Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,080 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,793 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    36

    Overall
    35,080

ตอนที่ 40 : 33rd Round::Don’t make me love you. <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

33rd Round

Don’t make me love you.

อย่าทำให้ฉันรัก ถ้าเธอไม่รัก ฉันกลัวตัดใจไม่ไหว


แอมไพร์นิ่งเงียบหลังคำพูดสุดท้ายถูกเอื้อนเอ่ยออกมา เขามองระเบียงที่ว่างเปล่าไร้เงาของอัศวินนภาด้วยดวงตาที่ปวดร้าวคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลโอนี่โง่เนอะ เชื่อที่เขาพูดเสียหมดเลย เชื่อว่าทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก เรื่องที่เขาไม่ได้รักเลโอเป็นเรื่องโกหก โง่จริงๆ โง่ไม่มีที่ติเลย แอมไพร์เค้นหัวเราะในลำคอแต่ความรู้สึกปวดร้าวที่อกกลับทำให้แอมไพร์ไม่อาจหัวเราะต่อไปได้ ที่แห่งนี้ข้างๆเขาไม่มีอีกแล้วสินะอัศวินหัวแดงจอมขี้บ่น ไม่มีอีกแล้วตลอดกาล

“เอมเพอร์”

เสียงนุ่มเอ่ยเรียกเขาจากด้านหลัง เพียงฟังลักษณะคำเรียกชื่อแอมไพร์ก็พอเดาได้ว่าใครที่เดินเข้ามายังห้องแห่งนี้ ร่างบางละสายตาจากระเบียงที่ว่างเปล่าไปยังพร่างของพี่คนรองที่เดินเข้าในห้อง

“เดม่อน เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

“พี่ต้องถามมากกว่านะน้องรัก”

เดม่อนเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงที่เตียงของเด็กหนุ่ม นัยน์ตาสีแสดมองใบหน้าของน้องชายด้วยความรู้สึกผิดที่เอ่อล้นออกมา ในดวงตาของอิมเพอร์ร่าไม่มีแววความขี้หงุดหงิดหรือโมโหง่ายเหมือนที่เคยแสดงออกต่อหน้าคนอื่นอีกแล้ว มันมีแต่ความอ่อนโยนและเปราะบางไม่ต่างจากแก้วสักใบ

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรนี่ ท่านคิดมากน่า”แอมไพร์ว่าพลางยิ้มออกมาจนตาปิด

มือของพี่คนรองยกขึ้นแนบใบหน้าของน้องชายคนสวยก่อนอิมเพอร์ร่าจะเม้มปากแน่น

“เขามาหาเจ้า...อัศวินมนุษย์คนนั้น เลโอ”

“ท่านเห็น?!

แอมไพร์ร้องออกมาด้วยความตกใจ สองมือจับกับมือของพี่ชายที่วางอยู่บนตักด้วยใบหน้าร้อนรน

“ข้าขอร้อง อย่าบอกพี่ใหญ่เรื่องนี้ ถ้าเขารู้เขาต้องเอาเรื่องหมอนั่นแน่ ข้าไม่อยากให้เขาเป็นอะไร”

ยิ่งมองใบหน้าที่อ้อนวอนของแอมไพร์มากเท่าไหร่อิมเพอร์ร่าก็เหมือนหัวใจจะแตกสลายเท่านั้น แอมไพร์ไม่เคยอ้อนวอนใครขนาดนี้ ไม่เคยใส่ใจใครขนาดนี้นอกจากพวกพี่ๆทั้งหกคน แต่นี่แอมไพร์กลับขอร้องเขา ร้องขอเพื่อคนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน แต่ทำให้แอมไพร์หวั่นไหวและเปลี่ยนแปลงได้อย่างน่าตกตะลึง

“พี่ไม่บอกพี่ใหญ่หรอกเอมเพอร์ จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากเราสองคน”จักรพรรดิปีศาจแห่งโทสะแย้มยิ้มงดงามออกมาบนใบหน้า

“แต่ก่อนหน้านั้นบอกพี่ก่อนได้ไหม...ทำไมเจ้าต้องบอกว่าเจ้าไม่ได้รักเขา เอมเพอร์...เจ้ารักเขา”

ยามที่พี่คนรองพูดคำนั้นออกมาเหมือนร่างนั้นจะร้องไห้มากขึ้นทุกทีๆ แอมไพร์มองใบหน้าพี่ชายด้วยความแตกตื่นก่อนจะส่ายหัวไปมาแล้วก้มหน้าลงกับตักตัวเอง

“รักแล้วมันได้อะไรล่ะเดม่อน ถ้าข้ายังทำเขาเดือดร้อนแบบนั้น”เด็กหนุ่มว่าเสียงสั่นๆ”ข้าไม่รู้ว่าพวกขุนนางจะกล่าวถึงเลโอว่าอะไรกันบ้าง จะว่าอะไรไอโรบ้างเรื่องชักศึกเข้าบ้าน แค่นั้นพวกเขาก็เดือดร้อนเพราะข้ามากพอแล้วเดม่อน และพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนเพราะข้าเพิ่ม ไม่จำเป็นเลย”

“เจ้าเลยโกหกเขา”

“เลโอไม่จำเป็นต้องรับรู้ทุกเรื่องก็ได้”

เด็กหนุ่มกล่าวออกมาเรียบๆพลางนึกถึงใบหน้าของคนที่ตนกล่าวถึง เลโอที่มองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน เลโอที่แสดงความเจ็บปวดออกมาต่อหน้าเขาเมื่อครู่ ยิ่งเลโอเจ็บแอมไพร์ยิ่งเจ็บหนัก เผลอๆสาหัสกว่ากันตั้งมากมาย การรักแต่แกล้งทำเป็นไม่รักนั่นหนักหนากว่าการไม่รักแต่แกล้งเป็นรักนัก เลโอไม่รู้เรื่องนี้แน่

“มีอะไรอยากอธิบายกับพี่ไหมเอมเพอร์”

เสียงนุ่มยังถาอย่างอ่อนโยนก่อนร่างของแอมไพร์จะโผลเข้ากอดอิมเพอร์ร่าเต็มแรง เด็กหนุ่มฝังหน้าลงกับไหล่ของพี่ชาย ด้วยเนื้อตัวสั่นเทาคล้ายคนที่หวาดกลัวต่อโลกภายนอก

“เขาเกลียดข้าแล้วเดม่อน! ได้ยินไหมว่าเขาเกลียดข้าแล้ว ฮึก...แต่นั่นเพราะข้าทำตัวเอง ทำให้เขาเกลียดด้วยความตั้งใจของตัวเอง ฮึก...”

