Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 54 : Knight VS Queen DLC: Restart {100 per}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

                Title: Knight VS Queen DLC:

Restart

<ลองดูอีกทีได้ไหม>

Pairing: Bell X Iro

 

“นี่เหตุการณ์มันแย่กว่าเก่าแล้วนะ”เคอร์ริสร้องว่ากับอดีตราชินีขอตนทีผันตัวมาเป็นภรรยาของเพื่อนสนิท

แอมไพร์นั่งหน้าเครียดหลังได้ยินเรื่องที่เคอร์ริสคนดีศรียูโนสซิสแอบฟังมา ไอโรหายไปกับลาทอสตั้งแต่บ่ายวันนั้น คงไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีไม่งามแต่มันก็ย่อมน่าเป็นห่วง สภาพจิตใจเลวร้ายแบบนั้นจะให้ปล่อยไว้ก็คงแย่ แต่ก็อีกทางก็เจ้าพี่บ้าที่วาร์ปกลับปราสาทตนเองไปแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ ให้พี่ใหญ่ไปตะโกนเรียกก็ยังไม่ยอมขาน นี่ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วเรื่องทุกอย่างก็ยังย่ำแย่เท่าเดิม

“เจ้าเบลนะเจ้าเบล เรื่องอื่นนี่ฉลาดเป็นกรด เรื่องรักนี่โง่อย่างกับสัตว์เคี้ยวเอื้อง ข้าต้องลองฆ่าไอโรดูไหม เพื่อมันจะได้กลับมา”

แอมไพร์เสนอหนทางสิ้นคิด เขาไม่ได้คิดจะทำจริงแต่พูดไปด้วยความโมโหเท่านั้น จักรพรรดิปีศาจองค์เล็กนั่งบนเก้าอี้เหล็กดัดด้วยท่าทางสมชาติชายจนเคอร์ริสหวั่นวิตก เลิกยกเท้าขึ้นมาวางบนได้ไหมท่านแอมไพร์ นี่มันกลางปราสาทนะท่าน

“ไอโรก็เหลือเกิน เบลมันบ้าจะเป็นจะตายอยู่แล้วยังเชื่อไปได้ว่ามันไม่ได้รักตัวเอง ถ้าพวกนี้มันพูดตรงกับที่คิด ฟ้ามันจะถล่มหรือไงวะ หงุดหงิด!

แอมไพร์กระแทกแก้วลงบนจานลองแก้วอย่างรุนแรง มือสั่นกึกๆเหมือนอยากจะเอายาปลุกไปใส่อาหารของคาร์กับไอโรให้มันได้เสียกันอีกสักรอบเผื่ออะไรจะดีขึ้น แต่ถ้าทำแบบนั้นออกไปรับรองว่าพี่สลอตต้องโกรธเขายาวแน่ๆ ต่อให้คนทำเป็นแอมไพร์ก็ย่อมโดนโกรธ ดูก็รู้ว่าคาร์รักและทะนุถนอมไอโรแค่ไหน

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปไอโรจะแย่เอา”เลโอว่าเรียบๆพลางผลักขาภรรยาที่รักลงจากโต๊ะ”ไอโรไม่เคยรักใครนานขนาดนี้ แปลว่าต้องรักมากแน่ และความรักอาจจะทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง ถึงเจ้าจะอยากได้ไอโรมาเป็นพี่สะใภ้แค่ไหน แต่ถ้าหากว่าคาร์ยังคงทำแบบนี้กับเขาอยู่ เห็นที่ข้าจะต้องเปลี่ยนไปพี่สะใภ้มาให้พี่ตัวเอง”

เลโอหมายถึงต้องหาผู้หญิงสักคนมาดามอกไอโร รายนั้นเคยเป็นถึงเสือผู้หญิงมาก่อน บางทีการพบปะสาวๆอาจจะทำให้ไอโรค่อยๆดีขึ้นก็ได้ แอมไพร์มองคนคิดแล้วเบะปากอย่างรุนแรง มือเอื้อมไปดึงแก้มเลโอเบาๆแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ที่รักครับ ที่รักเคยได้ยินคพว่าได้หลังแล้วลืมหน้าไหมครับ ที่รัก”

“เคยได้ยินแต่ได้หน้าแล้วลืมหลัง”

“งั้นก็เคยได้ยินซะ!

แอมไพร์กระแทกเสียงหงุดหงิด ช่วงนี้เหมือนช่วงหมดโปร เลโอกลับมากวนตีน เอ๊ย กวนประสาทเขาด้วยคำพูดเรียบๆนิ่งๆอีกแล้ว สงสัยคืนนี้ต้องแกล้งให้หายนิ่งเสียแล้วสิ

“เอาตามตรงข้าว่าข้ามีวิธี”เคอร์ริสว่าขึ้นด้วยสีหน้ากระอั่กกระอ่วน”แต่ไม่แน่ใจนักว่ามันจะได้ผลหรือไม่”

 

“เบล!!!

เสียงเรียกของน้องชายคนเดียวของจักรพรรดิปีศาจองค์รองสุดท้องดังขึ้นพร้อมประตูห้องที่ถูกถีบเปิดอย่างรุนแรง คาร์หมตัวอยู่ในผ้าห่ม สภาพคล้ายดักแด้หนอนน้อยที่พร้อมจะกลายร่างเป็นผีเสื้อเมื่อเวลามาถึง แอมไพร์ไม่สนใจสภาพห้องมืดครึ้มดุจดั่งมีเมฆฝนในห้อง เขาเดินไปกระชากผาห่มพี่ชายด้วยสีหน้าซีดเผือก

“ไอโรหายตัวไป!

