Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,034 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22

    Overall
    35,034

ตอนที่ 52 : Knight VS Queen DLC: One-sided {100per}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 พ.ย. 58

   Title: Knight VS Queen DLC:

< one-sided>

หัวใจฉันไม่มีค่า...เท่าเขา

Pairing: All

 

เสียงพึมพำราวกระซิบของมิคาเอลทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง จักรพรรดิปีศาจองค์โตและองค์ที่ห้าหันมองหน้ากันด้วยสายตาที่เดาความหมายไม่ได้ คาร์ที่ยังพอสงบได้เบนดวงตาไปมองแอมไพร์และอิมเพรอ์ร่าที่สงบนิ่งราวกับว่ารู้ความจริงข้อนี้แล้ว เลโอที่อยู่ข้างแอมไพร์มีปฏิกิริยาแค่เลิกคิ้วขึ้นสูงเท่านั้น ส่วนสองแฝดก็ขมวดคิ้วแน่น เหมือนกำลังระลึกว่าลูซิเฟอร์ที่มิคาเอลเอ่ยเรียกคือใครกัน ทางฝั่งชายที่ถูกเรียกว่าลูซิเฟอร์แย้มยิ้มงดงามออกมา นัยน์ตาสีเขียวมรกตเรืองวาวน่าหวั่นเกรง พวกทหารสวรรค์ถอยหลังออกไปไกลด้วยความกลัว องค์ปฐมเทพผู้ตกจากสวรรค์กำลังสบตากับน้องชายของตนอยู่ด้วยท่าทีไม่เป็นเดือดเป็นร้อน

“หมายความว่าไง...อิมเพอร์ร่า น้องรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”

ในที่สุดอิมไพร์ก็หาเสียงของตัวเองจนเจอ เขาหันมองน้องชายคนรองที่เบนดวงตาคมสวยภายใต้กรอบแว่นมามอง อิมเพรอ์ร่าเกาท้ายทอยเบาๆด้วยความที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้เข้าใจง่ายที่สุดแต่ไม่สั้นห้วนจนเกินไป

“ท่านพ่อไปเกิดใหม่ ดวงจิตส่วนหนึ่งของท่านพ่อยังคงอยู่และซ่อนอยู่ในตัวอัลลาเต้ และการที่มิคาเอลเข้าสิงอัลลาเต้เมื่อตอนที่ปะทะกันครั้งแรกก็ทำให้ดวงจิตของท่านพ่อตื่นขึ้นมา คนที่ไปช่วยข้าลงมาจากสวรรค์ก็คือท่านพ่อ คนที่วางแผนทั้งหมด...คือท่านพ่อ”

แอมไพร์อาสาอธิบายด้วยภาษาของตนเอง พี่ใหญ่หันมองหน้าเขาเล็กน้อยที่แอมไพร์พูดจาเจื้อยแจ้วเหมือนมันเป็นเรื่องที่คนสามัญทั่วไปจะเข้าใจและสามารถยอมรับได้โดยง่าย

“พ่อเองจ้า”ทางฝั่งอัลลาเต้หรือก็คือลูซิเฟอร์ก็ยกมือขึ้นโบกไปมาแสดงตัวตนหน้าตาเฉย

“เพราะแบบนั้นถึงได้รู้ว่าพวกเราชอบอะไรสินะ...”เซทซัสพึมพำ เขาได้รับหนังสือที่อีกฝ่ายเอามาให้รวมทั้งรับรู้เรื่องที่อัลลาเต้มีหนังสือที่เหมาะกับทุกคนมาจากปากของอิมไพร์

“รู้ตัวช้ากว่าที่คิดนะ ที่รู้เรื่องโดยไม่ต้องบอกก็มีแต่อิมเพอร์ร่ากับไคเซอร์เท่านั้นเอง”วิลเลี่ยมกอดอกว่าแล้วส่ายหัว นั่นทำให้ทุกคนเบนสายตาไปมองที่เด็กหนุ่มผมทองผู้ทำตัวสนิทสนมกับอัลลาเต้มาตั้งแต่ต้นด้วยความเคลือบแคลงใจ การเรียกพวกจักรพรรดิปีศาจห้วนๆแล้วยังดูสนิทกับลูซิเฟอร์ขนาดนั้น...หรือว่า

“ท่านอา...เดม่อน?”

อิมไพร์กล่าวออกมาด้วยความคาดเดาเบาๆ ฝั่งคนถูกคาดเดาตัวตนก็หันไปมองหน้าแล้วยกยิ้มมุมปากอันเป็นสัญญาณว่าเจ้าตัวคนเดาเดาได้ถูกต้อง ตอนนี้สมองของอิมไพร์แทบพังเอา เรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นเกิดขึ้นแล้วในตอนนี้ ซึ่งจะบอกว่าดีใจที่ได้เจอพ่ออีกครั้งก็คงใช่ แต่จะบอกว่าอึ้งและงุนงงนั่นก็ใช่เช่นกัน อีกอย่างการเจอในสถานการณ์แบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่กระมัง อิมไพร์เม้มปาก

“งั้นก็อธิบายเรื่องที่ไคเซอร์นั่งบนตักท่านได้สักทีว่าทำไม”เลโอพูดเรียบๆ ดวงตาสีเทามองหน้าว่าที่พ่อตาเพื่อย้ำให้ชัดเจนกับสิ่งที่คิด

“ช่าย~ ลูกเขยคนเล็กนี่ฉลาดจัง”

คำพูดของลูซิเฟอร์ทำให้แอมไพร์กระแอมออกมาขัดคำพูดนั้นด้วยใบหน้าขึ้นสีนิดหน่อย พ่อเขาพอได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ ครอบครัวปีศาจมองหน้าหันไปมาแบบนั้นด้วยความที่ยังงุนงงกับสถานการณ์ การพบว่าพ่อที่ตายไปแล้มีชีวิตขึ้นมาใหม่ทำให้มนพอๆกับการถูกมอนใบโตฟาดหัว

“พวกเจ้า!!!

มิคาเอลได้รับหน้าที่ขัดจังหวะความงงโดยไม่เต็มใจ ใบหน้าของเทพผมทองแดงกร่ำด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกมองข้ามหัวไปเพราะครอบครัวกำลังคุยกันได้ที่เลยทีเดียว ลูซิเฟอร์เบนดวงตาสีมรกตของตลับมาทางน้องชายสุดที่รัก สาเหตุตั้งแต่ต้นของเรื่องราวทั้งหมดด้วยนัยน์ตาเย็นเฉียบ แม้จะมีรอยยิ้มประดับหน้า แต่นั่นไม่ได้ช่วยลดกระแสความเย็นเฉียบที่ปล่อยมาจากตัวของลูซิเฟอร์ได้เลยแม้แต่น้อย

“เจ้าก็คิดถึงพี่สินะ มากอดกันไหมล่ะ มิคาเอล”ลูซิเฟอร์หันไปพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นพลางกางแขนออก นั่นทำให้ดวงตาของมิคาเอลสั่นไหว ภาพในอดีตหวนกลับคืนมาอย่างห้ามไมได้ ลูซิเฟอร์ที่อ่อนโยนและใจดีของเขา ลูซิเฟอร์ที่เอาใจใส่เขา ลูซิเฟอร์....

...ที่ต้องเป็นของเขาแค่คนเดียว!!!

มหาเทพพุ่งใส่ร่างของพี่ชายของตน ในมือปรากฏทวนสีเงินสว่างที่แทบไม่เคยแตะต้อง ตั้งแต่สังหารลูซิเฟอร์ได้ครานั้น มิคาเอลก็ใช้ดาบของพี่ชายมาโดยตลอด ทว่าตอนนี้ดาบของลูซิเฟอร์กลับคืนสู่เจ้าของดังเดิม อดีตจักรพรรดิปีศาจยกยิ้มก่อนจะใช้พลังสีดำคลุมดาบในมือจนมันกลายเป็นสีดำสนิท อาวุธทมิฬเหวี่ยงขึ้นรับคมทวนสีเงินก่อนจะผลักแล้วดันออกไปอย่างรวดเร็ว เทพผมทองหาได้ยอมแพ้แต่โดยดี เขาถอยกลังไปตั้งหลักก่อนจะเสือกแทนทวนในมือไปด้านหน้า สิ่งที่คาดหวังคือมันจะเสียบทะลุศีรษะพี่ของตนเอง!

