(BTS) RULE THE BOYS! #ALLV (JINV GAV HOPEV MONV MINV KOOKV ETC.)

ตอนที่ 5 : RULE 03 : JUNG HOSEOK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    25 มิ.ย. 60

 

 

 

 

 

 

RULE 03

- JUNG HOSEOK -

ปี 2 ห้อง C

           

           

           

           

           

            คาบประวัติศาสตร์ชั้นปี 2 ห้อง C ของโรงเรียนมัธยมปลายบังทันโซนยอนดันเทอมนี้ถูกจัดเรียนในคาบสองของช่วงเช้า และด้วยความที่อาจารย์ผู้สอนวิชานี้เพิ่งจะขอลาออกก่อนเกษียณอายุไปอย่างกะทันหัน จึงได้อาจารย์ท่านใหม่อย่างอาจารย์จองเข้ามาสอนแทน

 

            “สำหรับสงครามครั้งนี้...”

 

          ปึก!

 

            “เกิดขึ้นในปี...”

 

          ปึก!

 

            มือที่จับชอล์กชะงักไปพร้อมๆ กับข้อความที่ถูกอ่านจากตำราของคนเป็นอาจารย์ เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นขัด ชายมีอายุมากที่สุดในห้องลอบถอนหายใจ พยายามเพิกเฉยกับเสียงรบกวนนั้น และตั้งใจจะกลับเข้าสู่เนื้อหาในบทเรียนต่อ

 

          ปึก!

 

            ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ เสียง ปึก!’ นั่นก็ดังแทรกความเงียบของชั้นเรียนขึ้นมาอีกครั้ง... อีกครั้ง... และอีกครั้งราวกับจะไม่จบสิ้น ทำให้คนเป็นอาจารย์ทนเฉยต่อไปไม่ไหว หนังสือในมือถูกพับ ก่อนทั้งร่างจะหันกลับมา

 

            ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ต่างจากที่คาดการณ์ไว้นัก

 

            นักเรียนในชั้นต่างก้มหน้าก้มตามองตำราคล้ายกำลังตั้งใจเรียนเสียเต็มประดา ทว่าคนมีอายุก็ทราบดีว่าอะไรๆ มันไม่ใช่อย่างที่เห็น รอยยิ้มและการกลั้นหัวเราะถูกซ่อนไว้บนใบหน้าที่กำลังก้มหลบสายตาของนักเรียนเกือบทุกคน

 

เกือบทุกคน... ยกเว้นคนคนเดียว

 

อาจารย์จองเม้มริมฝีปากแล้วกำหมัดตัวเองแน่น ขณะที่ทอดสายตามองเด็กคนหนึ่งซึ่งนั่งก้มหน้าไม่ต่างจากคนอื่นๆ ทว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นพยายามสะกดกลั้นกลับไม่ใช่รอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะ แต่เป็นอาการสะอึกสะอื้นและหยดน้ำตา

 

กระดาษที่ถูกปั้นเป็นก้อนกลมๆ หล่นกระจายอยู่รอบตัวเด็กคนนั้น ในขณะที่เจ้าตัวจวนเจียนจะร่ำไห้อยู่รอมร่อ เพื่อนคนอื่นในชั้นกลับมีสีหน้าพออกพอใจ

 

“ไอ้เฉิ่ม!

 

“ไอ้แหย!

 

“ไอ้ตาขาว!

 

“ฮึก...”

 

เสียงกระซิบบางเบาทว่ากลับได้ยินชัดในห้องเรียนที่เงียบสงัด เด็กหนุ่มในชุดเครื่องแบบถูกต้องทุกกระเบียดนิ้วที่ถูกพาดพิงถึงอดสะดุ้งไม่ได้ ยิ่งเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังคลอตามมาเป็นระลอก ทำให้น้ำอุ่นร้อนที่ฝืนเอาไว้ร่วงโรยลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยดแล้วหยดเล่าจนกรอบแว่นหนาและภาพตรงหน้าพร่าเลือนไปหมด

 

ถูกแกล้ง...

