Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,038 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    26

    Overall
    35,038

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

 3th Round


I should….??

ฉันต้องทำ...ทำอะไรสักอย่างแล้ว

                แอมไพร์เปิดเปลือกตาขึ้นรับยามเช้าในห้องของตนเองโดยไร้ซึ่งบุคคลใดมาปลุก ร่างบางบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะมุดหัวเข้าใต้ผ้าห่มเพื่อรับความอบอุ่น นอนอยู่ได้ครู่หนึ่งองค์ราชินีก็ลุกขึ้นนั่งแล้วยืดแขนทั้งสองขึ้นเหนือหัว มือเรียวลดลงมาขยี้หัวตัวเองให้ฟูฟ่อง นัยน์ตาสีม่วงน่าหลงใหลเสมองแสงแดดที่ลอดเข้ามา คาดคะเนแล้วคงสักแปดโมงเช้า ร่างบางตัดสินใจลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

                ก๊อก ก๊อก

                เสียงเคาะประตูดังขึ้นไม่นานหลังจากที่เจ้าของห้องออกมาจากห้องน้ำ แอมไพร์ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวพันเอวยืนเช็ดผมสีม่วงที่เปียกหมาดๆของตนอยู่ นัยน์ตาคู่สวยเสมองที่ประตูอย่างสงสัยว่าใครกันที่มาเคาะประตูห้องเขาแต่เช้า จะบอกว่าเป็นไอโรคงไม่ใช่ รายนั้นไม่เคยเคาะประตู จะเป็นเลโอยิ่งไม่ใช่ไหญ่ อีกฝ่ายยังเคืองเรื่องที่เขาทำของดูต่างหน้าของแม่หักอยู่

“ใครน่ะ?”

                แอมไพร์ส่งเสียงถามอย่างสงสัย

“ข้าเอง”

                เสียงที่ตอบกลับมาทำให้คิ้วบางเลิกสูง เสียงนั้นคือเสียงของเซย์เนล องค์ชายตัวดีที่เป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด แอมไพร์ไม่เข้าใจเท่าไหร่แต่ก็เดินไปเปิดประตูห้องให้อีกฝ่าย ทันทีที่แอมไพร์เปิดประตูออกมาเซย์เนลถึงกับนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะหน้าแดงไปถึงหู เรือนร่างบอบบางที่เปียกน้ำ ดูดีเป็นบ้า!

“มีอะไรหรือ?”

                แอมไพร์ที่ไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยานั้นเอ่ยถามอีกครั้ง เซย์เนียลกระแอ่มไอครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

“สิบเอ็ดโมงข้าจะออกไปเที่ยวในป่าเสียหน่อย ในเมื่อเจ้าชนะการประลองก็ต้องออกไปเป็นองค์รักษ์ของข้า”

“ห๊ะ? เรื่องดิ ข้าไม่ไป”

                แอมไพร์ปฏิเสธทันที่ที่ได้ยินคำพูดที่เป็นราวคำสั่งนั้น ใบหน้าหวานส่ายรัวอย่างไม่ต้องคิด

“แต่ไอโรบอกให้ข้าเอาเจ้าไปด้วยนี่!

“ไอโรเหรอ?”

                แอมไพร์ทวนชื่อเจ้าของคำสั่งก่อนใบหน้ายิ้มปัญญาอ่อนจะลอยเด่นขึ้นมาในสมอง ร่างบางทำหน้าแหยๆก่อนจะพยักหน้ารับ

“ก็ได้ ถ้าไอโรอยากให้ข้าไปข้าก็จะไป งั้นสิบโมงครึ่งเจอกัน”

                ไม่รอให้เซย์เนลตอบรับแอมไพร์ก็ปิดประตูดังปังใส่หน้าอีกฝ่ายทันที

“เออ! เตรียมตัวไว้ในดีล่ะ เลโอเองก็ไปด้วย”

                เสียงที่ตะโกนไล่หลังมาทำให้แอมไพร์ชะงักมือทีเช็ดผมอยู่ นัยน์ตาเสมองซากดาบที่ถูกหักเป็นสองท่อนจากฝีมือของเขา

“สิบโมงครึ่งหรอ....เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงเศษๆ น่าจะทัน”ร่างบางพึมพัมกับตนเองก่อนเริ่มแต่งตัว

 

                เวลาสิบโมงครึ่งตามที่เจ้าตัวนัด แอมไพร์ก็โพล่ไปยังลานหน้าวังที่มีม้าหลายตัวถูกเตรียมไว้ ราชินีกำมะลอใส่เสื้อเชิตสีขาวกับกางเกงหนังสีดำ บนไหล่มีผ้าคลุมสีน้ำตาลคลุมเอาไว้สำหรับกันแดด รองเท้าบูทสีดำครึ่งแข้งกระทบกับพื้นดินดังกึกๆตามจังหวะการเดิน ร่างนั้นหันซ้ายขวาเพื่อมองว่ามีใครมาแล้วบ้าง นัยน์ตาสีม่วงสังเกตเห็นร่างของเลโอที่กำลังลูบหัวม้าสีน้ำตาลอยู่ด้วยใบหน้าเรีบเฉย ถ้าเป็นปกติเขาคงจะเข้าไปทัก แต่เมื่อครู่เขาเห็นว่าอีกฝ่ายมองมาทีเขาก่อนจะเบนหนีอย่างจงใจมองข้าม

“ใส่ถุงมือไปด้วยสิครับ”

                เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้แอมไพร์สะดุ้ง ร่างบางหันไปพบเข้ากับมาริคคนน้องยื่นถุงมือสีดำให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ แอมไพร์ยิ้มบางๆก่อนรับถุงมือหนังนั้นมา

“กลับมาจากชายแดนแล้วเหรอ?”แอมไพร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ครับ กลับมาแล้วก็พอจะทราบเรื่องบ้าง”

                ไม่ต้องบอกแอมไพร์ก็เข้าใจดีว่าเรื่องที่อีกฝ่ายหมายถึงมันคืออะไร ร่างบางเพียงยิ้มบางๆตอบกลับไป เป็นเครื่องหมายว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไร

“อย่าเครียดไปเลยครับ อีกสักพักคงดีขึ้น”เคอร์รีสพยายามที่จะเอ่ยปลอบใจราชินีของตน แต่ดูท่าแล้วคงไม่ดีขึ้นมาเท่าไหร่ ดวงตาสีม่วงนั่นยังคงทอดมองที่เลโอไม่วางตา

“อ้าวมากันพร้อมแล้วเหรอ?”

