♡ M I N D | HUNHAN (end)

ตอนที่ 14 : Mind | 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    9 ก.ค. 60



MIND | | 12 

 

 

ร่างบางนอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ในมือเล็กมีโทรศัพท์เครื่องหรูที่ลู่หานยืมเจ้าของเครื่องเอามาเล่นเกมส์ฆ่าเวลา เพื่อรออีกคนอาบน้ำ เสียงการ์ตูนจากจอโทรทัศน์เครื่องใหญ่ยังคงทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม ถึงแม้ว่าจะไม่มีคนสนใจมันก็ตาม

 

ลู่หานมาอาศัยอยู่ที่ห้องแฟนตัวเองจะเป็นอาทิตย์อยู่แล้ว เพราะว่ามันเป็นช่วงหยุดหลังสอบสองอาทิตย์แล้วคือแบคฮยอนเห็นว่าหยุดยาว ก็เลยกลับไปนอนที่บ้านของมัน เธอเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก ถ้าต้องนอนที่ห้องคนเดียว ก็ใช่ว่าจะไม่เคยสะที่ไหน แต่ไอ้คนที่มีปัญหามันเป็นแฟนของเธอนี่ไง แทบจะเป็นคนพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าให้ลู่หานเองด้วยซ้ำ

 

Irene : พรุ่งนี้พี่เซฮุนสอบเช้าใช่ปะ

 

Irene : ถ้างั้นมารับไอรีนที่ห้องหน่อยนะคะ ไอรีนสอบเช้าเหมือนกัน

 

การแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาบ่นแถบด้านบนของจอโทรศัพท์ ทำให้นัยน์ตาสวยละจากการมองเกมส์ที่เล่นอยู่เพื่ออ่านมัน ริมฝีปากเผลอคบกันเบาๆ เมื่อคิดขึ้นได้ว่า คำว่าไอรีน คงไม่ใช่ชื่อของผู้ชาย

 

“ ไอรีน ”

 

ลู่หานพึมพำเบาๆ ราวกับทบทวนสิ่งที่ตัวเองเห็นเมื่อครู่ เธอไม่ใช่คนเสียมารยาทขนาดที่จะไปเปิดอ่านแชทที่เจ้าของโทรศัพท์กับเจ้าของชื่อไลน์ไอรีนนั่นอ่านหรอก

 

เธอคิดว่าตัวเองเชื่อใจแฟนของตัวเองนะ อีกอย่างลู่หานไม่ใช่พวกมาคอยจับผิดหรือหวาดระแวงกลัวเซฮุนจะแอบมีใคร แต่จากประสบการณ์ที่เคยเจอมาจากแฟนเก่าแต่ละคน มันทำให้เธออดรู้สึกหวั่นกับอะไรพวกนี้ไม่ได้เลยจริงๆ คือยอมรับว่าตั้งแต่คบกับเซฮุนนี่ก็มีบ้างที่คิดมาก เซฮุนไม่ใช่คนหน้าตาแย่ ออกจะหล่อเสียด้วยซ้ำ แล้วถ้ามีคนมาเข้าหาอยู่เรื่อยๆมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่

 

ลู่หาน นี่คิดไปไกลขนาดไหนแล้วเนี้ย

 

 

 

มือหนาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกจากมือบาง แล้ววางลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ก่อนจะหันมาดึงมือของร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ เซฮุนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมของห้อง เขานั่งหันหน้าเข้าหาร่างบางที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา

 

เซฮุนวางผ้าขนหนูพื้นเล็กไว้บนตักของแฟนตัวเอง ร่างบางที่มองเซฮุนอยู่ทุกการกระทำหยิบผ้าขนหนูที่อยู่บนตักตัวเองขึ้น แล้ววางลงกับศีรษะของร่างสูง ก่อนจะค่อยๆเช็ดผมที่เปียกอยู่

 

มือหนายกขึ้นเหนือศีรษะตัวเอง แตะลงที่มือบางและจับมันเอาไว้ให้หยุดการเช็ดผมที่เริ่มแห้งแล้ว ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองแฟนตัวเองที่มองเขากลับเช่นกันด้วยสายตาเรียบเฉย ถึงแม้ว่าภายในใจลู่หานจะกำลังคิดอะไรอยู่มากมาย จนมันตีรวนกันไปหมดจนเธอไม่รู้จะปั่นหน้ายังไงให้ปกติ

 

“ เป็นอะไรครับ ”

 

นิ้วโป้งลูบวนที่ฝ่ามือนิ่มทั้งสองข้างของลู่หาน เซฮุนไม่รู้ว่าร่างบางตรงหน้าเขาตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำสีหน้าเรียบเฉยได้ขนาดนี้

 

“ ไอรีน ”

 

“ หื้ม ”

 

“ คนที่ชื่อไอรีนนี่ใครหรอ ”

 