“ไม่เชื่อ”คาร์สวนทันควัน รวดเร็วเสียยิ่งกว่าอะไรดี แอมไพร์ชักสีหน้า มือยกขึ้นโบกพี่ชายตัวดีไปหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด

“ไม่เชื่อไม่เช่อบ้าอะไร! ไอโรหายไปจริงๆ!”แอมไพร์ร้องอย่างหงุดหงิด นัยน์ตาคู่สวยถลึงมองพี่ชาย”เพราะเจ้าไปพูดอะไรแปลกๆแน่ๆไอโรถึงได้หายไปแบบนี้ เจ้าต้องไปช่วยตามหาด้วย ถ้าเป็นเจ้าไอโรต้องออกมาแน่”

“ไม่ออกหรอก”คาร์ตอบอย่างเรียบเฉย จ้างให้ตายไอโรก็ไม่ออกมา เพราะพูดไปขนาดนั้นไอโรก็ย่อมต้องไม่อยากเจอหน้าเขาเป็นธรรมดา พระราชาผมทองอาจจะไปพักรักษาใจที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้ เดี๋ยวไว้หายดีก็คงกลับมาเองนั่นแหละ

“เบลเฟกอล เดอะคาร์ เพอร์คัส อิวิล! เจ้าจะนอนเป็นลูกหมาปล่อยให้ไอโรหายไปแบบนี้นะเหรอ! เออ! ข้ายอมรับก็ได้ว่าก่อนหน้าพวกเรามีแผนจะมอมเหล้าเขาให้เจ้า แต่ยังทันได้มอมก็หาตัวเขาไม่เจอแล้ว คิดบ้างไหมว่าถ้าไอโรเป็นอะไรไปมันจะเป็นความผิดเจ้าน่ะ!

แอมไพร์กระแทกเสียงอย่างเดือดดาน เขาโมโหจริงจังที่ไอ้พี่บ้ามันยังมีหน้ามีทำหน้ามึนใส่ แอมไพร์อยากจะตบหน้าพี่ชายสักฉาดแต่เพราะคิดได้ว่าทำไปก็เท่านั้น เขาลุกออกจากเตียงอีกฝ่าย ยกเท้าถีบร่างนั้นไปหนึ่งที

“ข้าจะไปตามหาไอโร แต่ถ้าเขาเป็นอะไรไป เราสองคนพี่น้องได้เคลียร์กันแน่”

เด็กหนุ่มเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้คาร์นั่งนิ่งอยู่กลางกองผ้าห่มแบบนั้น เขามองประตูที่ปิดเสียงดังด้วยความรู้สึกประหลาด ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ความมืดปกคุมในห้องดั่งว่านี่เป็นยามราตรี เสียงแอมไพร์ยังดังก้องในหู ใจเริ่มกระวนกระวายเป็นห่วง แต่ก็ไม่รู้ว่าตนเองจะทำอะไรได้

“...บ่ะ...เบล...อ๊ะ...เบล...”

นี่มันเสียงอิโรติกหลอนที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้วเหรอ คาร์ฝังหน้าลงกับผ้าห่ม เสียงนั่นมันเพราะจริงๆสำหรับเขา

“...เบล...ช่ะ...ช่วย...เบล...อา...ช่วยข้า..ด้วย...”

ตอนนั้นนั่นมันอะไรกันนะ ใช่ตอนที่อีกฝ่ายบิดเร่าอยู่ภายใต้ร่างเขาหรือเปล่า...

เดี่ยวนะ...

“ไม่...”

“เบล...เบล...”

นี่มันไม่ใช่เสียงจากความทรงจำ แต่มันดังขึ้นทางจิตต่างหากเล่า! คาร์สลัดผ้าห่มออกจากตัว ลุกขึ้นไปคว้าเสื้อคุมออกมาใส่ทับหนึ่งตัวแล้วพุ่งออกไปจากห้องของตนตามเสียงนั่นทันที

“...คิดบ้างไหมว่าถ้าไอโรเป็นอะไรไปมันจะเป็นความผิดเจ้าน่ะ!

ไอโร!!

 

ไอโรนั่งยิ่งอยู่บนเตียง นับตั้งแต่วันนั้นที่คาร์บอกความจริงทั้งหมด เขารู้สึกเหมือนตัวเองไร้วิญญาณ เคยคิวด่าถ้าคาร์พูดแบบนั้นตนจะทำใจตัดใจจากอีกฝ่ายได้ แต่นี่มันไม่ใช่เลย ยิ่งมันเป็นแบบนี้เขายิ่งโหยหาอีกฝ่ายอย่างคุ้มคลั่ง เดือดร้อนลาทอสที่ถูกเขาขอให้พาไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนอื่น เขาอยากทำใจ อยากลืมเรื่องราวต่างๆ แต่ก็ไม่ทันคิดเหมือนกัน...ว่าจะถูกล่ามติดกับเตียงแบบนี้

ไอโรมองโซ่เส้นใหญ่ที่ข้อมือสองข้างขงตนเองด้วยแววตาว่างเปล่า ดูก็รู้ว่าไม่น่าใช่เรื่องดีนักแต่ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ยอมหนีออกไปทั้งที่มันง่ายดายเอามากๆ ไอโรกระพริบตา ร่างหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมทั้งถาดใส่อาหาร