“เจ้าทำแบบนั้นทำไมน้องพี่?”

“ข้าไม่ต้องการ ฮึก...ให้ใครมองเขาไม่ดี ไม่ต้องการ ฮึก ให้เลโอถูกมองว่าไม่ดี คนที่ข้ารักจะถูกมองแบบนั้นไม่ได้”

เสียงร้องไห้ที่เจ็บปวดดังออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มจนผู้เป็นพี่ยังต้องเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาด้วยอีกคน ในเวลาที่น้องอ่อนแอคนเป็นพี่ต้องเข้มแข็งมากกว่า มือเรียวลูบหลังร่างบางเบาไอย่างปลอบโยน

“เจ้าทำดีแล้วเอมเพอร์ ทำดีแล้ว มีแต่พวกข้าที่ทำไม่ดี ไม่ดีต่อเจ้าเลยสักนิด”

อิมเพอร์ร่ากล่าวกับน้องชายก่อนพยายามกระพริบขอบตาที่ร้อนพาวเพื่อไล่น้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา

“ถ้าไม่มีพวกข้าเจ้าก็ไต้องเจ็บปวดแบบนี้ ถ้าไม่ใช่พวกเรา...”

“ไม่ใช่! พวกท่านไม่ผิด อย่าพูดเหมือนอย่างที่เบลพูดนะ!

แอมไพร์รีบผละออกจากตัวพี่ชายตนเองเพื่อบอกปัด ร่างบางส่ายหัวทั้งใบหน้าเปื้อนน้ำตาเพื่อบอกปัดความผิดที่พี่ชายกำลังจะมอบใส่ตัวเอง

“ไม่ว่าใครก็ห้ามพูดแบบนี้อีกนะครับรู้ไหม พวกท่านไม่ผิด ไม่มีใครผิดเลย ข้าเองที่ผิด ที่ไม่ห้ามใจที่เผลอเอง อย่าโทษตัวเองอีกเลยข้าขอร้อง”

แอมไพร์ทำหน้าวิงวอนใส่พี่ชายคนรอง มือเรียวของอิมเพอร์ร่ายกขึ้นลูบเลือนผมสีม่วงของน้องชายอย่างรักใคร่ นัยน์ตาสีแสดแสดงออกถึงความรู้สึกผิดบาปที่มากเกินให้อภัย ตั้งแต่เล็กจนโตคนที่ดูแลแอมไพร์เสมือนแม่ก็คือพี่คนรองคนนี้ ทั้งนัยน์ตา ความอบอุ่น หรือแม้แต่รอยยิ้มแอมไพร์ไม่สามารถเทียงเคียงอีกฝ่ายได้สักอย่าง ถึงแม้ใครต่อใครต่างบอกว่าเขาเหมือแม่มากที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด ทั้งใบหน้า รอยยิ้ม แต่แอมไพร์คิดว่าไม่ใช่ เขาไม่ได้เหมือนแม่มากที่สุด เขาไม่เคยมองเงาตัวเองในกระจกแล้วหายคิดถึงแม่ แต่ยามที่เขาได้มองใบหน้าของอิมเพอร์ร่าร่างบางกลับหายคิดถึงแม่ของตนได้

“เจ้าจ้องหน้าพี่แบบนั้น มีอะไรหรือเปล่า?”เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสงสัยยามเมื่อแอมไพร์มองเขาด้วยสายตาที่เหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง

“พี่รอง...น้องมีเรื่องจะสารภาพ”เสียงของเด็กหนุ่มเอ่ยแผ่วเบาออกมาพลางหลบสายตาลงมองตักตน

“อะไรหรือน้องพี่?”เสียงทุ้มเอยถามกลับอย่างอบอุ่นประหนึ่งเทพมารดา

“จิตของสหายท่านพ่อ...จิตของโซโลมอนอยู่ที่เขา ที่เลโอ”

“พี่รู้แล้วล่ะ”

แอมไพร์สะบัดสายตาขึ้นมองพี่ชายของตนด้วยความตกใจ แต่ทางฝั่งพี่ชายคนดีกลับยังคงยิ้มให้อย่างไม่มีเปลี่ยนแปลงไปสักนิด

“พี่รู้แต่แรกว่าเขาคือคนผู้ถือครองจิตของโซโลมอน พวกเราพี่น้องรู้หมดแล้วเพียงแต่ถึงนั่นจะเป็นจิตของโซโลมอนจริง ร่างกายของเขาก็ยังไม่ใช่โซโลมอนอยู่ดี”

“ข้าได้มอบจิตของคนที่พวกเราไว้ใจได้ที่สุดให้แก่เขาไปเมื่อนานมาแล้ว”

“เจ้ายังเด็กนักแอมเพอร์ของพี่ เจ้าไม่รู้ประสีประสาใครจะหาความถือโทษเจ้าได้เล่าน้องรัก เจ้ามอบมันแด่คนที่เขาไว้ใจเช่นนั้นก็ไม่น่าแปลกใจอะไร”

สุรเสียงอบอุ่นเอื้อนเอ่ยไม่หยุดพัก นัยน์ตาสีแสดที่เคยเจือปนทั้งโทษะและความไม่น่ามองบัดนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นจนหาที่ได้เปรียบไม่ได้ ใบหน้ายามยิ้มออกมาที่มุมปากงดงามราวกับเทพธิดาสักองค์ ในความคิดแอมไพร์พี่รองนี่แหละที่สวยที่สุดแล้ว

“จงพักผ่อนเสียเทิดเด็กน้อย ปล่อยกายใจเจ้าได้อยู่กับตนบ้าง ไม่ต้องไปถือไปแบกไว้ในเรื่องของชายผู้นั้น ปล่อยให้มันไหลตามกระแสพรมลิขิตไป คิดถึงตนเอง รักตนเองก่อนเทิดน้องพี่ หากเจ้ายังรักตัวเองไม่ได้ ดูแลตัวเองไม่เป็นก็อย่าได้คิดที่จะไปรักใคร ในวันนี้ดูแลตนเจ้าให้ดีก่อนแล้วเรื่องของชายผู้นั้นสักวันบทสรุปที่แท้จริงจะปรากฎแก่เจ้าเอง”

