Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 7 : 5th Round ::Are you boring, honey?<rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

Round 5nd

Are you boring, honey?

เหนื่อยไหมที่รัก...ที่ฉันเกรียนในวันนี้...

                เบื่อ...

                เบื่อว้อย.....

                เบื่อที่สุด....

                โคตรจะเบื่อแล้วเนี่ย....

                “ราชินี...ต่อให้ท่านนั่งจ้องข้าแล้วบ่นในใจมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาหรอกนะครับ”

                แอมไพร์ที่นั่งท้าวคางอยู่สะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงเย็นๆของคนที่เขาจ้องอยู่เอ่ยขึ้นทั้งๆที่ตายังคงจ้ออยู่ที่เอกสารบนโต๊ะ มือเรียวยังจับปากกาขนนกเขียนอะไรไม่รู้ขยุกขยิกไม่เลิกรา สุดท้ายหน้าสวยๆที่เหรอหราก็เริ่มมุ่ย

“เจ้าจะมีงานอะไรนักหนาเนี่ย ข้าเบื่อนะ! ข้าอยากออกไปเที่ยว!!!

                เสียงทุ้มตะโกนอย่างหมดความอดทน สองขากระทืบพื้นเร่าๆเหมือนเด็กร้องจะเอาของเล่นก็ไม่ปราน ก่อนมือเรียวจะฉวนแขนอัศวินหนุ่มมาเขย่า

“ไปเที่ยวกันนะ น๊าๆๆ เลโอน๊า”

“ชวนคาร์เรย์กับเคอร์ริสไปแทนสิครับ ข้าไม่ว่าง”                                 

“ช่วยอย่าเพิ่มงานให้กับข้าได้ไหม...เลโอ”

                คาร์เรย์โอดครวญก่อนจะโพล่หัวยุ่งๆขึ้นมาจากกองเอกสารที่สูงท่วมหัว

“ใช่...แค่นี้พวกข้าก็จะตายกันอยู่แล้วนะ”เคอร์รีสโพล่ขึ้นมาสมทบด้วยใบหน้าราวกับศพลืมหลุม

“เห็นไหมๆ ไม่มีใครว่างเลย เจ้านั่นแหละไปกับข้าหน่อย”แอมไพร์พยายามรบเร้า

“ขอปฏิเสธ ท่านก็ไปเองสิครับ”

                คำพูดที่ไม่ได้มีอะไรมากกว่าการเสนอทางออกกลับกลายเป็นประเด็นสำคัญอันยิ่งใหญ่ราวกับปัญหาระดับโลกในภายหลัง

“เออ! ข้าไปเองก็ได้!

                ร่างบางยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินกระแทกเท้าออกจากห้องทำงานของเลโอไปทันที ไม่เพียงไม่มองตามแต่เลโอกลับไม่สนใจเลยต่างหากว่าอีกฝ่ายหงุดหงิดแค่ไหน

“เฮ้ย...ไม่ตามไปดูหน่อยหรอ?”เคอร์ริสเสนอพลางมองไปที่ประตู

“นั่นสิ เขางอนเจ้าอยู่นะ...ทำให้คนร่ะ...”คาร์เรย์เสริมสิ่งที่พี่ชายพูดแต่ต้องหยุดปากเมื่ออัศวินนภาแทรกขึ้นมา

“จะให้ย้ำอีกกี่รอบว่าพวกเจ้าเข้าใจไปเอง?”เลโอเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ดวงตานั้นฉายแววความรำคาญออกมา

“ก็ตอนแรกใครมันดันตอนก็ไม่รู้สินะ บ้าบออะไรนั่นเล่า!”เคอร์ริสว่าอย่างหงุดหงิด

“ก็ไม่ได้บอกนี่ว่าเป็นอะไรกัน”เลโอตอบหน้าตาย

“เออๆๆ ไม่เถียงแล้ว!

                เคอร์ริสว่าอย่างหัวเสียก่อนจะขยี้เส้นผมสีฟ้าให้ฟูกว่าเดิม

“ระวังเหอะไม่สนใจเขาแบบนั้นน่ะ ระวังจะเกิดเรื่องแล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน”คาร์เรย์บ่นพลางทำหน้ามุ่ยแล้วก้มลงไปทำงานต่อ

                ไม่รู้อะไรดลใจให้เลโอเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า นัยน์ตาเทามองไปที่บานประตูมีเข้มที่ปิดสนิท รางสังหรณ์บอกเขาเป็นนัยๆว่าควรตามองค์ราชินีไปแต่สมองมันกลับดันบอกว่าไร้สาระ...

 

“ราชินีหายไป?”

                เลโอทวนคำด้วยความฉงนก่อนหันไปมองที่เพื่อนอัศวินทั้งสองที่ยืนขนาบข้างเขาอยู่

“ใช่...หาไม่เจอตั้งแต่เมื่อวานแล้วอ่ะ ข้าไปหาที่ห้องตอนค่ำก็ไม่พบ ทีแรกคิดว่าคงออกไปเดินเล่นแต่เมื่อเช้าไปดูอีกรอบก็ไม่เห็น แอมไพร์ไม่ใช่คนตื่นเช้าขนาดนั้นนะ!