                เสียงที่ดูหยิ่งทะนงตนเอ่ยขึ้นมาทำให้แอมไพร์หลุดออกจากความคิดหมกมุ่นของตนเอง เจ้าของร่างหันไปมองที่เจ้าของน้ำเสียง เจ้าชายองค์น้อยที่มีความผิดอยู่เต็มบ่าแต่ทำไม่รู้ไม่ชี้ลอยหน้าลอยตาจนหน้าหมันไส้เสียแต่ว่าตอนนี้แอมไพร์ไม่มีอารมณ์มาหมันไส้ใครทั้งนั้น

“ถ้าพร้อมก็ออกเดินทางกันเลยก็ดี แดดมันร้อน”

                ว่าจบเจ้าของคำพูดก็กระโดดขึ้นม้าทันทีทันใด แอมไพร์เห็นแบบนั้นก็กระโดดขึ้นตามไปบ้า เขาไม่รู้สักนิดว่าเลโอหันมองจ้องมองเขาอย่างสังเกต หรือพูดให้ถูกคนจะจับผิดเสียมากกว่าก่อนอัศวินนภาจะเบนหน้าหนีไป

“ไปกันแค่สามคนกับทหารสองคน ได้นะ?”ไอโรหันมาถามเจาะจงที่แอมไพร์เป็นพิเศษ ความจริงเขาก็ไม่อยากให้แอมไพร์ไปเผชิญความลำบากใจเท่าไหร่แต่ดูเหมือนเลโอจะไม่ยอมพูดคุยกับแอมไพร์เลยตั้งแต่ทำดาบของเจ้าตัวหัก จะให้เลโอไปกับแอมไพร์สองคนก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรเลยต้องลากตัวต้นเหตุมาเป็นตัวเชื่อม

“ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”เด็กหนุ่มบอกยิ้มๆ

“เลโอ...นอกจากจะดูแลเซย์เนลแล้วดูแลแอมไพร์ด้วยนะ”

“ไม่”

                เลโอตอบออกมาแบบไม่ต้องคิด แอมไพร์ถึงกับหน้าเสียกับคำพูดนั้น ไอโรที่เห็นแบบนั้นก็รีบหันไปเรียกชื่อน้องชายต่างสายเลือดเสียงดัง

“เลโอ!

“ไม่เป็นไรไอโร...ข้าดูแลตัวเองได้”

                แอมไพร์แตะไหล่ไอโรจากบนหลังม้า ถ้าเป็นปกติเขาคงตองยื่นมือขึ้นด้านบนสักหน่อยเมื่อเขาสูงแค่ไหล่อีกฝ่าย

“ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ครับ”

                เลโอว่าก่อนควบม้านำออกไปก่อน เซย์เนียลจึงตามไปเป็นคนที่สอง แอมไพร์ถึงได้ออกตามไปอีกคนหนึ่งและตามด้วยทหารอีกสองคนที่ควบม้าตามไปอย่างงงๆ ม้าทั้งห้าควบด้วยความเร็วระดับปานกลางมาได้สักพักหนึ่ง ทหารทั้งสองคนก็ตีคู่ขึ้นมาขนาบแอมไพร์ ร่าบางหันมองทั้งสองก่อนถอนหายใจ

“ข้าดูแลตัวเองได้ ไปดูแลองค์ชายเถอะ”

                ทหารทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะควบม้าไปด้านหน้าเพราะได้รับสายตาขมขู่จากราชินี ดวงตาสีม่วงเสมองด้านหลังอย่างสัมผัสได้แต่แรก เขาทำเป็นไม่เห็นไม่สนใจว่ามีผู้ไม่ประสงค์ดีตามมาแต่มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าที่เสื้อคลุม หยิบเอาลูกบอลขนาดเท่าลูกมะนาวออกมาสามลูกแล้วค่อยๆปล่อยมันลงข้างทาง ลูกบอลทั้งสามกลิ้งไปกับพื้นก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงโหยหวนที่มีแค่แอมไพร์ที่อยู่รั้งท้ายและเลโอที่หูดีมากๆเท่านั้นที่ได้ยิน นัยน์ตาสีเทาแอบเหล่มองร่างที่รั้งท้ายซึ่งกำลังหันไปมองด้านหลังแล้วหันมาลอบยิ้มกับตนเอง มือเรียวยกขึ้นดึงหมวกมาคลุมหัวก่อนจะควบม้าไปตีคู่กับเจ้าชาย

“ข้ามีที่จะนำเสนอ ไปไหมล่ะ?”