“ครับ”แอมไพร์ค้อมหัวรับคำพูดของพี่คนรองก่อนจะมองส่งร่างของพี่ชายที่เดินออกไปทางประตูห้อง นัยน์ตาสีม่วงสลดลงครู่หนึ่งก่อนกล่าวพึมพำกับตนเอง

“ถึงเวลาที่ข้าต้องใช้สมองอีกแล้วสินะเลโอ”

 

นัยน์ตาสีแสดเฝ้ามองดูร่างบางในห้องที่มีสีหน้านิ่งเรียบประดุจรูปปั้น ดวงตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายราวกับกำลังมีเรื่องมากมายในจิตใจ ทั้งที่เอ่ยออกไปเสียขนาดนั้นแต่สุดท้ายแอมไพร์ก็ยังคงไม่คลายความคิดความกังวลลง อิมเพอร์ร่ารู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนโง่ผู้ไม่สามารถช่วยอะไรน้องได้เลยสักนิด

“เจ้าจะแอบดูน้องอีกนานไหม?”สุรเสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยขึ้นจากด้านหลังจนคนผมแสดต้องหันมองด้วยใบหน้ายุ่งๆก่อนจะเดินออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างไม่พอใจ

“ผู้ชายที่หามีความละเอียดอ่อนอย่างท่านจะไปเข้าใจอะไร”อิมเพอร์ร่าเอ่ยออกมาด้วยประโยคเสียดสีก่อนจะหยุดเดินและเบนหน้ากลับไปมองพี่ชายที่เดินตามหลังมา

“เฮ้อ...ข้าขอโทษที่หาใช่คนละเอียดอ่อนเช่นเจ้า เพียงแต่เอมเพอร์เรอร์โตแล้วเขาควรได้จัดการเรื่องตัวเองด้วยตัวเอง”

“กัปตันเรือยังต้องการต้นหนเรือเพื่อชี้ทางในการเดินเรือทั้งที่เขาเป็นหัวหน้า นับภาษาอะไรกับเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะต่อให้เขาดูเหมือนจะโตแล้วแต่เราก็ต้องมีหน้าที่ชี้แนะเขาอยู่ดี อีกอย่างข้าคงจะปล่อยให้เขาจัดการเองหากปัญหานี้มันไม่ได้มีเราเป็นต้นเหตุด้วย”เสียงทุ้มเอ่ยเจื้อแจ้วไม่หยุด มันอาจจะไม่มีความขุ่นมัวในน้ำเสียงนั่นแต่มองจากสายตาของอีกฝ่ายก็พอรู้ได้ว่าเจ้าตัวไม่พอใจนิดหน่อย

“เอาจริงๆจากใจเจ้าได้ไหม เลิกเก๊กได้แล้ว”พี่ใหญ่ว่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

ทางฝั่งอิมเพอร์ร่าก็มองหน้าพี่ของตนครู่หนึ่งก่อนจะกระพริบตาปริบๆแล้วเบ้หน้าออกมา น้ำตาใสเออล้นคลอเบ้าจนน่าหัวเราะเสียมากกว่าน่าสงสาร

“ข้าสงสารน้องอ่ะ!

พี่ใหญ่หัวเราะในลำคอก่อนจะกดหัวน้องชายที่ห่างกับตนเพียงปีเศษเข้ามากอดเบาๆพลางโยกไปมาเหมือนกล่อมเด็ก

“ข้าสงสารน้องอ่ะ สงสารน้อง สางสารน้อง!

“รู้แล้วข้ารู้แล้วอิมเพอร์ ข้ารู้แล้ว”

“หยุดหัวเราะไปเลยตาแก่! เจ้ามันผู้ชายไร้ความละเอียดอ่อน ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าก็คงหาแฟนไม่ได้แน่ๆ ฮื่อ! เจ้าต้องขึ้นคานจนหลานข้าบวชแน่!

“เจ้างอแงแบบนี้คิดว่าจะหาแฟนได้หรือไงเล่า ไร้สาระ ข้าจะอยู่คนเดียวเป็นเพื่อนเจ้าไปนั่นแหละ”

คุยไปคุยมากลับออกทะเลไปเสียอย่างนั้น อิมไพร์หัวเราะในลำคอนิดหน่อยกับอาการงี่เง่างอแงของน้องชายหัวแสด ด้วยส่วนสูงอันต่างกับเขาชนิดทิ้งห่างของอิมเพอร์ร่าบางทีเขาก็คิดว่าคนในอ้อมแขนเป็นน้องคนรองสุดท้องด้วยซ้ำ ใครจะไปคาดคิดว่าลูกคนรองจะออกมาตัวเล็กเหมือนน้องคนสุดท้องขนาดนี้ ตอนที่แอมไพร์ยังไม่เกิดใครต่อใครก็ชอบพากันเข้าใจว่าอิมเพอร์ร่าเป็นน้องเล็กของบ้านอยู่เรื่อย จนแอมไพร์เกิดมานั่นแหละอิมเพอร์ร่าถึงขยับมาเป็นน้องคนรองสุดท้อง

“เราจะช่วยอะไรเอมเพอร์ไมได้เลยหรือไงน่ะ ดูไร้ประโยชน์ชะมัด”เสียทุ้มว่าอู้อี้

“มันก็มีเรื่องที่เราพอช่วยได้นี่”

“หา?”อิมเพอร์ร่าผละออกจากอกพี่คนโตแล้วมองตาปริบๆ

“มีเรื่องอะไร?”

“มีแน่...แต่ข้าไม่บอกเจ้าหรอก ถือเป็นการลงโทษที่เจ้าเรียกข้าว่าตาแก่ก็แล้วกัน”พี่ใหญ่ที่ใครมองว่านิ่งสุดๆตอนนี้กำลังทำหน้าประมาณว่า”ก็ไม่รู้สินะ”ใส่น้องคนรองที่ร้องแง๊วๆอยู่ตรงหน้า

“วันนี้ก็รักกันดีเหมือนเคย”เสียงของน้องคนรองสุดท้องตัวจริงเอ่ยออกมาพลางทำหน้าหน่ายๆ

“ท่านพ่อกับท่านแม่เวอร์ชั่นแปลกตาอะไรงี้หรือเปล่านะ?”เซทซัสว่าพลางยิ้มๆ

“ข้าคิดว่าพวกเขาสองคนคงไม่มีใครได้แต่งงานแล้วอยู่กันไปแบบนี้แน่ๆ”ไคเซอร์ว่าแล้วทำหน้าปุเลี่ยนๆ

“รูปถ่ายของเขาทั้งคู่น่ะขายได้ราคาดีมากเลยนะในตลาดนัดปีศาจน่ะ”ไคซารี่ว่าก่อนยกกล้องขึ้นถ่ายรูปพี่คนโตกับพี่คนรองที่ยืนอยู่ห่างออกไปพอสมควร

ฟู่!!!!