 

พฤติกรรมแย่ๆ แต่แทบกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของหลายๆ โรงเรียนไปแล้ว ที่พอมีเด็กที่ย้ายเข้ามากลางเทอม ก็มักจะตกเป็นเป้าให้เด็กเก่าเจ้าถิ่นกลั่นแกล้งเสมอ แล้วยิ่งเด็กนั่นเป็นแค่นักเรียนที่อยู่ในครอบครัวฐานะธรรมดา ไม่ใช่ลูกมหาเศรษฐีที่ไหน แต่กลับเข้ามาเล่าเรียนกับพวกลูกคุณหนูทั้งหลายอย่างอภิสิทธิ์โดยไม่ต้องสอบเข้าในโรงเรียนแห่งนี้ด้วยแล้ว ยิ่งเป็นจุดให้นักเรียนคนอื่นชังน้ำหน้าและหาเรื่องโจมตีเข้าไปใหญ่

 

“ไปล้างหน้าล้างตาซะ จองโฮซอก”

 

คนเป็นอาจารย์เอ่ยเสียงแผ่วอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เด็กตรงหน้ามีแต่ลูกคนร่ำคนรวยทั้งนั้น เขาซึ่งเป็นเพียงอาจารย์ธรรมดาๆ ไม่รู้จะต่อกรกับพวกเด็กชนชั้นสูงของสังคมพวกนี้ได้อย่างไร ทางเดียวที่พอจะช่วยเด็กคนนั้นได้คือไล่อีกฝ่ายออกไปจากห้องเรียน

 

“ฮึก... ครับ...”

 

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ พยายามเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า ขณะที่ลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินก้มหน้าก้มตาออกไปตามคำสั่ง อาจารย์จองมองตามแผ่นหลังนั้นไป ปลายเล็บใต้กำปั้นจิกลงบนอุ้งมือของตัวเองจนเจ็บชา ทว่าคงไม่เท่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่กำลังเจ็บปวดไปหมด เมื่อตระหนักว่าตนปกป้องลูกศิษย์ของตัวเองคนนี้เอาไว้ไม่ได้...

 

แย่ชะมัด...

 

คนเป็นอาจารย์ส่ายศีรษะไปมาพลางถอนหายใจออกมายาว เขาได้แต่ตัดพ้อตัวเองอยู่ในใจ เด็กนั่นน่ะขี้กลัวและอ่อนไหวแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้ แค่เป็นเด็กใหม่ให้ปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นก็ยากจะตายอยู่แล้ว แต่กลับต้องมาเจอการกลั่นแกล้งแบบนี้อีก จะทนได้อีกซักกี่น้ำกัน?

 

ไม่น่าเลย...

 

เขาไม่น่ารับปากเข้ามาสอนที่โรงเรียนบังทันซนยอนดันนี่เลยจริงๆ ถ้าเขาไม่ตกลงย้ายมารับงานที่นี่ เด็กนั่นอาจจะไม่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่เผชิญอยู่ในตอนนี้

 

อาจารย์จองนึกถึงรอยยิ้มของเด็กนั่น ที่แม้จะมีกรอบแว่นเลนส์หนาคอยบดบังอยู่เสมอๆ แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความสดใสที่อยู่ในแววตา ถึงภายนอกจะดูเป็นเด็กเงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่ในสายตาของอาจารย์อย่างเขาจองโฮซอกน่ะเป็นเด็กร่าเริง รอยยิ้มของเด็กนั่นราวกับจุดทั้งโลกให้สว่างไสวได้ เขาน่ะอยากจะเห็นมันอีกครั้ง...

 

เขาอยากเห็นคนเป็นลูกชายกลับมายิ้มได้อีกครั้งจริงๆ!

 

 

 

 

 

โฮซอกเดินออกไปยังห้องน้ำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ แว่นตาถูกถอดออกวางไว้ด้านข้างก่อนจะบิดก๊อกน้ำให้เปิดออก แล้วใช้มือสองข้างจะวักน้ำใส่ใบหน้าเพื่อชำระล้างคราบน้ำตา เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากอ่างเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกแล้วได้แต่นึกแค้นใจ

 

ทำไมน่าสมเพชขนาดนี้ จองโฮซอก?