“ฝีมือตกนะมิคาเอล”

ลูซเฟอร์ว่าเสียงทุ้มยั่วโมโหอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีเขียวสว่างวายพร้อมศีรษะทีเอียงหลบอาวุธ ร่างสูงโปร่งในชุดนักบวชหมนุตัวก่อนจะตวัดดาบเข้าใส่มิคาเอล เทพผมทองมีปฏิกิริยาตอบกลับที่รวดเร็ว เขาเหวี่ยงทวนข้ามไหล่ไปด้านหลังเพื่อกันดาบของลูซิเฟอร์ก่อนจะหันกลับไปตวัดทวนใส่ อดีตจักรพรรดิปีศาจกระโดดถอยหลังสามจังหวะก่อนจะพุ่งกลับเข้ามาใหม่อีกครั้ง แต่ละร่างที่มองดุสถานการณ์อยู่ได้แต่ยืนนิ่ง พวกเขาไม่กล้ายื่นมือเข้าไปยุ่ง เหล่าจักรพรรดิปีศาจจำได้ดีว่าพ่อของพวกเขามีฝีมือร้ายกาจแค่ไหน แล้วถ้าเอาจริงเมื่อไหร่ห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวายเด็ดขาด ตอนเด็กๆอิมไพร์เคยเข้าไปวุ่นวาย ลูซิเฟอร์เกือบฆ่าลูกตัวเองไปด้วย เมื่อการต่อสู่จบลงก็ถูกดุไปตามระเบียบ

“ถึงจะฟื้นชีวิตให้ได้ก็ใช่ว่าจะตายเป็นว่าเล่นนะอิมไพร์”

ลูซิเฟอร์ได้กล่าวเอาไว้....

“บอกพี่มาดีกว่าว่าเจ้าต้องการอะไรมิคาเอล สู้ไปแบบนี้ก็...น่าเบื่อเปล่าๆนะ”พี่ชายยิ้มหวานปานแอปเปิ้ลอาบยาพิษ เวลาสอนให้ลูซิเฟอร์ที่อบอุ่นปากร้ายจนแอมไพร์ติดนิสัยที่ว่านี่ไปด้วย

“ชีวิตเจ้า!

“ให้ไม่ได้จริงๆ”

ลูซิเฟอร์ทำหน้าเสียดายพร้อมทั้งตวัดดาบวาดกันไม่ให้มิคาเอลเข้ามาใกล้ตน เทพผมทองจิ๊ปากกำลังจะหันไปสั่งพวกทหารสวรรค์ที่นำติดมาด้วยตั้งหลายนาย ทว่าเขากลับพบเพียงร่างหลับใหลบนพื้นดินก็เท่านั้น วิลเลี่ยมหรือก็คือเดม่อนนั่งอยู่บนกองร่างของพวกทหารพวกนั้น นัยน์ตาสีฟ้ามองมิคาเอลพร้อมทั้งยักคิ้วกวนประสาท ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนใจการต่อสู้ของเทพละปีศาจอยู่นั้น เดม่อนก็จัดการพวกทหารไร้ค่าพวกนี้อย่างง่ายดายและไม่ต้องได้รับคำสั่งใดๆจากลูซิเฟอร์ การทำอะไรได้ดั่งใจลูซิเฟอร์โดยไม่ต้องเอ่ยปากพูดคือสิ่งที่เดม่อนถนัดที่สุด แค่มองหน้าเขาก็รู้แล้วว่าลูซิเฟอร์ต้องการสิ่งใด

“พี่รู้อะไรหลายๆอย่างมานะมิคาเอล”ลูซิเฟอร์พูดขึ้นดึงความสนใจไปจากเทพผมทอง นัยน์ตาสีฟ้าตวัดมองพี่ชายที่ตนรักที่สุดด้วยความน่ากลัว ลูซิเฟอร์ยังคงสงบ ดวงตาสีเขียวมรกตนั่นกลับไปสงบนิ่งและอ่อนโยนเช่นเดิม แม้ลักษณะทางกายภาพจะต่างออกไป แต่ความรู้สึกนั่นมันยังเหมือนเดิม...เหมือนเดิมมากจนมิคาเอลปวดใจ

“รู้อะไรมางั้นหรือ เจ้าคนโง่”มิคาเอลเอ่ยแล้วแสยะยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีฟ้าครามฉาบไปด้วยความเยาะเย้ยเพื่อปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ ถ้าเปิดเผยมันออกมาเมื่อไหร่ เขาอาจจะถูกหัวเราะเยาะก็ได้

“เจ้าฆ่าท่านพ่อไปแล้วใช่ไหม และขึ้นเป็นจ้าวสวรรค์...ตอนนี้เจ้าคือพระเจ้าล่ะสิ”

“รู้เยอะดีนี่”มิคาเอลกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ เขามองหน้าพี่ชายตนที่กำลังเก็บดาบเข้าฝักอันเป็นสัญญาณจบการประลองที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่ต้น ลูซิเฟอร์สาวเท้าเข้ามาใกล้น้องชายของตนมากขึ้น ตรงข้ามกับมิคาเอลที่ถอยหลังลงไป

“เจ็บปวดไหมที่ทำแบบนั้น”

“เป็นบ้าอะไร!!!

มิคาเอลตวาดแล้ววาดมือใส่ลูซิเฟอร์ ตีความได้ว่าเทพผมทองไม่ต้องการให้ร่างตรงหน้าเข้าใกล้ตนไปมากว่านี้

“ท่านพ่อกำลังจะทำอะไร?”แอมไพร์กระซิบถามกับเดม่อนที่มายืนข้างตนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะทราบได้ แต่ทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ใกล้กันเขาก็เปิดปากถามคนที่น่าจะรู้เรื่องที่สุด

“คุยกันตามประสาพี่น้องนั่นแหละ”เดม่อนตอบยิ้มๆ

“ทั้งๆที่มันฆ่าทั้งข้า ทั้งท่านแม่ หรือแม้แต่ตัวท่านพ่อเนี่ยนะ”แอมไพร์ถามเสียงสูงแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“แต่ถึงแบบนั้นก็เป็นน้องชายนะ”

เสียงเรียบๆของเลโอดึงให้แอมไพร์หันไปสบตา ดวงตาสีเทาเบนลงมามองร่างแล้วกระชับมือที่จับเอาไว้ให้แน่นขึ้น เลโอเข้าใจความไม่พอใจของแอมไพร์ รู้ว่าทำไมว่าแอมไพร์ไม่ชอบมิคาเอล สิ่งทีอีกฝ่ายทำมันเกินให้อภัยจริงๆ แต่เลโอไม่ได้มองแค่นั้น เขาเห็นอะไรมากกว่าที่แอมไพร์มอง ถึงจะรู้ว่าเพราะอีกฝ่ายเขาถึงต้องเสียคนรักไป  ทว่าถ้ามิคาเอลไม่ทำแบบนั้น เลโอก็คงไม่ได้รับบทเรียนบทนี้

“มิคาเอลบางทีอาจจะแค่เหงาก็ได้ ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว ก็เหมือนไอโร”เลโอว่าเรียบๆพลางทอดสายตาไปทางมิคาเอลที่กัดฟันจ้องหน้าลูซิเฟอร์”เป็นถึงพระเจ้า อาจจะมีคนเรียกหาแต่ก็เป็นใครจากไหนไม่รู้ เทพมากมายอาจจะรายล้อมเขา แต่เอาเข้าจริงๆจะมีสักกี่คนที่มาด้วยความจริงใจ ไม่หวังอะไรใดๆ ยิ่งอยู่สูงมากเท่าไหร่ ยิ่งหาคนจริงใจได้น้อยมากเท่านั้น”

“เจ้าจะพูดเข้าข้างเจ้านั่นหรือไง?”แอมไพร์ถามกลับด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ข้าเปล่า แค่อยากให้เจ้ามองมุมอื่นบ้าง”

ชายผมแดงตอบสั้นๆก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาแอมไพร์แล้วรั้งอีกฝ่ายเข้าหาตัว เด็กหนุ่มกำลังจะโวยวายแต่คางที่กดลงมาที่ไหล่ทำให้เขานิ่งไป

“ข้าไม่อยากให้เจ้าจมอยู่กับความแค้น เขาทำให้เจ้าเสียแม่ไปนั่นคือความจริง เขาทำให้เจ้าเสียพ่อไปนั่นก็จริง เขาเป็นคนทำให้เจ้าตาย...นั่นจริงยิ่งกว่าจริง แต่ที่จริงยิ่งกว่าอะไรทั้งมวล...มิคาเอลก็แค่ต้องการใครสักคนเท่านั้น เขาอาจจะต้องการแค่ครอบครัว แต่มิคาเอลไม่รู้ว่าจะเอามันมายังไง เพราะฉะนั้น...ให้อภัยเขาเถอะแอมไพร์”

เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้จิตใจแอมไพร์คล้อยตามได้อย่างประหลาด เด็กหนุ่มสงบลงและคิดตามที่เลโอว่า ไม่ว่าถึงยังไง มิคาเอลก็คืออาแท้ๆของเขาคนหนึ่ง เป็นครอบครัวที่ต้องดูแลกัน

“เลิกแสร้งทำเป็นดีสักที!!!