เซฮุนไม่รู้ว่าอีกคนไปเอาชื่อนี้มาจากไหน แล้วได้ยินหรือรับรู้อะไรมาถึงมีอาการแบบนี้ เขาเคยเห็นตอนที่ลู่หานนิ่งมากๆก็ตอนที่ทะเลาะกับแจ็คสันไม่คิดเหมือนว่าพอมาเจอกับตัว จะทำให้รู้สึกเสียวสันหลังขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขากับน้องรหัสคนนั้นไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันแล้วก็เถอะ

 

“ น้องรหัสครับ ”

 

“ ... ”

 

ลู่หานมองคนที่นั่งอยู่กับพื้น เซฮุนเงยหน้าขึ้นมาคุยกับเธอ มือหนายังคงลูบวนไปมาที่ฝ่ามือของเธอราวกับพยายามจะเอาอารมณ์ขุ่นๆออกไป

 

“ จริงๆนะครับ ลองถามชานยอลกับจงอินก็ได้ พวกมันก็รู้จักนะ ”

 

“ แล้วทำไมต้องไปรับไปมอ ”

 

“ หื้ม? ”

 

ลู่หานดึงมือหนาออก แล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ของเซฮุนที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก เธอปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะจิ้มรหัสผ่านหกตัวที่เธอจำได้แม่นยิ่งกว่าเจ้าของเครื่อง ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้กับร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงหน้า

 

“ น้องเขาไลน์มา ”

 

เซฮุนรับโทรศัพท์มาจากมือร่างบาง เขากดเปิดแอพริเคชั่นสีเขียว นิ้วแตะที่แชทบนสุดที่ขึ้นว่ายังไม่ได้อ่าน

 

Irene : พรุ่งนี้พี่เซฮุนสอบเช้าใช่ปะ

 

Irene : ถ้างั้นมารับไอรีนที่ห้องหน่อยนะคะ ไอรีนสอบเช้าเหมือนกัน

 

 

“ แล้วทำไมไม่กดเข้ามาอ่าน จะได้รู้ไงว่ามันไม่มีอะไร ”

 

มันเป็นการแจ้งเตือนจากน้องรหัสในรอบหลายเดือนเลยล่ะ เพราะเราไม่ได้คุยกันบ่อย จากข้อความเก่าที่ไอรีนส่งมาก็เมื่อสามเดือนที่แล้ว ที่ทักมาถามเรื่องวิชาเลือก เพราะเจ้าตัวไม่รู้จะลงอะไร

 

“ เราไม่ได้อยากเสียมารยาทอ่านแชทของเซฮุนนะ แต่มันขึ้นมาตอนเราเล่นเกมส์ เราไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเซฮุนอยู่แล้ว ”

 

“ ไม่ใช่ มันไม่ได้เรียกว่ายุ่ง แต่ลู่หานรู้ได้ทุกเรื่อง เราไม่มีเรื่องส่วนตัวสำหรับลู่หานนะ ”

 

ร่างสูงวางโทรศัพท์ไว้บนโซฟาตัวที่ลู่หานนั่ง แขนยาวโอบรอบเอวบางของแฟนตัวเองไว้ ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องเรียบราวกับอยากจะอ้อนอีกคนให้ใจเย็น

 

“ เราไม่ได้ไม่เชื่อใจเซฮุนนะ แต่เรา เราก็ไม่รู้ว่าเราต้องคิดมากขนาดนี้ทำไม ”

 

“ เรียกหึงมั้ง ”

 

“ ไม่ต้องเลย เราจะไปอาบน้ำ ”

 

ร่างบางแกะมือปลาหมึกที่กอดเอวของเธอเอาไว้แน่นออก ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วรีบเดินหนีอีกคนไปอาบน้ำทันที

 

เมื่อเห็นว่าแฟนตัวเล็กวิ่งเข้าห้องไปแล้ว เซฮุนก็ลุกขึ้นยืนแล้วจัดการปิดโทรศัพท์และปิดไฟให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน

 

ร่างสูงเดินไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา พอหยิบเสร็จก็เดินวนกลับไปที่เตียงแล้วนั่งลงบนเตียงนุ่ม เซฮุนจับหมอนให้ตั้งขึ้นพิงกับหัวเตียง ก่อนที่เขาจะนั่งพิงมันอีกที

 

พรุ่งนี้เซฮุนมีสอบแต่เช้า แล้วถ้าคิดจะเอาเวลาไปทบทวนตอนเช้ามีหวังไม่ทันหรอก เขาถึงตอนมาอ่านนิดๆหน่อยๆก่อนนอน คือจริงๆวันนี้ลู่หานก็บังคับให้เซฮุนอ่านมาทั้งวันแล้วแหละ แต่กลัวตัวเองจะลืมที่อ่านไปทั้งวันนี่ไง อย่างน้อยตอนนี้แค่ผ่านๆตาบ้างก็ยังดี

 

 

 

 

 

ลู่หานเดินเข้ามาในห้องนอน หลังจากที่ออกไปตากผ้าขนหนูที่หน้าระเบียงเมื่อครู่ ร่างบางในเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีฟ้าทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มข้างๆกับร่างสูงที่นั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสืออยู่

