Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,037 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,802 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    25

    Overall
    35,037

ตอนที่ 8 : 6th Round :: How to <rewrite>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    24 มี.ค. 57

6nd Round

How to

จะต้องทำยังไง...แบบไหนที่เธอจะรัก(?)

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน?”

“แต่...”

“ไม่มีแต่แอมไพร์ เจ้าหายตัวไปข้าแทบคลั่ง เจ้าคิดว่าความรู้สึกข้าเป็นเรื่องตลกหรือไงกันน่ะ? ทำไมทำอะไรไม่คิดบ้างเล่าแอมไพร์??”

                ไอโรบ่นยาวใส่ร่างบางที่นั่งสงบเสงี่ยมถนัดตาเมื่อรู้ว่าตัวเองทำผิด ที่ราชาหนุ่มกำลังบ่นอยู่นี่ไม่ใช่ในสามีหรืออะไร แต่เป็นเพราะเขาเป็นห่วงเพื่อนคนนี้จริงๆ แม้จะรู้ว่าแอมไพร์เก่งขนาดไนแต่ไอโรก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี มีข่าวแว่วมาว่ามีคนล่วงรู้การมีตัวตนของราชินีแห่งยูโนสซิสที่ไม่เป็นทางการแล้วและการที่มีคนมาลอบทำร้ายแอมไพร์ในถึงห้องนอนนั่นก็ยืนยันได้เป็นอย่างดี คราแรกที่ไอโรได้ยินว่าแอมไพร์ถูกจับเป็นตัวประกันแลกเปลี่ยนที่จัตุรัสเมืองเขาแทบจะทิ้งงานทั้งหมดวิ่งไปหาอีกฝ่ายแล้ว

“ก็ข้าเบื่อนี่”

“เจ้าก็บอกข้าสิ ข้ารู้ว่าข้าไม่มีเวลาแต่ขอแค่เจ้าบอกข้าจะรีบหาเวลาว่างพาเจ้าไป แอมไพร์...ต่อไปอย่าห่างหูห่างตาข้าอีกนะรู้ไหม”องค์ราชาเอ่ยท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบเรือนผมสีม่วงน่าหลงใหล มันดูน่าอบอุ่นจนแอมไพร์อดคิดในใจไม่ได้ว่า

                “คลื่นไส้”

...ก็ตามนั้น ถ้าไม่ติดว่าอัศวินทั้งสามอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในท้องพระโรงนี้เขาคงออกปากแขวะไอโรไปแล้ว อีกทั้งเจ้าตัวดียังมีชนักติดหลังอันใหญ่ปักอยู่เสียด้วยสิ

“เข้าใจที่ข้าพูดหรือเปล่า?”ไอโรว่าเสียงเข้ม

“โถ่ที่รักโปรดอย่าทำเสียงดุใส่”

“ไม่ใช่รักหรือไงถึงได้บอก”

“รักแค่ไหนข้ารู้เจ้าไม่หลอก”

“อย่ากลิ้งกลอก...กลับไปนอนพักที่ห้องได้แล้วไป!

ไอโรกระแทกปลายเสียงดุก่อนชี้ไปที่ประตูทางออกห้องโถงด้วยใบหน้าจริงจังจนแอมไพร์เบ้หน้าจะร้องไห้ แต่เพราะอยู่กับร่างบางมาได้สักพักไอโรจึงรู้ลูกไม้ต่างๆแอมไพร์จนครบหมดแล้ว แม้ใจจะยังสงสารอยู่บ้างแต่เขาต้องใจแข็ง

“ข้าจะไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปห่างจากข้าเกินยี่สิบเมตรโดนปราศจากหนึ่งในสามอัศวินคุมเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ ดังนั้นคืนนี้...เลโอเจ้าไปนอนเฝ้าแอมไพร์ที่ห้องซะ!

“หา!!!

แอมไพร์แหกปากประสานเสียงกับคาร์เรย์และเคอร์ริสจนไอโรต้องเอามือขึ้นมาอุดหู ทางฝั่งคนได้รับคำสั่งก็พยักหน้ารับทันทีโดยไม่โต้แย้งใดๆ

“เจ้า...เจ้าไม่คิดจะแย้งหน่อยเหรอเลโอ?”เคอร์ริสเสนอถามด้วยความหวังดี

“ไม่”

“ไม่แม้แต่นิดเดียวงั้นเหรอ?”คาร์เรย์ถามอีก

“ไม่”

“นิดหนึ่งก็เอาเหอะน่านะ คนกันเองนะเลโอ”และแอมไพร์ก็ถามซ้ำอีก

“ข้าบอกว่าไม่ไงขอรับองค์ราชินี หรือท่านมีแผนจะหนีไปไหนอีกในคืนนี้?”

แอมไพร์สะดุ้งกับนัยน์ตาสีเทาที่ปรายมามอง ความเย็นที่แผ่มาทางสายตาทำให้แอมไพร์นึกถึงภูเขาน้ำแข็งย่อมๆสักลูก มีใครยกมันมาตั้งไว้มนท้องพระโรงหรือเปล่านะ ว่าแล้วก็หันซ้ายหันขวามองสักหน่อย

“สรุปคืนนี้ฝากด้วนะเลโอ”ไอโรว่าก่อนลุกจากที่นั่ง

“เจ้าไม่กลัวเลโอปล้ำข้าไง?”

“อืม...ถ้าเขาคิดจะทำคงทำตั้งแต่ใส่กางเกงตัวเดียวนั่งอยู่บนตัวเจ้าที่ใส่แค่ชุดคลุมอาบน้ำ หรือไม่ก็ตอนไปปลุกเจ้าในห้องน้ำแล้วล่ะ”

ว่าจบองค์ราชาก็เดินออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ราชินีอ้าปากพะงาบๆราวปลาขาดอากาสหายใจอยู่ที่เดิม สองศรีพี่น้องเคอร์ริสและคาร์เรย์เดินมาตบบ่าราชินีคนละทีเป็นการปลอบขวัญหรือเป็นเชิงบอกว่า”เขารู้กันทั้งปราสาทแล้วราชินีหน้าโง่!แล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม

“อ่ะ....”

