คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fic Reborn]D18-HBD Dino Cavallone [Fic Reborn]D18-HBD Dino Cavallone | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ดีจ้าๆๆ

วันนี้วันที่ 5 แล้วน่าเสียดายที่ลงไม่ทันวันเกิด ดีโน่ซัง

เมื่อวานนั่งพิมพ์แทบเป็นแทบตายกลัวไม่ทัน แล้วเอาไปลงแต่ใน Exteen ลืมเอามาลงใน Dek-d ด้วย

เมื่องั้น..เลทวันนึงไม่เป็นไรหรอก ..มั้ง?

เอาเป็นว่าสุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง ดีโน่ คาบัคโรเน่!!!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.พ. 54 / 15:34


Fan Fiction :: HBD Dino Cavallone

Author :: TWINs

Pairing :: D18 [Dino x Hibari Kyouya]

Rate :: PG-13

Warning :: ฟิคเรื่องนี้ Yaoi! ใครไม่ชอบ X ด้านบนขวาค่ะ!

 

 

ณ ห้องรับแขกโรงเรียนนามิโมริ ทั้งๆที่ชื่อก็แปะหราว่าห้องรับแขกของโรงเรียน แต่คนที่เข้าออกห้องๆนี้แล้วนอกจากพวกกรรมการคุมกฎก็แทบจะไม่มีคนอื่นอีกเลย หรือใครที่สามารถเข้าไปได้ แล้วออกมาสมบูรณ์พร้อมได้น่ะ...ยาก  วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน  คณะกรรมการคุมกฎเข้าๆออกๆเกือบทั้งวันเพื่อไปคอยรับใช้(?)หัวหน้าตัวเล็กที่ กระทั่งตอนนี้ก็ยังคงทำงานในห้องๆนี้...

 

เพิ่งผ่านปีใหม่มาได้ไม่กี่วัน ไม่สิ.. คงต้องบอกว่า

ยังอยู่ในช่วงปีใหม่

พวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำก็ยังอยู่สุมหัวกันเป็นกลุ่มๆ

เห็นแล้วขวางลูกตาชะมัด! น่าออกไปขย้ำพวกมันซะ!

         

         

          ร่างเด็กชายที่กำลังทอดนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่สวยไปยังพวกที่เขาเรียกว่า 'สัตว์กินพืชชั้นต่ำ' ที่กำลังทำการ 'สุมหัว' ที่เขาเกลียดที่สุดอยู่ด้วยสายตาที่แสดงความไม่พอใจออกมา แต่ในขณะนี้เขาก็ทำได้เพียงแต่มอง เจ้าของผมสีรัตติกาลสะบัดหัวสองสามทีเพื่อพยายามไม่สนใจพวกข้างล่าง และพุ่งสายตาไปที่กองเอกสารมากมายที่อยู่บนโต๊ะที่เคยสะอาดสะอ้านของเขา

 

“เฮอะ!”

 

ผาง!!!

 

“เคียวยะ!!!”  เสียงประตูเปิดอย่างแรงโดยไม่พึงประสงค์ตามมาด้วยเสียงของผู้ชายที่แหกปาก ตะโกนเรียกชื่อของเขาอย่างห้วนๆ ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดขึ้นไปอีก

 

“ขอโทษนะ! ขอโทษที่ไม่ได้มาหา คือเมื่อวานโดนเจ้ารีบอร์นเรียกตัวไปน่ะ!”  กับร่างสูงหนาผมสีทอง ดวงหน้าคมเข้มแต่ก็ติดหวานหน่อยๆ กับตาสีอำพันที่แสดงความขอโทษมาอย่างจริงใจ

 

“ขอโทษนะ! ขอโทษจริงๆ ฉันอยากมาหาเคียวยะนะ แต่ออกมาไม่ได้เลยง่ะ” 

 

ปึด

 

เสียงเส้นเลือดขึ้นอันเกิดมาจากเจ้าของห้องที่กำลังชะงักกึก!

 

         

“ถึงจะวันเดียว แต่ฉันก็คิดถึงเคียวยะนะ เคียวยะน่ะคิดถึงฉันมั่งมั้ย?”  คำที่ฟังดูเลี่ยนๆสำหรับคนตัวเล็ก กับ..สัมผัสอุ่นๆ จากอ้อมแขนที่ตามมาจากคนร่างสูง

 

 

 

พลั่ก!