“ทานข้าวครับ”ลาทอสว่ายิ้มๆก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างไอโร ถาดอาหารวางเอาไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนเจ้าของรอยยิ้มประหลาดจะค่อยๆตักอาหารขึ้นมาอย่างบรรจง

“ข้าไม่หิว”ไอโรตอบกลับอย่างราบเรียบ ดวงตาเสมองทางอื่นอย่างไม่คิดสนใจลาทอส

“แต่ท่านต้องกินนะครับ ถ้าไม่กินจะไม่มีแรงนะ”

ลาทอสว่าด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่มันไม่ได้ทำให้ไอโรมีปฏิกิริยาที่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่ง ดวงตาเสมองทางอื่นอย่างไร้จุดมุ่งหมาย มือที่ถือช้อนของลาทอสสั่นรุนแรงก่อนช้อนนั้นจะถูกปาทิ้ง ไอโรสะดุ้งตกใจ หัวสะบัดกลับมาทางเจ้าของการกระทำ พริบตาเดียวร่างของไอโรก็ถูกกดลงไปบนเตียงอย่างรุนแรง โซ่ที่เคยหย่อนเริ่มตึงจนแขนของไอโรขยับไปไหนไม่ได้ นัยน์ตาสีทองฉายแววตระหนกออกมา

“คิดว่าตัวเองเป็นราชาแล้วจะอยู่เหนือหัวผู้อื่นตลอดเวลาหรือไง!”ลาทอสตะคอกพร้อมมือที่บีบหน้าไอโรอย่างแรง พระราชาผมทองออกแรงขัดขืน ทว่าเพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาอาหารที่ตกถึงท้องมีเพียงสองในสิบจากอาหารปกติที่กินทุกวัน ร่างกายเขาเริ่มผอมบางไร้เรี่ยวแรง

“ยิ่งสูงมันยิ่งน่าทำให้แปดเปื้อนเสียนี่กระไร”

“อยากทำอะไรก็เชิญเถอะ”ไอโรขยับยิ้ม”ข้าไม่ได้เพิ่งนอนกับบุรุษครั้งแรกเสียเมื่อไหร่”

อย่างน้อยกับเบลก็สสามครั้ง...ไอโรคิดในใจพลางหัวเราะขมขื่น ลาทอสเองแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวออกมาจนน่าหวาดผวา ไอโรจ้องอีกฝ่ายอย่างราบเรียบ ไม่มีความเกรงกลัวหรือหวาดหวั่นในแววตาแต่อย่างใด

“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วข้าจะไม่อยากทำอะไรเจ้างั้นเหรอ!

เสื้อผ้าของไอโรถูกชีกกระชากออก ริมฝีปากของลาทอสบดเบียดลงมาอย่างบังคับ ไอโรปิดปากแน่นสนิท แม้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่การกระทำแบบนี้มันก็น่าขยะแขยงไม่ใช่น้อย และเมื่อไม่อาจจูบได้ดั่งใจ ราชทูตหนุ่มผละออกจากริมฝีปาก เริ่มขบเม้มซอกคอไอโรอย่างดุดันและบ้าคลั่ง

“โอ๊ย!!

ไอโรร้องลั่นด้วยความเจ็บแปลบ ในความทรงจำหวนนึกไปถึงเรื่องราวในคืนนั้นของตนและคาร์ แม้จะเรียกว่าไม่ได้สมยอม แต่คืนนั้นไอโรไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย คาร์อ่อนโยนและอบอุ่น ริมฝีปากร้อนผ่าวแนบชิดอย่างทะนุถนอม ดวงตาสีฟ้าครามสบกับเขาฉายแววรักใคร่เต็มเปี่ยมทั้งที่ก่อนหน้ามันมีแต่ความเรียบเฉยง่วงงุนเท่านั้น ใบหน้าที่เคยดูเบลอๆกลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์น่าหวาดระแวงมาให้ ยามเมื่อยกมือผลักออก คาร์กลับจับมือเขาขึ้นมาจูบแล้วแลบลิ้นเลียราวกับว่ามือเขาเป็นขนมหวาน

“...บ่ะ...เบล...อ๊ะ...เบล...”ไอโรร้องเรียกอีกฝ่าย ไม่ได้คิดว่าคนตรงหน้าเป็นคาร์แต่ร้องเรียกหาเพราะอยากให้คนคนนั้นปรากฏตัวขึ้นเพื่อช่วยเหลือเขา ไอโรไม่มีทางคิดว่าลาทอสเป็นคาร์ไปได้ ระดับความอ่อนโยนแตกต่างหันริบลับ

“นั่นประไร แท้ที่จริงแล้วเจ้ากับจักรพรรดิปีศาจนั่นก็มีความสัมพันธ์กันจริงๆ หึหึ ได้คนของจักรพรรดิปีศาจมาครอบครอง สงสัยข้าจะดวงดีไม่น้อย”

ริมฝีปากน่าขยะแขยงไล่ขบเม้มไปทั่วร่างไอโร ความเจ็บแปลบยิ่งทำให้ไอโรคิดถึงคาร์มากขึ้นทุกทีๆ เมื่อไหร่คนคนนั้นจะโพล่มา เมื่อไหร่จะเสนอหน้ามึนๆออกมาช่วยเขากัน

“...เบล...ช่ะ...ช่วย...เบล...อา...ช่วยข้า..ด้วย...”