“ไอโร!!!!

 

นัยน์ตาสีม่วงเข้มแสนสวยลืมโพลงขึ้นในความมืดมิดยามค่ำคืน เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของร่างบนโซฟาทำให้แอมไพร์รู้สึกโล่งใจอย่างที่สุดถึงที่สุด นัยน์ตาสีสวยเหลือบไปมองร่างที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาก่อนจะค่อยๆย่องเข้าไปหา สองมือรวบผมตัวเองที่จะตกไปปรกหน้าอีกฝ่ายทำให้เจ้าตัวตื่นขึ้น องค์ราชินีมองหน้าองค์รักษ์ที่หลับใหล ใบหน้าเรียบเนียนผิวพรรณดูดีขาวผ่องแม้ไม่เท่าคนที่มองอยู่ ใบหน้านิ่งเรียบขณะหลับราวกับตุ๊กตาดินปั้นที่จิตกรบรรจงสร้างขึ้นมาด้วยความใส่ใจในรายละเอียด ทั้งเปลือกตาบาง จมูกเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป รวมทั้งเรือนผมสีแดงเพลิงละเอียดนุ่ม

“ถ้าข้าเป็นผู้หญิงข้าคงหลงเจ้าหัวปักหัวปำ เจ้าว่าไงข้าว่าตามแน่ๆ แต่เสียใจข้าเป็นปู้จ้าย~”

แอมไพร์ว่าเสียงแผ่วพลางส่ายหน้าด๊อกแด๊กๆก่อนจะกระตุกเชือกที่ข้อมือมารัดเส้นผมแล้วมุดลงไปแบกห่อผ้าใต้เตียงขึ้นมาด้วยความเงียบชนิดได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก แอมไพร์แง้มประตูกระจกที่เชื่อมกับระเบียงออกเบาๆ ก่อนหน้านี้เข้าตรวจดูแล้วว่ามันไม่ส่งเสียงเล็ดลอดใดๆ ร่างบางเร้นกายออกมาจากช่องว่างที่เปิดแง้มเพียงเล็กน้อย ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดบนราวระเบียงเตรียมที่จะพุ่งทะยานออกไป...

“จะไปไหนหรือครับ?”

โลหะเย็นเฉียบพาดผ่านลำคอเรียวระหงส์ให้เจ้าของลำคอชะงัก แอมไพร์อาจไม่ตกใจเท่านี้หากเจ้าของเสียงมันไม่คุ้นเสียเหลือเกิน

“ล่ะ..เลโอ”ร่างบางว่าเสียงแผ่วแล้วยกมือขึ้นก่อนจะรีบซ่อนมันเมื่อในมือยังมีห่อผ้าอยู่

“ข้าถามว่าท่านจะไปไหนหรือครับ?”

“อ่ะ..เอ่อ..เจ้าตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ประสาทไหวดีเนาะ”

                แอมไพร์เลี่ยงที่จะตอบคำถามใส่อีกฝ่ายก่อนจะยิงคำถามใส่ให้อีกฝ่ายตอบแสนเสียนี่

“ขอบคุณที่ชม ข้าตื่นตั้งแต่”ถ้าข้าเป็นผู้หญิงข้าคงหลงเจ้าหัวปักหัวปำ เจ้าว่าไง....

“พอแล้ว!”แอมไพร์ตวาดพร้อมด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีด้วยความอับอาย มีแววว่าเลโอจะไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำ

“ข้านึกว่าท่านอยากฟังต่อเสียอีก”

เลโอว่าเสียงเรียบก่อนจะลดดาบลงข้างกาย แอมไพร์ถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายเก็บอาวุธก่อนหันไปยิ้มแห้งๆให้อัศวินนภาที่มีสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์

“ข้าคิดว่าท่านควรกลับไปนอน”

“นั่นสิเนาะ ฮุฮุ”

แอมไพร์ว่าพลางหัวเราะอย่างมีจริต เลโอมองอีกฝ่ายแล้วหันหลังเพื่อจะเดินนำไป แอมไพร์จะได้โอกาสรีบเอาขาพาดระเบียงอีกรอบ

“แค่ดาบนี่ไม่เข็ดใช่ไหมครับ?”

แอมไพร์สะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายพาดแขนผ่านลำคอตัวเองอย่างแผ่วเบา...มันน่ากลัวตรงแผ่วเบานี่แหละ เพราะมันไม่มีเสียงให้เขารู้สึกตัวแล้วระวังว่าอีกฝ่ายหันมาสักนิด เลโอใช้แขนที่พาดนั่นลากอีกฝ่ายกลับเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเลเมื่อคุณราชินีตัวดีดิ้นเป็นสาวพรหมจรรย์โดนลากไปข่มขื่น

“ปล่อยข้านะเลโอ!

“ถ้าท่านเสียงดังรู้ไหมอ่ะไรจะเกิดขึ้น”

เลโอหันมากระซิบบอกอีกฝ่าย ทำให้แอมไพร์เหลือบตามองคนที่สูงกว่าที่กำลังลากคอเขาอยู่

“ไอโรจะได้ยินแล้วตามมาดูพร้อมถามว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อข้ารายงาน...จากหนึ่งอาทิตย์อาจจะกลายเป็นหนึ่งเดือน...หรือตลอดชีวิต”

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

แอมไพร์กรีดร้องในใจแต่ยังไม่วายดิ้นเป็นลูกหมูจะโดนเชือดดเพือ่ให้เลโอปล่อย ไม่ส่งเสียงก็ได้แต่ดิ้นให้ไอ้อัศวินนภานี่ปล่อยเขาไปทีและเขาจะได้อิสระที่แสนจะโหยหา อิสระจ๋ารอแอมไพร์ก่อน!!!

