Knight Vs Queen! ศึกปราบเกรียน[อัศวินแด่ราชินี]

  • 96% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 35,040 Views

  • 1,107 Comments

  • 1,799 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    35,040

ตอนที่ 9 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    25 มี.ค. 57

7nd Round

Don’t talk to him.

อย่าบอกเขาว่า...ข้าคือราชินี

                “เลโอ้ว!

                “ครับราชินี?”

                “จ่ายข้ามาห้าสิบเหรียญ”

                “ค่าอะไรครับ?”

                “ค่า...ข้ารักเจ้านะ จุ๊ฟๆ”

                “....”

                “โอเคไหม? ข้าจะได้เอาไปเล่นกับไอโร”

                “คิดว่าไม่ครับ”

                “งั้นเหรอ...”

                เคอร์ริสและคาร์เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆแล้วมองหน้ากันอย่างรู้ใจ หลังจากการละเล่นป่วนรอบวังของราชินีเมื่ออาทิตย์ก่อนดูเหมือนว่าทั้งองค์ราชินีและเลโอจะสนิทกันมากขึ้น เพราะอย่างน้อยๆเมื่อองค์ราชินีเล่นมุกเสี่ยวๆออกมาเลโอก็ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาประดุษน้ำแข็งเหมือนเคย นับว่าพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่ง!

                “เลโอๆ เจ้าชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?”

                อัศวินหนุ่มเสดวงตามององค์ราชินีที่นั่งท้าวคางมองเขาด้วยรอยยิ้มใสซื่อเหมือนเด็กน้อยวัยสามขวบที่เอาแต่ถามพี่ชายด้วยความสงสัย

                “ขนมปังกระเทียมเพิ่มชีส”เลโอตอบกลับไปทั้งที่นัยน์ตายังไม่ละจากกระดาษตรงหน้า

                “อ้วน!

                “เพราะราชินีเป็นแบบนี้หรือเปล่าครับถึงได้ผอม?”

                ไม่รู้ว่าพ่อคุณทูนหัวตั้งใจถามจากใจจริงหรืออยากจะแซะองค์ราชินีผู้นี้กันแน่ แต่ทว่าแอมไพร์กลับไม่เอะใจอะไรสักนิด ยังคงยักไหล่พร้อมเบะปากไปในตัว

                “นี่ๆขอสอดเถอะน่า องค์ราชินีน่ะกินยังกับโจรปล้นนะข้าจะบอกให้”เคอร์ริสยกมือขึ้นพลางตอบไปด้วยใบหน้าจริงจัง

                “วันนั้นก็ดื่มนมถังละลิตรไปสามถังรวดเดียว ข้าไม่แน่ใจว่ากระเพาะราชินีมีหลุมดำหรือเปล่านะ”คาร์เรย์เสริมตามด้วยรอยยิ้ม

                “สักวันยูโนสซิลอาจจะพังพินาจเพราะราชินีกินแหลกกินลาน ถ้าอ้วนตุ๊บตั๊บแล้วพระราชาทิ้งข้าไม่รู้ด้วยนา”อัศวินปัฐพีว่าพลางทำปากยื่น

                “พวกเจ้านี่ยิ่งสนิทยิ่งลามปามนะเนี่ย”แอมไพร์กอดอกว่าด้วยท่าทางจริงจัง

                “ท่านก็ด้วยนั่นแหละ”เลโอว่า

                “อะไรอ่าเลโอ้ว~”

                แอมไพร์ทำหน้าบูดแล้วดิ้นด๊อกแด๊กๆเป็นเด็กเอาแต่ใจ ขาที่ลอยจากพื้นยังไงก็ยังลอยอยู่แบบนั้น เลโอมองราชินีเด็กโข่งด้วยสายตาเอือมละอาเล็กๆ(ย้ำว่าเล็กมาก)ก่อนส่ายหัวเบาๆแล้วหันไปทำงานต่อ เมื่อเห็นว่าอัศวินผมแดงไม่สนใจตนแอมไพร์ก็ร้อง”เลโออ่าๆ”ติดๆกันราวกับลูกแมว

                “แอมไพร์! เจ้ามาอยู่นี่เองข้าตามหาตั้งนานแน่ะ!

                อง์ราชาผลักประตูเข้ามาพร้อมทั้งเดินมาท้าวเอวอยู่หน้าองค์ราชินี เด็กหนุ่มผมม่วงเบนหน้าไปมองราชาผมทองที่กำลังท้าวเอวขมวดคิ้วสูงก่อนที่จะ...พุ่งเข้าไปกอด

                “อ่ะ...แอมไพร์”

                แอมไพร์เอาหน้าถูๆไหล่ของไอโรด้วยใบหน้ามีความสุข ทางฝั่งไอโรก็เริ่มหน้าขึ้นสีโดยมีสองพี่น้องเคอร์ริสและคาร์เรย์ยกมือปิดตาร้องอ๊ายๆแซว

                “อ่าห์~อุ่นมากเลย เสื้อกันหนาวที่เจ้าซื้อให้ไปไหนไม่รู้ข้าหนาวมากเลย จะกอดใครสักในห้องก็ไม่ได้ด้วยโชคดีจังที่เจ้ามาหาข้า”

                แอมไพร์ยิ้มแก้มปริแล้วเกาะไอโรเป็นลูกลิงสักตัว ไอโรเกาแก้มแก้เก้อก่อนจะแกะแอมไพร์ออกจากตัวแล้วถอดเสื้อของตนให้แอมไพร์แทน

                “เจ้าไม่หนาวหรอ?”แอมไพร์ถามหน้าซื่อ

                “ไม่ล่ะ ปกติข้าไม่ใช่คนขี้หนาวน่ะ เจอสายตาเลโอทุกวันๆก็เริ่มชินกับความหนาวแล้วล่ะ”ไอโรว่าก่อนหัวเราะ

                “เกี่ยวอะไรกับข้า”เลโอเอ่อยถามก่อนจะเบนสายตาประดุษน้ำแข็งใส่พี่ชายต่างสายเลือด

                “อ๊ะ!นี่แหละสายตาประดุษน้ำแข็ง”ไอโรใช้กำปั้นทุบผ่ามือแล้วพยักหน้าโดยมีสองศรีพี่น้องพยักหน้าตาม

                “งั้นข้าควรจะจ้องหน้าเลโอบ่อยๆบ้างแล้ว ข้าจะได้มีภูมิต้านทานความหนาวบ้าง”

                “องค์ราชินี”

                “หว๋า~น่ากลัวๆ เค้ากลัวจังเลยล่ะไอโรขา~”

                แอมไพร์แกล้งยกมือปิดหน้าแล้วโผยเข้ากอดเอวไอโรที่ยืนอยู่ข้างๆ ไอโรเองก็หัวเราะร่าเมื่อรวมหัวกับเด็กหนุ่มแกล้งน้องชายคนสนิทได้สำเร็จ

“พวกท่านนี่มันสามีภรรยาคู่บ้าจริงๆ”

เลโอส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจแล้วทำงานต่อไปอย่างไม่คิดจะสนใจอีก แต่ทว่าเอกสารที่เขาทำอยู่กลับถูกดึงออกจากมือ รวมทั้งส่วนที่ยังทำไม่เสร็จก็ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนของราชาผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มปัญญาอ่อนกู้โลก

“ท่านทำอะไร?”