 

 

          ด้วยความรำคาญบวกกับความอดทนที่ไม่เคยมีมากกับคนตรงหน้าอยู่เป็นทุนเดิม คนโดนกอดจึงชักอาวุธทอนฟาที่เก็บไว้กับตัวเสมอออกมาเสยคางคนฉวยโอกาส

 

          “เคียวยะอ่ะ! เจอทีไรทำร้ายร่างกายฉันทุกที ฉันก็เจ็บเป็นเหมือนกันนะ!”

         

          “หึ! น่ารำคาญ!!”

 

ทุกที..หมอนั่นมาทีไรก็เอาแต่พูดคำเลี่ยนๆ       ที่เขาเกลียด

ชอบมองด้วยสายตาเป็นประกายอ้อนๆ             ที่เขาเกลียด

ชอบอ้อมมาข้างหลังไม่ให้รู้ตัว..

แล้วก็เข้ามากอดโดยที่ไม่ได้รับอนุญาติ           เขายิ่งเกลียด!!

 

แต่ที่หน้าแดงมันก็แค่โมโห ไม่ได้รู้สึกอะไรแบบที่พวกสัตว์กินพืชชอบรู้สึกกันซะหน่อย!!

 

 

          “พูดแบบนี้อีกแล้ว นี่..รู้มั้ยวันนี้มันวันอะไรน่ะ?”  เจ้าคนที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้นแทบไม่ได้สนใจที่โดนเสยไปเมื่อครู่แต่กลับถาม ต่อด้วยหน้าระรื่น

 

          “รู้สิ..”  คนตัวเล็กตอบด้วยหน้ายิ้มๆ ที่มันกึ่งๆแบบที่เรียกว่า..แสยะยิ้ม...

 

          “หืม?”  แต่เหมือนคนถามจะยังไม่รู้สึกตัว ยังคงยิ้มต่อแบบไม่ได้ใส่ใจ

 

          “วันนี้น่ะ..เป็นวันที่...”

 

          “?”

 

          “ฉันจะขย้ำแกทิ้งซะ!!”

 

สวบ!

 

          ว่าจบก็วาดทอนฟาออกมาด้วยท่าทางที่เหมือนจะสวย แต่กลับอันตรายอย่างที่สุด!

 

          “เฮ้ย!”   คนเพิ่งรู้ตัวกลับตอบรับฉับไว โดยเบี่ยงตัวแล้วดึงแส้จากในเสื้อคลุมตัวโปรดออกมารับทอนฟาที่วาดมากลางอากาศ

 

          “หึ..”  แต่คนขี้โมโหก็ยังไม่หยุด ถอยหลังออกมา แล้วกะจะเข้าไปฟาดไม่ให้ตั้งตัวได้ทัน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงบอสของแฟมิลี่มีชื่อของอิตาลีการจะรับอาวุธจากคน ที่ชื่อว่า ลูกศิษย์ ตนเองคงไม่ยากเท่าไหร่

 

          “ปล่อย!”  ตามที่คาดดีโน่ใช้แส้กันทอนฟาแล้วรวบตัว ศิษย์รัก เข้าอ้อมแขนด้วยอาวุธถนัด

 

          “วันนี้น่ะ มันวันที่ 4 นะ 4 มกรา! อ้ะ..สวัสดีปีใหม่นะ เคียวยะ”  คนตัวโตไม่ได้สนใจสายตาเฉือดเฉือน+ไม่พอใจจากคนในอ้อมกอด แต่ยังคงพูดต่อโดยไม่ปล่อยตัวคนตัวเล็ก

 

 

เหอะ! แกจะมาบอกทำไม? 2 วันที่แล้วแกก็บอกไปแล้ว

 

 

“แล้วก็นะ เคียวยะ อีก 1 เดือนน่ะ..”

 

“...”

 

“วันที่ 4 กุมภาน่ะ เป็นวันกะ...แอ้ก!”  ยังไม่ทันจะพุดจบคนตัวเล็กก็ใช้หัวเข้ากระแทกคนพูดมากเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ

 

“มันเจ็บนะเคียวยะ หัวแข็งเป็นบ้า TT”

 

 

4 กุมภา วันที่นายใกล้ตายไปอีก 1 ปี ใช่มั้ยล่ะ?