                แอมไพร์เสนอเหมือนเป็นไกด์นำเที่ยว แต่อัศวินนภารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะพาองค์ชายไปอีกทางหนึ่งเพื่อบางสิ่ง

“นำไปสิ”

                ไม่ทันที่เลโอจะออกปากห้ามด้วยความไม่ไว้ใจ เจ้าชายวัยสิบสองก็รับคำไปเสียแล้ว แอมไพร์ยิ้มแล้วควบม้าออกไปทางซ้ายเข้าสู่พื้นที่ป่าเขียวชะอุ่ม เสียงควบมาตามมาติดๆเป็นเสียงจังหวะช้าๆเพราะต้องคอยระมัดระวังกิ่งไม้ที่เกะกะขวางทางอยู่ ชายหนุ่มผมแดงพยายามที่จะควบม้าไปตีข้างแอมไพร์เพื่อที่จะถามวัตถุประสงค์ของอีกฝ่าย แต่ด้วยเส้นทางและสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะสมทำให้เขาทำแบบนั้นไม่ได้สักที

“ถึงแล้ว”

                แอมไพร์บังคับให้ม้าหยุดก่อนจะล้ำเขตไปมากกว่านี้ ร่างบางกระโดดลงจากหลังม้าก่อนผายมือไปยังด้านหลังตนเอง เซย์เนลที่ตามมาถึงกับอ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทุ่งดอกไม้แห่งธรรมชาติ”

                ใบหน้าหวานยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริงและมากพอให้ทหารติดตามทั้งสองเคลิ้มแทบตกม้าลงมา เซย์เนลค่อยๆลงจากหลังม้าก่อนจะวิ่งเข้าไปใกล้ทุ่งดอกไม้แต่เขากลับถูกแอมไพร์รั้งเอวเอาไว้เสียก่อน

“ทำอะไรของเจ้าน่ะ!”เจ้าชายน้อยตวาดอย่างไม่พอใจ แต่องค์ราชินีกลับยกนิ้วขึ้นแตะปากอีกฝ่ายเบาๆเท่านั้น

“การที่ท่านวิ่งเข้าไปอย่างกระทันหันนอกจากอาจจะทำให้ท่านล้มแล้ว มวลดอกไม้อาจจะช้ำ และเหล่าผีเสื้ออาจจะตกใจก็ได้นะ”

                แอมไพร์ค่อยๆปล่อยมือออกจากเอวอีกฝ่ายแล้วเดินนำไปยังสวนดอกไม้ เลโอเห็นแบบนั้นก็ลงมาจากหลังม้าแล้วเดินประกบหลังคุ้มกันเจ้าชายบ้าง

“นั่งตรงนี้แล้วพยายามอยู่นิ่งๆให้นานที่สุดนะ”

                แอมไพร์ทิ้งตัวลงแล้วดึงชายเสื้อให้เจ้าขายน้อยนั่งลงตาม คราวนี้เซย์เนลทำตามอย่างว่าง่ายไม่มีต่อรองหรือถามอะไร อีกฝ่ายทรุดตัวนั่งลงแล้วนั่งนิ่งเหมือที่แอมไพร์ทำ แต่เพียงไม่นานเขาก็เริ่มกระดุกกระดิกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกับพื้น

“ไม่ไหวแล้ว! เมื่อยอ่ะ!

                เซย์เนลออกปากโวยก่อนจะเหล่ตามองแอมไพร์ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ เขาลุกขึ้นมาแล้วนั่งจ้องแอมไพร์ที่เอียงคอมองเขา

“เจ้าดูนะ”

                สิ้นคำพูดของแอมไพร์ไม่ทันไรผีเสื้อสีฟ้าครามก็บินมาเกาะลงบนหัวของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ร่างบางยิ้มออกมาอีกหน มันดูสง่างามจนเลโอยังเผลอมองไปชั่วขณะ

“มีคนเคยบอกข้าว่าข้างดงามจนแม้แต่ผีเสื้อยังหลงตรอมผิด ข้าหอมจนแม้แต่ผีเสื้ออยากจะดอมดมแต่ข้าว่ามันไม่ใช่ คนพวกนั้นเว่อร์เกินไป ข้าเพียงมีความเงียบและสงบนิ่งจนตัวเองกลืนหายไปกับมวลพฤษาต่างหาก เจ้าชาย...ความอดทนน่ะเป็นสิ่งที่ว่าที่องค์ราชาองค์ต่อไปอย่างท่านควรมีนะ”

“แต่มันน่าเบื่อนี่”

“แรกๆมันอาจจะดูลำบาก แต่ถ้าท่านพยายามท่านต้องทำได้แน่ ผลของความพยายามน่ะบางครั้งมันก็ออกมาสวยงามเสมอ”

                แอมไพร์กล่าวออกมาในขณะที่มือง้วนอยู่กับดอกไม้หลากสีในมือ เซย์เนลพยักหน้าเข้าใจก่อนจะจ้องมองที่มือของแอมไพร์อย่างใคร่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่

“เสร็จแล้ว”

                มงกุฎดอกไม้ถูกวางลงบนหัวของเซย์เนลเบาๆ เขามองหน้าผู้วางก่อนจะมีสีหน้าขึ้นสีมาหน่อยๆ แอมไพร์ตอนนี้เหมือนหญิงสาวมากจนเขาเผลอลืมไปเลยด้วยซ้ำ คิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่สาวคนสวยไปเสียนี่

“ข้าจะรอดูวันที่มงกุฎบนหัวเจ้าเป็นทองคำประดับเพชรนะเซย์เนียล การเป็นราชานั้นต้องทำให้ประประชาชนเป็นเหมือนดอกไม้เหล่านี้ รวมกันเป็นหนึ่งแต่ยังคงความสวยงามในตัวเองไว้ ถ้าเจ้าทำเช่นนั้นได้เจ้าจะเป็นราชาที่ดีแน่ แต่เจ้าเนี่ย...จะเป็นได้เร้อ?”

“งั้นข้าจะเป็นให้เจ้าดู! ข้าจะทำให้เจ้าก้มหัวให้ข้าเลย!