“อย่าดิ้นได้ไหมครับองค์ราชินี”

แอมไพร์หยุดลงเป็นจังหวะเดียวกับที่เลโอลากอีกฝ่ายเข้าห้องได้สำเร็จและปล่อยอีกฝ่ายออกจากแขนพอดี

“เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

เลโอมองหน้าอีกฝ่ายแล้วตอบกลับไป”องค์ราชินี”

“ทำไมเจ้า....”แอมไพร์ขมวดคิ้วจนหัวคิ้วชนกัน นิ้วเรียวชี้หน้าอัศวินหนุ่ม ริมฝีปากขยับไปมาเหมือนใช้ความคิดก่อนจะลดมือลง

“ช่างเหอะ!”ร่างบางกระแทกเสียงแล้วเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนพลางยกผ้าห่มขึ้นคลุม

เลโอเมื่อตรวจดูการลงกลอนของประตูกระจกเรียบร้อยก็หันกลับไปมององค์ราชินีแสนเอาใจยากที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความไม่เข้าใจ ทำเขารู้สึกเหมือนโดนอีกฝ่ายงอนใส่แปลกๆ ไม่เข้าใจจิตใจผู้หญิง(?)จริงๆเลยเชียว

 

เช้าวันรุ่งขึ้นเลโอไปทำงานที่ห้องของตนตามปกติแต่นั่นก็เมื่อเขารอจนราชินีตัวดีตื่นขึ้นมาพลางส่งนาง(?)เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทั้งยังกำชับให้อาบจริงๆไม่ใช่นอนแช่จนหลับไป รอแม่คุณอาบน้ำเสร็จก็เล่นไปสามสิบนาทีกว่าคุณเธอจะย่างกายออกมาจากห้องน้ำให้สะภาพเสื้อคลุม เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อตัวที่เลโอไม่เคยเห็นขึ้นมาใส่ เสื้อเปิดไหล่แขนยาวสีแดง เลโอมองเสื้อตัวนั้นด้วยความแปลกใจ อีกฝ่ายอยู่ที่นี่เป็นเดือนแล้วแต่เขาไม่เคยเห็นพ่อคุณใส่ชุดซ้ำกันสักวันหนึ่ง

“ข้าจะพาท่านไปทานข้าวเช้าก่อน ข้าคิดว่าวันนี้ไอโรคงไม่ว่างท่านคงต้องอยู่ในห้องทำงานกับข้า”

“อืม”

แอมไพร์ตอบรับสั้นๆอยู่หน้ากระจกในขณะที่มือเรียวหวีเส้นผมสีม่วงให้เข้าทรง

“ท่านไม่สบายหรือเปล่า?”

เลโอเลิกคิ้วพลางยกมือแตะหน้าผากอีกฝ่ายแล้วมาแตะกับตัวเองเพื่อเทียบอุณหภูมิ

“ข้าปกติดี ไปกินข้าวเหอะ หิวแล้ว”

แอมไพร์ตอบนิ่งๆแล้วเดินนำเลโอไป ทิ้งให้อัศวินหนุ่มยืนอยู่กับตัวเองด้วยความสงสัยพักใหญ่ๆ

 

                “ท่านจะคาบช้อนไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

                เลโอวางเสียงตำหนิแอมไพร์ที่กินข้าวได้ไม่กี่คำก็คาบช้อนค้างมองกับข้าวอยู่อย่างนั้น จะบอกว่าไม่ถูกปากก็ไม่ใช่เพราะพอเลโอดุแอมไพร์ก็ทำเหมือนคนที่เพิ่งดึงจิตกลับมาจากการเหม่อลอยแล้วก้มลงกินอาหารตรงหน้าต่อ เลโอมองอีกฝ่ายอย่างประเมิน จะว่ามีไข้ก็ไม่ใช่แต่ทำไมองค์ราชินีถึงดูเซื่องซึมแปลกๆไปนะ?

                “จริงสิ!

                เลโอเงยหน้ามององค์ราชินีที่อยู่ๆก็โพลงขึ้นมา มือข้างที่ถือช้อนกำเป็นกำปั้นแล้วทุบลงกับฝ่ามืออีกข้าง ใบหน้าสวยสะบัดกลับมาแล้วถามด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจจนเลโอขมวดคิ้ว

                “เลโอ...พักนี้เจ้างานยุ่งใช่หรือไม่?”

เลโอเลิกคิ้วก่อนตอบกลับเสียงเรียบ”ก็ใช่ครับ งานเอกสารเมื่อวานตอนที่ออกไปตามหาท่านมันเยอะเอาการ”

แอมไพร์ชะงักแล้วยิ้มเจื่อนๆใส่อีกฝ่ายก่อนนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารตรงหน้าด้วยใบหน้าร่าเริงราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ อัศวินนภามองแล้วรู้สึกแปลกใจแต่ก็โล่งใจในคราวเดียวกันที่องค์ราชินีของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

หลังจากทานอาหารเช้าเป็นที่เรียบร้อย แอมไพร์ก็เดินตามอัศวินหนุ่มมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแยงตา จนคนที่เดินสวนกับเขามองไม่ละสายตาจนเดินไปชนเสาก็มี เลโอยังไม่เลิกแปลกใจในปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร

“ฮ่าห์!

แอมไพร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับที่เคยนั่งกวนเลโอเมื่อวันแรกๆที่เข้ามายังปราสาท เลโอมองขาที่แกว่งอยู่เหนือพื้นก่อนจะแอบหันไปหัวเราะในลำคอ ราชินีของเขาขาสั้นขนาดที่นั่งบนเก้าอี้แล้วขาลอยอีกเหรอเนี่ย.. เลโอส่ายหัวก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะซึ่งมีกองเอกสารสูงท่วมหัวกองอยู่สามสี่ตั้ง องค์ราชินีมองมันแล้วเบ้หน้าคิดว่าสักวันต้องมีข่าวหน้าหนึ่งของยูโนสซิส “อัศวินนภาเลโอสิ้นชีพ สาเหตุน่าสลดกองเอกสารหล่นทับตาย” น่าจะเป็นเช่นนั้น

“เลโอ้ว!

แอมไพร์เรียกอีกฝ่ายด้วยเสียงประหลาดๆหลังจากที่นั่งแกว่งเท้ามองเลโอทำงานได้พักใหญ่ๆ อัศวินหนุ่มเงยหน้าราบเรียบขึ้นมาแล้วหันไปมองที่ราชินี

“ครับ?”