                ไอโรพูดข้อเสียของภรรยาได้อย่างหน้าตาเฉยราวกับมันเป็นจุดดีที่ควรส่งเสริม นัยน์ตาสีทองมองที่เลโอด้วยความขอร้อง

“แอมไพร์ต้องเบื่อแล้วออกไปเล่นข้างนอกแน่ ไปตามหาแทนข้าทีนะน้องพี่!

“ทีแบบนี้ล่ะเรียกน้อง”คาร์เรย์แขวะก่อนเดินไปตบไหล่เลโอ”สาบานเลยป่ะล่ะว่านั่นเป็นความผิดของเจ้า”

“นั่นสินะ ถ้าเมื่อวานเจ้ายอมตามไปง้อคงไม่เป็นแบบนี้”

                ไอโรมองหน้าอัศวินทั้งสามของตนสลับไปมาด้วยความงุนงง สีหน้าสงสัยของพระราชาทำให้เลโอโบกมือเป็นเชิงไม่มีอะไรแล้วเดินไปยังทางออก

“ข้าจะไปตามหาให้ก็ได้ แต่ไหนๆพวกเจ้าก็ว่าง...”

                ประโยคที่ราวกับยังไม่เสร็จสิ้นเอ่ยออกมาจากปากของอัศวินนภาก่อนจะหันมาเพียงเสียวหน้า และรูปประโยคแบบนั้นมันก็หมายความว่า”จงตามข้ามา! สองพี่น้องอัศวินขนลุกซู่กับสายตาน้ำแข็งก่อนจะรีบวิ่งตามอัศวินนภาไปในทันที

 

“คิดว่าเราจะหาเขาได้ง่ายๆในที่แบบนี้นะหรือ?”

                เลโอถามเสียงเรียบพลางมองรอบกายที่ห่างไกลคำว่าวุ่นวายไปมากเพราะมัน....โคตรวุ่นวาย! ฝูงชนเดินควักไขว่ไปมาในตลาดสดยามเช้า พวกเขาคิดผิดที่เลือกออกมาทันทีเพราะในเวลาเช้าของวันหยุดแน่นอนว่าเหล่าประชาชนของเมืองยูโนสซิสต้องออกมาจับจ่ายซื้อข้าวของเป็นแน่ อัศวินทั้งสามในชุดธรรมดาเพื่อไม่ให้เด่นสะดุดตาเกินไปมองหาร่างของราชินีที่น่าจะมองหาง่าย

“คงไม่อยูแถวนี้”คาร์เรย์ว่าก่อนเดินนำไปอีกทาง

                ...โดนลืมสังเกตคนขายถั่วที่วิ่งดุ๊กๆตามหลังพวกเขาไป...แอมไพร์มองร่างของอัศวินทั้งสามที่เดินไปอีกทางแล้ววิ่งตามไปทั้งๆที่ในมือยังมีตะกร้าถั่วอยู่ ร่างบางหยุดมองสีหน้ายุ่งๆของทั้งสามแล้วหัวเราะเบาๆ ขาเรียวก้าวครั้งเดียวไปชิดกำแพงตึกก่อนจะวางตะกร้าถั่วไว้ที่ตรงนั้น ผ้าคลุมสีน้ำตาลถูกเอามาใช้คลุมหัวตัวเองเพื่อหลีกเหลี่ยงสีผมอันแสนสะดุดตา

“ดี! หากันให้ตายไปเลย! ไม่ยอมพาข้าออกมาเที่ยวดีนัก ชิ!”ว่าจบร่างบางก็ซ่อนกายเข้าไปรวมกับฝูงชนอย่างแนบเนียน

“เล่เข้ามาจ้าเล่เข้ามา ทอดมันปลาแซลม่อนอร่อยๆจ้า”

                เสียงเรียกของแม่ค้ากับกลิ่นหอมๆทำให้ดวงตาของราชินีในมาดคนเดินถนนเป็นประกายวิ๊งวั๊บ เขายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า...หรือเรียกว่าเกือบได้กินถ้าไม่เห็นว่าอัศวินทั้งสามเดินเข้ามาในร้านที่เขานั่งอยู่ๆในขณะที่อาหารที่สั่งไปมาเสริฟพอดี!คิดแล้วก็เจ็บใจ ทั้งๆที่จะได้กินข้าวเช้าอยู่แล้วแท้ๆแต่กลับต้องหลบออกมาโดยไปปล่อยให้อาหารตรงหน้าเป็นหมัน ทั้งยังเสียเงินเปล่า!