“แบกเอกสาร ส่วนนี่ก็...เอาเอกสารไปให้เคอร์ริสกับคาเรย์”

“เอ๋!!!!!!

สองพี่น้องมาริคร้องประสานเสียงพร้อมกันพลางยกมือกุมแก้มสองข้างด้วยใบหน้าซีดเผือก เมื่อครู่พวกเขาต้องหูฝาดแน่ๆ

“เจ้าต้องไปงานเลี้ยงวันเกิดของพระราชาเมืองอาร์ตเธในฐานะอัศวินราชองค์รักษ์ที่ข้าแสนภาคภูมิใจ เพราะงั้นงานพวกนี้น่ะให้สองคนนี้ทำไปเถอะ”

“องค์ราชา! ไม่ๆๆๆ ท่านบ้าไปแล้วแน่ๆ แค่งานของพวกข้าเดี่ยวก็ปั่นกันหัวฟูแล้วนะ”เคอร์ริสว่าเสียงสูง

“ท่านอยากเห็นพวกข้าหัวฟูบอกกันตรงๆก็ได้ข้าจะได้เข้าร้านทำผมไม่ก็ใช้เวทย์ลมเป่าหัว...”คาร์เรย์ยิ้มแห้งให้แก่พระราชาที่เริ่มยิ้มปัญญาอ่อนกู้โลกอีกครั้ง เป็นนิมิตหมายว่าพวกเขาบ่ายเบี่ยงไม่ได้

“ไม่เป็นไรๆเดี๋ยวข้าจะช่วยเอง!”แอมไพร์เสนอ

“ขอบคุณนะท่านแอม....”

“เจ้าเองก็ต้องไปกับข้า”

“เอ๋!!!!

คราวนี้นอกจากสองศรีพี่น้องแล้วยังนับรวมองค์ราชินีเข้าไปอยู่ในคอสประสานเสียงด้วยอีกคน แอมไพร์สะบัดหน้ามองไอโรที่ยิ้มปัญญาอ่อนเหมือนเคย

“ทำไมเล่า ตามที่ตกลงกัน...”

“ตอนนี้มีคนเริ่มปองร้ายเจ้าข้าไม่อยากให้เจ้าห่างหูห่างตา ยิ่งเลโอไปกับข้าด้วยแล้วก็คงไม่มีใครดูแลเจ้าได้ เพราะทั้งเคอร์ริสและคาร์เรย์เองต่างก็มีเอกสารมากมายต้องทำ”ไอโรกุมมือองค์ราชินีของตนแล้วยิ้มอ่อนๆ

“ข้าเป็นห่วงเจ้า เจ้ารู้ใช่ไหม?”

“แต่ท่านไม่เคยเป็นห่วงพวกข้าเลย...ท่านอยากแกล้งข้าเล่นใช่ไหมพระราชา”

เคอร์ริสพูดแทรกด้วยสีหน้าปานจะร้องไห้ขาดใจตาย เอกสารของเลโอนี่มันเท่ากับงานของพวกเขาสองคนรวมกันเพราะงั้นตอนนี้พวกเขาก็ต้องทำงานเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เขาไม่มีเวลาจะขยับไปหาสาวที่ไหนแล้วนะ ถ้าสี่สิบแล้วยังอยู่บนคานไอโรจะรับผิดชอบยังไง!
                “ไอโร เจ้าไม่ต้องพาข้าไปหรอก ตามข้อตกลงของเราเจ้าจะไม่เปิดเผยว่าข้าเป็นราชินีของเจ้ากับเมืองอื่นๆ...จนกว่าอะไรๆจะแน่นอน ทำแบบนั้นเจ้าผิดสัญญานะ”

แอมไพร์ว่าเสียงนุ่ม เมื่อครู่เกือบหลุดข้อสัญญาที่แท้จริงระหว่างเขากับไอโรไปเสียแล้ว ถ้าหลุดไปนิดเดียวเขาต้องโดนเลโอเค้นคอด้วยสายตาประดุษน้ำแข็งเป็นแน่ คิดแล้วก็เศร้า

“ข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าไปในฐานะราชินีเสียหน่อย ให้ไปในฐานะที่ปรึกษาส่วนตัวต่างหาก ข้าไม่ลืมสัญญาหรอกน่า”ไอโรว่า

แอมไพร์ก้มหน้ามองพื้นพลางคิดหาวิธีที่จะปฏิเสธไอโร ตอนแรกที่ได้ยินว่าเลโอจะไปกับไอโรเขาดีใจแทบตายเพราะประตูสู่อิสระอุตส่าห์เปิดอ้ารอรับเขาเข้าไปแล้วเชียว! ทำไมไอโรต้องมาเป็นห่วงเป็นใยเขาตอนนี้ด้วยนะ! ถ้าเลโอไม่อยู่ก็ไม่มีอัศวินคนไหนที่จะต่อกรกับเขาได้แล้วเชียว คิดแล้วมันขัดใจจริง!

 “แอมไพร์”

“ห่ะหือ?”

เด็กหนุ่มเลิกลั่กเมื่อองค์ราชาค่อยๆชอนหน้าเขาขึ้นมามองตา แววตาอ่านออกได้ว่าให้ตามน้ำไปก่อนเสไปทางเลโอก็เห็นแววตาที่เริ่มคลือบแคลงแอมไพร์จึงเข้าใจทันที

ความจะแตกแล้ว!

“ข้าเป็นห่วงเจ้าเข้าใจไหม?”