 

เขาได้แต่ถามตัวเองทั้งที่รู้คำตอบดี โฮซอกไม่โทษพ่อที่บังคับให้ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่ เขาเข้าใจดีว่ามันเป็นเพระงาน และเรามีกันแค่สองคนพ่อลูก พ่อก็เป็นห่วงเขาจนไม่อยากทิ้งให้ไกลบ้าน ถึงทำเรื่องขอย้ายจากกวางจูมาเรียนที่นี่แทน และไม่ใช่ว่าเพราะคนอื่นๆ รังแกเขาจนเขามีสภาพแบบนี้ แต่ที่สมเพชตัวเองมันเป็นเพราะเขาขี้ขลาดจนไม่คิดจะสู้คนอื่นมากกว่า หลายต่อหลายครั้งได้แต่ปล่อยให้คนอื่นกระทำกับตัวเอง กระทั่งต่อหน้าพ่อตัวเองเขายังปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวอย่างไม่คิดจะขัดขืน นั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกสมเพชตัวเอง เขามันก็แค่ ไอ้เฉิ่ม’ ‘ไอ้แหย’ ‘ไอ้ตาขาวอย่างที่ใครๆ บอกกันนั่นแหละ

 

ยิ่งมองเงาสะท้อนตรงหน้า ยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองที่อ่อนแอ

 

เด็กหนุ่มได้แต่ปล่อยให้น้ำตาตัวเองไหลออกมาอีกครั้ง จนเมื่อผ่านไปพักและเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ เขาถึงได้ล้างหน้าอีกครั้ง หยิบแว่นขึ้นมาสวม แล้วตัดสินใจเดินออกไปจากห้องน้ำ ทว่าสองเท้ากลับไม่ได้เดินกลับไปยังห้องเรียนประวัติศาสตร์ ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะกลับไปนั่งเรียนแล้ว อยากไปหาที่เงียบๆ ที่ห่างไกลจากเรื่องที่วุ่นวายใจเขาเสียมากกว่า

 

สุดท้ายเลยมาอยู่ที่นี่... บนดาดฟ้า

 

โรงเรียนบังทันโซนยอนดันมีหลายตึกหลายอาคารก็จริง ทว่าตึกที่มีดาดฟ้านั้นมีเพียงตึกนี้ตึกเดียว ซึ่งก็คือตึกที่เขากำลังก้าวขึ้นมาอยู่นี่ ดูเหมือนตึกนี้จะไม่ได้ใช้เป็นห้องเรียน เขามาใหม่ยิ่งไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำอะไร แต่ตอนที่ออกมาจากห้องน้ำบังเอิญสังเกตเห็นพอดีที่ด้านบนของตึกนี้มีรั้ว เลยลองเสี่ยงเดินขึ้นมา

 

ระหว่างทางที่เดินมาแทบไม่พบเจอผู้คน ยิ่งมาถึงบนดาดฟ้าบรรยากาศยิ่งเงียบสงบ เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่ราบไปกับพื้น เบื้องหน้ามีเพียงท้องฟ้ากับแสงอาทิตย์ เสียงสายลมพัดหวีดหวิว จุดสูงสุดของทุกอาคารในโรงเรียนชวนให้เขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลาย เรื่องวุ่นวายในใจลดทอนลงไปเพราะธรรมชาติเหล่านั้น เด็กหนุ่มหลับตาลงช้าๆ กระทั่งภาพตรงหน้าค่อยๆ พร่าเลือน...

 

และกลิ่นช็อกโกแลตขมๆ ลอยเจือจาง...

 

ช็อกโกแลตเหรอ? โฮซอกกระเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งแทบจะทันทีที่ได้กลิ่นนั้นลอยตามลมมา รีบหันซ้ายหันขวาหาต้นตอ ก่อนจะตัวชาวาบเมื่อเห็นใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของดาดฟ้าพร้อมบุหรี่ในมือ

 

ตอนเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ คงเพราะเอาแต่คิดฟุ้งซ่านในหัว จนไม่ทันได้สังเกตอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะนั่งอยู่ตรงนั้นมานานแล้วด้วย ให้ตายเถอะ! แล้วนั่นใครก็ไม่รู้ อาจจะเป็นอาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งก็ได้ แต่ที่สำคัญคือถ้าอีกฝ่ายเป็นอาจารย์จริงๆ เขาอาจจะถูกลงโทษได้ เพราะเขาเห็นป้ายเขียนแปะไว้ที่หน้าประตูว่า ดาดฟ้าน่ะห้ามนักเรียนขึ้นมาโดยเด็ดขาด

 

เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ขณะที่มองอีกคนที่กำลังดื่มดำกับบรรยากาศและรสบุหรี่ในมือ ระหว่างที่สมองพยายามประมวลผลว่าเขาควรจะวิ่งหนีไปตอนนี้เลยดีมั้ยเพื่อความปลอดภัย อีกฝ่ายก็ยอมละสายตาจากวิวตรงหน้าหันกลับมาสบตากับเขา

 

“ไง... เด็กน้อย...”