 

ร่างบางนอนหงายแล้วยกเอาขาข้างหนึ่งพาดไปที่ขายาวของแฟนตัวเอง มือบางควานหาโทรศัพท์ของตัวเองที่วางไว้บนหัวเตียง พอหยิบได้แล้วก็จัดการปลดล็อคหน้าจอดูการแจ้งเตือนต่างๆ นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอเพื่อเข้าแชทกลุ่มของคณะ แล้วไล่อ่านข้อความที่พวกมันคุยกัน

 

แต่อยู่ดีๆ ร่างสูงที่นอนอยู่ข้างๆก็ปิดหนังสือที่อ่านอยู่แล้วพลิกตัวลงมานอนคร่อมเธอสะอย่างนั้น ลู่หานหยุดอ่านแชทจากกลุ่มคณะแล้วลดโทรศัพท์ลงวางไว้ที่อก เราทั้งคู่มองหน้ากันทั้งที่ใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ

 

“ อะไรเนี้ย ”

 

 

| CUT |

 

 

ร่างสูงในชุดนักศึกษาเรียบร้อยกว่าทุกวันยืนอยู่หน้ากระจกเช็คความเรียบร้อย พอเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินกลับมาที่เตียง เซฮุนทรุดตัวลงนั่งยองๆ เก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นทั้งของเขากับของร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ก่อนจะลุกขึ้น แล้วเอาเสื้อผ้าพวกนั้นไปหย่อนลงตะกร้าใส่เสื้อผ้า

 

เซฮุนก้าวเท้าเดินไปยังตู้เสื้อผ้าที่ตั้งอยู่มุมห้อง เขาเปิดมันออก แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองออกมา ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียง

 

ลู่หาน ใส่เสื้อก่อน ”

 

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงใกล้ๆกับแฟนของเขา มือหนาสอดเข้าที่แผ่นหลังขาวแล้วพยายามออกแรกดันให้อีกคนลุกขึ้นนั่งดีๆ เซฮุนกางเสื้อเชิ้ตที่เขาเอาออกมาจากตู้เสื้อผ้าเมื่อครู่ จับแขนเรียวสอดเข้าไปในแขนเสื้อทั้งสองข้างโดยมีความร่วมมือเล็กๆน้อยๆจากเจ้าของร่างที่ยังไม่ลืมตา เขาจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตทุกเม็ด ก่อนจะค่อยๆปล่อยให้ร่างบางเอนตัวลงนอน

 

เซฮุนดึงผ้าห่มที่อยู่แถวปลายเท้าของลู่หานขึ้นมา แล้วจัดการห่มให้เสร็จสรรพ

 

เซฮุนไปมอแล้วนะครับ ”

 

ร่างบางพยักหน้าเบาๆให้เซฮุนทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมา เขาก้มลงไปหอมแก้มนิ่มของลู่หานแรงๆทั้งสองข้าง กำลังจะลุกจากเตียง ก็มีมือเล็กมาจับที่ข้อมือของเขาเอาไว้

 

ตั้งใจสอบนะเซฮุน

 

ครับที่รัก










 

ร่างสูงสมส่วนของผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นอดีตเดือนคณะสถาปัตย์ เดินออกจากห้องสอบด้วยท่าทางสบายๆ เนื่องจากทำข้อสอบได้ผ่านฉลุย เรื่องนี้เซฮุนคงต้องยกความดีความชอบให้กับแฟนคนสวยของเขาที่บังคับให้เขาก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือสอบ ตั้งใจเช้ายันค่ำ แถมยังมีกำลังใจดีๆจากเมื่อคืนอีก บอกเลยว่าถ้ามีข้อสอบสักร้อยข้อ เซฮุนก็คงจะตอบถูกทั้งหมดหนึ่งร้อยข้อนั้นแหละ

 

“ มึงจะกลับเลยใช่ปะ ”

 

“ เออ ลู่หานอยู่ที่ห้อง พวกมึงล่ะ ”

 

เซฮุนหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนที่เดิมตามเขามาอยู่ตลอดทาง ตั้งแต่ออกจากห้องสอบ จริงๆจะเรียกว่าเดินตามเขาก็คงไม่ถูก เพราะยังไงพวกเขาก็ต้องเดินลงไปทางเดียวกันอยู่แล้ว

 

“ อือ เดี๋ยวกลับเลย ”

 

“ พี่เซฮุน ”

 

ในขณะที่เซฮุนกำลังคุยกับชานยอลและจงอิน ก็มีเสียงของผู้หญิงที่เรียกชื่อเขาอยู่ทางด้านหลัง ร่างสูงหันตัวกลับไปมอง ก็พบกับน้องรหัสตัวเองยืนกอดอกมองเซฮุนอยู่

 