ริมฝีปากเลื่อนลงต่ำ ไล่จากหน้าอกลงไปที่หน้าท้อง ไอโรขยะแขยงจวนเจียนจะอาเจียนออกมาในไม่ช้า หยาดน้ำตาคลอหน่วงที่หางตา เขาต้องทำอย่างไร ต้องทำแบบไหนคาร์ถึงจะปรากฏตัวออกมา หรือแท้จริงแล้วเสียงของเขาส่งไปไม่ถึงหูของคนคนนั้นกันแน่

“เบล...เบล...”

ไอโรร้องเรียกครั้งสุดท้ายก่อนจะหลับตาลง ปล่อยชะตากรรมให้เป็นไปแบบนี้ อย่างไรซะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ถึงจะน่าขยะแขยงแต่ทำอะไรไม่ได้ ราชาที่เคยแข็งแกร่งอ่อนแอลงเพราะความรัก ไอโรเองก็อยากปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเหมือนกัน เพื่อว่าชะตากรรมน่าสมเพชจะทำให้คาร์ใจอ่อนกับเขามาบ้าง...

“ยินยอมแล้วหรือท่านราชา?”ลาทอสร้องถามเสียงขบขัน มือหยาบกร้านลูบไล้ทั่วเรือนร่างเรียกเสียงครางวาบหวามจากปากของไอโร แม้ไม่ต้องการแต่ร่างกายกลับปฏิเสธปฏิกิริยาตอบสนองนี้ไม่ได้ มือหยาบกร้านประครองใบหน้าไอโรขึ้นหวังจุมพิต ราชาหนุ่มหลับตาทั้งที่น้ำตาหยดเป็นสาย จะยอมน่าสมเพชก็ได้ แต่ขอให้คาร์กลับมา...

โครม!

พริบตาที่เสียงนั้นดังขึ้น น้ำหนักที่กดทับอยู่บนตัวไอโรหายไปอย่างรวดเร็ว ราชาหนุ่มเปิดเปลือกตา หูแว่วได้ยินเสียงร้องของลาทอส ชายหนุ่มกองอยู่ข้างพนัง กำลังถูกใครสักคนกระทืบอย่างไม่ยั้ง ไอโรมองเรือนผมสีฟ้าครามคุ้นตาด้วยดวงตาพล่าเบลอ

“...เบล...”

เสียงเขาหยุดการกระทำของอีกฝ่ายได้ชะงัก ร่างนั้นหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากัน คาร์จ้องร่างของไอโร มองดูเสื้อผ้าที่ฉีกขาดของอีกฝ่าย รอยแดงทั่วตัวที่ถูกสร้างขึ้นมา ข้อมือที่ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยของที่มีไว้สำหรับริบรอนอิสรภาพ คาร์เลือดขึ้นหน้าอยากจะกลับไปกระทืบลาทอสอีกครั้ง แต่พอเห็นว่าดวงตาของไอโรมีน้ำตาเอ่อล้นออกมา เขาก็รีบพุ่งเข้าไปปลดโซ่ออกจากข้อมืออีกฝ่าย ก่อนจะถอดเสื้อคุมร่างไอโรที่สั่นเทาเอาไว้

“เบล...”น้ำเสียงที่เรียกชื่อสั่นเครือจนคาร์เลือดขึ้นหน้าอีกรอบ เขาผละไปจะกระทืบลาทอสซ้ำ แต่เพาะไอโรรั้งเอาไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด นัยน์ตาสีทองบอบช้ำชอนมองอย่างอ้อนวอน”พาข้าไปจากที่นี่”

คาร์ดึงร่างไอโณมากอดแนบกาย พริบตาเดียวร่างทั้งสองก็ปรากฏตัวยังอีกที่หนึ่ง ไม่ใช่ยูโนสซิส ไม่ใช่แดนปีศาจ แต่เป็นป่าแห่งหนึ่งที่แว่วเสียงธรรมชาติ คาร์กอดไอโรแน่น ปล่อยให้พระราชาผมทองร้องไห้ออกมาจนพอใจ ไอโรทั้งรู้สึกโล่งใจ ทั้งรู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายโผล่มายามเรียกหา ไอโรร้องหายจนพอใจแล้วจึงเงยหน้าออกจากอ้อมกอด นั่นเป็นครั้งแรกที่เพิ่งได้เห็นแววตาของคาร์อย่างจริงจัง

ไอโรได้เห็นแววตาของอีกฝ่าย ใบหน้าที่เคยง่วงงุนแสดงความโกรธออกมาอย่างปิดไม่มิด ทั้งที่ก่อนหน้าไม่เคยแสดงอะไรพวกนี้ออกมา แต่ทำไมครั้งนี้ถึงกล้าทำขนาดนั้น...หมดความอดทนงั้นหรือ?

“โธ่เว้ย...”