 

“.........”

 

“มาทำอะไรที่นี่ล่ะ หืม?”

 

พอถูกทักเข้าหน่อยโฮซอกก็รีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างร้อนลน ใจนึกอยากจะวิ่งหนี ทว่าสองขากลับไม่ขยับ ราวกับกำลังโดนดวงตาเรียวใสของคนตรงหน้าตรึงยึดเอาไว้ ใบหน้าสวยของคนแปลกหน้าคลี่ยิ้มหวานที่เขาไม่เข้าใจความหมายเท่าไหร่นักมาให้

 

“คือว่า... ผม...”

 

เด็กหนุ่มอึกอัก ยิ่งเห็นอีกคนโยนบุหรี่ในมือทิ้ง แล้วทอดขาเรียวตรงมาทางเขา หัวใจยิ่งเต้นระรัวจนทำอะไรไม่ถูก พอร่างผอมบางของอีกฝ่ายขยับเข้ามาเรื่อยๆ เขายิ่งถอยหลังไปทีละก้าว กระทั่งแผ่นหลังชิดกับรั้วตะแกรงเหล็กสูง และอีกฝ่ายที่เข้ามาประชิด พร้อมเท้าแขนกักเขาเอาไว้ตรงกลาง...

 

โฮซอกถึงรู้ตัวว่าหมดทางหนี

 

“ว่าไง... จอง-โฮ-ซอก?” อีกคนอาศัยอ่านจากป้ายบนอกซ้ายถึงได้รู้ชื่อของคนที่กำลังสนทนาด้วย

 

“.........”

 

“นักเรียนขึ้นมาบนดาดฟ้า มันผิดกฎโรงเรียนนะ รู้มั้ย?” อีกฝ่ายถาม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เสียจนเด็กหนุ่มได้กลิ่นช็อกโกแลตเข้มขึ้นกว่าเดิม

 

“ขะ... ขะ... ขอ... โทษครับ” เด็กหนุ่มตะกุกตะกักตอบกลับ เขาเริ่มจะมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายต้องเป็นอาจารย์อยู่ในโรงเรียนนี้แน่ๆ

 

“ในฐานะที่ฉัน คิมแทฮยองเป็นอาจารย์ห้องปกครอง ฉันมีสิทธิ์ลงโทษเธอที่ละเมิดกฎได้นะ”

 

โอเค... ชัดเจนแล้วว่าคนตรงหน้านี้เป็นใคร โฮซอกแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเสียเดียวนั้น แค่โดนเพื่อนร่วมชั้นรังแก จนต้องโดดเรียนหนีขึ้นมาเขตหวงห้ามอย่างดาดฟ้ายังไม่เลวร้ายพอ เรื่องยิ่งแย่เมื่อดันมาเจออาจารย์ฝ่ายปกครองที่นี่อีก

 

วันนี้มันวันซวยของจองโฮซอกหรือไงกันนะสวรรค์?

 

“ขะ... ขอโทษครับ!” เขาเบนหน้าหลบสายตาไปทางขวา นอกจากเอ่ยคำนี้ซ้ำไปมา ในหัวก็นึกอย่างอื่นไม่ออกแล้ว

 

ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเด็กแว่นตรงหน้าทำให้แทฮยองรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก ดูเจ้าเด็กนี่สิ ท่าทางซื่อๆ แค่เขาแกล้งขู่หน่อยเดียวก็หวาดกลัวจนตัวสั่นงั่กๆ แล้ว ถ้าลองหยอกมากกว่านี้จะเป็นยังไงกันนะ?

 

“อ๊ะ อ๊า...”