มุมกำแพงทีจักรพรรดิปีศาจทั้งสี่มาแอบมองพี่ชายทั้งสองคนค่อยๆละลายลงไปเหมือนโดนน้ำกรดก่อนปีศาจทั้งสี่จะรับรู้ได้ถึงเงาทะมึนที่ค่อยๆตรงเข้ามาใกล้ ใบหน้าอันยิ้มแย้มแจ่มใส่ประหนึ่งคนผู้มีความสุขช่างไม่เข้ากันกับกากบาทสีแดงที่เต้นตุ้บๆอยู่ที่มุมหน้าผากเสียเหลือเกิน

“มันดึกแล้วควรรจะไปนอนกันได้แล้วนะน้องที่น่ารักของพี่”อิมเพอร์ร่าว่าพลางหักนิ้วมือตัวเอง

“อ่ะ...”

“ว๊ากกกกกกกกกกกก พวกข้าขอโทษครับพี่รอง!!!!

แล้วบรรดาจักรพรรดิปีศาจทั้งสี่ก็วิ่งหนีเพลิงพิษกัดกร่อนของพี่คนรองกันให้วุ่นวายท่ามกลางสายตาที่มองตามด้วยความปวดเศียรเวียบเกล้าของพี่ใหญ่ซึ่งกำลังยกนิ้วขึ้นมากดหว่างคิ้วตัวเองเบาๆอยู่

“ถ้ามนุษย์รู้ว่าพวกเราไร้สาระกันขนาดนี้คงไม่มีใจคิดสู้แล้วล่ะ...นี่มันปราสาทจักพรรดิปีศาจหรือว่าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กกันแน่เนี่ย...”

...น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่าล่ะนะ...เฮ้อ....

 

เลโอนั่งถอนหายใจเพียงลำพังใต้แสงจันทราที่สาดส่องเข้ามาโดยไร้ม่านเมฆาบดบัง ดวงตาสีเทามองขึ้นบนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่มีดวงดาราส่องแสงระยิบยับ ในมือถือแก้วโกโก้อุ่นๆที่เริ่มติดมันมากขึ้นทุกวันๆโดยไม่สามารถระบุสาเหตุได้ เลโอเพิ่งกลับมาจากแดนปีศาจ เพิ่งเดินทางกลับมาจากแดนปีศาจที่ไกลสุดขอบแดนมนุษย์ด้วยมนตร์หนึ่งบทที่แล่นเข้ามาในหัวยามที่กำลังเหม่อลอย อัศวินนภามีพละกำลังและทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเหนือใครเพียงแต่เขากลับไม่รู้เรื่องเวทย์มนตร์ละเอียดเท่ากับที่อัศวินวารีเป็น นั่นนับเป็นจุดบอดจุดหนึ่งของเขาก็ว่าได้ล่ะมั้ง

ใบหน้าเรียบนิ่งประดุจรูปปั้นของจิตกรเอกของโลกดูเศร้าหมองอย่างที่ไม่เคยเป็น ใบหน้างดงามที่ใครต่อใครก็ต่างหลงใหลตอนนี้กับลังฉายแววความเศ้ราออกมาจนใครต่อใครอดคิดไม่ได้ว่านี่คือตัวปลอมหรือเปล่า เลโอกำลังมีเรื่องทุกข์ใจที่ไม่ได้เกี่ยวกับเมืองยูโนสซิสเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ลืมตาขึ้นมาดูโลก เขากำลังคิดถึงคนที่ตอนนี้เรียกว่าคนคงไม่ถูกนัก...เขาคิดถึงแอมไพร์

เลโอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกที่ตนมีต่ออดีตราชินีไปไกลมากเกินกว่าแค่คนรู้จัก หรือแค่อัศวินและราชินีธรรมดา ไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าเมื่อไหร่ที่ตนรู้สึกว่าร่างบางพิเศษกว่าคนทั่วไปที่รู้จัก จะว่าไปสำหรับเขา ไอโร เคอร์ริส คาเรย์ คนพวกนั้นก็พิเศษ...แต่มันคนล่ะแบบกัน สมองเลโอที่คิดอะไรได้ซับซ้อนตอนนี้เหมือนกับทื่อไปเสียดื้อๆ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไรไปทั้งที่ปกติไม่เคยมีอารมณ์ศิลปินมานั่งดูดาวแบบนี้ แต่วันนี้ดันนั่งจ้องตาไม่กระพริบเหมือนกับว่าถ้าจ้องแล้วจะมีอะไรดีขึ้นมาทำนองนั้น

“ข้าต้องโดนปีศาจสิงแน่ๆ”

เสียงทุ้มพึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบา ภาพของปีศาจที่ตนหมายถึงค่อยๆเด่นชัดในความรู้สึกขึ้นเรื่อยๆ ทั้งใบหน้าสวยติดเจ้าเล่ห์ที่ชอบทำหน้าบูดๆใส่ เส้นผมสีม่วงที่พริ้วไสวเวลาขยับตัว รูปร่างอรชรไม่แตกต่างจากผู้หญิงเท่าไหร่แต่แรงช้างศาลเป็นบ้า ไหนจะเสียงที่คอยมาแง๊วๆข้างหูเหมือนลูกแมวเรียกร้องความสนใจ ไม่ว่าอะไรเขาก็ตัดมันออกไม่ได้สักอย่าง ตัดไม่ได้ทั้งๆที่คนคนั้นเคยคิดจะฆ่าเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง

มันเป็นเรื่องในวันนั้น วันที่เขาหนีออกจากยูโนสซิสในข้อหาผู้ต้องสงสัยลอบฆ่าไอโรได้หลายวัน เลโอหลบอยู่ในป่าที่ไม่มีใครกล้าเข้าเพราะมันอันตรายเอามากๆ แต่แล้วอยู่ๆเขาก็ไดยินเสียงที่คุ้นหูตะโกนปาวๆอยู่บนเชิงผา และเมื่อเห็นว่าเป็นใครร่างกายก็เคลื่อนไหวไปหาอย่างไม่ได้สั่งการ คำถามมากมายพรั่งพรูออกมายามพบหน้าและคำตอบที่ได้มาก็น่าพึงพอใจเพียงแต่...สุดท้ายเขากลับถูกทำร้ายโดยไม่ทราบสาเหตุ ความรู้สึกของเนื้อที่ปริแยกออกมายังชัดในความทรงจำ ความเย็นของโลหะที่แทงผ่านทะลุท้องก็ยังอยู่ แล้วตอนนั้นอยู่ๆทั้งภาพทั้งหมดก็ดับวูบไป ตื่นมาอีกที่ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในแอ่งน้ำที่ถูกกลั้นด้วยหินกลมๆ มีดอกไม้นานาพันธ์ขึ้นอยู่รายล้อม ผีเสื้อหลากสีที่บินเฉี่ยวหน้าเขาไปมา ที่แห่งนั้นสวยเสียจนไม่คาดคิดว่าจะอยู่บนโลกใบนี้

เลโอไม่รู้ว่าที่ตรงนั้นคือที่ที่เดิมที่เขาถูกทำร้าย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่หลับไปแต่เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นไอของคนที่เป็นผู้แทงดาบใส่ท้องเขาอยู่ใกล้ๆแล้วตอนนั้นเองที่อยู่ๆเจ้าปุงิที่โพล่มาที่ปลายเท้า มันจ้องหน้าเขาก่อนจะกรีดร้องลั่นป่าจนเขาต้องอุดหู เพียงครู่เดียวที่เงียบไปมันก็กระโดดมาหาเขาแล้วส่งเสียงร้องถี่ๆสุดน่ารำคาญแต่เลโอรับรู้ได้ว่ามันเป็นห่วงเขา เลโอไม่รู้ว่าทำไมปุงิถึงมาอยู่ที่นี่แต่ที่แน่ๆคนที่พามันมาก็คือแอมไพร์ ปีศาจปุงิเฝ้ายามได้ดีกว่าอัศวินสิบคน เลโอจำในสิงที่คาร์เรย์บอกได้ ซึ่งนั่นหมายความว่าแอมไพร์ให้เจ้าปุงิมาเฝ้าเขาเอาไว้จนกว่าจะฟื้น น้ำที่เขานอนแช่อยู่คงเป็นน้ำอะไรสักอย่างที่มีฤทธิ์มากพอจะทำให้ดอกไม้ขึ้นมาอยู่รอบตัวเขาได้

“เป็นคนคืนชีวิตให้ข้าเอง แล้วก็ฆ่าข้าเอง จากนั้นก็รักษาข้าเอง ท่านจะขยันไปไหนน่ะ”เลโอบ่นพึมพำพลางถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน

“ถึงแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงเกลียดท่านไม่ลง”อัศวินหนุ่มว่าพลางหมุนดอกไม้สีม่วงในมือไปมืออย่างคิดไม่ตก

“นั่งทำหน้าเป็นหมาหงอยเลยนะ มาอยู่ที่นี่จริงๆด้วย”

“ไอโร”

เลโอหันมองคนที่เข้ามายังสถานที่ที่เขานั่งอยู่ ไม่คาดคิดว่าพระราชาผมทองจะนึกพิเรนตามเขาขึ้นมาบนหลังคาด้วย อุตส่าห์คิดว่าหาทีดีๆได้แล้วเชียว

“จำสมัยเด็กๆที่เวลาเรามีปัญหาแล้วชอบขึ้นมานั่งคุยหันบนหลังคาได้ไหมเลโอ เราไม่ได้ทำแบบนั้นนานแล้วนะ”เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะทรุดกายนั่งลงบนหลังคาปราสาท

“เพราะต่างฝ่ายต่างมีเรื่องที่ตัวเองต้องสะสาง”

“จนทำให้เราลืมสิ่งดีๆในวัยเด็กไป”

นัยน์ตาสีเทาปรายมองพี่ชายต่างสายเลือดที่กำลังทอดสายตามองท้องฟ้าอย่างไม่ทุกข์ร้อนทั้งๆที่อีกไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องชี้ชะตาแดนมนุษย์แล้ว

“แอมไพร์บอกเจ้าว่าอย่างไร เขาให้คำตอบอะไรกับเจ้ามาเจ้าถึงได้มานั่งทำหน้าเหมือนคนอกหักแบบนี้”

คำถามของไอโรทำให้เลโอเลิกคิ้ว อกหัก? คำนี้เคยผุดเข้ามาในหัวเขารอบหนึ่งตอนที่คุยกับแอมไพร์อยู่

“อกหัก...เรียกแบบนั้นก็ได้มั้ง”เลโอว่าเบาๆ

“เห๋? นี่หมายความว่ายังไงเนี่ย?”ไอโรว่าเสียงหลงพลางขยับเข้าหาน้องชายที่นั่งมองดอกไม้สีม่วงในมือ

“ท่านแอมไพร์บอกข้าว่าเขาไม่ได้รัก และไม่เคยรักข้า ทั้งหมดเป็นเพียงแผนที่เขาสร้างขึ้นเพื่อบุกแดนมนุษย์ ตอนนี้ข้ากำลังหลงรักคนที่ไม่เคยรักข้าเลย ประมาณนั้น”

“แล้วเจ้าก็เชื่อเขางั้นเหรอ?”ไอโรถามเสียงสูง

อัศวินนภาเบนใบหน้ามามองพี่ชายตนเองนิ่งๆก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ”ใช่”

“เลโอคนโง่ เจ้าคนซื่อบื้อ!

พระราชาทองด่าน้องชายตัวดีแล้วได้แต่ขยี้หัวไปมาด้วยความหงุดหงิดแบบหาที่ใดเปรียบไม่ได้ นัยน์ตาสีทองปรายมองเลโออย่างเหนื่อยหน่ายใจเกินกว่าที่ใครในโลกนี้จะเป็นได้ กับเรื่องอื่นน่ะฉลาดนัก แต่ทีแบบนี้กลับโง่ดักดานเสียเหลือเกิน โอ๊ย! ไอโรอยากจะบ้าตาย!

“แอมไพร์ไม่ชอบทำให้คนที่ตัวเองรักเดือดร้อน ทำไมเรื่องแค่นี้เจ้าถึงไม่รู้นะ”ไอโรว่าอย่างเซ็งจับจิต

“ข้าไม่เคยเห็นพฤติกรรมที่ชี้ว่าเขาเป็นแบบนั้น”

“ตอนที่แอมไพร์พยายามทำให้เจ้าสนใจ เจ้าเคยเห็นข้าเข้าไปช่วยพูดหรือเปล่าเล่า?”