 

         

          “สมน้ำหน้า”

 

          “ใจร้าย TT ฉันแค่จะบอกว่าเดือนหน้าวันเกิดฉันแค่นั้นเองอ้ะ”

 

          “มาบอกทำไม”

 

          “เคียวยะจะได้ไม่ลืมไง อื้อ..ต้องแบบนี้”  เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ดีโน่ใช้ปากกาเมจิกสีเหลืองแสบตาวงวันที่ 4 กุมภา ในปฎิทินตั้งโต๊ะของฮิบาริอย่างถือวิสาสะ

 

          “ใครอนุญาติแก!! ฉันไม่ได้อยากรู้ แล้วก็ไม่ได้อยากจะจำซะหน่อย!”

 

แต่มันกลับจำได้เอง..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แทบทุกวัน..

หมอนั่นแวะมาหาเขาแทบทุกวัน

ตลอดวันปีใหม่จนเกือบจะเข้าเดือนกุมภา

หมอนั่นก็ยังแวะมาหา

มาถามนู่นถามนี้ ว่าอะไรไปเรื่อยเปื่อยบ้าง

มาย้ำวันเกิดมันบ้าง

หรือไม่ก็มากับคำเลี่ยนๆ หรืออย่างหนักก็...

คำบอก ‘รัก’

 

 

 

          “เคียวยะ!!”  ห้องรับแขกโดนเปิดออกเหมือนหลายๆวันที่ผ่านมา โดยไม่ได้รับอนุญาติ

 

          “หืม?”  แต่ครั้งนี้กลับทำให้เจ้าของห้องสงสัยได้มากกว่าทุกวัน เพราะน้ำเสียงที่ดูร้อนรนจนผิดปกติ

 

          “มีอะไร ไอม้าพยศ”  ฮิบาริเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยหน่อยๆ

 

          “ขอโทษนะเคียวยะ ฉันขอโทษ ขอโทษ..”  คำพร่ำขอโทษที่คนตัวเล็กงงจนขมวดคิ้วหนัก

 

 

หมอนี่ ไปทำอะไรมาอีก?

 

 

          “ขอโทษนะ เคียวยะ!”

 

          “อะไรของแก”

 

          “คือว่า..”

 

          “อะไร?”

 

          “คือว่า..ฉันน่ะ..”

 

          “จะพูดก็พูดมาซะที!”

 

          “คือฉันต้องกลับอิตาลีอาทิตย์นึง เพราะมีงานด่วนที่เลี่ยงไม่ได้เข้ามา ขอโทษนะ!”

 

 

แค่นี้?

 

 

          “แล้วยังไง? ไม่เกี่ยวกับฉันนี่”

 

 

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่กลับรู้สึกดีใจ

ดีใจที่อย่างน้อยหมอนั่นก็กล้ามาบอกตามตรงจริงๆ

และ กลับโหวงในใจแปลกๆ

 

          “เกี่ยวสิ! เกี่ยวมากๆด้วย ก็ในเมื่อเคียวยะน่ะ..”

 

          “นั่นมันงานของแก”  ยังไม่ทันที่ดีโน่จะพูดจบฮิบาริก็พูดแทรกขึ้น

 

          “..?”

 

          “งานของแก แกก็ทำไปซะ ฉันน่ะก็มีงานที่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้เหมือนกัน กับ..แก”

 

          “เคียวยะ..”

 

          “เพราะงั้น ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่แก จะมายึดติดกับฉัน”

 

          “มีสิเหตุผลน่ะ! มีอยู่แล้วล่ะ!!”

 

          “หืม?”

 

          “ก็ฉันน่ะ ‘รัก’ เคียวยะนี่!” 

 

 

อึก! พอมันพูดคำๆนี้ออกมา ใบหน้ากลับร้อนผ่าว คำพูดที่คิดจะพูดต่อกลับกลืนหายเข้าไปในลำคอ

 

          “ฉันน่ะ ไม่อยากทิ้งเคียวยะไปไหนหรอกนะ แต่งานนี้มันกลับ..”  ดีโน่พูดแค่นั้นก่อนจะหลบสายตาที่หมองลง แสดงให้เห็นว่าเจ้าไม่ได้อยากไปจริงๆ

 

          “ฉันน่ะ..”  ฮิบาริพยายามเรียบเรียงคำพูด พร้อมเบือนใบหน้าที่ขึ้นสีไปนอกหน้าต่าง เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเห็น

 

          “…”  ดีโน่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง

 

          “ไม่คิดจะให้นายทิ้งงานกับคนห้าพันคนเพื่อคนๆเดียวหรอกนะ”

 

บ้าเอ๊ย! ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนี้ซะหน่อยนี่!!