 

การกระทำไวเท่าความคิด เมื่ออาจารย์หนุ่มยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะแลบลิ้นเลียที่ต้นคอขาวของอีกฝ่ายไล่ขึ้นไปถึงแนวใบหู ชอนไชเข้าไปข้างในสองสามครั้ง ก่อนจะใช้ริมฝีปากเม้มเบาๆ จนคนตรงหน้าเผลอย่นคอและปล่อยเสียงครางออกมาด้วยความเสียดเสียว

 

“จะบอกได้หรือยัง ว่าขึ้นมาทำอะไรบนนี้?” เขากระซิบถามย้ำอีกครั้ง แต่เพราะปลายจมูกยังคงวนเวียนอยู่ข้างใบหู แม้แต่เสียงเบาๆ แต่ก็ได้ยินชัดเจนดี

 

“ผม... ย้ายมาใหม่... โดนเพื่อนรังแก... เลยหนีมาที่นี่...ครับ...” เด็กหนุ่มตอบเสียงสั่น พยายามอย่างยิ่งที่จะเรียบเรียงประโยคให้ถูกต้อง เพราะลมหายใจร้อนๆ ที่กำลังเป่ารดต้นคอทำให้เขาเสียสมาธิเหลือเกิน

 

“อ่า... ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม” คนแก่กว่าพึมพำราวกับจะบอกอีกฝ่ายและคุยกับตัวเองไปพร้อมกัน

 

ก็ดูคนตรงหน้านี่สิ มาใหม่เลยยังปรับตัวไม่ได้ แถมแต่งตัวเสียเรียบร้อยจนค่อนไปทางเชย ไหนจะสวมแว่นตาหนาเตอะที่ปิดบังใบหน้าหล่อนี่เอาไว้อีก ดูแล้วขัดหูขัดตาเป็นบ้า ไม่แปลกเลยถ้าจะตกเป็นเป้าให้คนอื่นรุมรังแก ก็เด็กนี่มันดูน่าแกล้งจริงๆ นี่นา แม้แต่ตัวเขาเองยังอดรู้สึกอย่างนั้นไม่ได้เลย

 

เด็กเฉิ่มนี่น่ารังแกสุดๆ!

 

อาจารย์หนุ่มยิ้มหวานไปถึงดวงตา ก่อนใบหน้าเรียวยาวของเด็กหนุ่มถูกจับให้หันกลับมาสบตา แว่นสายตากรอบหนาดูเกะกะถูกคว้าแล้วเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่ไยดี เขาทาบริมฝีปากลงไปหาอีกฝ่าย บดสัมผัสเบาๆ อาศัยจังหวะที่อีกคนไม่ทันได้ตั้งตัวสอดปลายลิ้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

“อะ... อื้ม~”

 

เด็กหนุ่มครวญในลำคอ เมื่อรู้สึกถึงความอุ่นนุ่มที่แตะสัมผัสลงมา เรียวลิ้นร้อนที่เกี่ยวกระหวัดอยู่ภายในทำให้เขาลมหายใจขาดห้วงจนแทบสำลักอากาศ รสขมฝาดของบุหรี่กลิ่นช็อกโกแลตอบอวลอยู่ในโพรงปากของเขา สองมือจิกเกร็งไปกับตะแกรงเหล็กด้านหลังจากการจู่โจมที่กำลังสร้างความรู้สึกประหลาดให้เขา

 

“อะ... อะ... อาจารย์!

 

โฮซอกสะดุ้งสุดตัว เมื่ออีกคนยอมปล่อยริมฝีปากของเขาให้เป็นอิสระ ทว่ามือเล็กๆ ที่เคยกักตัวเขาเอาไว้ตรงกลาง กลับขยับมาทาบอยู่บนแผ่นอกของเขา ลูบเบาๆ ไปมา แล้วแตะที่ยอดอกแบบเน้นๆ ผ่านเนื้อผ้า ทำเอาคนเด็กกว่าผวาเฮือกใหญ่

 

“อาจารย์... อื้อ...”

 

อาจารย์คิมยิ้มบางที่เห็นอีกคนกำลังควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ลดตัวลงไปกัดที่ติ่งไตจนครบซ้ายขวา เรียกให้คนถูกกระทำแอ่นอกแหงนศีรษะไปด้านหลัง สติยิ่งกระเจิดกระเจิง

 

“ยะ... อย่าครับ!

 

โฮซอกร้องห้ามเสียงดังพลางคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้ เมื่อปลายนิ้วน้อยๆ ของคนเป็นอาจารย์ไต่ลงมาจนถึงหัวเข็มขัด และทำท่าว่าจะแกะมันออก

 

อาจารย์คิมเงยหน้ามองคนเป็นลูกศิษย์ ท่าทีตื่นกลัวของอีกคนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พลุ่งพล่าน เรียวปากยกยิ้มกว้างกว่าเก่าหลายเท่า ก่อนจะประทับจูบเบาๆ ลงบนท่อนเนื้อใต้เป้ากางเกงตรงหน้า

 

“ทำหน้าตาน่ารังแกขนาดนี้...”