“ข้ารู้ไอโร ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่เป็นไรจริงๆ..”..แต่ถ้าเจ้ายังไม่เลิกห่วงข้าข้าต้องเป็นอะไรแน่ๆ เพราะแผนที่ข้าอุตส่าห์วางไว้เมื่อครู่มันจะพังหมดน่ะสิ! แอมไพร์ต่อในใจ

“อย่าห่างหูห่างตาข้ารู้ไหม”

“รวมทั้งใจข้าไม่เคยคิดห่างหนี”

“ข้าเป็นห่วงแค่เจ้านะคนดี”

“ขอบคุณที่เป็นห่วงข้านะที่รัก”

แอมไพร์ฉีกยิ้มก่อนจะโดนไอโรดึงเข้าไปกอดเต็มรัก เด็กหนุ่มอยากจะขัดขืนก็ทำไม่ได้เมื่อสายตาองค์รักษ์ทั้งสามมองอยู่ แถมเคอร์ริสยังกัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตาไหลพรากอย่างซึ้งกินใจคล้ายจะลืมไปว่าสิ่งที่ตนต้องพบเจอถัดไปคืออะไร

“อย่าคิดว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าคิดหนี ยอดรักของข้า”ไอโรกระซิบข้างหูแอมไพร์แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไอ้หัวเหลืองเอ๊ย...”แอมไพร์พูดรอดไรฟันก่อนจะอ้าปากงับหัวไหล่ไอโรเข้าไปเต็มแรง

“โอ๊ย!!!!!

“คู่นี้เขารักกันรุนแรงจังเลยเนาะ”คาร์เรย์ว่าหน้าซื่อ มองดูไอโรที่ดิ้นเร่าๆพยายามผลักแอมไพร์ออกจากตัว

“สาบานเถอะว่ารัก”

เลโอบ่นงึมงำมองราชาปัญญาอ่อนกับราชินีผู้เข้าใจยากที่กำลังสู้รบตบแปะกันอย่างดุเดือดกลางห้องทำงานรวมของเขา

 

“ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งท่านท่านเชิญข้ามา ข้าเองก็ยังเด็กนักต้องการคำแนะนำจากท่านอีกมากนะครับ...”

แอมไพร์มองดูไอโรพล่ามยาวคุยกับพระราชาของอาร์ตเธแล้วกระตุกยิ้มหน่อยๆ อย่างไอโรน่ะเหรอจะไปต้องการคำแนะนำจากราชาหมูตอนนี่ คำแนะนำในการบำรุงคลอเลสเตอร์ลอสหรือไงกัน? มองจากสภาพบ้านเมืองแล้วก็ไม่ได้ดีกว่ายูโนสซิสสักนิด ที่ไอโรพูดไปก็เพื่อความสัมพันธ์สินะ เป็นราชาปากหวานแบบนี้สิน่าถึงได้ขยันหยอดมุกใส่เขาตลอด

“ข้าเองก็ขอบคุณที่ท่านมางานเลี้ยงของข้า”

“อย่าใช่สรรพนามเช่นนั้นเลยครับ ข้าเองยังเด็กนักห่างกับท่านก็หลายปี เรียกเช่นนั้นมันจะดูไม่เหมาะสมกระมัง”

“จะด่าว่าเขาแก่ก็บอกมาเถอะไอโรเอ๋ย”

แอมไพร์ขยับปากขมุบขมิบบ่นกับตนเองก่อนจะสะดุ้งเมื่อเบนไปเห็นสายตาเย็นเฉียบออกมาจากเลโอ

“อยากให้สองเมืองทำสงครามกันหรือไงครับ?”

แอมไพร์ยิ้มแห้งก่อนจะค่อยๆถอยออกห่างเลโอมาสองสามก้าว เขาจะโดนอัศวินนภาผู้นี้งับหัวไหมเนี่ย???

“แล้วนั่นเจ้าพาใครมาหรือไอโร?”พระราชาของอาร์ตเธเอ่ยถามถึงแอมไพร์และเลโอที่ยังไม่ได้รับการแนะนำตัว

“อ่อ...ขออภัยที่ข้าลืมแนะนำเขาทั้งสองไป มานี่สิเลโอ แอมไพร์”

ไอโรหันไปเรียกทั้งสองเสียงนุ่มพลางส่งสายตากดดันให้มาไวๆเขาจะได้หมดเรื่องคุยกับพระราชาเมืองนี้สักที

“ทั้งคู่เป็นคนสนิทของข้าเองครับ เลโอเป็นอัศวินนภาหนึ่งในสามอัศวินที่มีชื่อเสียงของเมืองข้า ข้ากับเลโอโตมาด้วยกันเสมือนพี่น้อง เรื่องฝีมือเขาเหนื่อกว่าข้าเสียอีก ถ้าไม่ติดว่าเลโอเด็กกว่าข้าล่ะก็ข้าคงจะยกตำแหน่งพระราชาให้เข้าไปแล้ว”

“ท่านก็ยอข้ามากไป”เลโอว่าพลางค้อมหัวเบาๆ

ทางฝั่งพระราชาก็หัวเราะเบาๆกับมุกตลกที่เป็นเรื่องจริงของไอโร ถ้าไม่ติดว่าเลโอเด็กกว่าเขาล่ะก็เขาคงจะหนีออกจากวังแล้วโยนตำแหน่งพระราชาให้เลโอไปแล้วแน่ๆ!

“ที่แท้ก็เจ้านั่นเองเลโอ ลุกชายข้าเล่าเรื่องเจ้าให้ข้าฟังบ่อยๆ แล้วทางด้านนี้ล่ะไอโรใครกัน ช่างงดงามยิ่งนัก”หลังจากที่พระราชาหัวเราะจนพอใจ(ซึ่งนั่นก็กินเวลาไปประมาณสามนาทีกว่าๆ) พระราชาหมูตอน(ในความคิดของแอมไพร์)ก็เริ่มหันเหมาสนใจองค์ราชินีผมม่วง

“ข้ามีนามว่าแอมไพร์ครับ เป็นที่ปรึกษาในหลายๆด้านขององค์ราชา ขอบคุณที่ท่านเมตตาราชาของข้ามาตลอด ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่ายูโนสซิสจะรุ่งเรืองเฉกเช่นอาร์ตเธ”

“ฮ่าๆๆๆ ที่ปรึกษาของเจ้าช่างปากหวานยิ่งนัก อีกทั้งยังสง่าไม่ต่างจากราชวงศ์อย่างเราๆเลย เจ้านี่ช่างโชคดีจริงๆนะไอโร”พระราชามองแอมไพร์ด้วยแววตาชื่นชม