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเพื่อเป็นการถามถึงการมาของไอรีน แล้วยิ่งไอ้การมายืดกอดมองเขา ทำหน้าเหมือนกำลังโกรธอะไรเซฮุนสักอย่างแบบนั้นอีกมันหมายความว่ายังไงกัน

 

“ ทำไมเมื่อเช้าพี่ไม่มารับไอรีนล่ะคะ ”

 

“ หื้ม เซฮุน เดี๋ยวนี้มึงมีหน้าที่เป็นคนขับรถแล้วหรอวะ ”

 

เสียงที่ตอบกลับคนตัวเล็กเพียงหนึ่งเดียวกลับไม่ใช่คนที่เธอต้องการคำตอบ แต่กลับเป็นจงอินเพื่อนของร่างสูง ที่ตอนแรกยืนอยู่ด้านหลังเซฮุน ก็รีบก้าวเท้ามายืนพาดแขนไว้ที่ไหล่ของเพื่อนตัวสูง

 

เซฮุนหันไปมองจงอินที่พูดจาหาเรื่องชวนให้คนตัวเล็กหงุดหงิด เขาจับแขนเพื่อนที่พาดไหล่ของตัวเองออกไป ก่อนจะหันไปสนใจน้องรหัสที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า

 

“ พี่บอกหรอว่าจะไปรับ ”

 

“ แต่พี่ก็อ่านแล้วนี่ อ่านแล้วก็แปลว่าจะมารับไม่ใช่หรอ ”

 

คือเมื่อคืนหลังจากที่ลู่หานบอกว่าไอรีนทักมา เขาก็แค่อ่านแล้วก็ไม่ได้สนใจข้อความนั้นต่อ อันนี้เซฮุนยอมรับว่าตัวเองก็มีส่วนผิดที่ไม่ได้ตอบกลับไปไง เขาก็ลืมคิดไปว่าถ้าจะไม่ไปรับอย่างน้อยเขาก็ควรส่งไปบอกอีกคน แล้วตอนนั้นคือลืมไง ลืมจริงๆ เพราะเอาแต่สนใจง้อแฟนตัวเองอยู่

 

“ พี่ขอโทษ จริงๆพี่น่าจะส่งไปบอกว่าพี่ไปรับไม่ได้ ”

 

“ ถ้าเมื่อเช้าไม่มารับ ตอนนี้ก็ควรไปส่งใช่ไหมคะ ”

 

ร่างเล็กเห็นว่าท่าทีของพี่รหัสดูจะใจเย็น ไม่ขี้รำคาญเหมือนทุกครั้ง มันก็เป็นโอกาสดีนี่ที่เธอจะได้ให้พี่เซฮุนไปส่ง ก็ในเมื่อร่างสูงก็เป็นคนบอกเองว่ามันเป็นความผิดของเขา พี่รหัสของเธอก็ต้องทำอะไรไถ่โทษที่เมื่อเช้าปล่อยให้เธอรอจนเกือบเข้าห้องสอบไม่ทัน

 

“ งั้นเดี๋ยวไปส่ง ”

 

“ ไหนมึงว่าจะกลับห้องไปหาแฟนไง เดี๋ยวกูไปส่งน้องมึงให้ก็ได้นะ ”

 

ชานยอลรีบอาสารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนเพื่อนทันที หลังจากที่เห็นเพื่อนตัวดำมันขยิบตายิกๆส่งมาให้ เขารู้ว่าจงอินมันพยายามขัดขวางไม่ให้คู่สายรหัสคู่นี้มันอยู่ด้วยกันสองคน เพราะไอ้คนพี่มันก็มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว แต่ไอ้ที่ชานยอลไม่เข้าใจคือทำไมจงอินไม่รับอาสาไปส่งแทน มาใช่เขาต่อทำไม

 

“ เดี๋ยวกูไปส่งน้องเอง เมื่อเช้ากูไม่ได้ไปรับนี่ ”

 

“ ไอ้เซฮุน ”

 

“ แค่ไปส่ง ”

 

เมื่อพูดจบร่างสูงก็เดินหนีไปอีกทาง เขาพยักหน้าเรียกให้น้องรหัสของตัวเองเดินตามมาด้วยกัน เพื่อจะได้รีบๆพาไปส่งแล้วเซฮุนก็จะได้รีบกลับห้องสักที ป่านนี้แฟนของเขาบ่นหิวตายอยู่ในห้องแล้วมั้ง

 

 

 

เซฮุนเปิดประตูรถฝั่งคนขับ ก่อนจะเข้าไปนั่งในตัวรถ โดยประตูอีกฝั่งก็ถูกเปิดและตามด้วยร่างเล็กที่เข้ามานั่งภายในตัวรถเช่นกัน

 

รถออดี้คันสีดำถูกสตาร์ทและบังคับให้ขับเคลื่อนออกจากบริเวณลานจอดรถของคณะโดยเจ้าของของมัน

 

“ พี่คบกับคนนั้นแล้วจริงๆหรอ ”

 

“ คนไหน ”

 

“ ก็คนที่มีข่าวด้วยกันบ่อยๆไง ”