 

“.........”

 

“ขอครูรังแกเธอหน่อยก็แล้วกันนะ จองโฮซอก”

 

 

------------cut------------

ที่เดิมๆ พาสเดิมๆ เหอๆๆๆ

---------------------------

 

 

“เอาละ วันนี้พอเท่านี้ก่อน ทุกคนอย่าลืมเขียนเรียงความเรื่องผลกระทบของสงครามกลางเมืองที่ได้เรียนไปแล้วมาส่งในคาบหน้าด้วยก็แล้วกัน”

 

“ครับอาจารย์!

 

อาจารย์จองร้องบอกนักเรียนในชั้นเสียงดังทันทีที่หมดคาบ ก่อนจะมีเสียงตอบรับกลับมาทำให้คนเป็นอาจารย์รู้สึกพอใจ เพราะคาบประวัติศาสตร์ของเขาในวันนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นดีเหลือเกิน

 

เขาเหลือบมองไปทางลูกชายของตัวเองซึ่งเป็นหนึ่งในนักเรียนของวิชานี้ หลังจากที่โฮซอกเดินร้องไห้ออกไปจากห้อง ตอนแรกเขายังกังวลเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายเช่นนั้นไปได้อย่างไร

 

ทว่าดูตอนนี้สิ นึกไม่ถึงว่าผ่านมาแค่สองอาทิตย์ ดูเหมือนเด็กๆ ในห้องก็เริ่มเบื่อกับการแกล้งลูกชายของเขาไปเอง คงเพราะจู่ๆ อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาน่ากลั่นแกล้งให้เห็นอีกแล้ว เพียงแค่นิ่งเฉยและยิ้มบางๆ ตอบกลับมา สุดท้ายความอดกลั้นนั้นก็ประสบความสำเร็จ เมื่อพวกนั้นหมดสนุกกับนักเรียนใหม่และยอมลามือไปเอง

 

ตอนนี้โฮซอกเองก็เริ่มปรับตัวจนเข้ากับเพื่อนๆ ในห้องได้บ้างแล้ว เขาเห็นลูกชายคุยกับเพื่อนคนหนึ่งขณะที่เดินออกจากห้องเรียนไปด้วยกัน รู้สึกโล่งใจและดีใจที่อีกฝ่ายกลับมายิ้มได้อีกครั้ง

 

จองโฮซอกกลับมายิ้มอีกครั้งแล้ว

 

 

 

 

 

เด็กหนุ่มเอ่ยขอตัวกับเพื่อนร่วมชั้น ก่อนจะเดินแยกมาอีกทาง สองเท้าสาวไปตามเส้นทางที่คุ้นชิน พาร่างของตัวเองเดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ระหว่างทางใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม จองโฮซอกร้องเพลงฮัมไปในลำคออย่างอารมณ์ดี กระทั่งมาหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง

 

เรียวปากยิ่งยกยิ้มกว้างกว่าเก่า

 

ข้อความห้ามปรามที่แปะอยู่บนบานประตูไม่ได้ทำให้เขาละความคิดที่จะเปิดมันออกซักนิด เขาเอื้อมมือไปผลักบานเหล็กตรงหน้าก่อนจะเดินผ่านกรอบประตูไป ไอเย็นๆ พัดผ่านจนเส้นผมของเขาพลิ้วไหวไปตามแรงลม...

 

และกลิ่นช็อกโกแลตโชยแตะที่ปลายจมูก

 

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว... สองเท้าสืบไปเบื้องหน้าอย่างไม่รีบร้อนตรงไปหาร่างของใครบางคนที่กำลังยืนพิงรั้วตระแกรงเหล็กอยู่ที่สุดทาง มวนนิโคตินในมือถูกยกขึ้นจรดกลีบปากก่อนจะพ่นควันสีเทาออกมา รอยยิ้มสวยคลี่ออกกว้างทันทีที่เขาหยุดเท้าห่างออกไปไม่ถึงคืบ

 

“ว่าไงเด็กขี้แย?” เสียงหวานเอ่ยทัก พลางใช้มือข้างที่ว่างรั้งเอวสอบเขามาจนต้นขาแนบชิดกัน

 

“ไม่ขี้แยแล้วซะหน่อย เพื่อนเลิกแกล้งแล้ว” เด็กหนุ่มประท้วงกลับอย่างไม่จริงจังนัก แต่กลับเรียกเสียงหัวเราะได้จากคนแก่กว่า