แอมไพร์ยิ้มงามมอบให้พระราชาแล้วเบนสายตาไปยักคิ้วใส่เลโอ เป็นการเยาะเย้ยไปในตัวโทษฐานที่มาหาว่าเขาจะก่อสงครามให้เมืองยูโนสซิสดีนัก แต่พอเจอสายตาเรียบเฉยแอมไพร์ก็ต้องเบนสายตาหนีทันที

“แอมไพร์จัดเป็นอัจฉะริยะคนหนึ่งน่ะครับ โชคดีดั่งท่านบอกที่ข้าพบเจอคนเช่นนี้ นอกจากสมองที่เป็นเลิศแล้วฝีมือดาบของเขาก็อยู่ในระดับเดียวกับเลโอเลยนะครับ”

“ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ รูปร่างผอมบางเช่นนี้จะมีฝีมือดาบที่เป็นเลิศ”

คำพูดที่เอ่ยขึ้นมาเฉยๆกลับทำให้แอมไพร์คิ้วกระตุกและเปลี่ยนสีหน้าไปได้ในทันที

“หากพระองค์ไม่เชื่อจะลองให้อัศวินราชองค์รักษ์ของพระองค์ปะมือกับข้าก็ได้นะครับ”แอมไพร์ว่าด้วยน้ำเสียงที่ติดไม่พอใจนิดหน่อย

“ท่านแอมไพร์...”เลโอออกเสียงดุ

“ไม่ต้องมีท่านได้ไหมเล่า?”พูดจบองค์ราชินีก็เดินออกไปจากวงสนทนาชนิดที่ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรมใดๆทั้งสิ้น

“เอ่อ...ข้าต้องขออภัยด้วย แอมไพร์ยังเด็กอยู่ก็เลยอาจจะไม่รู้จักมารยาททางสังคม ให้อภัยเขาด้วยนะครับ”

ไอโรอยากจะกระโดดงับคอองค์ราชินีให้รู้แล้วรู้รอดไป แรกๆก็พูดดีซะจนเขาเหวอแล้วทำไมจู่ๆก็กลับไปเป็นแบบเดิมเสียนี่เล่า!

“ฮ่าๆๆ อย่าใส่เลยไอโร เด็กหนุ่มมักไม่ชอบที่โดนดูถูกแทบทุกคนนั่นแหละ ข้าถามตามตรงนะไอโรเจ้าไม่ได้ไปโขมยเจ้าชายจากไหนมาใช่ไหม?”

“ไม่นะครับ แอมไพร์เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ทำไมท่านคิดเช่นนั้น”ราชาผมทองว่าเสียงฉงน

“ที่ปรึกษาของเจ้ามีบุคลิคที่ค่อนข้างจะสูงส่งนะ ทั้งแววตา น้ำเสียง รวมทั้งรูปลักษณ์และผิวพรรณ ถ้าเจ้าบอกว่าเขาเป็นเจ้าชายข้ายังเชื่อเลยนะรู้ไหม ไม่แน่นะไอโรเขาอาจจะเป็นเจ้าชายที่หนีการก่อกบฏมาก็ได้นะ”

“ท่านก็ทรงจินตนาการสูงไปนะครับ”

พอได้ยินดังนั้นพระราชาแห่งอาร์ตเธก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาตามด้วยไอโรที่ขำแบบพองามไม่ให้มากเกินไป

“เจ้าชายหรือ...”

ทว่าท่ามกลางความรู้สึกที่ล้อเล่นเช่นนี้ ก็ยังมีบุคคลที่ใส่ใจมันอย่างจริงจังและเริ่มคิดไม่ตกกับเรื่องนี้ นัยน์ตาสีเทานึกถึงการกระทำหลายอย่างของแอมไพร์แล้วหรี่ตาลงอย่างใช้สมอง เลโอกำลังสงสัยแอมไพร์เข้าแล้ว

 

“ทำตัวเป็นเด็กๆเลยนะครับ”

เลโอขมวดคิ้วกอดอกมองแอมไพร์ที่แขวนเสื้อผ้าตัวเองเข้ากับไม้แขวนในห้องพักที่ถูกจัดให้ แอมไพร์ต้องนอนห้องเดียวกับเลโอส่วนทางไอโรมีห้องรับรองพิเศษอยู่แล้ว แต่ทว่าราชาของเรากลับงอแงอยากนอนห้องเดียวกับแอมไพร์ ลำบากถึงเลโอจะขู่ฟ่อๆ เอ๊ย! เตือนย้ำๆถึงสถานะตอนนี้

“ก็แล้วไงเล่า ตาแก่นั่นมาดูถูกข้าเองนี่!

แอมไพร์กระแทกเสียงพร้อมปิดประตูตู้เสื้อผ้าเสียงดัง ใบหน้าสวยขมวดมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ ถ้าไม่ติดว่านั่นเป็นถึงพระราชาล่ะก็องค์ราชินีสุดมั่นคนนี้คงเอารองเท้ายัดปากไปแล้ว!

“อย่าทำให้เป็นเรื่องจะดีกว่านะครับ”

แอมไพร์เบ้ปากก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงสีขาวสะอาด ทำไมเลโอต้องทำเหมือนเขาเป็นเด็กด้วยเล่า เขารู้ดีหรอกน่าว่าอะไรควรอะไรไม่ควร

“องค์ราชินีครับ”

“แอมไพร์!

เลโอเอียงคอมองคนที่อยู่ๆก็แทรกชื่อตัวเองขึ้นมา องค์ราชินีผมม่วงยังคงนั่งขัดสมาธิกอดอกมองเขาอยู่ที่เดิม

“เรียกข้าว่าแอมไพร์”

“มันไม่เหมาะ”

“ก็บอกให้เรียกไงเล่า!

“ไม่ครับ”

สิ้นคำตอบสุดแสนหนักแน่นเด็กหนุ่มผมม่วงก็ขบเคี้ยวฟันอย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมเลโอถึงได้ดื้อด้านแบบนี้นะเนี่ย!

“เจ้ามันเกินเยียวยา ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว อัศวินเฮงซวยเอ๊ย!”ว่าจบก็ปาทั้งหมอน  ทั้งผ้าห่มใส่อัศวินเฮงซวยในความหมายของเด็กหนุ่ม เลโอก็ดูเป็นอัศวินเฮงซวยที่จัดเป็นรูปปั้นอัศวินเฮงซวยยังคงยืนให้องค์ราชินีปาทุกสิ่งทุกอย่างใส่โดยไม่ขยับสักนิด ความอดทนของอัศวินเฮงซวยจัดว่าอยู่ในขั้นปรมจารย์

“ขอร้องล่ะครับ...เลิกปาแล้วไปอาบน้ำเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้เถอะครับ”

ฟุ่บ!