มิคาเอลตวาดลั่นทำให้แอมไพร์ต้องดึงมือเลโอออกอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจละคนเป็นคนห่วงพ่อของตน มิคาเอลกำมือแน่นเหมือนเด็กที่กำลังจะอาละวาดด้วยการร้องไห้โวยวาย นัยน์ตาของมิคาเอลแดงกร่ำเหมือนว่ากำลังจะร้องไห้ มันไม่มีวี่แววความน่าหวั่นเกรงเหมือนที่ผ่านมา ไร้ซึ่งแววถือดีและจองหอง มองดูเหมือนดวงตาของคนที่แตกร้าวเท่านั้น

“ท่านก็เอาแต่พูดดี ไม่เคยใส่ใจข้าจริงๆสักครั้ง ไม่มีเลย! ก็ใช่สิข้าไม่ใช่แองเจอล่านี่!! ข้าไม่ใช่ลูกๆของท่านนี่! ถึงท่านพ่อจะสร้างข้ามาต่อจากท่านแต่มันก็ไม่ได้หมายความเราจะเกี่ยวข้องกันจริง! ความรักที่ท่านพร่ำบอกก็แค่เศษที่ไม่มีใครเอาไม่ใช่หรือไง!!!

สิ้นคำพูดตัดพ้อที่พรั่งพรู มิคาเอลตวัดคมทวนใส่พี่ชายของตนอีกครั้งหนึ่งด้วยดวงตาแดงกร่ำ ลูซิเฟอร์เอียงตัวหลบก่อนจะหมุนตัวแล้ววาดเท้าเตะขาของมิคาเอลจนอีกฝ่ายล้มคว่ำ ลูซิเฟอร์ได้จังหวะขึ้นคร่อมร่างของมิคาเอลเอาไว้ แรงของอัลลาเต้ไม่อาจสู้เทพอย่างมิคาเอลได้ ลูซิเฟอร์ตัดสินใจคืนร่างเดิมในเวลานั้น เส้นผมสีแดงกลายเป็นสีดำสนิทราวรัตติกาล ดวงตาสีแดงเข้มดั่งโลหิตสบกับน้องชายของตนด้วยแววกำราบ น้ำหนักตัวที่มากขึ้นทำให้มิคาเอลไม่อาจขยับได้

“อย่าคิดว่าเรื่องมันจะจบ!

สิ้นเสียงนั้นดวงตาสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นมา ร่างกายของมิคาเอลไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆทั้งสิ้นทว่าเสียงโวยวายดังมาจากด้านหลัง ไอโรที่ทุกคนคิดว่าออกจากมนต์สะกดไปแล้วกลับพุ่งเข้าโมตีคาร์เรย์ที่อยู่ใกล้สุดและดูจะจัดการง่ายที่สุด อัศวินวารียืนนิ่ง ตรงหน้าเขาคือพระราชาคนสำคัญที่เป็นดั่งครอบครัว! ในมือของไอรณมีพลังสีดำที่คาดว่าไม่น่าจะเกิดจากเจ้าตัวไปได้ มันกำลังจะพุ่งเข้าสาคาร์เรย์ในอีกไม่กี่ก้าว

“คาร์เรย์!

เสียงทุกคนประสานกันและจะพุ่งเข้าไปช่วย ทว่าร่างที่ไปถึงก่อนกลับเป็นเคอร์ริส อัศวินผู้เชี่ยวชาญเวทย์ดำก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าที่คาร์เรย์คิดจะทำ เขากอดร่างน้องชายเอาไว้แน่นแล้วรับพลังสีดำนั่นแทน คนที่ตกตะลึงที่สุดคือคนที่ถูกปกป้อง คาร์เรย์เบิกคาโพลงกอดร่างของพี่ชายฝาแฝดแน่น เขามองเห็นคาร์ที่เอื้อมมือมาคว้าร่างไอโรไปก่อนจะทำในสิ่งที่ทุกคนตกตะลึง...คาร์ประกบปากจูบไอโรลงไปอย่างรวดเร็ว

“ข้าจะไปฆ่ามัน...”เลโอชักดาบออกจากฝักด้วยใบหน้าเรียบสนิท แอมไพร์ยิ้มแห้งคว้ามือคนรักเอาไว้ คนที่เลโอจะฆ่านั่นมันพี่ชายเขานะ...

ฝั่งไอโรที่ถูกประกบริมฝีปากร่างกายเริ่มไร้การขัดขืน ดวงตาสีทองกลับมามีแววอีกครั้งและมันกำลังฉายแววตระหนกออกมา ยังไม่ทันทักท้วงร่างของราชาผมทองก็อ่อนยวบลงไปพร้อมสติที่ดับลง มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครเอ่ยอะไรทัน

“แค่หลับ”

เมื่อได้ยินคาร์พูดแบบนั้นคาร์เรย์ก็ถอนหายใจ เขายังกอดพี่ชายของตนเองเอาไว้ไม่ปล่อย

“ทำไม...ไม่ทำอะไรที่มันดีกว่านี้ล่ะครับ กลัวไม่เท่หรือไง?”คาร์เรย์ถามเรียบๆ

“อย่างอื่นที่ว่านั่นมันอะไรล่ะ คนที่เข้ามาคือพระราชาที่น่ารักของเราเลยนะ”เคอร์ริสตอบพร้อมหัวเราะ

ฝั่งลูซิเฟอร์เมื่อพบว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีก็เบนดวงตากลับมาที่น้องชายของตน ดวงตาของมิคาเอลยังคงอยู่ในความบ้าคลั่ง ใบหน้าขาวแดงกร่ำเพราะความโกรธ

“คนนนี้ไม่ตาย...คนต่อไปก็ใช่ว่าจะรอด”

“พอสักทีเถอะมิคาเอล ถือว่าพี่ขอ ที่อยู่ตรงนั้นก็หลานเจ้าทั้งนั้น”ชายผมดำกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เขามองใบหน้าน้องชายที่มันไม่คลายความเกรี้ยวกราดลงไป อีกทั้งมันยังทวีคูณขึ้นไปอีก

“ก็เพราะว่าเป็นหลานๆ...เป็นลูกๆที่ท่านรักไงข้าถึงต้องทำ ไม่ใช่เพราะพวกมันหรือไงที่แย่งท่านไปจากข้า”

มิคาเอลว่ารอดไรฟันก่อนจะยกยิ้มที่แสนน่ากลัว อากาศโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว แต่ละร่างหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ เปลวเพลิงไม่ทราบที่มาพวยพุ่งขึ้นมาไม่เลือกหน้า มันพุ่งเข้าใส่ทุกร่างโดยไม่ลังเล มิคาเอลหัวเราะในลำคอนอนมองความพังพินาศของทุกสรรพสิ่งอย่างที่ต้องการ แผ่นธรณีเริ่มสั่นไหวและแยกออกจากหัน สายลมโหมกระหน่ำพัดพาเปลวเพลิงให้พุ่งสูง แต่ละร่างไม่มีเวลาไปดูใครนอกจากตัวเอง

“พอสักทีมิคาเอล พี่บอกให้หยุด!!