“คิดแล้วมันน่าแก้แค้นให้ตายนัก!”แอมไพร์พึมพัมก่อนเดินอย่างมาดมั่นไปที่...ร้านทอดมัน

“ไงจ๊ะคนสวยสนใจชิมก่อนได้เลยจ้า”

                แม่ค้าสาวทักอย่างร่าเริง และด้วยขี้เกียจแก้เรื่องให้มากกความบวกกับกลัวว่าพวกเลโอจะมาถามหา’ผู้ชายผมสีม่วงที่สวยเหมือนผู้หญิงกับแม่ค้า แอมไพร์จึงตัดสินใจยิ้มให้แทนก่อนจะหยิบทอดมันในจานขึ้นมาชิม

“เป็นไงจ๊ะ?”

“....”

                ...ห่วยแตกที่สุด!!! แอมไพร์กรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่งแต่ยังคงส่งยิ้มละไมไปให้แม่ค้า มือเรียวยกขึ้นชูนิ้วโป้งให้แก่แม้ค้าสาว

“แล้วซื้อไหมจ๊ะ?”

“....”

                ...ซื้อ...นี่นางพูดว่าซื้อเหรอ!!!...ให้ซื้อทำไม! ให้ฟรียังไม่เอาเล๊ย!! ให้ซื้อไปวางยาฆ่าหมาทิ้งหรอครับท่าน! แอมไพร์กรีดร้องในใจเป็นชุดก่อนจะพยายามมองหาทางหนีที่ดีที่สุดแต่สุดท้ายมันกลับไม่มี คงมีแต่ความสามารถส่วนบุคคน มือเรียวขึ้นมาโดยกำนิ้วทั้งหมดยกเว้นนิ้วหัวแม่มือและนิ้วกอยไว้ก่อนจะยกแนบหู...

“ฮัลโหลพ่อ! อัลไรนะ!! แม่ป่วยหรอ อ๋อๆๆ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ อัลไรนะ!!! ได้ๆ”

                แล้วแม่นางก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองสีหน้างงๆของแม่ข้าขายทอดมันอีกเลย

 

                ทางฝั่งเลโอตอนนี้ก็เริ่มมีสีหน้าบูดบึ้งกันไปตามๆกันยกเว้นเจ้าชายน้ำแข็งเจ้าเก่าที่ยังนิ่งเรียบไม่มีอะไรออกมาจากหน้านอกจากเหงื่อย

“โอ๊ย! ท่านแอมไพร์ไพร์นะท่านแอมไพร์ อยู่ไหนเนี่ย!”เคอร์ริสเริ่มบ่นงึมงัมอย่าอารมณ์เสีย

“ถ้าเมื่อวานเจ้ายอมพาเขามาเที่ยวแต่แรกพวกข้าก็ได้พักไปแล้ว...”

                คาร์เรย์บ่นสมทบ จากพ่อหนุ่มใจดีตอนนี้เริ่มกลายเป็นพ่อหนุ่มจอมวีนไปแล้ว เลโอถอนหายใจด้วยอารมณ์ไหนไม่ทราบ ที่แน่ๆเขาได้ยินคำพูดพวกนี้มาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบในระยะเวลาที่ร่วมกันเดินตามหาองค์ราชินีด้วยกัน

“ข้าว่าพวกเจ้าเก็บปากไปดีกว่า เหนื่อเปล่า”

                คำพูดสุดแสนจะเย็นชาทำให้อัศวินวารีและอัศวินปัฐพีอ้าปากพงาบๆแล้วหุบฉับเมื่อพบกับสายตาที่แสนจะทิ่มแทงนั่น

“ลองถามแม่ค้าแถวนี้ดูป่ะ? ยังไงท่านแอมไพร์ก็ออกจะเด่นไม่น่าที่จะไม่มีคนเเห็นเลยนะ”เคอร์ริสรีบเสนอเพื่อเอาใจ

“อืม...แต่เจ้าถามนะ”

“จ้า”

                เขามั่นใจอยู่แล้วว่าพ่อภูเขาน้ำแข็งเคลื่อนที่ได้คงไม่มีทางเปิดปากถามอะไรกับใครเขาหรอก เป้าหมายแรกที่คาร์เรย์เล็งเอาไว้นั้นเป็นสถานที่ที่ดีมากเสียด้วย เมื่อมันคือร้านขายทอดมันอันเลื่องลือในเมืองยูโนสซิส!

“เอ่อ...เจ๊”

“อะไร?”

                หญิงสาวหันกลับมาด้วยความหงุดหงิดแม้ในใจก็คิดอยู่ว่าอาจจะเป็นลูกค้าก็ตาม

“เอ่อ..เจ๊เคยเห็นผู้ชายหน้าสวยๆ ผมสีม่วงที่สูงเท่าไหล่ข้าไหมอ่ะ?”