“ข้าขออกไปสวนด้านนอกได้ไหม? แค่สวนเองข้าไม่หนีหรอก เจ้าให้คนมาเฝ้าข้าไว้ก็ได้ นะๆๆ”

ราชินีร้องพลางกระพริบตาถี่ๆใส่อีกฝ่าย เลโอเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยออกมา”ท่านไปเถอะครับ แต่อย่าออกไปซนไหนนะครับ”

ส่งเหมือนคุณพ่อสั่งลูกชายไว้หกขวบที่ขอออกไปเล่นนอกบ้านอย่างไงอย่างนั้น แอมไพร์ก็รับหน้าที่ลูกชายวัยหกขวบได้ดีร้อง”โอ้วเย้!”แล้ววิ่งแท่ดๆออกไปทันที

“เลโอ้~ว ข้าอยู่นี่น๊า~”เลโอลุกขึ้นแล้วก้มลงไปมองด้านล่างผ่านหน้าต่างที่อยู่หลังตนเอง เห็นราชินียืนโบกไม้โบกมือด้วยมบหน้ายิ้มแย้มแก้มปริก็ชักเอะใจแต่ก็ไม่พูดอะไรนอกจากพยักหน้าแล้วเดินกลับเขาไปที่เดิม

เสียงกวาดพื้นจากไม้กวาดทางมะพร้าวดังมาจากด้านล่างพร้อมเสียงโวยวายของข้าหลวงร้องเรียก”ราชินีๆ”ไม่ขาดสาย เลโอได้แต่ส่ายหัวแล้วคิดไปว่าราชินีคงเล่นซนอะไรอีกนั่นแหละ

“องค์ราชินี๊~”

เสียงหัวหน้าคนสวนร้องเสียงหลง แต่ก็ไม่ได้ทำให้สมาธิของเลโอเสียแม้แต่เล็กน้อยมันดีเสียอีกเขาจะได้รู้ว่าองค์ราชินีไม่ได้หนีไปวิ่งเล่นที่ไหนไกล

“หืม?”

เลโอรางในลำคอเมื่อรู้สึกถึงกลิ่นแปลกๆที่ลอยเข้ามาในห้อง พอเงยหน้ามองก็พบกับควันสีขาวลอยอยู่เต็มห้องของเขาไปหมด เลโอเลิกคิ้วก่อนตั้งใจฟังเสียงด้านล่างที่โวยวายหนัก

“องค์ราชินี๊!!! ท่านจะทรงเผาพระราชวังเล่นเหรอครับ!!! อย่านะครับท่านไม่พอใจอะไรบอกข้า บอกข้า~”

เสียงที่เหมือนจะร้องไห้ของหัวหน้าคนสวนทำให้เลโอลุกขึ้นพรวดแล้วก้าวเท้าด้วยความเร็วลงไปที่สวนด้านล่างทันที

“เลโอ้ว! เป็นไงบ้าง....”

“องค์ราชินี นี่ท่านทำอะไรครับ?”

เลโอมองกองใบไม้ที่ถูกสุมเข้าด้วยกันแล้วมีไฟลูกย่อมๆเผาอยู่ตรงกลาง ข้างกองไฟมีแต่ข้าหลวงที่ลงไปนอนดิ้นกับพื้นและมีเพียงคนเดียวที่ยืน...องค์ราชินีผู้ยืนท้าวเอวยิ้มโชว์ฟันขาวจนตาเป็นสระอิ

“ข้าก็....”

“กลับขึ้นไปด้านบนกับข้าเดี๋ยวนี้เลยครับ!

 

แอมไพร์นั่งหน้าเจื่อนอยู่บนโซฟาตัวเดิมในห้องเดิมที่เลโอใช้เวทย์ลมทำให้ควันออกไปหมดแล้ว เลโอไม่บ่นอะไรแอมไพร์สักคำนั่นทำให้องค์ราชินียิ่งรู้สึกอึดอัด ให้อยู่แบบเงียบเหมือนป่าช้าร้างอย่างนี้สู้อยู่กับคำด่าสาระพัดยังมีความสุขกว่าเลย แอมไพร์คิดแล้วจ้องมองเลโอที่นั่งทำงานอยู่ตาระห้อย

“ไม่ได้อยากทำให้โกธรสักหน่อยนี่....”

พรึบ!

เด็กหนุ่มที่เอาแต่จ้องคุณอัศวินผงะไปจนหลังติดพนังพิงเมื่ออยู่ๆเลโอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ฉับพลัน นัยน์ตาสีเทาเบนมาทางแอมไพร์ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าจะไปเข้าห้องน้ำ อย่าไปซนที่ไหนนะครับ”

ว่าจบเลโอก็เดินไปทางห้องน้ำทันที ทิ้งให้แอมไพร์ที่มองตามไปเบนสายตากลับมาที่กองเอกสารอย่างใช้ความคิด

เลโอเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว...พร้อมสีหน้างงงวยไม่เข้าใจเมื่อเอกสารบนโต๊ะหายไปเกือบครึ่ง! เบนสายตามาทางราชินีก็พบว่าอีกฝ่ายนอนเล่นอยู่บนโซฟาตัวยาวอีกตัว ในมือมีหนังสืออ่านเล่นถือไว้ นัยน์ตาสีม่วงเบนไปที่เลโอที่เดินออกมาแล้วถามเสียงสงสัย

“เจ้าจะยืนอยู่ตรงนั้นไปถึเมื่อไหร่? ไม่รีบทำงานเข้าล่ะ อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้วนะ”

“องค์ราชินี เอกสารข้าไปไหน?”