 

 

 

          “เคียวยะ..เคียวยะ..เคียวยะ!!”

 

หมับ!

 

          แล้วเจ้าคนที่เพิ่งสลดไปก็กลับมายิ้มแย้มด้วยอารมณ์ที่ร่าเริงกว่าเดิม บวกกับประกายวิ้งๆในตาที่แอบเหมือนหมาป่าในบางมุม พร้อมพุ่งเข้าไปกอดคนตัวเล็ก

 

          “เฮ้ย!”  คนโดนกอดสะดุ้งตกใจแต่ก็ถอยหลังหนีไม่ทัน ดิ้นก็แทบไม่ได้เมื่อคนกอด รัดซะแน่น

 

          “เคียวยะ! น่ารักที่สุด!! นี่เป็นห่วงฉันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”

 

          “ไม่ได้ห่วงแกซักหน่อย!!”

 

          “หวาว ‘แฟน’ ผมนี่ ‘ซึน’ มากขนาดนี้เลยหรอเนี่ย”

 

          “ใครแฟนแก ห๊า!!!”

 

          “ยังปฏิเสธอีกน้า~ ทั้งๆที่สีหน้าก็ฟ้องซะขนาดนี้~”  คนร่างสูงยิ้มหน้าระรื่นขึ้นมากกว่าเก่า พร้อมทั้งเอานิ้วขาวๆยาวๆ ขึ้นมาเกลี่ยแก้มบางที่ขึ้นสีอย่างน่ารัก โดยที่อีกมือก็เปลี่ยนจากกอดมาโอบเอวไว้แนบชิด

 

ปึก!

 

          อาจจะเพราะทนความน่ารักของคนตรงหน้าไม่ไหว ดีโน่จึงรวบแขนสองข้างของฮิบาริขึ้นเหนือหัวแล้วดันไปติดกับผนังห้อง อาจจะเพราะความมีเหตุผลของดีโน่ยังไม่ถูกเจ้าตัวลืม เพราะถ้าถูกลืม หมาป่าตัวนี้อาจจะกดนกน้อยลงกับโซฟาไปแล้ว

 

          “ทำอะไรน่ะ!”

 

          “ไม่ทำอะไรหรอกน่า ถ้าฉันทำฉันกด เธอ ลงโซฟายังง่ายกว่าอีก ^^”  เป็นไปตามที่คาด

 

          “จะบ้ารึไงฮะ! แล้วนี่แกจะยื่นหน้ามากินทอนฟาเรอะ!!”

 

          “ว้า~ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยากกินทอนฟาแต่กลับ..”  พูดไปก็ค่อยๆโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหู

 

          “…”

 

          “อยากกินเจ้าของทอนฟามากกว่าน่ะ..”  ไมรีรอ พอพูดจบดีโน่ก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากประกบกับคนตัวน้อย

 

 

เนิ่นนาน.....แต่อ่อนโยน.....จนเกือบทำให้ผู้พิทักษ์เมฆาเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของท้องนภาแห่งคาบัคโรเน่

 

         

เมื่อพอใจฝ่ายคนตัวสูงก็ถอนริมฝีปากและมือที่รวบแขนคนตัวเล็กออก

 

 

“อะ..”  ฮิบาริยังคงค้างและตะลึงกับสัมผัส

 

 

ถึงจะโดนบ่อย แต่เขาไม่ใช่พวกสัตว์กินพืชที่บ้ารักหนิ! ถึงจะไปชินกับของแบบเนี้ย!!

 

 

          ดีโน่เห็นปฏิกิริยาน่ารักๆจากคนตรงหน้าก็เพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วค่อยๆรวบตัว คนรัก ของเขาเข้ามาหาตัวเบาๆโดยที่ไร้การขัดขืน

 

          “ไปก่อนนะ ถ้าฉันกลับมาถึงญี่ปุ่นเมื่อไหร่จะมาหาเคียวยะคนแรกเลย”  เสียงนุ่มกระซิบแผ่วๆที่ข้างหู แต่ฮิบาริก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

 

จุ๊บ!