                คาร์เรย์ถามหน้าซีดเมื่ออีกสองคนอยู่กองหลังเป็นแนวเชียร์ไม่ยอมขึ้นมาเป็นกองแบกหน้าชนกับเจ๊ผู้ประจำเดือนอาจจะไม่มานานตรงหน้าเลย

“ผู้ชายไม่เห็นหรอก! เจอแต่ผู้หญิง เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ประสาทจริง! ไม่อยากซื้อของข้าก็บอกตรงๆก็ได้ไม่เห็นต้องยกมือแนบหูแล้วมาฮัลลงฮัลโหลเลย พับผ่าเซ่!”แม่ค้าสาวบ่นอย่างหงุดหงิด

                ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันก่อนพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจกันเองว่าพวกเขาเจอเป้าหมายแล้ว...

“แล้วเขาไปทางไหน”

“ก็!...ด่ะ...เดินไปทางโน่นอ่ะจ้า”

                จากที่จะตวาดกลับไปกลับกลายเป็นต้องตอบอย่างสงบเสงี่ยมเมื่อคนถามใช้สายตาปานก้อนน้ำแข็งมองที่เธอ เลโอพยักหน้ารับก่อนเอ่ยขอบคุณเบาๆเท่าเสียงมดกระซิบก่อนเดินไปตามทางที่แม่ค้าชี้...

“ตู้จ้าตู้ ตู้สวยเว่อร์ สวยกว่านี้ไม่มีอีกแล้วนะเออเอย อย่าเอาแต่มองนะครับแจ้ ตู้สวยๆหลุดมือไปจะเสียใจจนวันตาย!!

                เสียงก้องที่ดังมาจากบริเวณทางซ้ายมือทำให้เท้าสามคู่ที่เดินอยู่หยุดและหันมอง พวกเขาพบเข้ากับฝูงยูโนสซิสมุงที่ล้อมร้านอะไรสักอย่างอยู่ ทั้งสามอาศัยความที่เป็นชายร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูด้วยความสงสัย...ว่าราชินีของเขาอาจจะอยู่ในนั้น

“ตู้แช่! ตู้แช่! ตู้แช่ไม่มีมีแต่แต่ตู้ไม้ ซื้อไม่ซื้อ ซื้อไม่ซื้อ ซื้อต้องเสียเงินนะครับพี่ท่าน แต่ถ้าจะเอาตัวคนขายกลับไปบางที่นี่อาจจะฟรี อาเฮ้ย! ล้อเล่น!

                เสียงก้องๆดังออกมาจากคนที่ใส่หัวแป๊ะยิ้มกระโดดโลดเต้นอยู่หน้าร้านขายตู้ไม้หลังงาม เส้นผมยาวพริ้วตามการเคลื่อนไหว...แต่เสียดายที่ดันเป็นสีขาวแทน แต่แป๊ะยิ้มบ้านไหนไว้ผมยาวกันนะเห้อ!

“คนผมยาวนี่เป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?”เคอร์ริสถามยิ้มๆแล้วส่ายหัว

“ไปเถอะ”คาร์เรย์ดันหลังเลโอให้เดินออกจากที่ตรงนั้นเมื่อไม่เห็นร่างบางที่ตามหา...ที่อยู่ใต้หัวแป๊ะยิ้ม

                นัยน์ตาสีม่วงใต้หัวแป๊ะยิ้มที่ติดผมปลอมยาวสีขาวมองตามร่างทั้งสามที่มองข้ามเขาไปอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเขาออกจะเด่นขนาดนี้! เมื่อร่างทั้งสามไปไกลแอมไพร์ก็หยุดกระโดดโลดเต้นทำให้มีเสียงโห่ของผู้ที่เมามันส์ดังออกมา

“ก็อยากจะเต้นต่อนะบ้านแจ้...”

                ร่างบางว่าก่อนจะถอดหัวแป๊ะยิ้มออก  เส้นผมสีม่วงที่โดนเก็บลวกๆตอนใส่หัวแป๊ะยิ้มทิ้งตัวสวยลงมาเคียงใบหน้างามก่อนแอมไพร์จะส่งยิ้มโปรยเส่ห์แม้นั่นอาจจะทำให้เขาลำบากเล็กน้อย

“..แต่ว่าต้องรีบไปแล้วล่ะแจ้”

                ว่าจบร่างบางก็ทิ้งหัวแป๊ะยิ้มไว้แล้วกระโดดหายไปจากฝูงชนโดยเร็ว ร่างบางกระโดดมาหยุดพักอยู่ที่ถนนที่โล่งที่สุดซึ่งมันไม่ปลอดภัยที่สุดด้วยเช่นกัน มือเรียวยกขึ้นโบกเพื่อคลายความร้อนของอาการในเวลาสิบโมงเช้า ทั้งที่สายขนาดนี้แล้วทำไมคนยังไม่ซาอีกเนี่ย! แอมไพร์อาจจะไม่รู้ว่ามีมือดีปล่อยข่าวว่าอัศวินทั้งสามออกจากพระราชวังมาตามหาราชินี! ส่วนหนึ่งมาเพื่อรอพบอัศวินอย่างใกล้ชิด ส่วนหนึ่งมาเพื่อยลโฉมราชินีที่ไม่เคยจะได้เห็นหน้าสักครั้ง!