 

“ อืม คบแล้ว ”

 

จากหลายครั้งที่เซฮุนกับลู่หานไปไหนมาไหนก็จะมีคนคอยถ่ายรูปหรือต้องมาสนใจอะไรงี้ตลอดอะ  คือทั้งคู่เป็นทั้งเดือนและดาวคณะไง ถึงจะเป็นคนละมหาวิทยาลัยก็เหอะ แล้วทั้งสองคนก็ยังเป็นที่รู้จักของใครหลายคนอีก เลยกลายเป็นที่จับตามองอะไรทำนองนี้

 

บางคนก็คงจะอารมณ์เหมือนเชียร์ว่าเหมาะสมกัน คบกันแหละน่ารักดี ส่วนบางคนก็คงจะไม่โอเค แล้วก็อาจจะมีแช่งให้เลิกกันอะไรแบบนี้อะ

 

คนส่วนมากก็คงจะเข้าใจว่าเซฮุนกับลู่หานคบกันตั้งแต่ที่เซฮุนเอาของไปคืนลู่หานที่คณะแล้วมั้ง เพราะว่าหลังจากเหตุการณ์วันนั้นพวกเราก็ยังมีโอกาสที่จะติดต่อกันหรือได้เจอกันบ่อยๆ จึงทำให้มีคนเดากันไปเรื่อยว่าคบกันแล้ว ทั้งที่ความจริงทั้งคู่เพิ่งจะคบกันได้สักพักนี่เอง

 

“ ทำไมคนนี้ถึงคบล่ะ ปกติพี่ไม่ใช่พวกที่ต้องเอาตัวเองไปผูกมัดกับอะไรนี่ ”

 

“ ... ”

 

“ อืมม คนนี้มีอะไรดีนะ ”

 

ร่างเล็กยกนิ้วขึ้นมาเคาะริมฝีปากตัวเองไปมา ราวกับครุ่นคิดในสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่ เธอหันไปมองหน้าร่างสูงที่ตั้งใจขับรถอยู่ข้างๆ เธอรู้ว่าอีกคนได้ยินทุกคำพูดของเธอ พี่เซฮุนก็แค่ไม่อยากจะตอบ ไม่อยากจะอธิบายเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมานั้นแหละ

 

“ แต่ฉันว่าต่อให้ดีขนาดไหน ก็คงจะโดนพี่ทิ้งอยู่ดีนั้นแหละ ขนาดฉันที่ว่าดีแล้ว พี่ยังทิ้งได้เลยนี่ ผู้หญิงคนนั้นก็แค่รอให้หมดโปร ”

 

ไอรีนพูดทั้งที่สายตาตัวเองยังคงจับจ้องไปที่ผู้ชายคนเดิม ร่างสูงข้างกายของเธอตอนนี้เขาไม่เคยขอเธอคบด้วยซ้ำ เราคุยกันก็จริงเมื่อตอนที่ไอรีนเพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่ แล้วด้วยความที่เราทั้งคู่เป็นสายรหัสกันจึงได้มีโอกาสได้คุยกัน จึงทำให้ความสัมพันธ์มันมากกว่าพี่น้อง

 

เธอรู้ว่าพี่เซฮุนจะไม่มีทางหยุดเรื่องการมีคนอื่นๆ เพราะเซฮุนก็ทำแบบนี้กับทุกคน แล้วยิ่งตอนนั้นเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไอรีนจะเอาสิทธิ์ที่ไหนไปหึงไปหวงอีกคน ก็แค่คุยไปให้รู้ว่าคุยกันเท่านั้น จนผู้ชายคนนี้เป็นคนเดินออกไปจากความสัมพันธ์พวกนี้นั้นแหละ เรื่องทุกอย่างมันถึงได้จบลงจนถึงตอนนี้

 

“ ถึงแล้ว ”

 

น้ำเสียงแข็งกระด้างของเซฮุนทำให้น้ำตาที่เคยเอ่อคลออยู่ที่นัยน์ตาคู่สวยหายไปเพียงแค่เธอกระพริบตา สายตาคู่นั้นกลับมองอีกคนด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนจะเตรียมเปิดประตูรถ

 

“ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ”

 

ประตูฝั่งข้างคนขับถูกเปิดโดยมือเล็ก และร่างบางที่เคยนั่งอยู่ตำแหน่งนั้นก็หายไปพร้อมๆกับประตูรถที่ปิดสนิท เครื่องยนต์สตาร์ทออกทันที โดยไม่ได้สนใจว่าร่างบางที่เพิ่งลงจากรถไปเมื่อครู่จะขึ้นห้องแล้วหรือยัง

 

 

 

 

มือหนาเปิดประตูห้องที่คุ้นเคยของตัวเองออก ก่อนจะตามด้วยร่างสูงที่เดินเข้ามาในตัวห้อง เขากวาดสายตาไปทั่วห้องก็ยังไม่พบกับร่างบางที่ควรจะออกมานอนเล่นอยู่ที่โซฟากลางห้องได้แล้วในเวลาที่จวนจะบ่ายสอง