เสียงสบถดึงไอโรออกจากห้วงความคิด คาร์ดึงเขาไปกอดอีกครั้ง ด้วยส่วนสูงที่แทบจะไม่ต่างกันมากนั้นมันทำให้ใบหน้าของไอโรฝั่งลงบนไหล่ของอีกฝ่าย และใบหน้าของอีกฝ่ายก็ฝังลงบนไหล่เขาเช่นกัน แขนคู่นั้นกอดรัดราวกับเด็กหวงของ ราวกับไม่ต้องการให้ใครมาแย่งเอาไป

“เบล...”ไอโรเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา การกระทำของคนตรงหน้าไม่มีอะไรให้ต้องโมโหจนต้องขึ้นเสียงอีกแล้ว อีกทั้งเขายังดีใจมากที่พบอีกฝ่าย ต่อให้ตอนนี้อีกฝ่ายยังคงพูดว่าไม่รักแต่ไอโรก็คิดว่าบางทีพวกเขาควรคุยกันด้วยเหตุผลดูบ้าง บางครั้งคำตอบอาจจะต่างออกไปจากตอนที่เอาแต่ใช้อารมณ์คุยกัน

“นี่ข้ากำลังทำอะไรกันนะ”

เสียงทุ้มของจักรพรรดิปีศาจเอ่ยออกมาด้วยความสับสนและงุนงง เขากอดร่างไอโรแน่นขึ้น ใบหน้าฝังลงกับไหล่ของราชาหนุ่ม รอบตัวตอนนี้คือป่าแห่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่าไกลจากปราสาทยูโนสซิสแค่ไหนกัน มันเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกร้องแว่วให้ได้ยินเท่านั้น บรรยากาศรอบตัวค่อยๆสงบลงอย่างเชื่องช้า ไอโรรู้สึกเหมือนเมื่อครู่เขายังอยู่ที่ปราสาทของตัวเองอยู่เลย ยังรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดไร้ความรู้สึกนั่น ทว่าในตอนนี้...ทุกอย่างกำลังกลับเข้าสู่เส้นทางของมัน

“พวกเราไม่ควรพบกันด้วยซ้ำ...ข้าไม่อยากจะรู้จักเจ้า”

“ทำไมถึงพูดแบบนั้น”

ไอโรถามเสียงสั่นเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้น มันเป็นคำพูดที่แสดงให้เห็นว่าการรู้จักเขามันย่ำแย่ มันเป็นสิ่งที่ย่ำแย่เสียจนแม้แต่จักรพรรดิปีศาจก็ยังทนไมได้เช่นนั้นหรือ?

“เจ้าเป็นมนุษย์...สักวันก็ต้องตายจากไป ข้าไม่อยากเห็นวันนั้น”

หมายความ...ว่ายังไงน่ะ?...

ไอโรร้องถามในใจ ลำคอแห้งผากไม่มีเสียง อ้อมกอดที่ฝันหามานานยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก น้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นยังวนเวียนอยู่ข้างหู กลิ่นกายคุ้นเคยยังล่องลอยผสมกับอากาศ เขาไม่อยากจะตีความเข้าข้างตัวเองไปกับคำพูดนั่น ไม่อยากจะดีใจเก้อ จะริมฝีปากโง่นั่นมันดันยกขึ้นมา

“เบล...ขอครั้งนี้ครั้งหนึ่งได้ไหม พูดความจริงทั้งหมดออกมาให้ข้าฟัง...ได้หรือเปล่า?”

ไอโรกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม มันลึกเข้าไปในจิตใจของจักรพรรดิปีศาจจอมขี้เกียจ หากแต่ไอโรใช้น้ำเสียงนี้พูดคุยกับเขาตั้งแต่ต้น หากไอโรร้องขอด้วยน้ำเสียงเช่นนี้แต่แรก คาร์ก็คงหมดข้ออ้างจะมาปิดบังความรู้สึก สมองคงทื่อไม่พูดอะไรที่มันไม่ควรจะพูดออกไป เขาคงบอกความจริงไอโรไปตั้งแต่เจอกันครั้งแรก

“เจ้าอยากรู้ความจริงสิ่งไหน?”

“รักข้าหรือเปล่าเบล...หื้ม...รักไหม”

เขาเกลียดไอโรแบบนี้ที่สุด...คาร์ร้องในใจ น้ำเสียงอ่อนหวานที่ไอโรเคยใช้กับหญิงสาวทุกนางบนโลกดูแข็งกระด้างไปเมื่อเทียบกับน้ำเสียงนี้ จิตใจไอโรผ่อนคลายและสงบกว่าทุกครั้ง อาจจะเพราะได้อ้อมกอดของใครบางคนกอดเอาไว้ก็ได้

“รักจนแทบคลั่งอยู่แล้ว”คาร์พึมพำข้างหู”หึงจนเจียนจะบ้าตาย หวงจนเจียนจะขาดใจ ข้าต้องทนมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทุกครั้งว่าจะตัดขาดจาดเจ้าแต่ก็เอาแต่เฝ้ามองเจ้าจากแดนปีศาจ ทุกครั้งที่มีใครเข้าใกล้เจ้าข้ายิ่งไม่พอใจ อยากจะข้ามแดนมาฉีกร่างมันเป็นชิ้นๆ หรือทุกครั้งที่เจ้าป่วยข้าก็อยากจะมาอยู่ข้างเจ้า แต่เพราะข้ารู้สึกว่าข้าไม่สมควรได้ดูแลเจ้า...ไม่สมควร...”

“สมควรหรือไม่ใช่เจ้าต้องตัดสิน ข้าต่างหากที่ต้องตัดสินว่าเจ้าคู่ควรกับข้าหรือเปล่า”

ตอนนี้ไอโรแก้มแทบแตก เขายิ้มจนไม่รู้จะยิ้มยังไง เขารู้แล้วว่าเลโอรู้สึกขนาดไหนในวันที่แอมไพร์กลับมาอยู่ตรงหน้า เคยแอบด่าในใจว่าเลโอมันบ้า! โอเค ตอนนี้เข้าใจเต็มที่เลยล่ะว่าทำไมต้องเป็นขนาดนั้น

“ที่ผ่านมาข้าอยากเป็นเพื่อนเจ้า อย่างน้อยถ้าเป็นแค่เพื่อนข้าก็ไม่ต้องเหมือนคนบ้าแบบนี้ แต่ยิ่งเห็นเจ้าข้ายิ่งทนไม่ไหว อยากจะกอด อยากจะหอมแก้ม อยากจะไซร้คอ อยากจะจับเจ้ากด...”