“ปลาหมก...เอ๊ยหมึก! สนใจไหมจ๊ะคนสวย”

                พ่อค้าปลาหมึกย่างกำลัง...จีบ(?)แอมไพร์ด้วยปลาหมึกเสียบไม้ตัวใหญ่ๆ แอมไพร์เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา ขอบอกเลยว่าเขายังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจาทอดมันรสห่วยบรมที่เขาเพิ่งหนีมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“ให้ชิมป่ะเนี่ย?”แอมไพร์ถามอย่างงงๆ

“เอ๊า! ตัวผู้หรือ? เอาเหอะๆยังไงก็สวย ชิมก็ได้สำหรับคนสวย”

                พ่อค้าว่าด้วยน้ำเสียงผิดหวังหน่อยๆแต่ยังไม่วายหยอดเล็กๆ แอมไพร์คิ้วกระตุกเล็กตรงคำว่าตัวผู้แต่ด้วยความหิวองค์ราชินีตะลอนทัวร์เลยคว้าปลาหมึกนั่นมากัดอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง

                กึก!

                ....ปลาหมึก...สตาฟหรอวะ! แข็งชิหาย!!! แอมไพร์สถบด่าในใจอย่าหัวเสีย เมืองนี้ไม่มีที่ไหนทำอาหารอร่อยแล้วหรือไงวะเนี่ย? สงสัยเขาต้องอยู่แต่ในวังจนกว่าไอโรจะเลิกจ้างแล้วหนีไปเมืองอื่นล่ะสิ!

“อร่อยจนสตั๊นเลยล่ะสิ”พ่อค้าหนุ่มยิ้มใสซื่อจนแอมไพร์ด่าไม่ลง

“เออ...”

“แล้วซื้อไหม?”

                นั่นไง...ประโยคสังหาร...แอมไพร์คิดอยากจะเอาปลาหมึกในมือตีหัวคนถามให้สลบแล้วย่องหนีให้รู้แล้วรู้รอดไป! สายตาใสซื่อแบบนั้นจะให้เขาพูดออกไปหน้าด้านว่า”ปลาหมึกเห้อะไรแด๊กไม่ได้! จะให้ซื้อไปปาหัวหมาเร๊อะ!มันก็ใช่เรื่อง ครั้นจะใช้แผนเก่าก็กลัวว่าพ่อค้าแม่ค้าจะโทรจิต(?)หากันแล้วบอกเรื่องมุกไปแล้ว...งั้น...

“เอ่อ...ข้าเพิ่งนึกได้ว่าข้าปล่อยแล็กโตบาซิลัสคาเซอิเดินเล่นไว้ที่สวนทางตะวันออก สงสัยว่าข้าคงควรจะต้องไปพาตัวกลับบ้านแล้วกระมัง...เขาอาจหิว ข้าไปก่อนนะ...เอ่อ...บังเอิญแลกโตบาซิลัสคาเซอิไม่นิยมกินปลาหมึกน่ะ ลาก่อน”

                แอมไพร์ว่าด้วยรอยยิ้มเจิดจรัดก่อนจะทำท่าเดินออกจากร้าน

“คาร์เรย์เจ้าเห็นไหม?”

                ...เสียง...

                แอมไพร์เอียงคอก่อนหันไปตามเสียง

“ข้าว่าน่าจะอยู่แถวนี้แหละเลโอ คนไม่เยอะหาไม่ยาก”

                ...ชัดเจน...

“อิ๋บอ๋ายละ!

 

                ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีก่อน

                ทั้งสามอัศวินเดินออกมาจากที่ที่มียูโนสซิสมุงกว่าร้อยคนอย่างเหนื่อยใจ พวกเขาไม่รู้จะเอาวิธีไหนลากตัวราชินีออกมาแล้วพากลับวังแล้วนะเนี่ย!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด”

                เสียงแหลมหูดังขึ้นจนเหล่าอัศวินสะดุ้ง เลโอเป็นคนแรกที่เหลียวไปตามเสียงแล้วก็พบเข้ากับอะไรม่วงๆพุ่งออกไปจากกลุ่มคนแว๊บๆ...แองกรี้เบิร์ด?

“ไปดูกันดีกว่านะ”คาร์เรย์ชวนก่อนรีบวิ่งกลับไปที่เดิมทันที

“เกิดอะไรขึ้นหรอครับ?”

“เมื่อกี๊...เมื่อกี๊อ๊ายยยยยย ผู้ชายที่ใส่หัวแป๊ะยิ้มอยู่หล่อมากค่ะ!

“บ้าเหรอ! เขาสวยมากต่างหากเล่า”ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหญิงสาวที่คาร์เรย์เข้าไปถามแย้ง

“เอ๊ะ! นี่เจ้านอกใจข้าหรือ?”