 

          ก่อนจะหอมไปที่แก้มขาวนวลเบาๆแล้วเดินออกไปหาโรมาริโอ้ ที่ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยความกังวลเล็กน้อย เนื่องจากกลัวว่าบอสเขาจะใช้เวลานาน (กลับเรื่องอย่างนั้น?/ผลัวะ!)

 

ปัง!

 

         

เสียงประตูปิดลง แต่เจ้าของห้องก็ยังคงค้างกับสัมผัสนุ่มไม่หาย

 

“ไอม้าบ้า”  คำด่าเบาๆที่หวังจะให้สายลมส่งหาผู้รับ

 

 

 

 

 

1 อาทิตย์ผ่านไป

 

          วันนี้แล้ว..

          ที่หมอนั่นบอกว่าจะกลับมา

          วันนี้ วันเกิดหมอนั่น

          4 กุมภาพันธ์

          ไม่รู้ว่ามันมัวแต่ทำงานจนลืมไปแล้วรึเปล่า

          แต่เขากลับจำได้อย่างน่าประหลาด...

 

          “คุสะ..”

 

          “ครับ?”

 

          “ได้ติดต่อกับโรมาริโอ้บ้างรึเปล่า”

 

          “ก็..ครับ คุณเคียวมีอะไรรึเปล่า?”

 

          “…” 

 

ใครจะไปพูดว่าถามถึงหมอนั่น

 

          “อ๋อ ถ้าเป็นดีโน่ซังล่ะก็..คิดว่าคงจะใกล้จะมาถึงแล้วล่ะครับ”  คุซาคาเบะตอบกลับอย่างรู้ใจโดยที่ฮิบาริไม่ได้แม้แต่เอ่ยปากถามถึงคนที่นึก ถึงอยู่

 

          “ฉันไม่ได้ถามถึงมันซะหน่อย!”

 

ผมคอยรับใช้คุณแทบตลอด

แค่นี้คิดว่าผมจะไม่รู้อย่างงั้นหรอ ว่าคุณน่ะ..

คิดถึงเค้าแค่ไหน ^^

 

 

08:30 P.M.

 

          เขายังอยู่ที่โรงเรียน

          ไม่ตั้งใจรอหมอนั่น

          แค่งานมันเยอะ เขาจึงต้องอยู่สะสางให้เสร็จ

          ก็เท่านั้นเอง...

 

10:45 P.M.

 

แอดดด...

 

          เสียงเปิดประตูอย่างเบามือจนน่ากลัวสำหรับโรงเรียนตอนกลางคืน

 

          “เคียวยะ”  เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะโผล่หน้าเข้าไป แล้วเดินไปใกล้ๆโต๊ะทำงานที่ คนรัก ของเขากำลังนอนหลับคาเอกสาร ทั้งๆที่ยังไม่ได้แม้แต่จะปิดไฟห้องด้วยซ้ำ

 

 

ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายอยู่เพื่อจัดการงานพวกนี้อย่างเดียวรึเปล่า

แต่ฉันจะคิดข้างตัวเองนะ

ว่า เคียวยะรอฉันกลับมาน่ะ...

 

          “เคียวยะ”  เสียงกระซิบที่ข้างหู กับ สัมผัสเบาๆที่ปากทำให้คนตื่นง่ายไหวตัวตื่น

 

          “ทำอะไรของแก”

 

          “ฉันกลับมาแล้วนะ..” เสียงนุ่มๆกับรอยยิ้มบางๆบนหน้าทำให้ฮิบาริรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ

 

          “…”

 

          “คิดถึงมากๆเลยล่ะ” คำพูดหวานๆก่อนที่จูบอีกรอบจะตามมาโดยเพิ่มความหนักหน่วงขึ้น

 

          “อืมม”  เสียงครางในลำคอของคนที่เพิ่งตื่น

 

กลับมาซะดึก

แต่อย่างน้อย...