พูดจบหมอนใบน้อยก็ลอยมาปะทะใบหน้าของเลโออีกใบตามด้วยอีกสารพัดที่ไม่รู้ว่าแอมไพร์ไปงัดมาจากไหน

“อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ”

“รู้แล้ว!

เด็กหนุ่มกระแทกเสียงก่อนจะเดินกระแทกสนปึงปังไปยังห้องน้ำ อัศวินนภาทำเพียงสายหัวเบาๆ องค์ราชินีของเขาเหมือนสาววัยใกล้หมดประจำเดือน ทั้งเข้าใจยาก อารมณ์ก็แปรปรวนเดาทางไม่ค่อยถูก งี่เง่า แล้วก็เรื่องมาก เขายังไม่เห็นขอดีสักข้อที่มากพอให้คนอย่างไอโรเลือกแอมไพร์มาเป็นคู่ครอง

“รึจะชอบของแปลก?”

อัศวินหนุ่มคาดเดากับตนเองพลางมองไปยังประตูห้องน้ำที่ยังคงปิดอยู่ บางครั้งบางคราวก็รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจไอโรไปทุกอย่างก็ได้มั้ง

 

งานเลี้ยงยามค่ำคืนเริ่มต้นขึ้นแล้ว บรรดาแขกเหรือต่างหลั่งไหลเข้ามาในงาน ทั้งแบบเดินทางค้างคืนที่อาร์ตเธสำหรับการรวมงานในวันรุ่งขึ้นและแบบไปกลับ ไอโรจัดอยู่ในจำพวกแรกและก็จัดเป็นราชาที่อายุน้อยที่สุดที่กำลังถูกบรรดาราชินีต่างแดนรุมล้อมจนปลีกตัวไปเคลียร์กับแอมไพร์ไม่ได้ เคลียร์เรื่องอะไรน่ะหรือ...ก็เรื่องที่พ่อคุณคนดีแต่งชุดกระโปรงน่ะสิ! ตอนแรกราชาเจ้าของรอยยิ้มปัญญาอ่อนกู้โลกเข้าใจว่าเขาเห็นคนที่คล้ายกับแอมไพร์ แต่มาคิดดูอีกทีใบหน้าของเด็กหนุ่มค่อนข้างจะเป็นเอกลักษณ์แล้วจะไปเป็นคนหน้าเหมือนได้ยังไงกัน

“อ่ะ...เอ่อ ข้าขอตัวเดี๋ยวนะครับเดี๋ยวมา ขอไปคุยอะไรกับคนของข้าครู่หนึ่ง”ไอโรกล่าวอย่างสุภาพแก่องค์ราชินีวัยเลยครึ่งร้อย ซึ่งแน่นอนว่าชนชั้นสูงที่สูงทั้งชั้นทั้งวัยย่อมมีมารยาทพอให้ไอโรปลีกตัว ร่างสูงตั้งใจจะเดินเข้าไปถามร่างที่ตีหน้าไม่สบอารมณ์แต่ก็กลับถูกฝูงชนโถมเข้าหาอีกครั้ง

“ฮ่ะ...ฮ่ะ...ฮ่ะ”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างสมเพชในตนเอง เขาคงไม่มีทางเข้าไปคุยกับแอมไพร์ตัวต่อตัวได้แล้วแน่ๆคงต้องฝากเลโอไปสถานเดียว

“เลโอ ได้ยินข้าไหม?”

องค์ราชาติดต่อกับเลโอผ่านการส่งจิต อัศวินนภาหยุดเดินแล้วมองหาพี่ชายต่างสายเลือดของตน

“ข้าติดธุระอยู่ไม่ได้อยู่ใกล้เจ้าหรอกแต่จะวานอะไรหน่อยน่ะ”

“ครับ?”

“ไปถามแอมไพร์ให้หน่อยว่าทำไมถึงแต่งเป็นผู้หญิง?!

เลโอเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะครางรับในลำคอ เด็กหนุ่มผมแดงก้าวท้าวเดินรงเข้าไปหาร่างสง่าที่นั่งเชิดหน้าหลังตรงอยู่บนเก้าอี้รับรอง เลโอก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าองค์ราชินีของเขาแต่งเป็นผู้หญิงเพราะตอนที่ออกมาพร้อมกันแอมไพร์ยังอยู่ในชุดผู้ชายอยู่เลย

“องค์ราชินี ทำไมท่านถึงอยู่ในชุดนี้?”

เลโอถามเสียงเบา รอบๆคงไม่มีใครสนใจเขาแต่คงสนใจการเชื่อมสัมพันธ์กับเมืองอื่นๆกันเสียมากกว่า แอมไพร์ปรายตามองร่างที่เดินเข้ามาก่อนเบนหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่สนใจ

“เรื่องของข้า”แอมไพร์ตอบเสียงเรียบ

“นี่ไม่ใช่เวลามาทำตัวเหมือนเด็กนะครับ”

“ก็ใช่สิ! ข้ามันเด็กนี่ทำอะไรก็ไม่ดีหมดนั่นแหละ”

แอมไพร์ลุกขึ้นว่าพลางมองหน้าเลโออย่างมาสบอารมณ์ ไม่รู้ว่าทำไมแต่เลโอรู้สึกเหมือนต้นตออารมณ์นี้ไม่ได้มาจากเขาแต่มาต้นตอมาจากคนอื่นแปลกๆ

“กรุณาสำรวมด้วยครับ นี่มันงานใหญ่นะ”เลโอกล่าวดุ

“ช่างสิ”เสียงเรียบกล่าวอย่างไม่สื่ออารมณ์ ใบหน้าสวยๆก็แสดงความหงุดหงิดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ร่างบางไปกินรังแตนที่ไหนมาหรือเปล่าเนี่ย?