“เยอะไปเบล เยอะไป”

ขอความโรแมนติกเมื่อครู่กลับคืนมาได้ป่ะ? ไอโรกลอกตาแต่ริมฝีปากยังไม่หุบยิ้ม คาร์ค่อยๆคลายวงแขนออกช้าๆ เขาค่อยมองใบหน้าของราชาผมทองที่สูงแทบจะเท่าเขา ใบหน้าหล่อคมยังเป็นเหมือนทุกทีทว่าคราวนี้มันแดงจนเหมือนลูกตำลึง แก้มนวลเนียนนั่นแทบจะปริออก เห็นแบบนั้นคาร์ยิ่งรีบกอดไอโรแน่นกว่าเดิม ฝั่งคนถูกกอดตั้งตัวไม่ติด

“เบล...”

“โธ่เว้ยๆๆๆๆ”เสียงทุ้มต่ำโทนเดียวท่องคำสบถนั่นไม่ต่ำกว่าสิบรอบ

ไอโรหัวเราะ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งผ่านความคิดไร้สมองมาอยู่เลย คิดจะทำตัวน่าสมเพชเพื่อให้คาร์หันกลับมาสนใจ มันเป็นความคิดตื้นๆของคนที่ไร้สมองโดยแท้จริง ไอโรยิ้มขื่นพลางเก็บเรื่องนี้ไปให้พ้นทาง นั่นมันเป็นความหลงผิดชั่วครู่ จะไม่มีคั้งที่สองอีก

“เบล”

“หืม?”

“บอกข้าได้ไหมว่าทำไมตอนนั้น พอสารภาพรักกับข้าแล้วเจ้าก็หนีกลับไปแดนปีศาจจากนั้นก็ไม่กลับมาหาข้าอีกเลยล่ะ?”ไอโรยังคงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนละลายใจ คาร์น่ะมีหรือจะกล้าไม่จอบตามตรง”

“ข้ากลัวเจ้าจะปฏิเสธข้า”

ได้ยินคำตอบแล้วสมองไอโรเอ๋อไปชั่วขณะ เขาเปลี่ยนยิ้มหวานเป็นยิ้มแกนๆก่อนจะผลักเจ้าสลอตออกจากตัว

“เจ้านี่มันยังไงนะ”ไอโรร้องอย่างปวดหัว“เจ้าก็เอาแต่คิดเองเออเอง ไม่เคยจะถามข้าสักครั้ง!

ใบหน้าคมเปลี่ยนเป็นโกรธขึง ไอโรเป็นบุรุษหลากหลายอารมณ์ในห้านาที คาร์ตามไม่ทันกระพริบตาปริบก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบสนิท

“ใช่ ตอนนั้นข้าคิดว่าเจ้าต้องปฏิเสธเพราะว่าเจ้าพยศใส่ข้าตลอดเวลา แต่ตอนนี้ข้าว่าเจ้าต้องตอบตกลง เพราะสายตาที่เจ้ามองข้ามันบอกว่าเจ้าต้องการข้า”

“ไอ้คนหน้าด้าน!

“ข้าเป็นปีศาจ”

ไอโรหุบปากฉับ รู้สึกว่าเถียงเจ้าสลอตตายด้านไม่ออก โอเค ใช่ มันไม่ใช่คน มันเป็นปีศาจ แต่ถึงกระนั้นมันใช่เรื่องที่จะเอามาเถียงไหม? ไอโรคิดอย่างจิตตกพลางกุมขมับ ทางคาร์ที่เห็นคนผมทองเป็นแบบนั้นก็รวบเอวอีกฝ่ายเข้ามาแล้วซุกหน้าลงกับไหล่ของไอโรเหมือนลูกแมว

“บอกหน่อยได้ไหมว่าทำยังไงข้าถึงจะเลิกหลงเจ้า”คาณ์ว่าเสียงออดอ้อนแบบที่ไม่เคยทำ

“อืม...ตายล่ะมั้ง”ไอโรตอบเรียบๆแบบไม่คิดอะไร

“โอเค ถ้างั้นดาบอยู่ไหนล่ะ?”

“เฮ้ยๆ”

คาร์เงยหน้าจากไหล่ของไอโรเมื่อได้ยินน้ำเสียงแข็งกระด้างนั่น สีหน้าเหมือนกับจะเอือมระอาก็ไม่ใช่จะโกรธหรือหงุดหงิดก็ไม่เชิงนั่นมันทำให้คาร์รู้สึกขำ เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เหมือนกันว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยิ้มให้คนตรงหน้าด้วยความรู้สึกแบบนี้ ไอโรมองรอยยิ้มนั้นแล้วทำเพียงเม้มปากด้วยสีหน้าแดงกล่ำ คาร์มองไม่วางตาก่อนจะตัดสินใจอุ้มร่างนั้นพาดบ่า

“พุ่มไม้อยู่ไหนนะ”

“เฮ้ยๆๆๆ”