“เจ้าเองก็เหมือนกันไม่ใช่หรือไง?!

                อัศวินทั้งสามไม่มีเวลามาดูแลประชาชนสองผัวเมียที่กำลังทะเลาะกันเรื่องใครนอกใจใคร แต่พวกเขามั่นใจว่าภายใต้หัวแป๊ะยิ้มต้องเป็นแอมไพร์แน่นอน  เลโอที่เป็นคนที่หันมาทันเห็นแอมไพร์แว๊บๆรีบวิ่งนำไปทางที่คิดว่าแอมไพร์อยู่ทันที แต่ผู้คนตรงนั้นหนาแน่นพอตัวทำให้เคลื่อนไหวลำบาก กว่าจะออกมาได้ก็กินเวลาไปพักใหญ่

“คาร์เรย์เจ้าเห็นไหม?”

                เลโอเอ่ยถามเพื่อนอัศวินที่มองซ้ายมองขวา

“ข้าว่าน่าจะอยู่แถวนี้แหละเลโอ คนไม่เยอะหาไม่ยาก”อัศวินวารีตอบก่อนหันไปหาพี่ชายฝาแฝด”เจ้ามองที่ร้านขายปลาหมึกทำไมหรอ? หรือเจ้าหิว?”

“ไม่...แต่...พ่อค้าดูแปลกๆ”เคอร์ริสชี้ไปที่ร้านขายปลาหมึกอีกสองคนจึงหันไปมอง

                พ่อค้าปลาหมึกที่...หนวดเอียงกระเท่เล่มองยังไงก็รู้ว่าหนวดปลอมกับ...แว่นตาที่มีลายก้นหอยที่เลนน์แว่นมองยังไงก็คือของปลอม แถมเจ้าตัวยังขยับขึ้นๆลงๆเหมือนลอยอยู่หรือ...พื้นที่ยืนอยู่ขยับ

“ขอโทษนะครับ”

“จ่ะ..จ๋า!

                พ่อค้าปลาหมึกรับเสียงสั่น เลโอหรี่ตามองก่อนขยับยิ้มมุมปากที่บางเบาจนแทบไม่เห็น แต่กับพ่อค้ายขายปลาหมึกคงไม่ใช่

“ผมท่านสวยจังเลยนะครับ”มือเรียวเอื้อมไปหยิบเส้นผมสีม่วงมาหนึ่งปอยก่อนนจะเหล่ตามองเจ้าของผมที่เหงื่อแตกพลั่ก

“หน้าท่านอาจจะสวยไม่แพ้กัน”

                มือเรียวเคลื่อนไหอยู่หลังคอก่อนผลักใบหน้านั้นเข้าใกล้ใบหน้าของตรงเพื่อให้อีกฝ่ายสบตา

“บอกมาว่าท่านเป็นใคร?”

“อีนี่เป็นพ่อค้าขายปลาหมึกที่กลิ้งผ่านมาแน๊”

“หรอ”

“อ่ะ...อื้ม^^;

“ข้านึกว่าพ่อค้าขายปลาหมึกคือคนที่โดนท่านมัดปากแล้วเหยียบตัวเขาไว้ซะอีก”

“ฮ่ะๆๆ”

“....”

“คิกๆ”

“...”

“หนีล่ะจ้า!!

                แอมไพร์อาศัยจังหวะที่เลโอตายใจผลักมืออีกฝ่ายออกก่อนจะกระโดดตัวลอยข้ามโต๊ะปลาหมึกออกไปที่ถนนอย่างรวดเร็ว

“กลับปราสาทเดี๋ยวนี้ท่านแอมไพร์!”คาร์เรย์ตะโกน

“เรื่องดิ!

“พวกข้าไม่มีเวลาว่างขนาดมาวิ่งไล่จับท่านนะ”เคอร์ริสตะโกนบ้างพลางวิ่งตามคนสวยที่ไวดุจเจ้าสี่ขา

“เหอะ! ไม่ว่างพาข้ามาแต่ว่างพาข้ากลับ! พวกเจ้ามันใจร้าย! ไม่สงสารคนสวยตัวน้อยๆบ้างซะเลยเชียว!”แอมไพร์แกล้งปาดหน้าปาดตาสร้างคะแนนสงสารที่หาได้เพิ่มขึ้นไม่

“แอมไพร์!

                เพราะอยู่นอกวังและสถานะราชินีถือเป็นความลับทำให้เลโอต้องตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมา ครู่เดียวที่แอมไพร์ชะงักหันกลับไปมองก่อนจะรีบวิ่งต่อ

“ถ้าท่านไม่หยุด...ข้าจะไม่รับประกันความปลอดภัยอะไรของท่านเลย...แม้แต่อย่างเดียว”

                คำว่าแม้แต่อย่างเดียวทำให้แอมไพร์ขนลุกซู่ ถึงจะอยู่ด้วยกันมาไม่นานแต่ราชินีก็มั่นใจว่าอัศวินนภาเป็นประเภท...ปากว่ามือถึง!!