“อ่ะอ้าวเลโอ เจ้าอยู่ที่นี่นี่เอง”

เสียงทุ้มที่เริ่มคุ้นเรียกขึ้นทำให้ทั้งเลโอทั้งแอมไพร์หันตามไป พระราชาของเมืองอาร์ตเธอเดินตรงเข้ามาทักทายพร้อมร่างที่ไม่คุ้นหน้าอีกสองคน เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักหนึ่งคนกับเด็กหนุ่มที่อายุคงไล่ๆกับไอโรอีกหนึ่งคน แอมไพร์มองแล้วปรายตาไปทางอื่น คนที่พระราชามีธุระคือเลโอนี่ไม่ใช่เขาเสียหน่อย

“อ้าว นี่คือแอมไพร์นี่ ทำไมเจ้าแต่งชุดผู้หญิงกันเล่า? หรือความจริงเจ้าเป็นผู้หญิงกัน?”พระราชาถามอย่างประหลาดใจ

“ข้าเป็นผู้ชายครับ”แอมไพร์หันมาตอบ

“อ้าว? แล้วทำไมแต่งเช่นนี้เล่า?”พระราชายังคงถามซ้ำ

“เรื่อง....”

“เราทะเลาะกันนิดหน่อย ท่านแอมไพร์ก็เลยประชดน่ะครับ ไม่มีอะไร”เลโออธิบายอย่างเป็นธรรมชาติ

“แล้วไปทะเลาะกันเรื่องอะไร ใช่เรื่องที่ข้าเสียมารยาทต่อเจ้าหรือเปล่าแอมไพร์ ถ้าใช่ข้าเองคงต้องขอโทษด้วย”ราชาว่าอย่างสุภาพ

“ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกครับ แอมไพร์ยังคงเป็นเด็กก็เลยทำตัวเป็นเด็กๆอย่าได้สนใจเลย เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวกับท่านหรอก”

“เลโอ!

แอมไพร์เรียกเสียงดังอย่างไม่พอใจ นัยน์ตาสีม่วงสวยเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เหมือนจะน้อยใจก็ไม่ใช่ไม่ถูกใจก็ไม่เชิง ร่างบางสะบัดหน้าหนีแล้วกอดอก

“ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่อารมณ์ร้อนเสียจริง”พระราชาแห่งเมืองอาร์ตเธว่าแล้วหัวเราะแผ่วๆ จากนั้นมือหนาจึงดันหลังร่างบางในชุดกระโปรงฟูฟ่องมาให้เลโอรู้จัก

“นี่คือฟีโอเน่ ลูกสาวของเราเอง คืนนี้นางยังไม่มีคู่เต้นรำจะช่วยเป็นคู่ให้นางได้ไหมเล่า?”

แอมไพร์มองแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ คงอยากจะสานสัมพันธ์แบบผูกมัดผ่านการแต่งงานล่ะสิไม่ว่า ตอนแรกคงตั้งใจจะเข้าทางไอโรแต่คงถูกตัดหน้าไปแล้วถึงมามุ่งประเด็นไปที่เลโอแทน

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”เลโอค้อมตัวอย่างสุภาพ

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ แหวะ”แอมไพร์ขยับปากล้อเลียนด้วยความหมันไส้แสร้งทำเป็นไม่เห็นสายตาตำหนิของอัศวินนภา

“อ่อแอมไพร์ เรามีคนอยากจะฝากให้เจ้าดูแลเช่นกัน”พระราชาหันมาส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มในชุดกระโปรงแล้วจึงผายมือเชิญเด็กหนุ่มที่เดินมาพร้อมกับเจ้าหญิงฟีโอเน่ให้เดินเข้าใกล้แอมไพร์

“นี่คือฟอร์จูน เขาเป็นลูกชายของที่ปรึกษาของเราเองและคงเป็นที่ปรึกษาให้พระราชาในรุ่นถัดไป ในฐานะที่เป็นที่ปรึกษาเหมือนกันข้าอยากจะให้เจ้าช่วยแนะนำเขาหน่อย ได้ไหม?”

แหม...ส่งสายตาเสียขนาดนั้นคงปฏิเสธได้อยู่หรอกมั้ง แอมไพร์แอบคอนขอดในใจแล้วเปิดปากรับคำไป

“ก็ได้ครับ”

เลโอเบนตาไปตำหนิอีกฝ่านเล็กน้อยแต่แอมไพร์ก็แสร้งว่าไม่เห็นสายตาแห่งการแช่แข็งของอัศวินนภา หลังจากหมดหน้าที่สะพานพระราชาก็ขอตัวไปคุยกับพระราชาเมืองอื่น เลโอก็ผายมือเชิญเจ้าหญิงฟีโอเน่ไปฟอร์ลเต้นรำ ฟอร์จูนก็เข้ามาคุยโน่นนี่กับแอมไพร์ด้วยความอยากรู้

“เลโอเป็นอัศวินนภามานานแล้วหรอคะ?”องค์หญิงเปิดประเด็นไประหว่างเต้นรำ

“ไม่นานหรอกครับ ข้าเพิ่งเป็นอัศวินนภาตอนที่ไอโร...พระราชของเมืองข้าขึ้นครองบัลลังก์นั่นก็เมื่อปีที่แล้วเท่านั้น แต่ข้าเองก็เป็นว่าที่อัศวินนภามาตั้งแต่สิบห้า”เลโออธิบาย

“สิบห้า? แล้วตอนนี้ท่านอายุเท่าไหร่กัน?”

“สิบเก้าครับ”

“ว้าว เช่นนั้นท่านคงเก่งมากเขาถึงได้จองตัวท่านตั้งแต่สิบห้า”องค์หญิงว่าแล้วยิ้ม

“คงยอข้าเกินไปหน่อยมั้งครับองค์หญิงฟีโอเน่ ข้าไม่ได้เก่งกาจเพียงนั้นหรอกครับ”เลโอตอบกลับอย่างนอบน้อม

“ไม่เอาสิอย่าเรียกข้าห่างเหินแบบนั้น”เจ้าหญิงว่าแล้วยู่หน้าน่ารัก

“เรียกข้าว่าฟีโอเน่สิ ข้าให้ท่านเป็นกรณีพิเศษ เพราะมองเผินๆท่านก็คล้ายท่านพี่ข้าอยู่นะ แต่ตอนนี้ท่านพี่ไปหาคู่หมั้นที่ต่างเมืองและกลับมาไม่ทันงานวันเกิดท่านพ่อน่ะ”

“เช่นนั้นหรือครับ งั้นข้าจะปฏิบัติตามพระประสงค์”เลโอตอบรับ

“ดีมากเลโอ!

“ครับฟีโอเน่”

“ฟีโอเน่....”

แอมไพร์กัดฟันลากเสียงพลางสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มือเรียวกำแน่นเข้าหากันอย่างอดทน เด็กหนุ่มได้ยินบทสนทนาของชายผมแดงกับเจ้าหญิงหมดนั่นแหละ ตั้งแต่แรกเริ่มยันให้เรียกชื่อเฉยๆ ทีเขาให้เรียกชื่อเฉยๆน่ะทำเหมือนจะเป็นจะตายแต่กับองค์หญิงที่เพิ่งเจอกันไม่นานน่ะยอมเรียกนะเลโอ...เจ้ามันก็ขี้หลีไม่แพ้พี่เจ้านั่นแหละ!

