกโก้ไปล่อ 555
    #49
    0
  14. #38 DearL (@dearl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 15:49
    ล่อง่ายไปนะ 555+
    เธอเก่งปานนี้เพราะต้องคอยสู้รบปบมือกับบรรดาเมียๆ ชาวบ้านหรือเปล่า 555+
    #38
    0
  15. #28 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 00:04
    ห๊ะ! ราชินีล่อได้ด้วยโกโก้ ห๊ะ! ราชินีล่อได้ด้วยโกโก้ ห๊ะ! ราชินีล่อได้ด้วยโกโก้
    คือแบบว่า ถ้าท่านจะตามเขาไปง่ายขนาดนั้นอ่ะนะ... 
    แอมไพร์ เธอ(?)ช่างเก่ง เทพ เมพสุดๆ
    เลโอจ๊ะ ขอเฟสนายหน่อยสิ ^^
    #28
    0
  16. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 18:43
    สนุกมาก
    #19
    0
  17. วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 13:19
    รักคุณที่สุดค่ะ!!! >_<♥
    #8
    0
  18. #7 oOoLuNaoOo (@killer_of_derk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 20:15
    ระ...ราชินีเห็นแก่กินมากค่า
    #7
    0
  19. #6 alone in the death (@kwan8825) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 12:49
    อัพต่อสนุกดีค่ะ ไรท์อย่าลืมคาราเมลนะคะ
    #6
    0