“ข้าไม่หยุด!! จนกว่าทุกอย่างจะพังทลาย คนที่ท่านรักจะต้องไม่เหลือใคร ต้องไม่มีใคร!! ท่านจะได้เข้าใจสักทีว่าการอยู่คนเดียวมันเป็นยังไง! การถูกทิ้งเอาไว้มันทรมานแค่ไหน!! ท่านเลือกนางฟ้านั่นโดยไม่สนใจข้า!!! นางฟ้านั่นมันก็แค่หนูสกปรกตัวหนึ่ง!!!!

“หุบปากของเจ้ามิคาเอล! เจ้าไม่มีสิทธิ์มาว่าแองเจอล่าในเมื่อเจ้าสกปรกเสียงยิ่งกว่านาง!!!

ดาบคมปักลงข้างศีรษะของมิคาเอล นั่นทำให้ทุกอย่างสงบลงราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ใบหน้าของมิคาเอลฉายแววความตกใจออกมาอย่างชัดเจน ทว่าในแววตานั้นมันมันกำลังเกิดรอบปริร้าวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ คมดาบสีดำที่ถูกปักลงพื้นสร้างบาดแผลเล็กๆที่ข้างใบหน้าของเทพผมทอง ทว่ามันเทียบไม่ได้เลยกับแผลในจิตใจที่กำลังขยายใหญ่ขึ้น

“พี่คิด...แบบนี้มาตลอดใช่ไหม...”

มิคาเอลพึมพำออกมาเสียงเบา นัยน์ตาคู่นั้นมองตรงมาที่ลูซิเฟอร์แต่เพียงผู้เดียว ร่างสีดำราวได้สติ เขามองใบหน้าของน้องชายด้วยความตกตะลึง

“ถ้าข้ามันเลวร้ายขนาดนั้นก็ฆ่าข้าไปเถอะ...ฆ่าเลยสิ...ข้ามันสกปรกนี่...ใช่จริงๆด้วย เหมือนอย่างที่ท่านพ่อบอก เหมือนที่ทุกคนบอก...คนที่ควรล่วงล่นมันเป็นข้าสินะ ใช่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ”

มิคาเอลพูดวนไปมาราวกับเทปที่ถูกเปิดซ้ำ ดวงตาสีฟ้ามองใบหน้าของพี่ชายคนเดียวที่เขารัก หยาดน้ำตาเอ่อล้นอย่างห้ามไมได้ เขาทรมานกับความแข็งแกร่งจอมปลอมนี่เป็นบ้า เขาไม่รู้ว่าจะหยุดความรู้สึกที่อยากได้พี่ชายคืนมาอย่างไร ไม่รู้จนต้องทำทั้งทางที่ดีและไม่ดี และความเลวพวกนั้นก็คู่ควรกับโทษที่ถึงชีวิต ลูซิเฟอร์จับดาบของตนก่อนจะดึงมันขึ้นจากพื้นดิน มิคาเอลหลับตา ที่ผ่านมาสิ่งที่เทพผมทองรอคอยอาจจะเป็นแค่คำยืนยันจากปากพี่ชายคนนี้ก็ได้...คำยืนยันว่าเขาไม่คู่ควรกับสิ่งที่เป็นอยู่ คำที่บอกเป็นนัยๆว่าลูซิเฟอร์เกลียดมิคาเอล

คมดาบควรจะปักลงที่กลางอก ปักลงตรงจุดที่เป็นแกนพลังของเทพ ดวงวิญญาณจะดับสลาย ไม่อาจกลับมาได้อีกเป็นครั้งที่สอง จากทุกสิ่งอย่างที่มิคาเอลทำมาเขาก็พอรับได้ถ้ามันจะต้องจบแบบนี้ ที่เขาทำไปทุกอย่างนั่นมันเลวร้ายใช่ว่าเทพผมทองจะไม่รู้ แต่นั่นก็เพื่อ...เรียกร้องความสนใจ

“เจ็บ...มากไหม?”

ทว่าคำพูดนี้กลับดังขึ้นพร้อมสัมผัสอบอุ่นที่ข้างแก้ม ลูซิเฟอร์แนบมือลงมาที่ใบหน้าของมิคาเอล เขาจำดวงหน้านี้ได้ ใบหน้าของน้องชายคนสำคัญที่เขาไม่เคยทำให้บาดเจ็บ ตั้งแต่เล็กจนโตคำสัญญาเดียวที่ลูซิเฟอรฺให้เอาไว้กับมิคาเอลคือเขาจะไม่มีวันทำร้ายน้องชายคนนี้ ไม่มีวัน

“คิดจะทำอะไร? ตบหัวแล้วลูบหลังงั้นหรือไง!!!

“มิคาเอล...”

“หัวเราะสิ ในเมื่อในสายตาท่านข้าเป็นแค่ตัวตลกนี่! สนุกมากไหมล่ะ สนุกล่ะซะ—!

ก่อนคำพูดนั้นจะจบลงร่างของมิคาเอลถูกพี่ชายดึงขึ้นมากอดเอาไว้จนแน่น อ้อมกอดที่อบอุ่นแสนคิดถึงที่เขาโหยหาทำให้มิคาเอลนิ่งไป ดวงตาสีฟ้ามองเห็นร่างของบรรดาจักรพรรดิปีศาจและมนุษย์ที่ทอดสายตามองเขา มันไม่มีแววความโกรธเกลียดใดๆฉายออกมา โดยเฉพาะแอมไพร์ที่ดวงตาคลอหน่วงไปด้วยน้ำใสๆ

“พี่...ขอโทษ มิคาเอล พี่ขอโทษที่ทิ้งเจ้าไป ขอโทษที่ว่าเจ้า ขอโทษที่ไม่อยู่กับเจ้า ขอโทษที่ทำร้ายเจ้า ขอโทษที่ทำอะไรไม่คิด ขอโทษที่เป็นพี่ที่ไม่ดี ขอโทษ พี่ขอโทษนะมิคาเอล พี่ขอโทษ ให้อภัยพี่เถอะนะ พี่ขอร้อง”

ร่างของมิคาเอลนิ่งงัน เขานิ่งไปนานเทพผมทองจะกดหน้าลงกับไหล่ของพี่ชายของตนแน่น สองมือโอบกอดร่างนั้นด้วยความคิดถึง ร่างกายของมิคาเอลสั่นเทาก่อนจะตามมาด้วยเสียงสะอื้น ลูซิเฟอร์รับฟังเสียงสะเอื้อนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้น เป็นพันกว่าปีแล้วที่เขาไม่เห็นน้องชายคนนี้ร้องไห้ เป็นเวลาที่เนินนานที่เขาไม่ได้กอดปลอบร่างนี้เหมือนอดีตที่เคยทำ เขาบกพร่องในหน้าที่

“ในที่สุด...พี่ก็กลับมา กลับมาหาข้า พี่กลับมาแล้ว”

มิคาเอลพึมพำราวละเมอ บางทีสิ่งที่เทพองค์นี้รอคอยคงมีเพียงคำขอโทษจากปากพี่ชายเท่านั้น ทุกสิ่งอย่างที่เคยคิดเอาไว้จบลงแต่โดยดี ความคิดที่จะทำลายใครจบลง เขาไม่ต้องเรียกร้องความสนใจใดๆอีกแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำมันอีกต่อแล้ว...


“ข้าขอโทษจริงๆนะ...”