“แล้วเจ้าจะทำไรข้า!

                แอมไพร์หยุดตัวเองก่อนพลิกตัวกลับมาถามอัศวินนภาที่หยุดอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย

“อยากรู้ก้ลองหนีต่อสิครับ”คาร์เรย์ว่า...เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน

“หน๊อย! อย่ามายุนะ....เฮ้ย!

                แอมไพร์ร้องเสียงหลงเมื่อถูกคว้าตัวขึ้นจนเท้าลอยห่างจากพื้น อัศวินทั้งสามยังคงยืนอยู่หน้าเขาครบแม้คาร์เรย์และเคอร์ริสจะแสดงสีหน้าตกใจออกมาก็ตาม

“พวกป่วนเมือง! มาทำไมตอนนี้วะเนี่ย?!!

                เคอร์ริสสถบก่อนจะชักดาบออกมาอย่างไม่ลังเล คาร์เรยด้วยเช่นกันเหลือก็เพียงแค่เลโอที่ยังนิ่งยั่งเชิงอยู่

“ฮ่ะๆๆๆ นี่อาจจะเป็นคุณหนูสักคนที่พวกแกอารักษ์อยู่สินะ ถ้าไม่อยากให้คุณหนูตายเอาเงินมาไถ่หนึ่งล้านเหรียญทอง!

“เรื่องเหอะ!”เคอร์ริสว่า แค่เข้าไปตั๊นหน้าไอ้อ้วนโจรห้าร้อยที่สูงสองเมตรมันไม่ได้คณามือเขาหรอก

“งั้นคุณหนูนี่ก็ตาย!

                ดาบสีเงินวาวจ่อคอระหงส์ของราชินีที่ถูกลดขั้นไปเป็นคุณหนู

“โว้ย! อย่าเอามีดมาจ่อคอเขานะเว้ย! ไม่เคยหัวหลุดจากบ่าหรือไง!”เคอร์ริสโวยวาย

“ปล่อยเขา...ถ้ายังรักตัวกลัวตาย”คาร์เรย์ขู่

“ไม่เว้ย!! ฮ่ะๆๆๆ ไอ้หน้าหล่อผมแดง แกเจ็บใจใช่ไหมล่ะ เป็นห่วงคู่หมั้นตัวเองใช่ไหมล่ะ! งั้นก็เอาเงินมา!!!

“คู่หมั้น?”ทั้งสามทวนคำงงๆ

“ข้าเห็นกริยาที่เจ้าทำกับนางตอนที่นางปลอมตัวเป็นคนขายปลาหมึก ใกล้ชิดขนาดนั้นจะให้ข้าคิดว่ายังไง!

“ไม่....”

“อย่ามาแก้ตัว!

                ตอนนี้แอมไพร์...องค์ราชินีแห่งราชาไอโร ถูกลดขั้นไปเป็นคุณหนูแถมพ่วงท้ายด้วยตำแหน่งคู่หมั้นของเลโอไปแล้ว....

“ไม่ได้มีการฟังกันเลย”คาร์เรย์พึมพัม

“เอาเงินมา! ไม่งั้นนั่งนี่ตาย!

“ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำอะไรเขา..เอ่อ...หรือนาง...เอาเหอะ! ข้าไม่ยอมให้เจ้าทำอะไรแน่!”เคอร์ริสพูดออกมาอย่างแน่วแน่...แต่สับสนเรื่องสัพนาม

“เอ่อ...ไม่อยากจะขัดฉากคนร้ายกะพระเอกนะครับแหม่...แต่ว่าชีวิตข้าเนี่ยขอเลือกเองได้ป๊ะว่าจะตายหรือจะอยู่...”แอมไพร์ยกมือขึ้นข้างตัวแล้วบ่นหน้าตายสีหน้าแต่ล่ะคนยามได้ยินแอมไพร์เอ่ยปากออกมาแทบจะหลุดโลกไปแล้ว

”คือแบบ...นี่จะคุยกันอีกนานป๊ะ? เมื่อยแล้วนี่บอกเลย มีธุระอะไรไปหาร้านนั่งคุยได้ป่ะคือเค้าเมื่อยมากเลยอ่ะแก แบบว่าเท้ามันอยู่ห่างจากพื้นเกือบฟุตเลยนะเว้ยแก สงสารกันมั่งดิ หรือไม่คือ..ปล่อยก่อนได้ป่ะ คือแบบ...ปวดฉี่อ่ะ จะให้ฉี่ตรงนี้ก็ไม่ได้ถูกป่ะ? งั้นปล่อยเค้าไปฉี่ก่อนแล้วเดี๋ยวกลับมาเป็นตัวประกันให้ใหม่ แล้วอีกอย่างน้ำเนี่ย...อาบมั่งป่ะ เหม็นเว่อร์อ่ะจะเป็นลมป่ะให้ทาย? คิดว่าทนได้ป่ะ? ตอบเลยว่าไม่ดังนั้น....ปล่อยหนูนะเว้ย!