                แอมไพร์หัวเราะแล้วขยี้หัวด้านบนของอีกฝ่ายเบาๆ”ข้าจะรอดู”

                เซย์เนลที่หดคอเพราะโดยอีกฝ่ายกดหัวเบาๆเหลือบตามองเจ้าของมือบนหัวแล้วพูดอ้อมแอ้ม”เจ้าเหมือนแม่ข้ามากเลย”

“หืม? ไม่หรอกมั้ง”

“เหมือนจริงๆนะ!”เด็กชายเถียง

“ข้าคงไม่ใช่เหมือนหรอก คงเป็นได้เพียงคล้ายเท่านั้น คนเป็นแม่น่ะเป็นบุคคลที่งดงามและหาใครมาเทียบไม่ได้ เป็นดอกไม้ดอกเดียวที่สง่าและงดงามเสมอในสายตาเรา แม้จะไม่อยู่แล้วแต่ความงดงามนั้นจะอยู่ในใจเราเสมอนะ”

                ปลายเสียงที่ทอดออกมามันเป็นคำพูดที่แทรกเข้าไปในจิตใจของตัวคนพูดเองและคนฟังอีกสองคน เลโอหันสายตาที่มองสำรวจรอบๆมามองที่แอมไพร์อีกหน ร่างบางหมุนดอกไม้สีม่วงเหมือนเส้นผมของเขาเล่นในมือ

“ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่อยู่ไหน รู้แค่ท่านแม่หนีท่านพ่อไปเพราะท่านพ่อใจร้าย แล้วเจ้าล่ะ?”เซย์เนลถามเมื่ออีกฝ่ายดูเงียบๆ แอมไพร์เงยหน้าขึ้นมองพร้อมรอยยิ้ม

“ท่านแม่ข้าเสียไปแล้วน่ะ”

“ง่ะ...งั้นเจ้าก็ไม่ได้เจอท่านแม่นานแล้วเหมือนข้าน่ะสิ?”

                เซย์เนลถามกลบเกลื่อนคำถามงี่เง่าของตนเองแต่ดูเหมือนมันจะงี่เง่ามากกว่าเดิม

“ข้ามีรูปท่านแม่อยู่น่ะ ถึงท่านจะจากไปนานจนข้าจำไม่ได้แล้ว แต่ข้ารู้ว่าท่านใจดีมากแน่ๆ”

                แล้วความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่องค์ชายแห่งอคาเนย์อยากตบปากตัวเองสักร้อยที เขาเพิ่งรู้สึกผิดและอยากขอโทษอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!! เจ้าชายน้อยนั่งก้มหน้าคิดเรื่องราวต่างๆนานาจนรกสมอง พยายามหาประโยคเริ่มต้นที่จะกล่าวคำว่าขอโทษออกมา จนผ่านไปสิบนาทีแล้วเจ้าชายก็ยังเงียบอยู่

“ข้าว่าเราน่าจะไปที่อื่นได้แล้วนะ นี่มันก็จะเที่ยงแล้ว”แอมไพร์ลุกขึ้นก่อนปัดเนื้อปัดตัวแล้วทำท่าจะเดินออกมา

“เดี๋ยวดิ!

                เจ้าชายน้อยเอื้อมมือไปดึงมืออีกฝ่ายไว้ ทั้งแอมไพร์และเลโอหันมามองที่เจ้าชายน้อยพร้อมกันด้วยความไม่เข้าใจ

“ข้าขอโทษ...”

                แอมไพร์ยิ้มขำเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหน้างุดทั้งใบหน้านั้นยังแดงเป็นลูกตำลึงสุก

“เรื่องอะไรล่ะ? เจ้าทำผิดไว้หลายเรื่องเลยนะ”

“ทุกเรื่องอ่ะแหละ!

                เซย์เนียลตอบก่อนจะลุกขึ้นบ้าง เจ้าชายวัยสิบสองเดินจ้ำพรวดไปกระโดดขึ้นหลังม้าด้วยความเร็ว

“เร็วๆสิ ข้าหิวแล้ว เดี๋ยวก็ทิ้งไว้นี่ซะหรอก!

                แอมไพร์ส่ายหัวก่อนจะเดินไปที่ม้าบ้าง ร่างบางเดินผ่านเลโอที่ยืนอยู่ที่เดิมเพื่อรอเดินปิดท้าย

“ข้า...”

                คล้ายได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดแอมไพร์จึงหันไปมองแต่กลับพบว่าเลโอหายไปจากตรงนั้นแล้ว องค์ราชินีจึงเบนหน้ากลับมาทางเดิมก็พบว่าเลโอไปถึงม้าเสียแล้ว

“อะไรวะ?”ราชินีพึมพำก่อนจะเดินไปที่ม้าแต่ะกระโดดขึ้นม้าไปอีกคน

 

                ม้าทั้งห้าตัวควบเรื่อยๆออกมาจากทุ่งดอกไม้ ก่อนทั้งหมดจะตัดสินใจหยุดที่กลางป่าเพื่อพักดื่มน้ำตามคำแนะนำของเลโอ

“เดี๋ยวข้าไปตักน้ำเอง พวกเจ้าอยู่ดูแลองค์ชายที่นี่”

                เลโอเอ่ยขึ้นหลังจากต่างคนต่างผูกม้ากับต้นไม้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว แอมไพร์มองตามร่างที่เดินไปอีกทางหนึ่งแล้วตัดสินใจหันไปหาเซย์เนล

“เดี๋ยวข้ามานะ ดูและตัวเองกันด้วย”พูดจบร่างบางก็วิ่งตามเลโอไปทันที ไม่รอคำโต้แย้งหรือคำถามใดๆ

“เลโอ!

                เสียงทุ้มตัดสินใจเอ่ยเรียกอีกฝ่ายออกไป เลโอหันมามองเพียงชั่วครู่ก่อนหันไปทางลำธารต่อ

“อย่าเมินข้านะ!”แอมไพร์ตะโกนใส่อีกฝ่ายก่อนจะดึงไหล่ให้เลโอหันมามอง

“ท่านต่างหากที่อย่ายุ่งกับข้า”เลโอสะบัดมือที่เกาะไหล่เขาออกแล้วก้มลงไปตักน้ำในลำธาร

                แอมไพร์มองอีกฝ่ายแล้วกำหมัด เขาเคยง้อใครที่ไหนเล่า! เขาก็เหมือนเจ้าเด็กบ้านั่นน่ะแหละ คำว่าขอโทษสะกดไม่เป็นครับท่าน!

“หันมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย”แอมไพร์พุ่งเข้าหมายจะผลักอีกฝ่ายแต่เลโอกลับหลบกระทันหันเป็นเหตุให้แอมไพร์ถลาไปที่ลำธาร ร่างบางร้องออกมาสุดเสียงเมื่อคิดว่าจะตกลงไปในน้ำที่แสนเย็นและต้องกลับวังทั้งตัวเปียกๆ

“ลืมตา”

“ไม่”

“ข้าบอกให้ลืมตา”

“ถ้าลืมน้ำกเข้าตาสิ ไม่ๆๆ”

“ท่านไม่ได้ตกน้ำ”

                น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยอกมาก่อนแอมไพร์จะเปิดเปลือกตามอง แล้วเขาก็พบว่าใบหน้าของตนเองอยู่ห่างกับผิวหน้าแค่คืบ พอหันไปด้านหลังก็เห็นเลโอเกี่ยวขอบกางเกงเขาเอาไว้ จะเกี่ยวคอเสื้อไม่ได้หรือไงวะ! แอมไพร์โอดครวญในใจก่อนร่างเขาจะถูกดึงให้ล้มก้นประแทกพื้นดังตุบ เลโอมองอีกฝ่ายเรียบๆแล้วหันเดินออกไป

“ก็แค่จะขอโทษอ่ะ! ไม่คิดจะให้โอกาสกันเลยหรือไง?”แอมไพร์ว่าเสียงรำคาญที่อีกฝ่ายเล่นตัวเต็มแก่ ก่อนจะหยิบดาบที่เหน็บไว้ที่ขาขวาออกมาจากทีใส่ดาบแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

“ก็เนี่ยซ่อมให้แล้ว ขอโทษที่ทำมันพัง ข้าไม่รู้ว่ามันสำคัญกับเจ้ามากขนาดนี้”

“แล้วทำไมไม่คิดให้ดีก่อนทำ”

                แอมไพร์เบ้หน้าเมื่อรู้สึกว่าตัวเองถูกดุ แต่อย่างน้อยเลโอก็ยอมพูดกับเขามากขึ้นมาเล็กน้อย ร่างสูงยังไม่รับดาบที่ราชินียื่นให้ แอมไพร์พยุงตัวลุกขึ้นก่อนจะยื่นให้อีกหน

“รับๆไปสิ ก็ขอโทษแล้วไง”

“อย่าหลบตา”

“ทำไมเล่า!”แอมไพร์ตะวาดด้วยใบหน้าขึ้นสีด้วยความอาย

โฮก!!!!!

ทั้งสองหันควับเมื่อได้ยินเสียงคำรามดังก้องป่ามาจากทางด้านที่ตนผูกม้าเอาไว้ เลโอไม่รอช้ารีบทิ้งกระบอกน้ำในมือลงกับพื้น แอมไพร์เก็บดาบเข้ากับที่เก็บดาบตรงขาขวาก่อนจะวิ่งตามอีกฝ่ายไป เมื่อไปถึงเขาถึงกับผงะเมื่อเซย์เนลกำลังเผชิญหน้าอยู่กับปีศาจที่มีหัวเป็นสิงโตสามหัว มีขาหน้าสองขา ตัวเป็นงู และที่หางมีไฟอยู่ ทหารอีกสองคนถูกตบกระเด็นมาตั้งหลักอยู่ใกล้เขาและเลโอ ตอนนี้มีแค่เซย์เนียลเท่านั้นที่อยู่ต่อหน้าปีศาจลูกผสม ข้างๆกันนั้นมีซากม้าของเลโอที่ถูกกินไปอยู่

“ช่ะ..ช่วยข้าด้วย”

                เซย์เนลร้องขอความช่วยเหลือทำให้เลโอทำท่าทีจะพุ่งเข้าไปแต่กลับถูกมือของแอมไพร์กลางออกไปกันเสียก่อน

“ไม่ต้อง”

“แต่...”

                ฉึก!

                ดาบของทหารนายหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้ๆถูกปาออกไปปักที่ตรงหน้าของเซย์เนล ร่างนั้นหันมองร่างบางอย่างไม่เข้าใจ

“หยิบดาบแล้วสู้”

“ท่านแอมไพร์”

                เลโอกดเสียงต่ำเมื่อไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ แอมไพร์เหล่มองด้วยดวงตาแน่วแน่ก่อนจะเอ่ยปากบอก

“หยิบดาบนั่นแล้วสู้ซะ เซย์เนล”

“ข้าทำไม่ได้..”

                เซย์เนลว่าเสียงสั่น ร่างนั้นถอยร่นลงมาอีกเมื่อปีศาจนั้นคำรามเสียงดัง

“ถ้าแค่ปกป้องตัวเจ้าเองเจ้ายังปกป้องไม่ได้ แล้วจะไปปกป้องใครเขาได้ คนที่เป็นเจ้าชายก็คือว่าที่พระราชาที่ต้องปกป้องประชาชนทั้งเมือง ทั้งประเทศ! ถ้าแม้แต่ตัวเจ้าเองยังปกป้องตัวเจ้าเองไม่ได้แล้วประชาชนที่ไหนอยากจะฝากชีวิตไว้ให้เจ้าปกป้องกัน?”

“ต่ะ...แต่...”

“ถ้าแม้แต่เป็นเจ้าชายที่ดีไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นพระราชาที่ดีได้หรือเปล่า”

“อย่ามาพูดแบบนั้นนะ!