ร่างขิงมิคาเอลที่นั่งทับส้นค้อมลงมาคำนับหัวติดพื้น ตรงหน้าของเทพผมทองมีบรรดาจักรพรรดิปีศาจทั้งเจ็ดนั่งทับส้นเรียงหน้ากระดานอยู่ แต่ละร่างหันมองหน้ากันคล้ายปรึกษา ฝั่งเคอร์ริสกับไอโรถูกส่งตัวไปพักผ่อนโดยมีคาร์เรย์และเลโอตามไปดูแล นั่นเท่ากับว่าทิ้งให้ครอบครัวเผชิญหน้ากันอย่างส่วนตัว มิคาเอลค่อยๆเงยหน้าขึ้นเมื่อไร้เสียงตอบรับจากร่างทั้งเจ็ดตรงหน้า

“พวกเจ้า...ไม่ให้อภัยอาเหรอ...”มิคาเอลถามเสียงอ่อยพร้อมทั้งดวงตาที่สั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ออกมา ใครจะไปคิดว่ามิคาเอลที่แสนจะโหดร้ายจะอ่อนไหวได้ขนาดนี้

“ไม่ใช่นะครับ มันไม่ใช่แบบนั้น”ในฐานะพี่ใหญ่ อิมไพร์ต้องออกตัวก่อนเป็นอันดับแรกสุดของกลุ่ม เขายกมือปรามแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงตระหนกเล็กน้อย

“ก็พวกเจ้าจ้องกันเขม็งแบบนั้น”

“ท่านก็อย่าลืมสิว่าเคยทำอะไรกับพวกเราเอาไว้บ้าง”ไคเซอร์ย้อนว่าเรียบๆด้วยดวงตาที่ติดจะไม่พอใจเท่าไหร่ เขาพอยอมรับได้ถ้ามันเป็นการตัดสินใจของพ่อและพี่น้อง แต่จะให้ยอมรับเต็มร้อยไปเลยเขาก็คงทำไม่ได้

“ไคเซอร์...อาก็...คงไม่แก้ตัวกับสิ่งที่ทำทั้งหมด ใช่ อาทำอย่างที่ทุกคนเข้าใจ อาทำร้ายพวกเจ้าทุกคน ทำร้ายหลานๆของตนเอง พี่ชายของตนเอง และเพื่อนๆของพี่ชาย ทุกสิ่งอย่างเพราะความโกรธและริษยา ให้ขอโทษสักล้านครั้งอาก็เข้าใจว่ามันไม่มีทางยกโทษให้กันได้ง่ายๆ อาทำให้พวกเจ้าต้องสูญเสียบุคคลสำคัญไปต่อหน้าต่อตาหลายครั้ง แม้ชีวิตนี้ก็คงไม่อาจจะชดใช้ได้พอ”

มิคาเอลตอบเรียบๆ ดวงตาสีฟ้าสบกับเหล่าจักรพรรดิปีศาจ เขายอมรับในสิ่งที่ตนเองทำ ถึงจะเลวร้ายขนาดไหนแต่สิ่งเดียวที่มิคาเอลถือคือกล้าทำก็ต้องกล้ารับ รับทั้งสิ่งที่ทำไปและผลที่จะตามมา

“ถ้าถามว่าพวกข้ายังเคืองแค้นไหม...คงต้องตอบว่าใช่อย่างไม่ปิดบัง หลายต่อหลายเรื่องค่อนข้างจะเกินกว่าจะยอมรับง่ายๆจริงๆ”อิมเพรอ์ร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สื่ออารมณ์

“แต่ตอนนี้พอได้ฟังเหตุผลแล้ว ถึงจะพูดไม่เต็มปากว่ารับได้แต่จริงๆแล้วข้าเข้าใจท่านนะ กับการต้องเรียกร้องความสนใจจากใครสักคนที่รักมาก พวกเราพี่น้องยังมีกันตั้งเจ็ดคน แต่ท่านมีท่านพ่อคนเดียว ถ้าลองคิดให้มุมของพวกเรา ต่อให้มันเลวร้ายแค่ไหนแต่เพื่อรั้งพี่น้องที่รักไว้ เราก็คงเลือกทำไม่ใช่หรือ”ไคซารี่กล่าวพลางหันมองพี่น้องของตน เขารู้ว่าไคเซอร์ไม่พอใจที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งหมด อย่างน้อยก็ในการแสดงออก

“แต่จะให้มาปุบปับยอมรับว่าท่านคือครอบครัวเดียวกันโดยไม่เคลือบแคลงใจมันจะยากไปนะครับ”เซทซัสเอ่ยว่า นั่นทำมิคาเอลหน้าหมองลง เขาก้มจนคางชิดอก

“นอกจากเรื่องของพวกเราแล้วยังมีบรรดามนุษย์ที่ไม่เกี่ยวข้องอีกหลายคนนะครับ นั่นที่ข้ารับไม่ได้จริงๆ”คาร์กล่าวเรียบๆ”ไม่ว่าจะเคอร์ริส...หรือว่าไอโร รวมทั้งฟีเอสและเซย์เนลที่ล้วนได้ผลกระทบไปด้วย ถึงพวกเรายอมรับแต่ไม่ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนจะยอมรับได้เสียหน่อยนี่ครับ”

“เรื่องนั้นข้าคิดเอาไว้อยู่แล้ว”มิคเอลตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจ”ตั้งแต่การเลือกสังหารท่านพ่อแล้วก็ทำเรื่องเลวๆทั้งหลายนั่น มันชี้ชัดว่าข้าหาได้มีคุณสมบัติของเทวทูตผู้สูงส่งอีกต่อไปแล้ว ตำแหน่งเจ้าสวรรค์ไม่ใช่สิ่งที่คู่ควรกับข้าอีกต่อไป เพราะแบบนั้น...”ดวงตาสีฟ้าเบนไปหาพี่ชายที่เกือบจะหลับแหล่มิหลับแหล่ ลูซิเฟอร์เมื่อรู้สึกตัวว่าถูกมองก็เงยหน้าขึ้น ถึงจะเบลอๆแต่เขาก็ได้ยินสิ่งที่มิคาเอลพูดก่อนหน้าทั้งหมด บวกกับสายตาที่มองมามาทางเขาแล้ว

“ไม่เอาน่ามิคาเอล พี่น่ะ...”

“จะบอกว่าตัวเองล่วงหล่นลงมาแล้วและไม่เหมาะสมงั้นสิ อย่ามาปัดความรับผิดชอบกันง่ายๆแบบนั้น ถ้าท่านพ่อไม่อยู่ คนที่ต้องดูแลต่อก็คือท่านที่เป็นลูกคนแรก ข้าแค่รักษาการณ์แทนเท่านั้น เพราะฉะนั้น...เป็นจ้าวสวรรค์ซะนะครับ”

“ไม่เด็ดขาด!

“ต้องเป็นสิครับ!

สองพี่น้องต่างขั้วจ้องหน้ากันเขม็งด้วยความที่ไม่ยอมกัน อิมไพร์แอบนึกชมในใจที่ทั้งสองคนที่ทะเลาะกันมาเป็นพันปี พอกลับมาดีกันก็สนิทใจกันอย่างรวดเร็ว ในความเป็นจริงแล้วจักรพรรดิปีศาจองค์โตคิดว่าตัวพ่อของเขาเองก็ไม่คิดโกรธมิคาเอลเลยแม้แต่น้อย ถึงปากจะว่าไปแบบนั้นแต่ท้ายที่สุดก็รักมิคาเอลที่สุดอยู่ดี เหมือนอย่างที่คอยสอนให้เขารักน้องๆเสมอ และให้ดูแลให้ดีที่สุด เห็นน้องมาเป็นที่หนึ่ง

“ข้าว่าท่านพ่อเป็นไปเถอะครับ ไอ้เจ้าจ้าวสวรรค์อะไรนั่น”แอมไพร์กล่าวขึ้นขัดจังหวะพี่น้องตีกันเรียบๆ ตามจริงแอมไพร์ก็นิ่งไปนานจนพวกพี่ๆแอบสังเกตเหมือนกัน จักรพรรดิปีศาจองค์สุดท้องมองหน้าพ่อและอาของตนสลับกันก่อนจะถอนหายใจยาว

“ข้าโกรธท่านอามานะ ที่มาทำลายชีวิตที่มาลายชีวิตที่สมบูรณ์ของพวกเรา”แอมไพร์เกริ่นขึ้นมาเหมือนจะคนละเรื่องกับที่พูด ดวงตาสีม่วงเข้มมองหน้ามิคาเอลที่เม้มปากยอมรับผิดอยู่ตรงหน้า

“แต่ถ้ามาคิดดูดีๆนั่นก็ความผิดท่านพ่อส่วนหนึ่งที่ไม่ดูแลท่าน ใช่ไหมล่ะ?”แอมไพร์หันไปพูดกับพ่อตัวเองในตอนท้ายและได้รับการพยักหน้ากลับมา“มันก็อย่างที่ไคซารี่ว่า ถ้าข้าเป็นท่าน ต่อให้ใช้วิธีสกปรกแค่ไหนก็พร้อมจะทำเพื่อดึงพี่ๆกลับมาให้สนใจข้า ข้าเป็นน้องคนสุดท้อง โดนโอ๋ที่สุด ย่อมเข้าใจท่านอยูแล้ว แต่ว่าเรื่องที่เข้าใจก็ส่วนที่เข้าใจ เรื่องที่ผิดก็ส่วนเรื่องที่ผิด เราจะไม่เอามาปนกันนะครับ”

“กำลังจะพูดอะไร?”คาร์หันไปถามน้องชายที่ร่ายยาวมาหลายวรรค แอมไพร์หันมามองหน้าคาร์ก่อนจะยกยิ้ม

“ในฐานะน้องสุดท้อง ขอสั่งให้พวกพี่ๆให้อภัยเรื่องที่ผ่านมาแล้วลืมๆไปซะ”

“อะไรนะ???”ไคเซอร์ร้องเสียงดังสุด เจ้าตัวเล็กลุกขึ้นยืนเลยเสียด้วยซ้ำเมื่อได้ยินน้องชายพูดแบบนั้น”ได้ไง?”