“หื้อ? ท่านแอมไพร์ว่าเช่นไรนะครับ?”ฟอร์จูนที่กำลังพล่ามอวดสิ่งที่ตนเองทำให้เด็กหนุ่มฟังเอียงคอถามเมื่ออีกฝ่ายพึมพัมแปลกๆ

“เปล่า”

องค์ราชินีปฏิเสธแล้วเบนหน้าหนีไปทางอื่น อารมณ์อยากฆ่าคนของเขาพุ่งสูงเป็นริ้วๆ เด็กหนุ่มมองร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ สมองพลันแอบไตร่ตรองไปว่าร่างบางตรงหน้านี่เก่งขนาดที่องค์ราชาบอกเชียวหรือ? ร่างอรชรไม่แพ้หญิงสาว ใบหน้างดงามที่ผู้หญิงยังยอมแพ้แล้วยังจุดเดือดต่ำอีก ดูจากการที่ถูกยั่วจากเลโอนิดๆหน่อยๆก็โมโหแล้ว จะใช้ได้จริงหรือเนี่ย?

“ท่านแอมไพร์ บางทีข้าก็แปลกใจ”

แอมไพร์เบนหน้ากลับมาหาคนที่อยู่ๆก็พูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปนาน ดวงตาของเด็กหนุ่มยังจ้องที่ใบหน้าสวยไม่วางตาจนแอมไพร์แอบขมวดคิ้ว

“มีอะไรก็พูดมาสิ”แอมไพร์ว่า

“ใบหน้าท่านก็สวย แขนเรียวบาง ตัวก็เล็กแลดูคล้ายผู้หญิง จุดเดือดก็ต่ำเสียเหลือเกินข้าชักไม่แน่ใจว่าท่านใช่คนที่องค์ราชาแนะนำหรือเปล่า?”

“ห๊ะ...”แอมไพร์ร้องออกมาแล้วมองหน้าเด็กหนุ่มช่างจ้อตรงหน้าที่ยังจ้อต่อไป

“ข้าไม่แน่ใจว่าถ้าลมพัดมาท่านจะปลิวหรือไม่? แค่ลมพัดข้ายังไม่แน่ใจเลยแล้วถ้าท่านประลองดาบจริงๆท่านมิกระเด็นออกนอกโลกหรือ? ข้าสงสัยจริงๆนะครับ”

“เจ้า....”แอมไพร์กดเสียงต่ำแล้วสูดหายใจ“อยากลองพิสูจญ์ไหมล่ะว่าข้าทำอะไรได้บ้าง”นัยน์ตาสีม่วงสวยที่ทอประกายแสงแปลกๆและรอยยิ้มสวยมุมปากทำให้เด็กหนุ่มหน้าแดง แอมไพร์ยันตัวลุกขึ้นแล้วทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

ชิ้ง!

ปลายดาบเรียวบางจ่อเข้าที่คอหอยของฟอร์จูน อีกฝ่ายเบิกตาโพลงแล้วนั่งแข็งไมไปไหน ร่างบางเหยียดยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยออกมาเสียงดัง

“มาประลองกับข้าไหมล่ะ!

“ท่านแอมไพร์”

เลโอเรียกอีกฝ่ายเสียงแข็งแล้วผละจากเจ้าหญิงตรงไปหาเด็กหนุ่ม เสียงท้าประลองที่ดังขนาดนั้นถึงอยู่ไกลเลโอก็ได้ยิน แอมไพร์เบนศรีษะไปมองร่างสูงที่ตรงเข้ามาแล้วตีหน้าเฉย

“ท่านทำอะไร?”

อัศวินนภาถามเสียงเรียบแล้วกดมือข้างที่ถือดาบของแอมไพร์ลง เด็กหนุ่มหัวเราะในลำคอแล้วตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ท้าประลองไง”

“นี่ไม่การท้าประลอง แต่มันคือการใช้ดาบจู่โจมคนอื่นโดยไม่ให้ตั้งตัว ในฐานะอัศวินถือว่าเสียเกียรติ”

“ข้าไม่ใช้อัศวินเหมือนเจ้า ลืมไปแล้วหรือไง?”แอมไพร์ถามเสียงเรียบแล้วเก็บดาบเข้าที่เดิม ที่แอมไพร์ใส่กระโปรงเพราะจะได้เก็บดาบไว้กับขาแล้วใช้กระโปรงยาวๆนี่ปิดบังได้นี่เอง

“ท่านกำลังทำให้เราเดือร้อนกันทั้งหมด”เลโอตำหนิ

“แล้วไง?”

“ทำไมท่านพูดแบบนี้ ด้วยฐานะของท่าน ท่านควรคำนึงถึงความสัมพันธ์ของเมืองเป็นหลัก”

“แล้วไง?”

แอมไพร์ยังถามคำเดิม ไอโรที่เดินเข้ามาดูเพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ทันได้ยินพอดี มองจากสีหน้าของทั้งคู่ตอนนี้ถ้าขืนเขาไม่ห้ามต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“เลโออย่าไปว่า...”

“ทำตัวเป็นเด็กๆอีกแล้วนะครับ”

เพลี๊ยะ!

แอมไพร์สะบัดมือตบหน้าเลโอไปเต็มแรงท่ามกลางควมตกใจของคนทั้งงาน คนที่ไม่รู้จักก็อาจจะเข้าใจว่าเป็นคู่รักที่ทะเลาะกันไม่ก็คู่พี่น้องเท่านั้น ไอโรมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าตะลึง แอมไพร์โกรธจัดจนถึงขั้นตบหหน้าเลโอ นี่มันบ้าไปแล้ว!

“หุบปาก...”แอมไพร์กดเสียงต่ำน่ากลัว

“ก็คิดจะพูดได้แค่นี้ก็หุชบปาก! คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก ข้าไม่เด็กแล้วนะ! ข้าสิบเจ็ดแล้วรู้แล้วว่าอะไรควรไม่ควรแต่ทุกคนก็ทำเหมือนว่าข้าไม่เอาไหน! ถ้าเป็นเด็กแล้วไงข้าไม่มีหัวใจหรือไงน่ะ! ถึงได้ดูถูกข้ากันอยู่ได้ สบประมาทกันอยู่ได้!