คราวนี้ไอโรร้องดังกว่าเก่า เพราะดูท่าแล้วว่าคาร์จะตั้งใจหาพุ่มไม้เพื่อทำเรื่องบางอย่างจริงๆ ไอโรทุบหลังคาร์อึกๆก่อนจะตะโกนว่า

“หยุดเลยนะเจ้าสลอต”

 

เมื่อกลับมาถึงปราสาททุกคนแสดงความยินดีอย่างปิดไม่มิด แอมไพร์มองด้วยสายตาแซวๆเมื่อไอโรกับคาร์จูงมือกันมา ฝ่ายลาทอสที่ถูกคาร์กระทืบบางตายนั้นถูกจับมัดโดยมีเลโอทำสีหน้าเย็นเฉียบอยู่ข้างๆ เกรงว่าไม่ว่าเมืองอะไรก็ตามที่ส่งลาทอสมาเป็นราชทูตคงได้ถูกตัดความสัมพันธ์แบบไม่มีวันต่อติดแน่นอน

“ไอโรที่ร๊าก ปลอดภัยใช่ไหม อุ๊ย...”แอมไพร์ร้องก่อนจะสะดุดกับรอยแดงทั่วตัวไอโร มองก็รู้ว่าไม่น่าใช่ฝีมือคาร์ นัยน์ตาสีม่วงทอแสงน่ากลัวขึ้นครู่หนึ่งก่อนมันจะดับลง”พี่เบลจ๋า กลบรอยทุกรอยอย่าให้เหลือนะฮุฮิ”

“แอมไพร์!

ไอโรร้องว่าด้วยใบหน้าแดงกล่ำ แอมไพร์ทำเป็นไม่สนใจหมุนตัวเดินไปหาเลโอ แต่ยังไม่วายแกล้งสะดุดแล้วเหยียบลงไปบนตัวลาทอสสองสามทีด้วยใบหน้าของปีศาจร้าย ไอโรยอมใจทางนั้นจริงๆ แกล้งใสซื่อไปออดอ้อนแฟนตัวเองอีกแล้ว

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าจัดการเรื่องนี้เอง ท่านจักรพรรดิปีศาจคาร์ก็จัดการพระราชาไปนะ”

“คาร์เรย์!

คาร์เรย์ส่งยิ้มหวนก่อนจะเดินค้องแขนเคอร์ริสลากลาทอสออกไปฝากขัง แอมไพร์หันมาขยิบตาให้แล้วเดินตามสองสี่พี่น้องไปพร้อมเลโอ ในห้องเหลือเพยงไอโดรและคาร์เท่านั้น พระราชาผมทองส่ายหัวอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแต่โดยดี

 “ให้ตายเถอะเจ้าพวกนี้นี่...หือ?”

ไอโรที่กำลังบ่นหันมองเพราะรู้สึกว่ามีเงาอะไรบางอย่างทาบลงมา พริบตาเดียวร่างเขาทั้งร่างก็ถูกกดให้นอนลงไปบนโซฟาตัวยาวอย่างรวดเร็ว ไอโรหน้าตื่นแต่คนที่คร่อมอยู่กลับทำสีหน้าตายด้านใส่เขาเสียนี่

“เบล! นี่มันห้องรับแขกนะ!

“เคอร์ริสล็อคห้องให้แล้ว”

“หา?”

ไอโรร้องด้วยน้ำเสียงเหมือนจะสาปแช่ง นัยน์ตาสีทองเบิกมองคาร์ที่นั่งทับช่วงท้องเขาเอาไว้ เจ้าจักรพรรดิปีศาจผมฟ้ามองไอโรด้วยสายตาเหมือนหมาป่ามองลูกแกะ ไอโรเหงื่อตก จะแหกปากร้องให้คนช่วยแต่อีกฝ่ายก็ประกบปากลงมาเบาๆแล้วผละออกไป

“มัดจำไว้ก่อนแล้วกัน ครั้งแรกๆข้าก็บังคับเจ้าถึงเจ้าจะเคลิ้มตามที่หลังก็เถอะ...แต่ครั้งนี้ไม่ควรเป็นแบบนั้น พร้อมเมื่อไหร่ก็อ่อยนะ”

“เดี๋ยวๆ”

ไอโรร้องเบรกคนที่ชอบพูดอะไรหน้าด้านๆออกมา คาร์ขยับกลับไปนั่งปลายเท้าของไอโร ปีศาจหัวฟ้าอดทนมากกับการมีไอโรใกล้ๆ ไม่ได้กอดมาตั้งห้าปี มันต้องรู้สึกอะไรบ้างแหละพอได้มากอด ไอโรมองอีกฝ่ายที่เหมือนกำลังท่องสูตรคูณด้วยท่าทางเคร่งเครียดจริงจังจนน่าหวั่นวิตก ไอโรขยับเข้าไปใกล้ คาร์ไม่หันมองแม้สักน้อยนิด

“ให้อ่อยจริงอ่ะ?”ไอโรร้องด้วยน้ำเสียงประหลาดๆ

“อืม พร้อมก็อ่อยนะ”คาร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตามองไปทางอื่นไม่กล้าสบตา กลัวว่าจะทนไม่ไหวทำอะไรอีกฝ่ายลงไป เกิดเป็นแบบนั้นมันคงเป็นความจำที่ไม่ดีแน่ๆ คาร์ยังคงท่องสูตรคูณอย่างต่อเนื่อง แม่สิบสามเข้าไปแล้ว ตามหลักสูตรเขาให้ท่องถึงแม้สิบสองเองนะ นี่ต้องมานั่งบวกๆนับๆดูเหรอนี่

“งั้น...”