                เซย์เนลคำรามก่อนจะคว้าดาบที่ปักพื้นขึ้นมา

“ข้าจะเป็นราชาที่ดีกว่าที่เจ้าคิดให้ดู!!!

                ร่างนั้นประกาศก้องก่อนจะกลับจะวาดดาบไปด้านหน้าอย่างสะเปะสะปะ แต่ปลายดาบดันไปเฉี่ยวเข้ากับใบหน้าที่สามของปีศาจจนมันร้องคำรามอย่างเจ็บปวด มันอ้าปากเตรียมจะพ่นไฟออกมาจากหัวตรงกลาง เซย์เนลทำเพียงยกมือขึ้นกันพร้อมหลับตาแล้วนึกเพียงว่าตายแน่!!!

                ฟู่!!!

“ทำได้ดีมาก”

                ไอความร้อนที่แผ่ออกมาเล็กน้อยแต่ไม่ร้อนถึงกับผิวกายไหม้ทำให้เจ้าชายแห่งอคาเนย์เปิดตามอง เขาสบเข้ากับดวงตาสีอเมทิตส์คู่งามที่จ้องมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือของอีกฝ่ายดึงฝ้าคลุมตัวเองขึ้นมาป้องกันเปลวไฟจากปากปีศาจเอาไว้ เมื่อไฟสงบแอมไพร์ก็ลดผ้าคลุมลงก่อนขยี้หัวของเจ้าชายน้อยอีกครั้ง

“จำคำพูดตัวเองไว้ล่ะ”

“อ่ะ...เฮ้ย!!

                ร่างของเซย์เนลถูกโยนคว้างไปหาเลโอที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย เลโอรับเจ้าชายน้อยมาแต่ตายังคงจ้องที่แอมไพร์ตาไม่กระพริบ มองอย่างใคร่รู้ว่าร่างบางนั้จะทำอะไร

“เข้ามาเจ้าตูบ พ่อจะซัดให้หมอบเลย”

                แอมไพร์ขยับมือจับดาบที่ขาแต่แล้วกลับชักมือกลับแล้วจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด นี่มันดาบของเลโอ ใช้ไมได้เดี๋ยวพังอีก แอมไพร์คิดได้แบบนั้นก่อนจะยกมือขึ้นกันเท้าที่ตะปบลงมา ร่างบางถอยไปเล็กน้อยก่อนจะดันอุ้งเท้านั่นคืน

“มันจะมากไปแล้วนะเว้ย!!!

                เสียงคำรามทำให้ทั้งป่าเงียบสงบ ปีศาจตรงหน้าดูหง๋อลงไปจนน่าตกใจแอมไพร์ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กระโดดขึ้นสูงแล้วเตะอัดเข้ากับใบหน้าซ้ายจนมันคอพับ แล้วซัดหมัดขวาเข้าที่ใบหน้าขวาจนเหมือนกรามหัก ร่างบางทิ้งตัวลงมาบนพื้นก่อนแตะมือลงบนหัวตรงกลางที่เหลืออยู่

“กลับไป”

                เพียงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ปีศาจสัตว์ผสมก็พลิกตัวกลับลำหนีเข้าป่าไปทันที แอมไพร์บิดคอไปมาท่ามกลางความตรงตะลึงของทหารตัวประกอบ ร่างบางเดินเข้ามาหาเลโอแล้วยื่นดาบคืนให้อีกฝ่าย เลโอมองก่อนจะรับดาบนั้นไป แอมไพร์ฉีกยิ้มเมื่ออีกฝ่ายรับดาบไป

“เห็นไหมข้าไม่ทำให้ดาบเจ้า...”

“แอมไพร์!!!/องค์ราชินี!!

                เสียงเซย์เนียลประสานกับหารสองคนทันทีเมื่อแอมไพร์ทรุดหหวบลงไป โชคดีที่เลโอเก็บดาบไปแล้วจึงมีมือว่างพอที่จะรับร่างนั้นเอาไว้ก่อนลงไปจูบพื้น ร่างนั้นมีอุณภูมิสูงกว่าปกตินิดหน่อยจนเลโอต้องถอนหายใจพรืด

“ชอบทำเกินตัว”

.

.

.

“แต่ขอบคุณที่ซ่อมดาบให้ ท่านแอมไพร์”

 

                ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่ห้องตัวเองได้ยังไงแต่เมื่อองค์ราชินีตื่นมาสิ่งที่ทำเป็นอันดับแรกก็คือการอาบน้ำ แม้ว่าตัวเองจะง่วงขนาดไหนก็ตามแต่พอเห็นว่าฟ้ามืดแล้วและตัวเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำ พ่อคนงามแห่งราชวังก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่น้ำอุ่นๆทันที แอมไพร์วักน้ำเล่นก่อนจะคิดอะไรไปเรื่อยเปลื่อยรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่....

“องค์ราชินี...”

“องค์ราชินี...”

“ตื่น!

“เสียงที่ดังขึ้นมาอีกนิดบวกกับแรงเขย่าที่มากขึ้นทำให้แอมไพร์เปิดเปลือกตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าของอัศวินนภาที่ยังคงเรียบและตายสนิทอยู่

“นี่มันเช้าแล้วนะครับ ทำไมถึงมานอนในอ่างอาบน้ำ อย่าบอกว่าแช่ตั้งแต่เมื่อคืน?”

                แอมไพร์ทำหน้ามึนๆเมื่อโดนถามคำถามทั้งที่สมองยังประมวลผลไม่สมบูรณ์ ร่างบางเกาหัวที่มวยเส้นผมไว้ลวกๆอย่างงุนงง

“หยิบผ้าให้หน่อย...”