แอมไพร์สะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกเงียบๆท่ามกลางความตกใจและไม่เข้าใจของเลโอรวมทั้งแขกคนอื่นๆ หรือแม้แต่ฟอร์จูนที่เห็นเหตุการณ์ใกล้ที่สุด เมื่อครู่เขาเห็นความน้อยใจในดวงตาของเด็กหนุ่มผมยาวหรือเปล่า?

“บ้าไปแล้ว...”เลโอสถบ ทำไมทุกครั้งที่คิดว่าสถานะการณ์เขากับเด็กหนุ่มดีขึ้นแล้วผลสุดท้ายมันต้องลงท้ายด้วยการทะเลาะและอีกฝ่ายก็เดินหนีไปด้วยนะ

“เลโอ! ตามไปเซ่เจ้าบ้า!”ไอโรไม่สนใจมารยาทแล้วตอนนี้ เขาสนใจแอมไพร์มากกว่า ครั้นจะไปเองมันก็ใช่เรื่องเขาอาจจะโดนตะเพิดกลับมาเสียอีก ให้เลโอไปน่ะดีแล้ว

เลโอที่ยังยกมือกุมแก้มหันมามองไอโรก่อนจะรีบเดินตามแอมไพร์ออกไปอย่างช่วยไม่ได้ งานจึงดำเนินต่อไปอีกครั้งแม้ว่าความไม่เข้าใจของฟอร์จูนและองค์หญิงฟีโอเน่จะยังไม่คลายก็ตาม



 

แอมไพร์ทะเลาะกับเลโออีกแล้วครับ//แคะขี้มูก//เพราะในหัวของผมมันคิดได้แค่ว่าเลโอกับแอมไพร์ไม่มีทางคุยกันรู้เรื่อง หรือถ้าคุยกันรู้เรื่องก็ได้ไม่นานด้วยความที่มีหลายๆอย่างที่ยังจูนกันไม่ติด เลโอยังคงตั้งแง่กับแอมไพร์ส่วนแอมไพร์ก้ยังคงจุดเดือดต่ำและพยายามไม่มากพอ แถมพ่อคุณยังเอาอารมณ์ไม่พอใจที่มีจากคนอื่นมาลงที่เลโออีก(ว่าแต่ใครกันน๊าที่ทำแอมไพร์ไม่พอใจ)
และพอกลับไปอ่านซ้ำก็พบว่าเลโอว่าแอมไพร์ว่าเด็กเยอะเหมือนกันก็เลยคิดว่าแอมไพร์คงมีอาการนอยด์แล้วประชดออกมาแน่ๆ สรุปสุดท้ายแอมไพร์ก็ต้องเดินหนีออกไปเพราะบางทีผมก็ลืมว่าแอมไพร์ไม่ใช่ผู้หญิง....อีกอย่างที่ทำให้แอมไพร์เดินหนีออกไปเพราะมีทางเลือกสองทางคือไม่เดินหนีออกไปก็อาละวาดบ้านแตก เห็นแบบนี้พ่อคุณก็แคร์เลโอนะครับถ้าไม่แคร์พ่อคุณคงเอาดาบปักหัวเลโอเล่นไปตั้งแต่ตอนแรกๆแล้ว

และเพราะว่าหายไปนานตอนนี้เลยยาวกว่าตอนอื่นเล็กน้อย(หรือเปล่า?) ขอบคุณทุกคอมเม้นที่ให้กำลังใจ บ่น สงสัย และมาตามผมมาลงแอมไพร์ครับ
สวัสดีปีใหม่ครัซ^^

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #1017 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 14:26
    ทะเลาะกันอีกแล้วง่ะ~
    #1017
    0
  2. #632 Katty Cheerfully (@kattycheerfully) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 17:14
    "มันแกล้งเค้าอะ" โอ๊ยอีมังกรบ้า ยังมีหน้ามาแอ็บอีกนะ โอ้ยยย ชั้นหละเพลีย
    #632
    0
  3. #534 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 13:50
    เด็กนะดีออก..เค้าว่าเป็นอมตะนะ // หน้ามึน
    #534
    0
  4. #432 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 11:34
    แอมไพร์ควบคุมอารมณ์หน่อยก็ดีนะ 555555 แต่ก็คิดเหมือนกัน แอมไพร์อาจจะเป็นเจ้าชายจากที่อื่น (มั้ง)
    #432
    0
  5. #403 ✿elleeetc•♪™ (@Kinnawong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 21:50
    โกรธได้หญิงมากฮ่ะท่านแอมไพร์ของเรา *0**

    ตบเลโอสะหน้าสะบัดเลย -..-



    เลโอรีบตามไปง้อเร็วว

    ดีกันได้ไม่ถึง1หน้ากระดาษเลยจริงๆ 5555
    #403
    0
  6. #207 namsai (@nongtonpor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2557 / 18:40
    โถ่ แอมไพร์
    #207
    0
  7. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:01
    สนุกมาก
    #176
    0
  8. #167 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:15
    ทะเลาะกันอีกแล้วแต่ก็น่าคืดไอโรไปลักพาตัสแอมไพร์มาจากวังไหนหรือเปล่าเนี้ย
    #167
    0
  9. #149 จอมโจรแมวดำ (@kurai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:49
    โอยยยยย งอนเอาๆ แต่..ชอบอะ 555555
    #149
    0
  10. #83 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 17:18
    น่าน... งอนรอบสอง again&again ว่าแต่งอนใครกันนะ
    #83
    0
  11. #62 QuartzPeony (@089761999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 20:57
    สนุกมากค่ะ คนเขียนสู้ๆนะ
    #62
    0
  12. #61 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 20:13
    รอตอนต่อน้าาา ค้างงมากเลยย
    #61
    0
  13. วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 14:06
    สนุกมากกก รออัพนะคะ^^
    #60
    0
  14. #57 QuartzPeony (@089761999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 17:38
    รออีก50%นะคะ
    #57
    0
  15. #56 _Silver_ (@tarusung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 22:42
    รอตอนต่อน้าาาาาา
    #56
    0
  16. #55 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 21:08
    มาอัพต่อเร็วๆน้า
    #55
    0
  17. #54 papat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 19:58
    รออีก50%ค่าา >.
    #54
    0
  18. #53 DearL (@dearl) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 19:42
    อีก 50% เลยเหอะ อ๊ากกกกกก เป็นเจ้าชายที่ไหนไม่แน่หรอก แต่เป็นราชินีสุดเคะนี้ของจริงงงง
    #53
    0