สิ้นคำถามของพระราชาผมทองอัศวินผมแดงก็นิ่งไปครู่ใหญ่ ไล่เรียงความทรงจำทั้งหมดตั้งแต่แรกพบกันลามมาจนปัจจุบันที่เป็นอยู่ ไอโรไม่เคยพูดบอกให้เขาทำดีกับแอมไพร์ ไม่เคยงี่เง่าหรือเรียกร้องให้เขาสนใจแอมไพร์บ้าง มีแต่ให้ไปดูแลให้หน่อยเพราะไม่ว่างเท่านั้น

“นั่นเพราะแอมไพร์กลัวว่าข้าจะทะเลาะกับเจ้าไง”

ไอโรว่าขึ้นหลังจากที่เลโอหันมามองหน้าเขาตรงๆ เลโอกระพริบตาสองสามทีก่อนจะเบนกลับมามองดอกไม้ในมืออีกครั้ง

“แต่ถึงยังไงเราก็รักกันไม่ได้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหนก็ไม่มีทางที่จะสมหวังอยู่ดี ข้าควรปล่อยความรู้สึกนี้ไป”อัศวินนภาปล่อยดอกไม้ในมือให้ล่วงหล่นสู่เบื้องล่าง แต่เพียงแค่ดอกไม้หลุดพ้นจากมือพระราชาตัวดีก็กระโดดไปคว้าเอาไว้จนแทบจะกลิ้งตกหลังคาไป ร่างสูงขยับตัวกลับมาที่เดิมก่อนจะจับมือของเลโอขึ้นมาแล้ววางดอกไม้นั้นใส่มือเลโอไว้เหมือนเดิม

“ที่เจ้าต้องทำคือจับเขาให้มั่นต่างหาก แอมไพร์พยายามมากกว่าเจ้าจะรักเขา แต่พอเจ้าเจอแค่นี้คิดจะถอดใจ อ่อนว่ะ”นอกจากจะแนะนำแล้วยังมีการด่าส่งท้ายตามหลังไปอีกประโยคจนเลโอคิ้วขมวด

“สิ่งที่เจ้าต้องทำคือเหนี่ยวรั้งเอาไว้สุดลมหายใจ ถ้าแอมไพร์ไม่รักเจ้าจริงเจ้าก็จีบเขาสิเจ้าเด็กโง่ เอาชนะการประลองให้ได้แล้วบุกแดนปีศาจไปจีบแอมไพร์ซะ จากนั้นอย่าปล่อยให้เขาหลุดมือไปอีก ของที่หลุดมือไปแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะกลับมานะเลโอ”

นัยน์ตาสีเทามองดวงหน้าของพระราชาผมทองปริบๆ เขาเข้าใจในคำพูดเพียงแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเท่านั้นเอง เขาไม่รู้จักวิธีที่จะจีบจักรพรรดิปีศาจแอสโมดิวส์ เขารู้จักแต่วิธีจีบราชินีแอมไพร์ที่ล่อลวงได้ด้วยโกโก้อุ่นหนึ่งแก้ว! เลโอรูแค่นั้นจริงๆ

“ข้าคิดว่าข้าจะลอง...”

“เจ้าไม่ต้องคิด แต่ต้องสัญญาว่าจะจีบแอมไพร์ให้ติด! ถ้าไม่ติดก็ไม่ต้องมาเป็นอัศวินนภาของข้าเลยเชียวเจ้าอัศวินไร้ความรู้สึก”ไอโรว่าเสียงแข็งพลางชี้หน้าเลโอไปด้วย

“ก็ได้ครับ...ข้าสัญญา”

“พูดแล้วนะเลโอ! เป็นอัศวินนภาห้ามคืนคำ ถ้าคืนคำของให้ท้องเสีย”

ช่างเป็นคำสาปแช่งที่น่ากลัวเสียเหลือเกิน เลโอคิดก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วมองออกไปยังสุดขอบฟ้าที่ที่แอมไพร์น่าจะอยู่ เพิ่งเข้าใจว่าคิดถึงเนี่ยมันเป็นยังไง มันหน่วงๆ รู้สึกแย่ เป็นความรู้สึกที่เลโอไม่ชอบใจเอาเสียเลย

“ถ้าเจ้ามัวแต่ลีลาท่ามากอยู่เหมือนเดิมนะเลโอ...สิ่งที่เจ้าจะเสียอาจจะมากกว่านี้หลายเท่าก็ได้”

“ท่านพูดอะไร?”เลโอขมวดคิ้วมุ่นมองหน้าพี่ชายต่างสายเลือดที่ค่อยๆทิ้งตัวลงนอนราบกับหลังคาปราสาท

“เปล่า ข้าแค่พูดตามความรู้สึกเท่านั้น”

“ท่านก็รู้ว่าตัวเองเซนส์ดีแค่ไหน”เลโอว่าเรียบๆ

ไอโรปิดเปลือกตาลงเหมือนตัดสินใจได้แล้วว่าจะนอนเป็นอาหารยุงอยู่บนหลังคานี่ หรืออาจจะอยากเปลี่ยนบรรยากาศมานอนให้ยุ่งหามเล่นสักคืนซึ่งก็รู้ว่าเพื่ออะไร

“เฮ้อ...มันไม่มีอะไรหรอก ตามจริงแล้วข้าไม่ควรให้คำแนะนำคำปรึกษาอะไรแก่เจ้าด้วยซ้ำ เพราะแค่เรื่องตัวเองยังเอาไม่รอดเลย”

“เรื่องเบลเฟกอลพี่ชายของท่านแอมไพร์น่ะเหรอ?”

“เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า!!

ไอโรลุกพรวดขึ้นมานั่งจ้องหน้าน้องชายที่ทำสีหน้าเรียบสนิทใส่เขาอยู่ อุตส่าห์ไม่พูดชื่อ จะได้ไม่ต้องนึกถึง แล้วดูสิ ดูมันทำ! เอ่ยชื่ออกมาโต้งๆซะจนเขาใจกระตุกวาบเลย

“ข้าจะถามนานแล้ว...ท่านกับเบลเฟกอล มีอะไรกันแน่?”