 

“แล้วทำไมยังหนีมาที่นี่อีกล่ะ?” อาจารย์คิมแกล้งตีหน้าซื่อถามกลับ ไม่ใช่ไม่รู้เหตุผลจริงๆ ซักหน่อย

 

จริงอยู่ว่าครั้งแรกที่จองโฮซอกแอบย่องเข้ามาที่ดาดฟ้าโรงเรียนแห่งนี้ นั่นเป็นเพราะว่าเขาโดนเพื่อนๆ ในห้องแกล้งจนร้องห่มร้องไห้เป็นการใหญ่ ทว่าการตัดสินใจในครั้งนั้น กลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเปลี่ยนความคิดได้

 

“อื้อ...”

 

เด็กหนุ่มกระชับมือกับสะโพกอวบ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปลากลิ้นที่ซอกคอของคนตรงหน้า ไล่ขึ้นไปถึงใบหู เขาชะงักอยู่ตรงนั้น จงใจพ่นลมหายใจอุ่นๆ ใส่ข้างหูที่เป็นจุดไวสัมผัสของคนเป็นอาจารย์ จนเจ้าตัวเผลอครางฮือออกมา

 

“เพื่อนเลิกแกล้งแล้ว...”

 

“.........”

 

“แต่ผมยังอยากแกล้งอาจารย์อยู่เลย”

 

จบคำริมฝีปากก็งับเข้าที่กลีบปากล่างของคนตรงหน้า เปิดทางให้ตัวเองได้สอดลิ้นเข้าไปกวาดชิมในโพรงปากหวาน ละเลียดชิมรสช็อกโกแลตขมๆ ที่ครุกรุ่นอยู่ในนั้นอย่างเนิบนาบและยาวนานกว่าจะยาวละออกมา

 

อาจารย์คิมหอบเล็กน้อย ขณะมองเด็กเฉิ่มขี้แยที่ตอนนี้กลายร่างเป็นเด็กขี้แกล้งมากรอยยิ้มไปแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมา โทษใครไม่ได้หรอกนะเพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาสั่งสอนอีกฝ่ายเองกับมือ

 

อ่า... แต่ด้วยความเต็มใจหรอกนะ

 

แทฮยองกระตุกยิ้มกว้าง พลางเลื่อนมือไปถอดแว่นสายตาแสนเกะกะออกจากใบหน้าหล่อ โอบลำคอของอีกคนเข้ามา จนใบหน้าของคนทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงเซนฯ ดวงตาเรียวที่กำลังจ้องมองอีกฝ่ายเป็นประกายวิบวับ

 

“เอาสิ...”

 

“.........”

 

“รังแกอาจารย์ให้หนักๆ เลยนะวันนี้”

.

.

.

.

.

…to be continued…

ขอโทษนะคะถ้ามันไม่สนุก

ขอโทษจริงๆ ค่ะ T^T

 




 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

892 ความคิดเห็น

  1. #856 FKK1988 (@FKK1988) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 02:06

    รังแกมารังแกไป.