แกก็ยังมาหาฉัน

 

          “ดีโน่”

 

          “เห?” เสียงทุ้มแฝงไปด้วยความแปลกใจที่อยู่ๆเคียวยะของเขาก็เรียกชื่อตรงๆ

 

          “วันนี้วันอะไร?” ฮิบาริถามเหมือนที่ดีโน่ถามเมื่อ 1 เดือนก่อน

          “ก็..วันที่ฉันกลับมาหาคนรักไง”  คำตอบเลี่ยนๆ แต่ไม่เป็นที่ต้องการ เมื่อฮิบาริถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วค่อยๆถอดเนกไทของตนออก ยื่นให้ดีโน่

 

          “หือ? ให้ฉันหรอเคียวยะ?”

 

          “ผูกตาไว้ซะ!” คนให้สั่ง คนรับจึงรับมาทำตามด้วยความแปลกใจ

 

          “ตามมานี่” ก่อนจะค่อยๆดึงมือให้ออกจากห้องตามไป

 

 

         

          “มองไม่เห็นเลยอ้ะ เคียวยะ”

 

         “…”

 

         “นายจะทดสอบความกล้าฉันหรอ?”

 

        “…”

 

        “อย่าเงียบสิ ฉันก็กลัวเป็นนะ”

 

        “เดินตามมาเฉยๆ”

 

       “อ..อือ ก็ได้ๆ”  ดีโน่เดินตามไปเรื่อยๆทั้งๆที่ปิดตาอยู่

 

เหมือนเคียวยะจะพาเขาไปที่ดาดฟ้า เพราะเดินขึ้นบันไดมาพอสมควร

 

แอดด...ปัง!

 

          เสียงเปิดและปิดประตูที่คุ้นเคย กับความรู้สึกว่าข้างหน้าสว่างขึ้นหน่อยๆ

 

          “หลับตาไว้ซะ”  ฮิบาริสั่งก่อนจะถอดเนคไทที่ปิดตาไว้ออก

 

          “...”

 

          “…”

 

          “ลืมตาได้ยัง เคียวยะ?”

 

          “อ่ะ อื้อ ลืมตา”

 

          “ว้าว~”  สิ่งแรกที่เห็นหลังจากลืมตาคือ แสงไฟหลากสีที่เรียงรายอยู่บนดาดฟ้าเป็นตัวอักษร

 

          “...”

 

          “นี่ เคียวยะเป็นคนทำให้ฉันงันหรอ”

 

          “ก็...อือ”  ฮิบาริก้มหน้าหลบสายตาที่มองมาเพื่อซ่อนใบหน้าที่ไม่ได้ตั้งใจจะแดงขึ้น

 

         “Happy Birthday Dino  เอ๊ะ วันเกิดฉันงั้นหรอ?”  ดีโน่อ่านไฟสีที่เรียงเป็นคำ ก่อนจะถามคนจัดทำ

 

         “ก็เออน่ะสิ! จำไม่ได้รึไงเล่า”

 

         “แหะๆ โทษทีพอดียุ่งๆ เลยคิดถึงแต่ เคียวยะ กับ งาน น่ะ”

 

         “งี่เง่า”

 

         “แต่ฉันดีใจนะที่ฉันจำไม่ได้แต่เคียวยะกลับ ไม่ลืม น่ะ”

 

         “ก็นายเอาแต่กรอกหูอยู่ตั้งแต่เดือนก่อน แถมวงไว้ในปฏิทินที่ฉันดูอยู่ทุกวันด้วยน่ะ!”

 

         “ฮ่ะๆ งั้นหรอๆ แต่ก็...”

 

หมับ!

 

          รวบตัวคนตรงหน้ามากอดด้วยความคิดถึง โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ตั้งตัว

 

          “ปล่อยนะ! ไอม้าบ้า!”

 

          “เคียวยะ”

 

          “อะไร! เอาหน้าออกไป!”

 

          “ขอบคุณนะ”

 

          “อ้ะ! หา..”

 

          “ฉัน ..รักเคียวยะนะ รักที่สุด” ดีโน่ค่อยเลื่อนหน้ามาใกล้เรื่อยๆ จนลมหายอุ่นๆรดใบหน้าขาวนวล

 

          “ด..เดี๋ยวก่อนสิ!!’

 

          “อะไรอีกหรอ เคียวยะ”

 

          “อย่าเพิ่งสิ ..มองขึ้นไปบนฟ้า”  ฮิบาริชี้นิ้วไปบนฟ้าให้ดีโน่มองตาม เมื่อมองขึ้นไป

 

 

ฟิ้ววว...ปัง! ปัง!