คนถูกถามลุกขึ้นนั่งก่อนเอียงคออย่างน่ารักน่าชัง”เอกสารเจ้าอยู่บนโต๊ะไง”

“ไม่ใช่ ข้าหมายถึงส่วนที่หายไป”

เลโอว่าเสียงเย็นก่อนจะสาวเท้าเข้าใกล้แอมไพร์ที่เบียดแผ่นหลังลงกับพนักโซฟาจนแทบจะหลอมรวมกัน เลโอจับข้อมือเด็กหนุ่มแล้วยื่นหน้าไปถามเน้นย้ำที่ละคำ

“เอกสาร-ของข้า-อยู่-ที่ไหน-ครับ-องค์-รา-ชิ-นี?”

แอมไพร์หน้าซีดก่อนจะตอบเสียงสั่น”อะ อะไรเล่า! เอกสารเจ้าก็บนโต๊ะไง บนโต๊ะน่ะ!”เลโอหรี่ตามองแอมไพร์ก่อนจะมองเลยไปด้านหนังยังตู้เก็บหนังสือของตน เลโอปล่อยมือร่างบางทันทีก่อนจะสาวเท้าเข้าไปที่ตู้หนังสือ แอมไพร์ที่มัวแต่ดูข้อมือตัวเองอยู่จึงห้ามไม่ทัน

“เล...”

โครม!

เอกสารมากมายโถมลงมาใส่อัศวินหนุ่มจนเกือบล้ม แอมไพร์ยิ้มแห้งรับใบหน้าครุกรุ่นที่เบนมาหาตน

“องค์...รา...ชิ..นี..ครับ”

“อี๋!!!!

 

“เลโอ คืนนี้เจ้ากลับไปนอนที่ห้องเถอะไม่ต้องเฝ้าแอมไพร์แล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเหนื่อย”ไอโรว่าเสียงอ่อนใจมองแอมไพร์ที่เกาะหลังตัวเองอยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“แล้วองค์ราชินีล่ะครับ?”เลโอถามพลางมองเลยไปที่ราชินีที่แปลงร่างเป็นปลิงเกาะไอโรไปแล้ว

“เดี๋ยวข้าจะลากเขามานอนที่ห้องข้าเอง”

“ได้ไงไอโร!! ข้าไม่ยอมนอนห้องเดียวกับเจ้าหรอกนะ! ขืนเจ้าทำอะไรข้าขึ้นมาข้าจะทำยังไง??”

ว่าจบราชินีก็ดีดตัวออกมาจากราชาผู้มีรอยยิ้มพร่ำเพื่อแล้วยกมือปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้เหมือนราวแรกรุ่นผู้บริสุทธิ์พลางส่ายหน้าสุดแรงจนหัวแทบหลุด

“ไม่ได้ก็ต้องได้แอมไพร์!

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ไอโรเดินเข้าไปแบกแอมไพร์ขึ้นไหล่แล้วเดินดุ่มๆกลับไปที่ห้องนอนทันที ทิ้งไว้แต่เสียงโหยหวนขององค์ราชินีที่ดูช่างน่าสงสารเสียจริง เลโอส่ายหัวก่อนจะเดินกลับไปยังห้องตัวเองเพื่อพักผ่อน เขาเองก็โหมทำงานเอกสารมาทั้งวันตั้งแต่เช้ายันตอนนี้ก็เกือบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว แอมไพร์จึงพลอยนอนดึกไปด้วยอีกคน ชายหนุ่มเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะกลับมานอนด้วยความเพลีย

                .

                .

                .              

                .

                “ปุ๊งิๆ”

                “?”

                เลโอลืมตตื่นขึ้มาเมื่อได้ยินเสียงประหลาดๆ

                “ปุ๊งิๆ ปุ๊งิๆ ปุ๊งี่~”

                อัศวินหนุ่มเงี่ยงหูฟังเสียงร้องต่ำๆสูงๆด้วยความสงสัย เสียงมันเงียบหายไปเมื่อเขาลุกขึ้นนั่งทำให้อัศวินหนุ่มต้องนิ่งไปพักใหญ่ๆ

                “ปุ๊งิๆ ปุ๊งิๆ ปุ๊งิๆ ปุ๊! งี่~~”

                เลโอก้มลงมองใต้เตียงทันทีเมื่อแน่ใจว่ามีเสียงดังมาจากตรงนั้น พอก้มลงไปก็ถึงกับชะงักทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ใต้เตียงนอนขนาดใหญ่ของตน...ปีศาจเยลลี่สีม่วงเรืองแสงแผ่เป็นเหมือนกองของเหลวเหนียวหนืดอยู่ใต้เตียงเขา นัยน์ตาที่กลมเหมือนลูกมะนาวส่ายไปมาอย่างคนละทางกัน ก่อนมันจะมาหยุดที่หน้าของเลโอพร้อมกันทั้งสองข้าง...

                “ปุ๊งี่!!!!!!!!!!!!

                “องค์-รา-ชิ-นี!

 

                เช้าวันรุ่งขึ้นมีข่าวว่าอัศวินนภาบุกเข้าห้องขององค์ราชา(ที่โดนแอมไพร์ยึดเตียง)ตั้งแต่เช้าตรู่ของวันใหม่พร้อมของประหลาดในมือที่มีสีม่วงเรืองแสงแถมยังร้องเสียงประหลาดๆตลอดทาง

                แปะ!

                “เลโอนั่นมันอะไรน่ะ...”

                “ปุ๊งี่!!!!!!!

                เจ้าตัวที่ไอโรไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรแผดเสียงร้องลั่นเมื่อมันถูกโยนลงไปทับตัวแอมไพร์ที่หลับอย่างเป็นสุขบนเตียงนอน(ของไอโร) อง์ราชินีสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะเบนสายตาไปทีของที่จะเหลวก็ไม่เหลวจะแข็งก็ไม่แข็งที่ไหลอยู่บนตัวของตนเอง

                “เฮ้ยยยยยยยยยยยยย ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ปุงิ!???”

                แอมไพร์ว่าอย่างตกใจก่อนจะเบนสายตาไปยังร่างที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ “ละ..เลโอ เจ้าเอามันมาคืนหรอ?”

                “เป็นท่านเองสินะที่เอามันไปไว้ใต้เตียงข้า?”