    .ไปมาไม่มีสิ้นสุด...ความฟินกับความกามของเราด้วย55555+

    #856
    0
  2. #775 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 00:46
    อมกๆๆๆ รังแกอ. ให้นักๆเลยนะ คึๆๆๆ
    น่ารักดี ชอบแนวนี้มาก
    #775
    0
  3. #768 seahot2 (@seahot) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:15
    จะเป็นลมฮือออ แกล้งหนักๆ อ้ากกวแวฟในปยด
    #768
    0
  4. #606 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 09:53
    อาจารย์คิมเป็นครูห้องปกครองที่น่าแกล้งที่สุดเลยค่าาา
    #606
    0
  5. #565 NatchaKumapai (@NatchaKumapai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 16:40
    ไรท์มันสนุกค่ะฮืออออย่าคิดมากเลยน้าาาแต่เขาไม่รู้ทวิตไรอ่ะTT
    #565
    0
  6. #513 kthxac (@kthxac) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:59
    อาจารย์คิมแหมมมมมมมมมมมม ยั่วเฟ่อ จะไม่ทน สอนลูกศิษย์ดีเกินไปแล้วว
    #513
    0
  7. #477 youmay2 (@Youmay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 22:37
    รหัสไรค่ะเข้าไม่ได้อ้ะ
    #477
    1
    • #477-1 L.Fei (@lufei) (จากตอนที่ 5)
      31 กรกฎาคม 2560 / 22:41
      เช็กแล้วยังพาสเดิมนะคะ ตัวพิมพ์เล็กหมดเลยค่ะ ลองดูใหม่ๆ นะคะ
      #477-1
  8. #406 Bee-Phinixo (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 01:07
    ชอบบบแนวนี้สุดอ่ะ
    #406
    0
  9. #398 J.luis (@pvpnspleng) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 14:28
    อร๊ายยยเขิลล ชอบอ่ะ
    #398
    0
  10. #338 ภรรยาคยองซู (@pleng03) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 21:15
    ชอบบบบบบบบบ
    #338
    0
  11. #330 ningmhunoi (@ningmhunoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 16:00
    งื้อ คิอชอบแนวนี้มาก
    #330
    0
  12. #313 gabbabe (@namdew) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 12:55
    สนุกนะคะะะ ครูคิมคือแบบฮื่อออออหมั่นเขี้ยวความขี้ยั่ว
    #313
    0
  13. #308 myloveisV (@mymine0701) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 02:34
    ขอโทษทำมายยยยย มันดีย์มากบอกเลย-.,- ครูคิมโคตรจะยั่ว ฮืออออ พี่จะไม่ทน!! อยู่โรงเรียนอะไรคะจะไปเรียนซ้ำเลย-////-
    #308
    0
  14. #298 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 13:09
    อาจารย์ห้องปกครอง is all around โรงเรียนเราก็เป็นนะ แต่ไม่ใช่แบบคิมแทแน่นอล ...
    #298
    0
  15. #229 Alone_W (@_prae_wa_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 22:28
    ไม่ต้องขอโทษงับ มันสนุกกกกมากกก
    #229
    0
  16. #217 twinkle_littletaehyung (@praewinkle_mayo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 16:43
    โอ้ววมายก๊อดดด แซ่บบบบ
    #217
    0
  17. #216 บีมไงจะใครล่ะ (@bimmym) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 08:09
    ฟหกด่าสว แซ่บบบบ อาจารย์คิมแซ่บทุกตอนเลย 5555
    #216
    0
  18. #215 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 05:53
    อ.. ออมมา.. แซ่บหลายเด้ออออ~
    ตื่นเต้นดี เอ็นซีก็ไม่เคยทำไห้ผิดหวังเลยค่ะ ดีจริงๆ อ่า-.,- สนุกมาก
    /รอคู่ต่อไป ลุ้น!
    #215
    0
  19. #214 prim0309 (@prim0309) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:04
    โหวววววว อยากจะโหวให้ถึงดาดฟ้า อ.คิมร้ายมาก โฮซอกช่วงแรกโคตรน่าเอ็นดูน่าแกล้งจริงๆ แต่พอมาตอนจบเนี่ยแหละ สลับบทกันเลยทีเดียว
    #214
    0
  20. #213 S_loth (@Secret_frappe) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:08
    ทำไมไรท์ทำแบบเน้TT
    #213
    0
  21. #212 FaRnG ;] (@--magicgirl--) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 20:18
    เอ้าดอร์ไปดิ่5555555555
    #212
    0
  22. #204 spinsong (@songsonglove2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:56
    ตายแล๊วววววว แงงงงงง ทิ้งไว้กลางทาง มาต่อเดี้ยวนี้ แงงงง
    #204
    0
  23. #203 PhunPhun_ (@PhunPhun_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:17
    ฮรึก ตัดแบบนี้เหมือนทิ้งเราไว้กลางทางอะฮื่อออออ เอ้าดอได้ถึงใจมากเว่อ ช๊อบบบ
    #203
    0
  24. #202 tsdkkmam40 (@tsdkkmam40) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 13:38
    เอามีดมาฆ่าเราเลย เรายอมเเล้วววว ไรท์จะตัดเเบบนี้ไม่ได้ ล้องห้ายยยยยยย????????????
    #202
    0
  25. #201 flower25438 (@flower25438) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 12:44
    อห.กะจะเอ--เเค่กๆบนดาดฟ้าเลยเหรอ ที่สำคัญคือ... ค้างค่าาาาาาาค้างอ่าาาาาค้างงงงฮืออออมาต่อไวไวเลยค่ะ!! รอๆ
    #201
    0