 

          สีดอกไม้ไฟสีสวยลอยขึ้นฟ้า แล้วระเบิดแตกออกเป็นรูปแล้วร่วงหล่นลงมา เหมือนกับน้ำตก ดอกไม้..

 

          “สวยจัง”

 

          “อืมม..”

 

          “เคียวยะเป็นคนทำงั้นหรอ”

 

          “เปล่า”

 

          “แล้วใคร”  ร่างสูงสงสัยว่าถ้าไม่ใช่คนตรงหน้าแล้ว...

 

          “มองไปข้างล่างนั่นสิ”  ดีโน่ก้มลงมองด้านล่างสนามโรงเรียน ที่สามารถเห็นได้ชัดเจนจากมุมสูง

 

          “พวกนั้น..”  เห็นคนในคาบัคโรเน่หลายสิบกำลังวิ่งวุ่นกับการจุดดอกไม้ไฟโดยที่มีโรมาริโอ้ กับคุซาคาเบะยืนคุม พอทั้งคู่เห็นหัวหน้าตนมองอยู่จึงเงยหน้าขึ้นไปโบกมือให้

 

          “อ้ะ! นั่น..”  สายตาเหลือบไปมองทางด้านหน้าประตู เห็นพวกสึนะ รีบอร์น และอีกหลายๆคน ยืนโบกมือให้เขาสองคนอยู่ บางคนยังอยู่ในชุดธรรมดา บางคนก็มาทั้งๆชุดนอน

 

          ดีโน่โบกมือกลับให้ทุกคน ส่วนฮิบาริแค่ปรายตามอง

 

          “แล้วก็นะ เคียวยะ”

 

          “หืม?” จังหวะที่ฮิบาริหันมา ดีโน่ก็ฉวยโอกาสปิดปากด้วยปากของตัวเอง

 

ร้อนแรง ลึกล้ำ แต่กลับอ่อนโยน และนุ่มนวล

 

          “อ..อืม”  ดีโน่ค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า

 

          “ขอบคุณมากๆเลยนะ เคียวยะ ฉันรักนายที่สุดเลย!”

 

          “เออ...ฉันก็...เหมือนกัน”  ฮิบาริตอบกลับเสียงแผ่วซะยิ่งกว่ากระซิบ

 

           “ตะกี้นายพูดว่าไงนะ”

 

          “เปล่า ไม่มีอะไร!”

 

         “พูดอีกรอบสิ เคียวยะ”

 

          “ไม่!”

 

          “น่านะ..นะครับ”  ดีโน่เริ่มใช้โหมดอ้อนกลับเสียงนิ่มๆนุ่มๆ พร้อมเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้อีกรอบ

 

           “เออๆ ถ้าฉันพูดแล้วเอาหน้าแกออกไปด้วยล่ะ!”

 

          “ก็ได้ ครับ”

 

          “ฟังนะ”  ฮิบาริสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

          “…”

 

          “ฉันรักแก! ดีโน่ คาบัคโรเน่!!”

 

 

หมับ!

 

          “เฮ้ย! จะเข้ามาทำไมหา!”

 

          “ฮิฮิ เคียวยะน่ารักที่สุดเลย”  ดีโน่พูดพร้อมช้อนตัวคนน่ารักไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเดินลงไปข้างล่าง..ห้องรับแขก..

 

 

ฟิ้ว...ฟิ้ว..ปุ้ง..ปุ้งง..ปุ้งงงง

 

 

          เสียงพลุหลากสีสันแต่งแต้มท้องฟ้ายามรัตติกาลให้สดใส แต่ดีโน่กลับสนใจเพียงแต่คนตัวเล็กในอ้อมแขนเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

 

ฉันจะมีแค่นาย และรักนายตลอดไป ฮิบาริ เคียวยะ ที่รักของผม...

 

 

 

 

HAPPY BIRTHDAY DINO CAVALLONE!!!