“มีอะไร? ก็ไม่มีอะไรนี่ จะไปมีได้ไงเล่าเอ้อ”

พระราชาว่าพลางโบกไม้โบกมือไปมาเหมือนตั้งใจจะปัดเรื่องอันไรสาระนั่นทิ้ง เลโอมองใบกหน้าของไอโรแล้วหรี่ตาลง

“ตอนที่ข้ากับท่านแอมไพร์อยู่ที่อาร์เจแลงค์ ตอนที่ท่านติดต่อท่านแอมไพร์มาน่ะ วันนั้นข้าเห็น...”

“เห็นอะไร?”

“เห็นว่าเขาคร่อมท่านอยู่”

“ห๊า!!!!! เจ้าเห็นได้ไง!”ไอโรแหกปากลั่นเหมือนสติแตกจนเลโอต้องยกมือขึ้นแนบปากเพื่อให้ลดเสียงลง

“กระจกสื่อสารนั่นฉายภาพขึ้นมาอีกครั้ง ก็เลยเห็น ไอโรข้าถามจริงๆ ความสัมพันธ์ของท่านสองคนมันคืออะไร?”

“มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ สำหรับเบลข้าก็แค่ความบันเทิงชนิดหนึ่ง เขาอาจจะแค่อยากปั่นหัวข้าเล่นก็เท่านั้น”

ไอโรว่าเรียบๆเหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจว่าเบลจะคิดยังไงกับตน แต่นัยน์ตาสีทองกับฉายแววความรู้สึกด้านลบออกมา เลโอมองออกนะจะบอกให้

“ท่านทำหน้าเหมือนระหว่างท่านกับเบลเฟกอลมีอะไรมากกว่าจูบ”

“เลโอ!!!”ไอโรตวากลั่นด้วยใบหน้าแดงแป๊ด อาจจะเพราะความมืดด้านนอกที่มีแค่แสงจันทร์เท่านั้นเลโอเลยมองเห็นไอโรในสภาพนี้ไม่ชัดนัก

“ท่านตวาดแบบนี้นี่เรื่องจริงสินะ”

“มันไม่มีอะไรมากกว่ากอดกับจูบหรอกน่า!

“แต่หน้าท่านมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลย มันบอกว่ามีอะไรมากกว่ากอดและจูบ...”

ตอนนี้ไอโรหน้าแดงจนถึงแม้จะอยู่ในความมืดยังมองเห็น แดงตั้งแต่หน้าไปยันหู ลามมาที่คอ แถมยังยกมือปิดปากด้วยสองมือแล้วสอดส่ายสายตาลอกแลกๆด้วย เลโอไม่เคยเห็นพี่ชายเขินขนาดนี้ เคยเห็นแต่ชอบทำคนอื่นเขินไปวันๆเท่านั้นเอง...

“เดี๋ยวนะไอโร...เรื่องของท่านกับเบล...”

“ข้ากับเจ้าบ้าเบลทำไม! มันทำไม!

เลโอมองหน้าพี่ชายที่เขินขึ้นเรื่อยๆด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ คนที่หน้าแดงได้ขนาดนี้อย่าบอกนะว่า...

“อย่าบอกว่าที่ข้าพูดเล่นๆ...มันจริงขึ้นมา ท่านกับเบล...”

“หุบปากน่า! พอแล้ว เลิกพูดได้แล้ว!

เลโอเหมือนฟ้าผ่าที่เหนือหัวตัวเอง พี่ชายที่ความจริงทั้งรักทั้งหวงกำลังทำหน้าแดงซ่านจนผิดวิสัย แถมยังตวาดลั่นกลบคำพูดที่เขาจะพูดเสียหมด ปกติไอโรไม่ค่อยชอบตวาดใคร จะตวาดก็ต่อเมื่อกำลังจะปกปิดความจริง...

“ตอนที่ข้าไม่อยู่มันทำอะไรท่าน?”

“เจ้าจะมาถามทำไมเล่า!?”ไอโรโวยวายหนักด้วยใบหน้าขึ้นสีที่ไม่ลดลงเลยสักนิดจนเลโอคิ้วกระตุกหยิกๆ

“ข้าจะต้องชนะการประลองให้ได้...”

“...แล้วข้าจะให้มันมาสู่ขอพี่ข้า!

“อิเลโอ๊วววววววววววววว”

หลังจากนั้นเลโอก็ทำสีหน้าเครียดแล้วบอกกับไอโรสารพัดอย่างจนไอโรตาลาย ทั้งพี่ข้าทั้งคนบ้างล่ะ ทำอะไรต้องตามประเพณีบ้างล่ะและอีกสาระพัดที่พอทำให้องค์ราชาหัวปั่นหมุนติ๊วๆได้อย่างน่าประหลาด ขอแค่เป็นเรื่องไอโรเลโอก็จะจริงจังขึ้นมาทันใด

“สรุปราชาของเรากำลังจะเป็นมเหสีของจักรพรรดิปีศาจใช่ไหมเนี่ย”คาร์เรย์พึมพำพลางมองลอดหน้าต่างขึ้นไปยังหลังคาปราสาที่เป็นที่อยู่ของสองพี่น้องต่างสายเลือด

“ไม่ได้กำลังจะเป็น เป็นไปแล้วต่างหาก เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทำไมเราไม่รู้สึกตัวสักนิด”เคอร์ริสว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพลางเคี้ยวแอปเปิ้ลตุ้ยๆด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์

“ปีศาจตนนั้นเข้ามาอยู่ในปราสาทเราตอนไหนเรายังไม่รู้เลยพี่ แล้วจะไปรู้ได้ไงว่าเขาทำ...เรื่องพรรค์นั้น กับราชาของเราตอนไหน”

คาร์เรย์ออกจะกระดากปากสักหน่อยที่จะพูดคำพวกนี้ออกไป เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็เห็นแต่ว่าพระราชาจอมเจ้าชู้ที่เมื่อก่อนเป็นแค่เจ้าชายชอบจีบคนโน้นคนนี้ แล้วเอาเข้ามาเป็นสนมไม่ต่ำกว่าร้อยใครจะคิดว่าวันหนึ่งถึงได้กลายไปเป็นภรรยาคนอื่นโดยไม่มีใครในปราสาทรู้สักคน คิดแล้วไอโรคงเสียความมั่นใจในตัวเองน่าดูชมเลยเชียวล่ะ

“คาร์เรย์...เราต้องสู้กับท่านแอมไพร์จริงๆใช่ไหม?”

นัยน์ตาสีเขียวเบนกลับมาจากหลังคาปราสาท มองไปยังพี่ชายที่กำลังหมุนแกนแอปเปิ้ลในมือด้วยดวงตาที่หมองลง

“นั่นมันช่วยไม่ได้”

“เจ้าโกรธท่านแอมไพร์ไหม?”