 

เซฮุนนำถุงอาหารและของต่างๆที่เขาแวะซื้อมาก่อนที่จะถึงห้องวางลงกับโต๊ะกระจกตัวเตี้ย แล้วก้าวเท้าเดินไปยังห้องนอนที่อยู่อีกฝั่ง มือหนาบิดกลอนประตูก่อนจะผลักมันเข้าไป เขามองไปที่เตียงโดยไม่ได้หันไปมองทางอื่นก็พบกับคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงอยู่แล้วจริงๆแบบที่คิดเอาไว้

 

เซฮุนเดินเข้าไปหาอีกคนที่นอนห่มผ้ามิดตัวเหลือแค่ศีรษะที่โผล่พ้นออกมาเท่านั้น ร่างสูงนั่งลงบนเตียงนุ่ม แต่ถึงกระนั้นอีกฝ่ายก็ยังไม่มีท่าที่ว่าจะรู้สึกตัวถึงการมาของเขา

 

“ ลู่หาน ”

 

ร่างสูงดึงผ้าห่มออกจากคนที่เอาแต่มุดหน้าลงกับหมอน มือหนาจับแก้มนิ่มเบาๆให้อีกคนได้รู้สึกตัว แต่เมื่อเขาได้สัมผัสแก้มนุ่มนิ่มของร่างบาง มันกลับร้อนกว่าปกติ เซฮุนใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากของลู่หาน จับที่มือที่แขน สำรวจร่างกายอีกคนก็พบว่าทุกส่วนบนตัวของลู่หานมันร้อนไปหมด ราวกับอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

เซฮุนรีบหันไปหยิบรีโมทแอร์และกดปรับอากาศภายในห้องให้สูงขึ้น เพื่อที่อีกคนจะได้ไม่หนาวและตัวสั่นหลังจากที่เขาดึงผ้าห่มออกจากตัว

 

“ ลู่หาน ลู่หานครับ ”

 

ร่างสูงเขย่าที่แขนของคนตัวเล็กเบาๆให้รู้สึกตัว ซึ่งอีกคนก็เหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว แต่ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นเท่านั้น ร่างบางพลิกตัวนอนหงาย มือเล็กควานหาผ้าห่มที่ลงไปกองอยู่บริเวณหน้าท้องของตัวเอง ก่อนจะดึงขึ้นมาห่มไว้แบบเดิม

 

“ ลู่หาน ลืมตาก่อน ”

 

“ อื้ออ ”

 

คนตัวเล็กที่หลับตาอยู่เมื่อได้ยินเสียงทุ้มแสนคุ้นหู ก็หรี่ตาขึ้นเล็กน้อยมองร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเธอบนเตียง ลู่หานขยับกายเข้าไปซุกที่หน้าท้องของแฟนตัวสูง ยกแขนเรียวกอดเอวอีกคนเอาไว้แน่น

 

“ ลุกบ้างหรือยังครับ ”

 

ร่างบางที่ซุกอยู่ที่หน้าท้องส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบ คือจริงๆลู่หานรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนสายๆแล้ว แต่อยู่ๆมันก็รู้สึกมึนหัวจนลุกไม่ขึ้น เลยคิดว่าถ้านอนต่ออีกสักหน่อยก็คงจะหาย แล้วก็นอนตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ที่เซฮุนกลับมาเนี้ยแหละ

 

“ งั้นนอนดีๆ เดี๋ยวเราไปเอาผ้ามาเช็ดตัว จะได้กินข้าวกินยานะ ”

 

ลู่หานที่ดูจะงอแงกว่าปกติกอดเอวหนาเอาไว้แน่นกว่าเดิม มือหนาจึงพยายามแกะแขนเรียวออกจากเอวตัวเอง แล้วจับให้อีกคนนอนดีๆ จากนั้นเซฮุนก็ลุกเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบผ้าสีขาวผืนเล็กออกมา ร่างสูงเดินไปที่ห้องน้ำ แล้วก็ใช้ผ้าผืนที่นำติดมือมาชุบน้ำและบิดมันจนหมาด

 

 

เซฮุนเดินกลับมานั่งลงบนเตียงข้างๆร่างบางอีกครั้ง เขาวางผ้าไว้ที่หน้าผากของแฟนตัวเล็ก ซึ่งอีกคนก็ลืมตาขึ้นมามองเขาทันที เซฮุนก็ไม่เคยดูแลคนป่วย แต่คิดว่าก็น่าจะแค่เช็ดตัวกินข้าวกินยาแล้วนอนก็พอแล้ว เพราะเขาก็ดูแลตัวเองแบบนี้

 

“ เรียกแบคฮยอนมาก็ได้ ”

 

เซฮุนเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าของอีกคนพูดขึ้น ส่วนในมือก็ยังคงใช้ผ้าเช็ดที่ลำคอของลู่หานเบาๆ

 