                ทั้งหมดนิ่งไปประมาณสามวินาทีก่อนจะเป็นเลโอที่ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองอย่างเหนื่อยใจ...ชีวิตเขาจะต้องเจอราชินีแบบนี้จนวันตายเลยหรือเปล่าเนี่ย?

“ก่ะ...แก!!! ตาย!!!

“ก็บอกอยู่ว่าเลือกเองได้ป่ะ นี่ฟังมั่งป่ะเนี่ย!

                แอมไพร์ยกมือจับดาบที่กำลังจะเฉือนคอเขาไว้ด้วยมือเดียวก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้คนร้าย

                พลั่ก!

                เด็กหนุ่มศอกซ้ายเข้าที่ท้องของคนร้ายจนอีกฝ่ายตัวงอก่อนจะลอดตัวผ่านช่องว่างของแขนยักษ์ๆที่มีขนหนาเหม็นเขียวลงมายืนกับพื้น รอยยิ้มเย็นประดับอยู่บนใบหน้าสวยไม่นานก่อนที่ร่างนั้นจะหมุนตัวตวัดขาเตะก้านคอชายที่สูงกว่าเขามากโขให้ล่วงลงไปในเท้าเดียว! ชายยักษ์เหม็นเขียวลงไปหมอบกระแตกับพื้นส่วนแอมไพร์ก็ก้มเก็บดาบที่อีกฝ่ายทำตกไว้ขึ้นมาชี้หน้าของคนที่มีสติแหล่ไม่มีสติแหล่

“จะจับหนูเป็นตัวประกันอีกไหมอ่ะครับ?”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #1067 Galaxy_DM (@wipawan5116) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 09:37
    อยากกลับมาอ่านอีกรอบงะ ปิดแล้วหรอTT
    #1067
    1
    • #1067-1 Zer'Kaem (@lovery1859) (จากตอนที่ 7)
      14 มิถุนายน 2560 / 15:26
      กลับมาเปิดให้อ่านแล้ว กลับมาอ่านสิ มามะ555555
      #1067-1
  2. #1064 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 21:45
    สกิลสตอนี่อะไรกัน 555
    #1064
    0
  3. #899 YuNNuTJae LoVe (@nuttynut) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:48
    5555555555555555555 ฟิน คุณหนูกะคู่หมั้นนนนนนน
    #899
    0
  4. วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 01:56
    ฮึกๆๆ จะจบแบบนี้จริงๆหรอTOT เค้าสงสารเลโอโกโก้ครั้นอะ ฮืออออ~ กางเกงในลิง.ขอบคุณที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆขึ้นมาให้อ่านกันนะคะ
    #793
    0
  5. #532 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 13:19
    งุงิๆ....ชอบใจ
    #532
    0
  6. #430 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 01:22
    โอ๊ยยย อ่านไปขำไป ฮามากอะ 55555555 ราชินี > คุณหนู : คู่หมั้นเลโอ 555555555555555555555555555 ยิ่งประโยคสุดท้ายนี่ ได้ใจจริงๆ 5555
    #430
    0
  7. #401 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:11
    อัลไลคือจะจับหนูเป็นตัวประกันอีกไหมอะครับ
    55555 อย่างฮาาา คนสวนเกรียนมากกกกก

    #401
    0
  8. #353 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 07:52
    อ้าว -0- ไม่อยากแต่งหรอกหรอ? แต่...ขำชิบ!!
    #353
    0
  9. #281 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 08:49
    กร๊ากกกกก!!!!!! ตีพิมพ์เมื่อไหร่ ขอไปซื้อเลยนะ ฮ่าๆๆๆ
    #281
    0
  10. #234 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 15:10
    ปุ๊งิ !
    #234
    0
  11. #205 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:13
    จะจับหนูเป็นตัวประกันอีกไหมอ่ะครับ
     ชอบๆ ประโยคนี้แบบ...
    #205
    0
  12. #165 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:11
    แสบได้ใจเลย
    #165
    0
  13. #147 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:31
    คนสวยแผลงฤทธิ์~

    #147
    0
  14. #51 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 03:30
    จับผิดคนแล้วจ๊ะคุณโจร..หึหึ เดี้ยงแน่
    #51
    0
  15. วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 21:15
    สนุกมาก
    #33
    0
  16. #23 Butterfly in love (@honey-blacklist) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 15:57
    แอมไพร์ฮาอ่ะ 555555555
    #23
    0
  17. #22 Honey white (@whitemare) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 11:15
    หนุกมากต่อไวๆน้า!
    #22
    0
  18. #21 Sutorimu (@nam4748) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 20:32
    ติดตามมานานมารายงานตัวแล้วงับ
    #21
    0
  19. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 23:55
    ฤทธิ์ราชินีผู้ดื้อแพ่ง(?)
    #15
    0