“ข้าไมได้บอกว่าจะให้ลืมไปเปล่าๆนี่”แอมไพร์ว่าแล้วยักไหล่”เวลาของปีศาจและเทพมีมากมายนัก ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ เพื่อชดเชยเรื่องที่ท่านทำไปทั้งหมดตั้งแต่ต้น ทั้งกับพวกเราหรือว่ากับมนุษย์ ข้าอยากให้ท่านอาช่วยเหลือมนุษย์ในฐานะเทวทูตดั่งทีเคยทำตั้งแต่ต้น ส่วนท่านพ่อเองก็ต้องไปเป็นจ้าวสวรรค์ดั่งที่ท่านอาต้องการ เพราะท่านต้องชดเชยเรื่องที่เพิกเฉยต่อท่านอาในอดีตและกลับไปใช้เวลาด้วยกันซะ แต่จะให้กลับขึ้นเฉยๆแน่นอนว่าไม่ได้แน่ พวกเทวดาเก่าๆที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังมีมากมายนัก ถ้าท่านพ่อกลับไปในฐานะจ้าวสวรรค์และแก้ไขเรื่องราวในครั้งนั้นฝ่าเป็นเพียงความเข้าใจผิดซะข้าว่านั่นจะโอเคมากเลย”

“แล้วทำไมต้องเป็นจ้าวสวรรค์ล่ะ...”ลูซิเฟอร์แย้งเสียงอ่อย

“ข้าก็บอกไปแล้วไงครับว่าทำไม อีกอย่างนั่นมันเป็นหน้าที่ของท่านแต่แรกนะครับ”แอมไพร์กอดอกขมวดคิ้วมุ่น ยิ่งมองก็เหมือนแม่ไปกันใหญ่จนลูซิเฟอร์แอบคิดถึงภรรยาขึ้นมา

จักรพรรดิปีศาจที่เหลือมองหน้ากันด้วยสายตาที่สื่อกันเท่านั้น พวกเขารู้สึกว่าน้องชายของตนเติบโตขึ้นมาอย่างมากจนน่าประหลาดใจ ในระยะเวลาห้าปีที่อยู่เป็นสวรรค์นั่น แอมไพร์อาจจะพบเจอหลายๆเรื่องก็ได้ แอมไพร์คิดวิเคราะห์ได้ดีเยี่ยมกว่าเดิม ไม่ได้ทำเล่นไปแบบแต่ก่อน จริงจังก็คือจริงจังทั้งยังยุติธรรมเอาเรื่อง

“จริงสิ ไคเซอร์”มิคาเอลเอ่ยเรียกชื่อจักรพรรดิปีศาจในระหว่างที่ลูซิเฟอร์ยังงอแงเรื่องตำแหน่งของตนกับเดม่อนอยู่ เทวทูตสวรรค์ขยับเข้าไปใกล้จักรพรรดิปีศาจองค์กลางก่อนจะยื่นมือไปแตะลงกลางหัวของไคเซอร์

“ทำอะไรน่ะ!!

“อาไม่ทำร้ายเจ้าหรอกนะ”มิคาเอลยิ้มบาง”เหมือนเจ้าเองสมดุลพลังในร่างกายจะค่อยข้างเพี้ยน เพราะตอนที่แองเจอล่าท้องเจ้า นางถูกโจมตีสินะ”

คำพูดนั้นทำให้ไคเซอร์อ้าปากราวกับจะถามว่ามิคาเอลรู้ได้เช่นไร เทวทูตหนุ่มยิ้มบางเช่นเคย เขาจะไม่บอกพวกเด็กๆว่าความจริงแล้วเขาหาตัวลูซิเฟอร์เจอตั้งนานแล้ว เจอตั้งแต่หลังคลอดลูกคนแรกหรือก็คืออิมไพร์ ตอนนั้นเขายอมรับว่าพอได้เห็นหน้าหลานกลับรู้สึกใจอ่อนขึ้นมา เขารอดูหลานคนต่อๆไป ยิ่งเห็นก็ยิ่งเอ็นดู ทว่าจุดแตกหักก็มาถึง เขาถูกยุยงจากเทวทูตบางองค์จนลงมือทำร้ายพี่ชายและภรรยารวมทั้งเพื่อนๆ โชคร้ายหน่อยที่เทวทูตองค์นั้นกวนใจเขามากจนถูกเขาฆ่าไปแล้ว เรื่องมันจบไปแล้ว มิคาเอลไม่อยากจะรื้อฟื้น อีกอย่างมันก็ไม่ได้สลักสำคัญเท่าไหร่

“อาจะผนึกพลังให้ ข้อเสียมีอย่างเดียวคือเจ้าจะใช้พลังมากติดต่อกันไม่ได้ อย่าโกรธ ไม่อย่างนั้นเจ้าจะหลุดการควบคุม มันไม่ยากใช่ไหมล่ะ เจ้าเองอาจจะดูขี้โมโหแต่ก็ไม่ใช่พวกโกรธง่ายๆ”

ละอองสีทองเข้าปกคลุมร่างของไคเซอร์ เด็กชายตัวน้อยกลายกลับสู่ร่างของชายหนุ่มรูปงาม เส้นผมสีเขียวยาวละคอ ส่วนสูงที่แซงคนที่อยู่ข้างๆทั้งสองฝั่งไปมากโข เขามองหน้ามิคาเอลที่ยิ้มอย่างพึงพอใจในผลงานของตน ไคเซอร์จ้องมิคาเอลตาไม่กระพริบ ดวงตาคู่นั้นอ่านแววไม่ออกแม้แต่น้อยจนมิคาเอลต้องหุบยิ้มลง เขาก้มหน้ากำมือเข้ากับกางเกงตัวเองแน่น

“อาเข้าใจ ทำแค่นี้คงไม่อาจทำให้เจ้าวางใจอาได้ แต่ว่าอาก็อยากจะทำให้ ไม่จำเป็นต้องยอมรับอาเป็นครอบครัวก็ได้...”

“จริงๆแล้วเฝ้าดูพวกเรามาตลอดใช่ไหม”ไคเซรอ์กล่าวราบเรียบดึงสายตาของมิคาเอลขึ้นมา”ก็ท่านรู้นิสัยข้าขนาดนั้น ถ้าไม่ยอมรับมันก็ออกจะใจร้ายไปหน่อยไหมล่ะ ข้าไม่ใช่คนใจร้ายนี่”ไคเซอร์ว่าด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มติดจะเขินเล็กน้อยก่อนเขาจะเสดวงตาขึ้นมองมิคาเอล

“ยิน—“

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ!!!

“อย่าแย่งข้าพูดสิ!!!!

ไคเซอร์โวยก่อนจะถูกพี่ๆน้องๆดันเข้าไปจนทั้งเจ็ดคนกอดมิคาเอลเป็นกลุ่มใหญ่ มีแต่เสียงหัวเราะที่เคล้าคลอมากับสายลม เรื่องทุกอย่างที่พอมาถึงจุดที่มันจะจบ มันก็จบลงอย่างง่ายดาย ที่ผ่านมาจะบาดหมางแค่ไหน แต่ทว่าครอบครัวก็คือครอบครัว

 

“เรื่องครอบครัวก็จบแล้ว เรื่องข้ากับเจ้าว่ายังไง?”