“ ตอนป่วยแบคฮยอนดูแลเรา ให้แบคฮยอนมาดูแลเราก็ได้ ”

 

“ เราก็ดูแลลู่หานได้ ”

 

ลู่หานขี้เกียจเถียง จึงได้แต่พยักหน้าส่งไปให้อีกฝ่ายเท่านั้น ก็ดูจากท่าทางของเซฮุนดูเหมือนคนไม่เคยเช็ดตัวให้ใครขนาดนี้ ให้เธอลุกไปอาบน้ำค่ามันก็เท่าๆกับที่เซฮุนเช็ดตัวให้นั้นแหละ

 

 

 

 

ร่างบางที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเซฮุนตั้งแต่เมื่อเช้า นั่งรออีกคนที่ลงไปหาซื้อโจ๊กใกล้ๆคอนโด ตอนแรกเธอก็บอกไปแล้วว่าทานพิซซ่าที่ซื้อมาก็ได้ จะได้ไม่ต้องลงไปซื้อ แต่อีกคนยอมที่ไหน ฟังลู่หานบ่นไม่ทันจบก็รีบเดินออกจากห้องและปิดประตูห้องหนีไปแล้ว เสียงก็ยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ ห้ามอะไรก็ไม่ฟัง

 

เสียงจากทางประตูห้องเรียกความสนใจจากร่างที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ตามมาด้วยร่างสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงโจ๊กในมือ เซฮุนเดินไปที่โซนครัวทันที ก่อนจะออกมาพร้อมกับถ้วยที่ใส่โจ๊กลงไปเรียบร้อยอยู่ในมือ

 

“ กินเร็ว จะได้กินยา ”

 

ลู่หานยื่นมือไปทางเซฮุนที่ยืนอยู่ มือหนาออกแรงดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ ก่อนจะตามด้วยตัวเองที่นั่งลงข้างๆ เซฮุนแกะซองในมือ แล้วดึงแผ่นเจลดูดซับความร้อนออกมา จากนั้นก็แปะไปที่หน้าผากของแฟนตัวเล็กที่นั่งเคี้ยวโจ๊กอยู่ข้างๆ

 

“ มันจืด นี่คนขายเขาลืมใส่เครื่องปรุงหรือป่าว ”

 

มือของเซฮุนเลื่อนไปกุมมือเล็กที่กำลังจับช้อนอยู่ในมือเอาไว้ เขาตักโจ๊กในถ้วยแล้วตักเข้าปากของตัวเอง เพื่อลองชิมรสชาติที่แฟนของเขาบอกว่าจืดชืดเหมือนแม่ค้าลืมปรุง

 

“ ก็ลู่หานป่วยอยู่ไง มันไม่จืดหรอก กินให้หมดนะครับ ”

 

“ ก็เซฮุนไม่ได้ป่วยนี่ เราบอกว่าจืดไง ”

 

นั้นไง

 

เซฮุนแทบอยากจะเอามือตบหน้าผากตัวเองแรงๆสักทีข้อหาไปเถียงคนป่วย ตอนนี้เขาคิดว่าเขารู้แล้วอะว่าควรจะตามใจอีกคนขนาดไหน เดี๋ยวโมโหขึ้นมาอีกไม่ยอมกินข้าวกินยาป่วยหนักกว่าเดิมขึ้นมาอีก

 

“ โอ๋ๆๆ ทนกินหน่อยนะครับ จะได้กินยาไง เดี๋ยวเรากินด้วย ลู่หานจะได้ไม่จืดคนเดียวเนาะ ”

 

เซฮุนจับถ้วยโจ๊กขึ้นมาวางไว้บนตักตัวเอง แล้วก็จัดการใช้ช้อนตักโจ๊กในถ้วยแล้วยื่นไปจ่อที่ปากเล็กๆนั้น ซึ่งอีกคนก็ยอมอ้าปากและทานมันโดยดี

 

 

หลังจากที่ลู่หานทานอาหารและยาเรียบร้อย เซฮุนก็จัดการพาอีกคนไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง เพราะอาการง่วงซึมที่เกิดจากฤทธิ์ยาเริ่มทำงาน

 

มือหนาดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาห่มตัวของร่างบางที่นอนกดโทรศัพท์อยู่ถึงแม้ว่าตาจะปิดแล้วก็ตาม

 

“ นอนได้แล้ว ค่อยตอบตอนตื่น”

 

ลู่หานพยักหนา แล้ววางโทรศัพท์ลงไว้ข้างหมอน ก่อนจะหลับตาที่พร้อมจะปิดอยู่ตลอดเวลาลงเบาๆ จากนั้นเธอก็ได้รับสัมผัสนุ่มนิ่มที่เกิดขึ้นบริเวณแก้มของเธอ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มแสนคุ้นหูตามมา

 

“ หายไวๆนะครับคนเก่ง ”

 

 

| To be continued |

Mind |   | 100 %

#FICMINDHH

 