เสียงร้องลากยาวพร้อมการขยับตัวของไอโรดึงความสนใจคาร์ได้อย่างฉับพลันแต่กระนั้นคาร์ก็ยังมองไปทางอื่น ราชาหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนจะค่อยๆขยับเข้ามาใกล้คาร์เรื่อย น้ำหนักตัวกดทับลงบนตักจนจักรพรรดิปีศาจหันขวับกลับมามอง ร่างของไอโรนั่งคร่อมบนตักเขาด้วยท่าทางหมิ่นเหม่แบบสุดๆ คาร์เบิกตาโพลงเมื่อไอโรโน้มหน้าลงมาข้างหูก่อนจะแลบลิ้นเลียเบาๆ

“แบบนี้เรียกอ่อยหรือเปล่า?”

“...”

ศีลธรรมทั้งหลาย เทพยาดาที่สิงอยู่ ณ ห้องรับแขกแห่งนี้...ไปหลบที่อื่นก่อนเถอะนะครับ!!!

 

“สรุปคือก็ดีกันแล้ว?”แอมไพร์ร้องถามสามีตัวเองที่นั่งจิบโกโก้อยู่บนหลังคา

“ใช่ คงดีกันแล้วล่ะ”เลโอตอบพลางมองไปยังห้องรับแขกที่เหมือนจะเงียบสงบ แต่ทั้งคู่รู้ดีแก่ใจว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้นในห้องแห่งนั้น

...เอาเถอะ...คนเพิ่งดีกัน ปล่อยพวกเขาทั้งสองคนไว้แบบนั้นนั่นแหละดีแล้ว...

“แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าจะไม่รู้ว่ามีแผนอยู่”แอมไพร์ว่าเรียบๆพลางมองไปที่ผ้าม่าน จากนั้นก็เลื่อนสายตาไปมองทางอื่น พยายามไม่คิดว่าหลังผ้าม่านนั่นเกิดอะไรขึ้น

แผนของแอมไพร์และเลโอแทบไม่มีอะไรแต่ก็เรียกว่ากัดฟันทำกันน่าดู ยอมปล่อยให้ลาทอสเอาตัวไอโรไป ทนมองทางนั้นรังแกไอโรอยู่นานมากจนเลโอแทบจะพุ่งออกไปฆ่าลาทอสอยู่แล้ว ดีว่าคาร์โพล่ออกมาเสียก่อนก็เลยไม่ต้องถึงมือเลโอ แอมไพร์แอบล่วงรู้ความคิดของไอโรไม่น้อย รู้ว่าพระราชาผมทองคิดอะไรในใจดวงนั้น มันน่ากลัวจนแอมไพร์ยังตกตะลึง มันดีแค่ไหนแล้วที่ไอโรไม่ต้องทำแบบนั้นจริงๆ

“ยุ่งยากไปหมด...หืม...”

แอมไพร์ร้องเมื่อร่างถูกยกขึ้นไปนั่งบนตักคนข้างๆ เหมือนเลโอจะชอบเสียเหลือเกินที่มีเขานั่งอยู่บนตัก แอมไพร์มองมือที่เอื้อมมาจับมือเขาเอาไว้แล้วขยับนิ้วเขาเล่น เสียงลมหายใจรดใบหู พวงแก้มแนบพวงแก้มจนรู้สึกจักจี้

“ทีนี้ก็เหลืออีกคู่หนึ่ง”

เลโอว่าเบาๆ นึกไปถึงฟีเอสและไคซารี่ ทางนั้นเองพวกเขาเหมือนจะสอดมือเข้าไปยุ่งย่ามอะไรไม่ได้เลยสินะ คงต้องปล่อยไปตามกาลเวลาและ...เวรกรรม...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #1101 PR'59 (@59degrees) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:43
    รออยู่ค่าาาาาาาส
    #1101
    0
  2. #1074 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 16:02
    รออยู่นะคะ????????
    #1074
    0
  3. #1070 nichimurayukina (@nichimurayukina) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 19:24
    ว้าย~ฟิน~มาต่อเร็วๆนะค้าาา >/////<
    #1070
    0
  4. #1057 God Girl (@gamlleboy) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 22:25
    สู้ๆค่ะไรต์>< เค้าได้ที่เรียนแล้ว555555
    #1057
    1
  5. #1056 JaNe0627 (@jannet00) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 22:05
    >////< มาต่อแล้วว สู้ๆนะคะ
    #1056
    1
  6. #1055 w-rabbit (@nene-zero) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 21:26
    ในที่สุดคู่นี้ด็สำมะเร็จเรียบร้อนเเล้ว อ๊ายยยยย >< พลุฉลองงง
    #1055
    1
  7. #1053 Pudding Caramel (@moon) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 20:16
    เราก็ยังไม่มีที่เรียนเหมือนกันค่ะ ไรต์ ???
    #1053
    1
  8. #1052 2ombIE (@zombie_1182) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 17:16
    ในที่สุดสลอตปากแข็งและราชาซึน(?)ก็ได้รักกัน ฮูเร่!! 
    #1052
    1
  9. #1050 I_To_Se (@mistfox) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 13:43
    ในที่สุดคู่นี้ก็แฮปปี้! สู้ๆนะครับไรท์ หาที่เรียนให้ได้ไวๆน้าาาาา
    #1050
    1