“ท่านโกรธเขาไหมล่ะ?”

“ไม่...ไม่เลยสักนิด ข้าโกรธเขาไม่ลงหรอก”

อัศวินปัฐพีพูดด้วยเสียงที่เหมือนจะกระซิบออกมา คาร์เรย์คลี่ยิ้มบางๆก่อนจะตอบกลับไป

“คนที่โดนทำร้ายอย่างพี่ยังไม่โกรธ แล้วข้ามีสิทธิ์อะไรไปโกรธเล่า ถึงเขาจะเข้ามาเพื่อเป็นไส้ศึกแต่ตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นี่เขาก็ทำดีกับเราไม่ใช่เหรอ?”

อัศวินปัฐพีไม่ตอบเขาทำเพียงเงียบและปล่อยให้กระแสเวลาพัดผ่านไปอย่างไร้สุดสิ้นสุด นัยน์ตาสีเขียวมองแกนแอมเปิ้ลในมืออย่างใช้ความคิดจนสุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นสบตากับน้องชายของตนแล้วเอ่ยออกมา

“แบบนี้ก็แปลว่าเรื่องที่ท่านแอมไพร์บอกเราก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความจริงสินะ”

“เรื่อง? เรื่องอะไรครับ?”

“ที่บอกว่าจะแต่งงาน”

“ห๊ะ?”

“งั้นเราก็ไม่ต้องเทียวไปเทียวกับสองเมืองแล้วน่ะสิ!

“แต่เราต้องเทียวไปเทียวมาสสองแดนแทนนะครับ!

“เรื่องแค่นั้นเองคาร์เรย์!

“พี่!!!!


 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #1037 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 04:35
    เบล!!!ข้ามขั้นไปตอนไหนทำไมเราไม่รู้!
    #1037
    1
  2. #938 อิ๋ง (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 11:13
    ตอนได้ยินเลโอพูดจะให้เบลมาสู่ขอไอโร นี่แทบจะกริ๊ดบ้านแตก โอ้ย ฟินสุดๆ!
    #938
    0
  3. #733 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 21:41
    ทางฝั่งนี้ก็เฮฮากันเหลือเกินไม่ต่างกับฝั่งจักรพรรดิ 555 ไอโรโดนกดแล้วหรออออ =w=
    #733
    0
  4. #730 Sirenna Faronness (@yangsinre) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 14:47
               
    #730
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #716 Katty Cheerfully (@kattycheerfully) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 22:00
    เอิ่ม... หลังๆหนิ สติไปหนายยยยย โอ๊ย จะดราม่าซักหน่อยหนิไม่เคยนะคะ 555+ ดีแล้วหละ สนุกมากคะ มาต่อเร็วนะคะ จุ๊ฟรักไรท์
    #716
    0
  7. วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 20:45
    ฮาอ่ะ ไอโร ตอนไหนเนี้ยะ
    #714
    0
  8. #712 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 19:48
    อุต๊ะ คุณพี่เบลค้าาา ไวไฟมากบอกเลออออ ไปได้กันตอนไหนนี่ ว่าแต่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 5555 เปรียบเทียบได้เห็นภาพมากอ่ะค่ะ มันใช่เลยยยย
    #712
    0
  9. วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 17:21
    ฮา เลโอจริงจังจังวุ้ย ฮ่าๆ
    #711
    0
  10. #710 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 11:57
    คู่เบลไอโรเค้าไปถึงไหนกันแล้วเนี่ย.... เลโอเร็วๆเข้า โดนแซงแล้วนะ!!!
    #710
    0
  11. #709 YamiYura (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 07:43
    น่าจะเป็นอย่างหลังนะเนี่ยยย = =" ดราม่ามาอยู่ดีๆ เปลี่ยนบทมาฮาซะเครียดต่อไม่ออกเลยทีเดียววว 555



    นอกจากคู่เลโอ-แอมไพร์และเบล-ไอโรแล้ว ขอคู่อิมไพร์-อิมเพอร์เพิ่มได้มั้ยเนี่ยยย ฮุๆๆ *0*



    ยังรอติดตามตอนต่อไปค่าา ^0^ สู้ๆค่าไรต์



    ปล.แอบมีคำผิดนิดนุงเน้อออ ^^ "เทิด" => "เถิด" ฝากไรต์ช่วยดูด้วยจ้าาา
    #709
    0
  12. #708 himawari (@yuyu7283) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 03:08
    อย่างหลังชัว 5555
    #708
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #706 Katty Cheerfully (@kattycheerfully) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 22:47
    ใช่อย่างหลังแหละคะ 55 คือพี่น้องเหล่านี้จะไปรบคะ เราจะพยายามเข้าใจ 5555+
    #706
    0
  15. #704 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 22:37
    แรกๆมาน้ำตาไหลเลยละค่ะ เจอหักมุมตอนท้ายเรียกเสียง ฮา ได้สุดๆ 555+
    #704
    0
  16. #703 Dilecial (@ciliga) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 20:49
    สงสารแอมไพร์ง่า ว่าแต่ตอนนี้จิ้นพี่ใหญ่กับพี่รองไปแล้วนะเนี่ย น่าจะเปลี่ยนลำดับพี่น้องใหม่เนอะ เอาเบลเป็นพี่รองแทน 555 และแล้วบทนี้ไอโร เลโอ สองพี่น้องอัศวินของเราก็ไม่มีบทอีกแล้ว ตอนแรกเศร้ามากอ่า แต่หลังๆนี่ฮาสุดๆ พี่รองเราก็ยังเหมือนเด็ก อะแฮ่ม! ยังไงก็รอตอนต่อไปอยู่น่ะค่ะ เรื่องของเนโรด้วยน้า ปล.ตกลงเราก็จิ้นอิมไพร์กับอิมเพอร่าเรียบร้อยแล้ว อย่าให้สองคนนี้มีคู่เราจะดีใจมากจะได้จิ้นต่อ(แต่จะให้คู่กันเองเราก็รับได้นะ >///<)
    #703
    0
  17. #701 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 17:48
    เอ่อ...อ่า...เรื่องนี้จะมีค้ำคอร์รึเปล่าคะ//ผิดเรื่อง!!-..-
    #701
    0
  18. วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 16:39
    555  ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก  ตอนแรกๆเศร้ามาหลังๆนี้ฮาแตกเลย
     
    #700
    0