 

 หลังจากนี้จิ้นต่อกันเอาเองนะจ้ะ >//<

4 Feb 11

-------------

 

สุขสันต์วันเกิด ดีโน่ซัง ที่รักในใจแม่ยก D18 ขอให้สุขมากๆ มีแฟนคลับเยอะขึ้นๆ

ต้องขอบคุณ อ.อามาโนะ ที่ทำให้มีการ์ตูนเรื่องนี้ รักมากๆ♥

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TWINs จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 03:49
    น..น่ารักเกินไป เลือดหมดตัวแล้ว><
    #15
    0
  2. #14 So Lyrae
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 15:18
    น่ารักตลอดเลยคู่เน้ >
    #14
    0
  3. #13 nampeung
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 12:53
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกก
    #13
    0
  4. วันที่ 15 มกราคม 2556 / 22:00
    น่าร๊ากกกได้อีกค๊าาา >///<
    ท่านฮิน่ารักมากมายยย
    #12
    0
  5. วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 19:34
    น่ารักอ่าาาาาาาา เขินเบยยยยยยยยย >< ชอบคู่นี้ อิอิ
    #11
    0
  6. วันที่ 15 มีนาคม 2555 / 00:32
     เอาน่า...นานๆท่านฮิจะหวานกะเค้า
    #10
    0
  7. #9 milky
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:30
    Happy birthday dino

    D18 BANAIS!!!!!!!!!!!!

    จงอยู่คู่กันไปนานๆน๊า~
    #9
    0
  8. วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 19:03
    กรี๊ดเลยๆ ><
    #8
    0
  9. วันที่ 3 กันยายน 2554 / 23:05
    แอร๊~!!! น่ารักที่สุดเลย หนูเคียว >w<

    จำวันเกิดได้ไม่เคยลืม เพราะเป็นคนสำคัญนี่นา~

    เซอไพร์ พี่โน่ได้น่ารักมากเลย~

    สุดท้าย ของจิ้นว่าม้ายังไงก็หื่นล่ะ >O< //โดนตบ
    #7
    0
  10. วันที่ 2 มิถุนายน 2554 / 17:22
    D18 banzai  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    #6
    0
  11. วันที่ 16 พฤษภาคม 2554 / 12:02

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    ขอสครีมดังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

    เพิ่งจะมาเจอฟิคนี้ ทำเอาเราคลั่งเลยทีเดียว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ฮิน่ารักกกกกกกกกกกก โน่น่ากอดดดดดดดดดดดดด

    >W< (ฮามว้ากตรงโรมาริโอ้กลัวเจ้านายจะนาน 5555555555)

    อยากอ่านฟิคอีกๆๆๆ อยากอ่านอยากอ่าน~

    ไรเตอร์แต่งได่น่ารักมากมายยยยยยยย


      

    D18!!!!!!!!~ ♥

    #5
    0
  12. วันที่ 22 เมษายน 2554 / 22:25
    หวานเเหววอ่าา>///<
    #4
    0
  13. วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 16:38
    เรื่องนี้อ่านในบอร์ดแล้ววว


    ตามมาหวานอีก อิอิ



    ท่านฮิคะ... ในใจก็รักม้าโง่มาตลอดใช่มั้ยล่ะคะ?
    #3
    0
  14. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:34
    ไม่ๆๆ ฮิบาริ เป็นไปไม่ได้ ฮิบาริหวานกับคนเป็น (-*-) โดยเฉพาะกับม้าขี้โอ้ยิ่งเเล้วใหญ่ ไม่ไหวๆ ปกติฮิบาริเเอบเเมนจะตายไป ไม่มีทางๆ ดีโน่ไม่ตายหรอครับ เเหม เขิลลตายอ่านะครับ มีคนมา HaPpY bIrTh DaY!! ให้ด้วย ท่าทางเขิลลตายเป็นเเน่
    #2
    0
  15. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:31
    ดาเมจรุนแรงมากค่ะ

    ท่านฮิโมเ้อ้ได้อีก

    พี่โน่ก็นะ เอาแต่ทำงานกับคิดถึงเคียวยะ //โดนทอนฟาฟาด
    ลืมวันเกิดตัวเองซะอย่างนั้น ให้ได้งี้สิ

    D18 บันซายยยยยยยยยยยยยยยย

    ปล.สุขสันต์วันเกิดน่อ เฮียโน่ ขอให้ได้อยู่คู่กับฮิบะซามะ เป็น D18 ให้แม่ยกชื่นใจไปอีกนานแสนนาน


    #1
    0