เลโอพูดเรียบๆท่ามกลางอาหารที่มีเพียงคนทั้งคู่ซึ่งมันเกิดขึ้นหลังจากนั้นแค่ครึ่งชั่วโมง พวกจักรพรรดิปีศาจขอตัวกลับไปทำธุระของตนเอง ไคซารี่ต้องดูแลฟีเอสที่ยังบาดเจ็บอยู่ ส่วนไคเซอร์ต้องอยู่อารักษ์ขาเซย์เนลจนกว่าจะผ่านพิธีครองราษฎร์ตามที่ปีศาจหนุ่มสัญญาเอาไว้ พี่ใหญ่ พี่รอง รวมทั้งเซทซัสโดนลากขึ้นไปช่วยมิคาเอลจัดการเรื่องต่างๆบนสวรรค์ แน่นอนว่าว่าที่เจ้าสวรรค์อย่างลูซิเฟอร์ต้องไปด้วย ส่วนทางเดม่อนก็ตัวแถมเท่านั้น คนสุดท้ายคือคาร์ผู้นั่งเฝ้าไอโรไม่เลิก ก็ราชาหนุ่มเล่นหลับเป็นตายแบบนั้น แต่มิคาเอลรับประกันแล้วว่าไม่มีอะไรบุบสลายแน่นอน

“เรื่องอะไรล่ะ?”แอมไพร์ย้อนถามเหมือนไม่สนใจ ทั้งสองคนราวกับสลับบทกัน คนที่ถามมากกลายเป็นเลโอ แล้วคนที่ตอบส่งๆกลายเป็นแอมไพร์ไปแทน

“สรุปแล้ว...ก็ไม่ได้ความจำเสื่อมสินะ”

“ถามอ้อมๆไม่เป็นหรือไง!!”แอมไพร์แห้วใส่

“เวลาเป็นเงินเป็นทองน่ะ”ฝั่งอัศวินนภาตอบกลับง่ายๆพลางตักข้าวต้มกุ้งเข้าปาก แอมไพร์กรอกตาเป็นวงกลมก่อนจะวางช้อนลงบนชาม

“แผนท่านพ่อ เขาบอกว่าเจ้าไม่สนใจข้า!

เลโอเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะในลำคอ ทำไมกลายเป็นว่าคุณภรรยาทำท่าทางโกรธเขาไปเสียอย่างนั้น คนที่ควรโกรธน่ะมันเขาที่โดนหลอกไม่ใช่หรือไง ชายหนุ่มมองร่างบางที่กอดอกหันหน้าไปทางอื่น

“ข้าไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย จริงๆมันก็สมควรแล้วที่ข้าจะโดนแบบนั้น”

“เลโอ...”

“ที่ผ่านมา ข้าไมได้ดูแลเจ้าเลยทั้งที่มีเวลา พอไม่มีโอกาสได้ทำแล้วก็มาร้องคร่ำครวญ ข้าว่าเรื่องที่มันน่าสังเวชที่สุดในชีวิตอัศวินนภาคือการดูแลคนที่รักไม่ได้”เลโอมองตาร่างตรงหน้า”เพราะแบบนั้นข้าถึงอยากขอโอกาสอีกครั้งโดยที่ไม่ฝืนใจเจ้า ไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ ให้โอกาสข้าได้รักเจ้าอีกครั้งได้ไหมแอมไพร์”

แอมไพร์มองหน้าคนที่พูดขึ้นมาหน้าด้านๆ คำพูดหวานหูพวกนั้นถึงจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างกับท่องมนต์แต่ฟังแล้วมันจั๊กกระจี้หูพิกล แถมมันก็ทำให้เขินจนตัวระเบิดเหมือนเดิม แอมไพร์กลอกตาหลบแก้ความเขินอาย

“ข้า...มันก็ขนาดนี้เพิ่งจะมาพูดอะไรนะเจ้าบ้า ถ้าข้าไม่ยอมจริงๆคิดว่าเจ้าจะได้ทำอะไรข้าหรือไง?”

คำตอบอ้อมโลกวนรอบดาวเสาร์แล้วกลับมาที่โลกอีกครั้งของแอมไพร์ทำให้เลโอยิ้มมุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่พาลเอาใจเต้นด้วยความเขินและความ...หวาดกลัว

“งั้นก็ต้องพิสูจน์”

พูดไม่พูดเปล่าเลโอลุกขึ้นกระโดดข้ามมาอุ้มแอมไพร์ขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็วจนเด็กหนุ่มไม่ทันตั้งตัว กว่าจะอ้าปากร้องออกก็มาถึงห้องนอนด้วยความงุนงง ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงจนแอมไพร์เปลี่ยนใจกลางคัน จากที่จะด่าเรื่องอุ้มโดยไม่รู้ตัวมาเป็นเรื่องที่ถูกโยนอย่างไม่ทะนุถนอมนี่แหละ

“เจ้าบ้าเอ๊ย!! ดูแลข้าให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไงวะ!

“ก็เดี๋ยวจะดูและจะแลให้ดีสุดๆไปเลย”เลโอพูดเสียงทุ้มพร้อมร่างที่ทาบลงมา

แอมไพร์กลืนน้ำลายลงคอเมื่ออีกฝ่ายค่อยๆโน้มหน้าลงมาใกล้ ริมฝีปากของเลโอประทับลงบนริมฝีปากของแอมไพร์ รสสัมผัสอ่อนหวานทำให้เด็กหนุ่มผมม่วงไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ลิ้นร้อนที่กวาดไปทั่วโพรงปากเหมือนจะพาลให้สติเตลิดไปไกลแสนไกล จูบรสหวานนี่ทำเอาแอมไพร์แทบจะหยุดหายใจถ้าเลโอไม่ถอนริมฝีปากออกเสียก่อน ริมฝีปากที่ถูกถอนประทับลงไปยังหน้าผากมน เปลือกตาบางที่หลับพริ้ม แก้มสีแดงระเรื่อ จมูกรั้นสวย และซอกคอขาวเนียน จมูกโด่งไล้ขึ้นลงอย่างเบาบางและทะนุถนอม มือของชายหนุ่มประสานจับมือของร่างบางเอาไว้ ทั้งคู่เบนดวงตามาสบกันอีกครั้งหนึ่ง นัยน์ตาสีเทาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีม่วงคู่นั้นก่อนเลโอจะโน้มหน้าลงไปหา ทว่ากลับไม่มีการจุมพิตเกิดขึ้น อัศวินนภาซบหน้าลงกับไหล่ของแอมไพร์ เขาสุดจมูกเอากลิ่นอีกฝ่ายเข้าไป

“เลโอ?”แอมไพร์ร้องเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไปนาน”เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่า”เลโอตอบเบาๆในทันทีที่แอมไพร์ถามจบ”ข้าแค่กำลังถามตัวเองซ้ำๆ ว่าข้าได้เจ้าคืนมาแล้วใช่ไหม มันไม่ใช่ความฝันเหมือนที่ข้าฝันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมาใช่ไหม นี่คือความจริงใช่ไหม แอมไพร์...”

เลโอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากอีกฝ่าย นั่นทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมามอง แอมไพร์ยิ้มด้วยความขบขันก่อนจะแปรเปลี่ยนมันเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อเลโอทำหน้ายุ่ง มือนุ่มที่อบอุ่นไม่เย็นชืดเช่นเก่าทาบลงบนใบหน้าของเลโอ

“ไม่ใช่ฝันหรอกนะเลโอ ข้ากลับมาแล้ว กลับมาหาเจ้าคนที่ข้ารักที่สุด”

แอมไพร์ปากหวาน...ในหลายๆความหมายนั่นแหละ เลโอคิดก่อนจะจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากอีกฝ่าย แอมไพร์หัวเราะคิกคักมองดูน่าเอ็นดู เลโอเผลอยกมือขึ้นลูบเรือนผมนั้นอย่างไม่ตั้งใจ พอคิดว่าตรงหน้าคือแอมไพร์ที่กลับมาแล้วเขาก็อดอยากพิสูจน์ด้วยตัวเองไมได้ว่านี่คือความจริง ความอบอุ่นจากร่างกาย กลิ่นหอมที่คุ้นเคย เสียงที่คุ้นหู แววตาที่คงเดิม แอมไพร์กลับมาหาเขาแล้วจริงๆด้วย

“แอมไพร์ ข้าขอโทษ...”