                แอมไพร์ยิ้มแห้งมองหาตัวช่วยแต่ไอโรกลับแกล้งหลับอย่างมีความสุขบนโซฟาหน้าตาเฉย นัยน์ตาสีม่วงเบนกลับมาที่เลโอซึ่งจะกลายร่างเป็นยักษ์ในไม่ช้านี้แล้ว

                “ก็....”

                “ต่อจากนี้ไปห้ามเข้ามายุ่งกับห้องของข้าอีก วันนี้เชิญท่านอยู่ช่วยงานไอโรเถอะนะครับ”

                น้ำเสียงเย็นๆสั่งแอมไพร์ก่อนจะปรายตามองอย่างเชือดเฉือนจนแอมไพร์ต้องยกเจ้าปีศาจเยลลี่ขึ้นมาบังหน้าตัวเอง เลโอมองอย่างไม่สนใจแล้วเดินออกไปจากห้องนั้นทันที เขาตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองพอเข้าห้องก็จัดการล็อกประตูกันราชินีจอมซนเข้ามาป่วน

                “ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่?”

                เลโอพึมพำไม่เข้าใจในการกระทำของแอมไพร์ ทั้งการเผาใบไม้ข้างหน้าต่าง เอางานของเขาไปซ่อน ทั้งยังเอาไอ้ปีศาจปุงิๆนั่นมันไว้ใต้เตียงเขาอีก จะว่าตั้งใจจะก่อกวนเขาทำงานก็ไม่ถูกทีเดียวเพราะหลังจากเรื่องที่เอาเอกสารไปซ่อนแอมไพร์ก็ไม่ทำอะไรอีกเลยเอาแต่นั่งนิ่งๆมองเขาทำงานตลอดทั้งช่วงบ่าย

                “คิดมากไปก็มากความ ราชินีไม่เคยทำตัวเหมือนชาวบ้านอยู่แล้ว”

                เลโอว่ากับตนเองก่อนจะลงมือขีดเขียนเอกสารตรงหน้าอย่างจริงจัง แต่อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาต้องนั่งปวดหัวกับไอ้ตัวปุงิๆนั่นทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอนทำให้อาการง่วงถาโถมเข้ามาหลังจากที่ลงมือทำงานไม่นาน เพียงช่วยอึดใจเลโอก็ฝุบหลับกับโต๊ะทันที

 

                ก๊อกๆๆ

                “เลโอ! นี่เจ้าจะล็อกห้องทำมะเขือดองอะไรเนี่ย??”เคอร์ริสตะโกนอยู่หน้าห้องทำงานของอัศวินนภา พลางประทุษร้ายประตูไม้ที่น่าสงสาร

                เลโอสลึมสลือตื่นขึ้นมาขยี้หัวตัวเองเบาๆก่อนจะลุกออกจากโต๊ะทำงานไปเปิดประตู

                “มีอะไร?”

                “ข้าเอา...เลโอ! ทำไมหัวเจ้า...หัวเจ้ามัน..”

                ว่าไม่ทันจบเคอร์ริสก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาราวกับว่าเลโอตลกมากนักในสาตาเขา เคอร์ริสอาจจะหัวเราะต่ออีกสักห้านาทีถ้าไม่ติดสายตาเย็นชาของเลโอที่จ้องไม่กระพริบ อัศวินปัฐพีจึงกระแอ่มไอก่อนจะเสกเวทย์เรียกผลึกหินที่ใช้แทนกระจกเงาได้

                “เฮ้ย...”

                เลโอหลุดเสียงออกมาก่อนจะวางมือลงบนหัวที่ผมด้านหน้าถูกมัดเป็นจุกเล็ก แถมยางที่มันยังมีลูกปัดสองลูกร้อยเอาไว้ทำให้มันดูน่ารักน่าชัง...แต่มันดูแปลกประหลาดเมื่ออยู่บนหัวของเลโอ

                “องค์ราชินีอยู่ไหน?”

                “นั่งจิบชาอยู่ที่สวนน่ะ เจ้าถามถึงเขาทำไม?”

                เลโอไม่ตอบแต่ดึงหนังยางออกจากหัวแล้วเดินดุ่มๆไปที่สวนทันที นัยน์ตาสีเทามองหาร่างบางทันทีที่มาถึงเพียงไม่นานก็เห็นแอมไพร์นั่งยองๆอยู่บนพื้นหญ้าพลางมองที่พื้นดินอย่างตั้งอกตั้งใจ

                “องค์ราชินี”

                “ห่ะ...เลโอ? ทำไมเจ้า..!

                “ท่านต้องการอะไร?”

                เลโอเดินเข้ามากระชากร่างบางลุกขึ้นมาจ้องตากับตนเอง แอมไพร์หน้าเสียมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ นัยน์ตาสีเทาที่ใช้มองเขามันช่างเต็มไปด้วยความครุกรุ่นกว่าที่ผ่านๆมา

                “เรื่องอะไร?”แอมไพร์ถามเสียงแผ่ว

                “เรื่องที่เผาใบ้ไม้ข้างหน้าต่างห้องทำงานข้า เรื่องที่เอาเอกสารไปซ่อน เรื่องปีศาจใต้เตียง แล้วยังเรื่องที่เข้ามามัดผมข้าเล่นอีก ข้าไม่ใช่ของเล่นของท่านะถึงได้มาปั่นหัวกันแบบนี้น่ะ”

                เลโอร่ายยาวจนแอมไพร์เกือบฟังไม่ทัน เมื่ออัศวินนภาหยุดแอมไพร์ก็อ้าปากจะบอกเหตุผลแต่เลโอก็แทรกขึ้นมาอีก

                “ท่านไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะครับที่ไม่พอใจอะไรก็เอาแต่แกล้งเล่นเหมือนเด็กอมมือแบบนี้ เมื่อไหร่ท่านจะโตครับ? เมื่อไหร่ท่านจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ให้สมกับเป็นราชินีของเมืองนี้สักที ข้าว่าไอโรเลือกท่านนั่นย่อมมีเหตุผลที่ดี แต่การอยู่ด้วยกันมาเดือนกว่าๆข้ายังไม่เห็นข้อนั้นเลยนะครับ”

                แอมไพร์กัดปากเมื่อโดนดูถูกซึ่งๆหน้า แต่สิ่งเดียวที่แอมไพร์คิดจะบอกอีกฝ่ายไปไม่ใช่คำแก้ต่างของตนเอง แต่เป็นเหตุผลการกระทำทั้งหมด

                “ข้าแค่...”