                ออกปากสั่งไปทั้งๆที่ยังไม่ค่อยรู้สึกตัวดี ทางฝั่งเลโอก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะดูแล้วก็เป็นหน้าที่เขาพอดูเลยที่ต้องดูแลอีกฝ่าย ทางแอมไพร์พอได้ผ้ามาแล้วก็ลุกขึ้นจากน้ำแต่ยังอยู่มนอ่าง มือเรียวจับผ้าขนหนูพันช่วงเอวไว้ แต่ยังไม่ทันพันเสร็จร่างบางก็รู้สึกว่าถูกจ้องพอเงยหน้ามองก็พบเข้ากับร่างของอัศวินนภาที่ยืนหน้านิ่งอยู่ แต่ฝั่งคนพันผ้าตาโตเท่าไข่ห่าน

“เจ้า...เจ้า!!! เข้ามาได้ไง”

“ข้าเป็นคนหยิบผ้าขนหนูให้ท่านเอง”

คำตอบเหมือนไม่ตรงคำถาม แต่มันบอกเป็นนัยๆว่าเลโอได้อยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว

“อ่ะ..จ่ะ...อ่ะ...แล้วทำไมไม่ออกไป!

“ข้าก็ผู้ชาย ท่านก็ผู้ชาย...จริงๆด้วยแหะ”

                ปึด!

                ไม่ทราบว่าเส้นอะไรของแอมไพร์ขาด ร่างบางวักน้ำในอ่างสาดใส่เลโอไปเสียจนเปียกทั้งตัวด้วยการวักคราวเดียว ช่างเป็นยอดฝีมือในการสาดโดยแท้ ราชินียิ้มเยาะอัศวินที่ยินนิ่งไม่ไหวติ่งอยู่ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก แอมไพร์ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้แก้แค้นคนก่อนจะหันไปหยิบโน่นนี่อย่างลืมสังเกต พอหันมาอีกทีก็ต้องทำตาโตเท่าไข่ห่านรอบที่สองของเช้าวันใหม่

“เจ้าถอดเสื้อทำไม!!!

“เสื้อข้าเปียก ห้องท่านมีชุดข้าอยู่”

“แล้วถอดกางเกงทำไม!!

“ก็กางเกงข้าเปียก”

                แอมไพร์เข้าไปดึงมือที่กำลังปลดกระดุมกางเกงตัวเองของเลโอออก แม้ว่ากระดุมนั้นจะหลุดไปแล้วก็ตาม....

“ไปเปลี่ยนที่ห้องเจ้าเซ่!

“แต่ท่านเป็นคนทำ และนี่ก็ไม่มีเวลาแล้ว”

“เจ้าเอาเวลาทำหน้าตายเจ้าไปเปลี่ยนสิ!

                แอมไพร์ว่าพลางยื้อยุดฉุดกระชากกับเลโออยู่นานจนอัศวินหนุ่มรำคาญผลักอีกฝ่ายลงไปกับเตียงแล้วนั่งทับช่วงเอวให้อีกฝ่ายนิ่งๆ มือก็กดข้อมืออีกฝ่ายไว้กับเตียงเพื่อไม่ให้ยุ่งกับอาภรณ์ของตน

“แอม....ไพร์...”

                เซย์เนลที่จงใจเดินเข้ามาเรียกแอมไพร์แบบไม่เคาะประตูค้างเติ่งอยู่หน้าห้องเมื่อเห็นสภาพที่คิดเป็นอื่นไม่ได้แม้ตนเองจะเด็กอยู่ แอมไพร์ในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวกับผมเผาที่ยุ่งเล็กๆ และเลโอที่อยู่ในชุดกางเกงตัวเดียวที่เกือบจะหลุดออกจากเอวแถมยังทับอยู่บนตัวแอมไพร์....

“ข่ะ..ข้าขอโทษที่ขัดจังหวะ!!!

                เซย์เนลวิ่งจู๊ดหนีออกไปด้านนอกโดยไม่ฟังคำคัดค้านจากแอมไพร์ที่เริ่มเห็นรางร้ายอยู่ในห้องของตันเอง

 

“จะกลับวันนี้แล้วสินะ”

                แอมไพร์ที่มีสภาพโทรมหน้อยๆ(เพราะทะเลาะกับเลโอ)บอกกับเจ้าชายน้อยที่หน้าวัง เซย์เนลพยักหน้าก่อนเผยยิ้มออกมา

“ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากเลยนะ ถ้าไม่ไดเจ้าข้าคงเป็นเจ้าชายแย่ๆไปตลอดและไม่มีทางเป็นพระราชาที่ดีแน่ๆ”

“รู้แบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ”แอมไพร์ยิ้มรับ

“ก้มลงมานิดนึงดิ มีอะไรจะให้”

“หืม?”

                จุ๊บ

                เพียงเซียววินาทีที่แอมไพร์โน้มตัวลงไปตามคำขอของเจ้าชาย(หรือเรียกว่าสั่ง)เจ้าชายน้อยก็เขย่งแตะปากตัวเองกับปากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วท่ามกลางความตกตะลึงของไอโร และอัศวินทั้งสามรวมทั้งแอมไพร์ด้วย

“สักวันที่ข้าเป็นราชา มาเป็นราชินีให้ข้านะ!

                เซย์เนลพูดอย่างหนักแน่นจนแอมไพร์ไม่กล้าบอกปัด

“โอเคๆ ข้าจะรอวันนั้น”

“ไปให้ความหวังเด็กทำไมล่ะนั่น”ไอโรบ่นงึมงัมด้วยสีหน้าไม่พอใจ ที่เขาแค่จับหน่อยนี่ต่อยยังกับไปฆ่าหมาที่บ้านไว้!

“คอยดู เมื่อถึงวันนั้นข้าจะแย่งเจ้ามาจากเลโอให้ได้!!!