“เลิกขอโทษเถอะน่า ข้าไม่เคยคิดโกรธเจ้าเลยนะ ถึงจะแอบอยากแกล้งก็เถอะ”แอมไพร์ตอบยิ้มๆ

“ไม่ใช่ ฟังข้าให้จบก่อน”

แอมไพร์หัวเราะเมื่อคนรักแสดงความเอาแต่ใจออกมาเหมือนก่อน เลโอจ้องมองใบหน้าของแอมไพร์ด้วยความจริงจัง มือหนึ่งคล้ำเอาเหนือหัวแอมไพร์เพื่อไม่ให้น้ำหนักของเขาทิ้งบนตัวเด็กหนุ่มมากไปจนอึดอัด มือข้างอีกข้างก็กุมมืออีกฝ่ายเอา

“ข้าจะขอโทษที่ที่ผ่านมาไม่ได้ดูแลเจ้าอย่างเต็มที่ ไม่เอาใจใส่เจ้าเลยสักนิด ทำให้เจ้าเสียใจ ทำให้เจ้าร้องไห้ รู้สึกว่าตอนนั้นตัวเองโง่จริงๆ แล้วก็ทำผิดมาก แต่คนผิดก็ควรได้โอกาสแก้ตัวใช่ไหมแอมไพร์”

“อืม...ก็ต้องแบบนั้นนั่นแหละนะ”แอมไพร์ตอบแล้วหัวเราะ แต่เลโอยังไม่เลิกจริงจังจนแอมไพร์หรี่ตา”มีอะไรหรือเปล่าเลโอ ไม่ได้แอบไปมีเมียน้อยใช่ไหม? อะไรจะขอโ?ษมากมายด้วยสีหน้าจริงจังขนาดนั้น...เห้ย...นี่มีจริงๆใช่ไหม อย่าบอกว่าลูกสองเมียสี่ บ๊ะแล้วไหมล่ะ”

เลโอหัวเราะออกมาเมื่อเจ้าตัวดีทำคิดออกนอกโลกอีกแล้ว”เปล่า ไม่ได้มีเมียน้อยอะไรเลย ลุกก็ไม่มี วันๆเอาแต่เฝ้าเจ้า รอว่าเจ้าจะตื่นเมื่อไหร่”

“ก็แล้วไป”แอมไพร์ว่าพลางถอนหายใจ”แล้วจะทำจริงจังทำไม?”

“แค่อยากจะบอกเจ้าว่าข้าอยากจะ...ขอโอกาสให้ข้าดูแลเจ้า...”

“ก็ให้แล้ว—“

“...ทั้งชีวิต ตั้งแต่วันนี้และตลอดไป ให้ข้าได้ดูแลเจ้าตลอดชีวิตเท่าที่ข้าจะมีอยู่ได้”

มือที่กุมอยู่ลูบลงมาตามแขน แอมไพร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นแหวนสีเงินวาวประดับเพชรสีใสเม็ดเล็กตรงกลางวง มันอยู่บนนิ้วนางของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัวสักนิด

“แต่งงานกับข้านะแอมไพร์ แต่งานกัน”

“ใครเขาบ้าขอแต่งงานบนเตียง...”

“แล้วแต่งไหม?”

“แต่ง! ไม่ต้องจัดงานนะ รำคาญจริงนี่พูดเลย!!!

แอมไพร์ร้องรับก่อนจะยกมือกอดรอบคอของเลโอแน่น เลโอรั้งตัวเด็กหนุ่มขึ้นมาทำให้กลายเป็นว่าแอมไพร์นั่งอยู่บนตักเลโอ เด็กหนุ่มหลับตาพริ้มในอ้อมกอดนั้นเช่นเดียวกับเลโอที่ยิ้มอย่างมีความสุข

“ข้ารักเจ้านะเลโอ”

เสียงนั้นกระซิบข้างหูพร้อมกับหางตาที่เห็นว่าหูของอีกฝ่ายแดงกล่ำ น่าขำก็น่าขำแต่ก็น่ารักมากกว่า

“ข้าก็รักเจ้า แอมไพร์”เลโอกระซิบตอบแผ่วเบา คนรักของเขากลับมาแล้วสินะ

“ยินดีต้อนรับกลับมานะ แอมไพร์”



เรื่องของแอมไพร์คงจบลงแต่เพียงเท่านี้//รู้สึกจบง่ายจนน่าปาขวดใส่// แต่ว่าแน่นอนว่ายังมีอีกหลายคู่ให้รับชม คิวถัดไปก็คือ....

เบลไอไงจะใครล่ะ!!!!

จะทำให้เบลหึงไอจนอ้วกแตก ให้หึงจนบ้านบึ้ม ให้หึงจนเป็นบ้า ให้ไอมีชู้ ให้ไอมีผู้ชายมาจีบ ให้ไอมีหนุ่ม หล่อ ใจดี สปอร์ตมาจีบ! หล่อ ดี รวย!!!

#สะจายยยยยยยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1046 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 18:28
    สถานที่ขอนี่แบบไม่มีใครเหมือนจริงๆ งานไม่ต้องจัด ห้องหอไม่ต้องมี(ใช้ห้องนั้นแหละ)
    #1046
    0
  2. #998 2ombIE (@zombie_1182) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 21:06
    คู่พี่น้องช่างน่าจิ้น.....มิคาเอลถึงจะน่าหมันใส้ แต่หลังๆมานี่นางทำตัวซึนแตกมากค่ะ โอ๊ยน่าเอามาฟัด(?)
    #998
    0
  3. #995 ดอทดอทดอท (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:46
    ต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #995
    1
  4. #994 just relax ok!! (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 21:32
    ต่อเถอะะะะะะะะะะ
    #994
    1
  5. #992 Asuna Jan (@hibaritsuna) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 00:47
    เออช่ายสะจายยย.รอยุน้า
    #992
    1
  6. #991 NK142544 (@non_wufan) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 13:52
    รอๆๆๆๆๆๆ
    #991
    1
  7. #990 rennova lead (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 23:01
    รอร๊อรอ มอต่อเถอะน้าาา เบลไอโร ด่วนนนนนนๆ
    #990
    1
  8. #989 cookie (@cookie-sweet1522) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 22:49
    เอาลูซิเฟอร์xมิคาเอลไม่ได้หรอ
    เราอยากได้คู่พี่น้องงง
    #989
    2
    • #989-1 Asuna Jan (@hibaritsuna) (จากตอนที่ 52)
      10 พฤศจิกายน 2558 / 00:47
      เหนด้วยๆ
      #989-1
  9. #988 หมูน้อยอ้วนกลม (@niruko) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 07:06
    จัดไปอย่าให้เสียยย ให้เบลหึงอกแตกตายไปเลยยยย
    #988
    1
  10. #987 Monestella. (@magic_queen) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 01:40
    สงสารเบลเถอะฮะจะเกิดผล...
    #987
    1
  11. #986 Darchelle (@palmnomy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 23:48
    มิคาเอลคู่ใคร!!! รอรอรอ
    #986
    1
  12. #985 D182015 (@D182015) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 22:29
    หนับหนุนให้ไอโรมีแต่หนุ่มๆมารุมจีบเลยค่าาาาา555//เอาให้เบลหึง ไปเลยไรท์
    #985
    1
  13. #984 love ya!! (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 20:40
    ใครคือคนจะมาดามใจมิคาเอลน้าาาาาาา???
    #984
    1
  14. #983 priyanan (@priyanan) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 20:12
    เดม่อนป่าวค่ะ คนมาดามใจมิคาเอลอ่ะ(ท่ดๆ พอดีมึน)
    #983
    1
  15. #982 devilrose2 (@Devilrose) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 06:32
    เย้ไรท์อัพแล้ว
    #982
    1
  16. #981 master-ichiyama (@boss-ichiyama) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 22:04
    รอนานมากกกกกก//ใครหนอจะมาดามใจมิคาเอลลล
    #981
    1