                “เลิกเอาข้ออ้างมาพูดกับข้าสักทีเถอะครับ ต่อให้เป็นความเห็นของไอโรแต่ข้าก็จะคัดค้านว่าท่าน....”

                “เลิกเอาแต่พูดแทรกสักทีได้ไหม?!!!

                แอมไพร์ตวาดก่อนสะบัดตัวออกมาจากเลโอ ใบหน้าสวยบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าที่เลโอเป็น”เจ้าเอาแต่พูดแล้วก็ถามเหมือนต้องการคำอธิบายจากข้า! แต่พอข้าจะพูดจะบอกเจ้าก็พูดแทรก เจ้าก็ว่ามันเป็นข้ออ้าง! เจ้าแยกไม่ออกระหว่างข้ออ้างกับเหตุผลหรือไงกันน่ะ???! ใครกันแน่ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่คิดฟังคนอื่นบ้างเลย!

                เลโอมองร่างบางที่ระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มทีด้วยความตกใจเล็กน้อย จะว่าว่าเขาไม่เคยเห็นแอมไพร์โกธรมากขนาดนี้ก็ได้ แม้แต่ตอนเรื่องที่ไอโรให้ความสำคัญเจ้าชายน้อยมากกว่าแอมไพร์ก็ไม่เป็นขนาดนี้

                “แล้วท่านทำไปเพื่ออะไร?”เลโอพยายามถามเสียงเรียบให้อีกฝ่ายสงบ

                “ก็ข้าไม่รู้ว่าต้องทำยังไงนี่! เจ้าบอกเองว่าเจ้าเกลียดข้าข้าก็อยากลองพยายามให้ใครสักคนชอบข้าด้วยตัวของตัวเองบ้าง! แต่ข้าไม่รู้ว่าทำยังไง! ข้าเอาใจคนไม่เป็นได้ยินไหม?! อ้อนใครก็ไม่ถนัด! ข้าแค่อยากเป็นเพื่อน อยากให้เจ้าเลิกเกลียด อยากให้เจ้าเห็นข้อดีข้าบ้าง! แค่อยากให้เจ้าเรียกชื่อข้าเฉยๆเหมือนที่เรียกไอโรหรือพวกเคอร์ริสน่ะ!

                ว่าจบแอมไพร์ก็วิ่งหนีหายออกไปทันที ทิ้งให้เลโอมองตามอย่างไม่เข้าใจอยู่อย่างนั้น เดือดร้อนถึงคนที่ไม่ได้ตั้งใจแอบดูแต่ไม่อยู่ในสายตาคนทั้งสองต้องออกมาจากหลังพุ่มไม้พร้อมลูกแมวสีขาว

                “เลโอ...เจ้ามันมักจะบื้อเรื่องความรู้สึกของคนอื่นจริงๆนะ สองปีก่อนมีสาวมาชอบเจ้าเจ้าก็ดันไม่รู้เรื่องเล่นซะนางร้องไห้วิ่งหนีไปเลย เจ้ามันแย่จริงๆ”

                “คาร์เรย์?”

                เลโอหันมองคนที่ว่าเขาแย่ด้วยความงุนงง ดูท่าอีกฝ่ายน่าจะเห็นและได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว

                “ต้นไม้ข้างห้องเจ้าคือต้นแอร์นาส ใบแห้งๆของมันเมื่อเผาจะส่งกลิ่นที่ช่วยให้ผ่อนคลาย ข้ารู้สึกว่าเอกสารของเจ้ามันเยอะเกินไปนะเลโอ เจ้ารู้หรือเปล่าว่าปีศาจเยลลี่ปุริมันเฝ้ายามได้ดีกว่าทหารยามสิบคนรวมกันซะอีก อ่า...ผมหน้าม้าเจ้ามันยาวลงมาปรกตาแล้วนะ ไม่รำคาญเหรอ?”

                เรื่องที่คาร์เรย์พูดมานั้นมันราวกับคนละเรื่องกันเลย แต่เลโอรู้ว่ามันไม่ใช่ มันคือเรื่องเดียวกัน...เรื่องเกี่ยวกับการกระทำของแอมไพร์ทั้งหมด เมื่อคิดได้อัศวินหนุ่มก็วิ่งออกไปตามทางทีแอมไพร์วิ่งหนีไปทันที

                “เลโอเนี่ยความรู้สึกช้าเนาะ บางทีโลกแตกแล้วแต่เลโอคงยังไม่รู้เรื่ออยู่เลยมั้ง เนาะเจ้าเหมี้ยว”

                “เหมี้ยว

                เลโอวิ่งสุดฝีเท้าตามหาร่างของแอมไพร์ไปทั่วพระราชวัง สร้างภาพแปลกตาแก่ข้าหลวงหลายคนในพระราชวังที่ไม่เคยเห็นอัศวินนภาของพวกเขาวิ่งพล่านขนาดนี้ เลโอวิ่งตามหาแอมไพร์ครบทุกห้องแล้วแต่ก็ยังไม่เจอร่างนั้นอยู่ดี ถามใครก็ไม่มีใครรู้ แม้แต่ไอโรยังถามกลับมาเลยว่าไม่ได้อยู่ที่สวนหรอ? แล้วแบบนี้เขาจะไปหาองค์ราชินีได้จากไหนล่ะเนี่ย?

                “ไม่ใช่หนีออกนอกวังไปแล้วนะ”เลโอว่ากับตัวเองก่อนหยุดลงบนทางเดิน ยกมือขึ้นท้าวตู้หนังสือตู้หนึ่งที่วางอยู่ติดพนัง ทางเดินพระราชวังมักเต็มไปด้วยตู้หนังสือเสมอเพราะพระราชาแต่ละรุ่นมักชอบซื้อหนังสือมาสะสมเป็นว่าเล่น

                “?”