                เจ้าชายน้อนตะโกนก่อนจะกระโดดขึ้นรถไปทิ้งให้แอมไพร์ยืนคางเติ่งเป็นหุ่นไล่กาอยู่แบบนั้น

“ทำไมเป็นเลโอล่ะ?”ไอโรมองแล้วถามอย่างงงๆ

“นั่นสิ ทำไมไม่เป็นราชา?”คาร์เรย์ถามบ้าง

“เขาว่ากันว่าเด็กมักจะพูดตามที่เห็นและเข้าใจ”

                เมื่อสิ้นเสียงของเคอร์รีสทั้งามคนก็หันไปมองที่แอมไพร์และเลโอทันที แอมไพร์หน้าซีดฉับพลันเมื่อไอโรเดินเข้ามาใกล้

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเจ้ายอดรัก...”

“ไม่มีอะไรมาหักรักเราให้จากไกล...”

“แล้วที่เด็กนั่นพูดเพราะเหตุใด...”

“คงไม่มีอะไร...แค่พูดเปล่า...ถามเลโอ!!!

                แอมไพร์บุ้ยไปทางเลโอเพื่อที่จะหาตัวช่วยแก้ต่างและเล่าเรื่องจริง เลโอหน้านิ่งกระตุกยิ้มมุมปากออกมาอย่างมองเห็นได้ยากยิ่ง

“ก็แค่เจ้าชายเห็นข้าในสภาพกางเกงตัวเดียวอยู่บนตัวองค์ราชินีในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้นเอง”

“เลโอ๊!!!!!!!!!!!!!!





ไม่มีใครสงสัยบ้างหรอกคับว่าทำไมชุดเลโอถึงไปอยู่ในห้องแอมไพร์.... #อุ๊บส์

 

 

 

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #1087 sprinkle star (@aleenaaom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 10:54
    กรีดร้องส์เป็นภาษาอบูดาบีได้มั้ยคะ //////! ในที่สุดก็เจอนิยายที่ตรงเสป็คเราซักที ฮื้อออออ แอมไพร๊!! มาแสดงตัวขอฝักใฝ่อยู่ทีมพี่เลโอนะคะ!
    #1087
    0
  2. #1066 Praew2101 (@Praew2101) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 20:10
    กลอนสุดยอด
    #1066
    0
  3. #1063 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 20:27
    ฟินอ่ะ >///<
    #1063
    0
  4. #1014 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 23:57
    กรีดร้องตามเลยทีเดียว555+
    #1014
    0
  5. #968 mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 11:48
    เลโอนี่ไม่ผูดปลดสินะ
    #968
    0
  6. #897 YuNNuTJae LoVe (@nuttynut) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:23
    กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ฟินไปดิรอไรอยู๊ววววววววววววววววววววววววววววว .//////////.
    #897
    0
  7. #530 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 12:51
    ปลี้ม...อ่านเพลิน..คุ้มค่าที่รออ่าน ตั้งแต่ออกมา 4-5 ตอน
    #530
    0
  8. #482 mild (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 21:31
    55555555++
    #482
    0
  9. #428 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 00:56
    555555555555555555555555
    #428
    0
  10. #399 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 20:36
    ฮามาก 555555
    ชอบตอนต่อกลอนฝุดๆ
    แล้วสรุป ทำไมเสื้อผ้าเลโอไปอยู่ในห้องราชินี 0.0
    #399
    0
  11. #329 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 22:23
    เลโอ ตรงไปนะบางที หึๆๆ
    #329
    0
  12. #298 El-da (@delear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 11:46
    เห็นด้วยกับคห300 ฮามากอ่ะ555
    #298
    0
  13. #296 Undernetwork (@undernetwork) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 23:32
    อุ้ยชอบอ่ะ ต่อประโยคกันด้วยกลอนด้วย ไม่คิดว่าจะได้เจอในนิยายสมัยนี้นะเนี้ย
    #296
    0
  14. #284 kiko-cat (@-kimiko-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 18:22
    อ่านเรื่องนี้แล้วยิ้มไม่หยุดเลยยยยย>___<
    ฟินนนนนนนนน
    #284
    0
  15. #244 zzzzzzzzzz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 01:08
    5555555555555

    ขำท้องแข็งเลย
    #244
    0
  16. #232 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:51
    กร๊ากกกก "ก็ไม่รู้สินะ" ฮาา
    #232
    0
  17. #203 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:10
    ฟิน ฟิน ฟิน
    แอมไพน์เก่งเวอร์
    #203
    0
  18. #163 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:07
    อ๊ายน่ารักเจ้าชายน้อยก็ร้ายกาจใช้เล่น
    #163
    0
  19. #158 Snowflake (@no-matter) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:17
    เย้ย!!
    #158
    0
  20. #145 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:16
    55555555 (ขำตอนจบมากกกก) ชอบอะเรื่องนี้รักเลย
    #145
    0
  21. #112 Sokenyo Chi-el (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:41
    เลโอ ไม่มีอาย หน้าหนามาก แล้วเอมไพน์จะอายทำมั้ย ตอนยุหน้าไอโร ไม่เหนอาย
    #112
    0
  22. #50 เงาจันทรา (@wanalee12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 02:00
    จิ้นกระจายเลย ฮุฮุ
    #50
    0
  23. #39 DearL (@dearl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 16:04
    นั่นคือการแก้ตัวของนายเหรอ เลโอ ชัดเจนไปมั้ยย แหมมมม!!!!
    #39
    0
  24. #29 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 00:18
    เลโอนี่ท่ามากจริงจังอ่ะ เค้าจะขอโทษแล้วยังเอาแต่งอนอยู่ได้
    แถมที่ดาบหักก็ความผิดนายส่วนนึงนะ แอมไพร์บอกให้ยอมแพ้ก็ไม่ยอมเองนี่..ชิชิ

    แล้วฉากเซอร์วิสนั่นมันคืออะไรกัน แม่เจ้า! เลโอเอ็งก็หัดแก้ความเข้าใจผิดกะเค้าบ้างสิเฟ้ยย
    #29
    0
  25. วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 18:54
    สนุกมาก
    #20
    0