                เลโอที่ก้มลงมองพื้นอย่างใช้ความคิดเห็นสิ่งแปลกปลอมที่โพล่ออกมานอกตู้หนังสือที่ปิดอยู่ ชายผ้าสีขาวที่เหมือนชุดที่องค์ราชินีใส่...ไม่ต้องรอให้มากความเลโอกระชากประตูตู้ออกมาทันที ใบหน้าหน้าคมแสดงความแปลกใจละคนอ่อนใจ ราชินีผู้นี้หลับได้แม้กระทั่งในตู้หนังสือหรอเนี่ย? แอมไพร์นอนเอาหลังพิงด้านหนึ่งของตู้หนังสือเอาไว้หลับตาพริ้มเหมือนมันเป็นเตียงนอนแสนหรูหราอย่างนั้นแหละ

                “อืม...ท่านพี่...อุ้มข้าหน่อย”

                เลโอส่ายหัวเบาๆก่อนจะก้มลงชอนร่างนั้นขึ้นมา แอมไพร์ไม่มีท่าทัดขืนทั้งยังซุกหน้าเข้าหน้าเลโอพลางครางอืออาในลำคอคล้ายละเมอออกมา มือข้างหนึ่งขยุบเสื้อของเลโอเอาไว้ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะปล่อยตนลงพื้น

”ก็อ้อนคนเป็นนี่ ทำไมถึงบอกว่าทำไม่ได้ล่ะครับ”


คือบางทีผมก็แอบสมเพชตัวเองนะครับ นิยายเรื่องนี้ไม่ได้ติดปัญหาแต่งไม่ทันเหมือนเรื่องก่อนแต่ว่า...ผมลืมไปเลยว่าตัวเองมีนิยาย2เรื่อง!ทนั่นเป็นเหตุให้ผมดองโดยไม่ได้ตั้งใจสักนิด ขอโทษครับ dว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองมีนิยาย2เรื่องก็ตอนนอนพักตอนกลางวัน มานั่งนึกว่าตัวเองลืมอะไรไปหรือเปล่า(ฮา)
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นทุกคอมเม้น ผมอ่านหมดเลยนะครับผม อาจจะไม่ได้ตอบแต่ว่าทุกความคิดเห็น คำแนะนำ คำชม หรือคำวิจารณ์ผมน้อมรับเอาไว้หมดนะครับ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #1016 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 13:58
    น่ารัก~~~
    #1016
    0
  2. #972 mangalover (@lucius5122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 16:38
    อ้อนพี่กับอ้อนคนที่ชอบมันต่างกันนะ เลโอคุง
    #972
    1
  3. #533 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 13:33
    ปุ๊งิๆ // ทำหน้าแบ๊ว
    #533
    0
  4. #431 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 01:38
    ราชินีน่ารักอะ >< นึกว่าที่ทำไปนั้น ต้องการให้เลโอสนใจซะอีก 55555 เป็นห่วง เลโอหรออออออออ ? :) แต่ก็สงสารง่า เลโอน่าจะฟังกันหน่อย
    #431
    0
  5. #402 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:32
    ท่านพี่ของแอมไพร์หรือจะเป็นคนที่มาหาตอนนางป่วยกัน 0.0!!!

    ว้าวววว อยากรู้มากเลยยยย *0**
    #402
    0
  6. #331 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 23:15
    แอมไพร์น่ารัก
    #331
    0
  7. #235 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 15:17
    คุณหมีขาวครับ.. อะไรคือแคะขี้มูก
    #235
    0
  8. #206 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:26
    อ๊ายยยยย  เขิลลลล
    #206
    0
  9. #166 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:12
    ท่านพี่ใครอ่า
    แต่ทีแรกก็งงอยู่เหมือนกันว่าแอมไพร์เป็นอะไรที่ไหนได้
    เด็กน้อยแท้
    #166
    0
  10. #148 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:40
    โอ้ววววว(?) น่าร๊าก
    #148
    0
  11. #52 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2556 / 03:42
    ขอสนับสนุนให้ราชินีงอนท่านองครักษ์อย่างเป็นทางการ
    งอนให้รู้สึกตัวซะบ้าง...
    #52
    0
  12. #47 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 01:20
    สงสารแอมไพร์ง่า...โถ่องค์ราชินีน้อยของข้าน่าเศร้านัก
    #47
    0
  13. #45 papat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 14:27
    กรี๊ดดดมาแล้ว ตอนนี้เลโอน่ารักจัง >.
    #45
    0
  14. #43 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 23:12
    ท่านพี่ ใครกันน้าาาา อิอิ 

    ปล.คำผิดเยอะมากเลยค่ะ อยากจะให้ลองอ่านทวนอีกหลายๆรอบ

    เพราะมันอาจจะมีผ่านตาไปบ้าง คนอ่านก็เคยเป็นค่ะ สู้ๆนะค่ะ  ^^

    รอตอนต่อน้าาาาา...
    #43
    0
  15. #42 Rose of Tear (@lostrose) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 22:26
    ใครคือท่านพี่นะ ตื่นเต้นอ่ะ รีบอัพนะครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
    #42
    0
  16. #41 DearL (@dearl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 16:40
    ชอบมากอ่ะ เหมือนอ่านตอนนี้แล้วจะเจ็บปวดเล็กๆ รึมันมาม่าหว่าาา
    #41
    0
  17. #36 chalanya15 (@chalanya15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 17:49
    ฮาอ่ะ ฮะๆๆๆๆ
    #36
    0
  18. วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 21:19
    สนุกมาก
    #34
    0
  19. #31 ● Wildolyn ● (@candy-piez) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 20:44
    องค์ราชินี๊ จะเผาพระราชวังเล่นหรือค๊าบบบบ
    นาง(?)เกรียนได้ใจเหลือเกิน 5555 อยากให้แอมไพร์เป็นผู้หญิงจัง :D
    พอดีชอบแบบคู่พระ-นางอ่ะจ้ะ แต่จิ้นนี่ก็คงไม่เสียหายสินะ 55
    #31
    0