ฉากคัทตามหาได้ที่ไบโอทวิต @beybearr นะคะ

คอมเม้นเบาๆกันหน่อยเด้อ

ฝากติดตามด้วยนะคะ อย่าลืมคอมเม้นหรือสกรีมได้ในทวิตให้กะลังใจเราด้วยนะ 

ขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ 

รักเด้อ 


 

 

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #1005 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 11:05
    หยุดเลยไอรีนไม่ดีๆ
    #1005
    0
  2. #958 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:11
    ไอรีนอย่ามาร้ายนะ!
    #958
    0
  3. #940 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:06
    โหหหหห ไอรีน กล้าพูดแบบนี้นะคะ แต่ลู่ป่วยเลยลูกกกก
    #940
    0
  4. #908 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 10:23
    ไอรีน รีบๆออกไปได้ละ เซเล่นจนลู่ป่วยเลย
    #908
    0
  5. #875 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:21
    นั่นไงว่าละ ยัยไอรีน
    #875
    0
  6. #821 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:19
    นั้นไง อดีตคู่ควงเป็นถึงน้องรหัส ถ้าลู่รู้นะ ไม่อยากจะคิดเลยยิ่งใกล้กันขนาดนี้ ไปรับไปส่งอีก
    #821
    0
  7. #713 mxhh (@nmoei_mj) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 03:22
    นังน้องรหัส นี่แค่อ่านผ่านจอยังรับรู้ได้ถึงความหายนะในอนาคต
    #713
    0
  8. #523 Muthita Thongpa (@luhanland777) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    รอค่าาาาา
    #523
    0
  9. #522 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 23:33
    อร้ายยยยย ฟินนน
    รำคาญไอรีน ออกไปไกลๆไป๊
    #522
    0
  10. #521 sxhun (@sxhun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:07
    ช่วงนี้เป็นไร เม้นก่อนหน้าจะเป็น 520 ตลอด555555555 เซฮุนคนร้ายกาจจะให้ลู่ปราบให้อยู่หมัด
    #521
    0
  11. #520 BMS9099_ (@BMS9099_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    รำคาญไอรีนอ่ะ เค้าไม่เลือกแล้วก็คือไม่เลือกยอมรับความจริงแล้ว แพ้แล้วพาลอ่ะ
    #520
    0
  12. #519 mojizii2 (@MoJiZii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 16:30
    ไอรีนเธอก็แค่น้องรหัสอย่ามาเจ๋อชิลู่หานนหานไวไวสิไปจัดการไอรีนน
    #519
    0
  13. #518 Jessica Jar (@bavonchunphimam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:25
    จะให้ไปรับไปส่งอยู่นั้นแหละ คิดจะทำอะไรกันแน่ เป็นแค่น้องรหัสอย่ามายุ่งวุ่นวายให้มาก ถ้าลู่รู้จะเป็นยังไงเซอย่าใจดีไปหน่อยเลย
    #518
    0
  14. #517 Ballerina320947 (@ballerina-petal) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:43
    ไอรีนจะต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ และไม่น่าพ้นเรื่องฮุนด้วย อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ เหอะ!...หายไวๆนะเสี่ยวลู่ของแม่ โดนจัดไปคืนเดียวถึงกับไข้ขึ้นเลย แรงมาก 55555555
    #517
    0
  15. #516 Ploynapapat_ (@Ploynapapat_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:48
    ชอบอ่าาาา ชอบความรักแบบนี้ อินตามมม
    #516
    0
  16. #515 bamby-miew (@asamaporn-miew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:30
    เอาไอรีนไปเก็บ555 รอค่า
    #515
    0
  17. #514 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:30
    ความใจดีของฮุนนี่น่าจะทำให้เกิดปัญหาแน่ๆ
    #514
    0
  18. #513 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    ฮุนอะต้องเด็ดขาดกว่านี้นะ เดี๋ยวลู่จะเข้าใจผิด
    #513
    0
  19. #512 sayy_94 (@aomlsakutof) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:32
    เหม็นความรักฮุนฮานอ่ะค่ะะ ส่วนไอรีนนี่เอาไปเก็บเถอะ ลำไยย
    #512
    0
  20. #511 mintterplease94 (@mintterplease94) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:31
    เอาไอรีนไปเก็บเถอะค่ะ อย่ามาอยู่เป็นมารความรักของพวกเขาเลย
    #511
    0
  21. #510 thick2 (@Thick) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:03
    อ่อ ที่แท้ก็คนคุยเก่านี่เองไม่เคยเป็นอะไรกันเลยนิ จะมาทำหวงทำไมยะหล่อน ไปไกลๆ ชิ่วๆ เซอย่าใจดีกับนางนักสิ รู้ใช่มั้ยว่านางมาร้ายอ่ะ ดูพูดถึงลู่สิ นังมารร้าย
    #510
    0
  22. #509 หมิงหมิง. (@nawattar) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:53
    ฮุนต้องเด็ดขาดเดี่ยวให้ลู่จัดการเลย
    #509
    0
  23. วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:15
    คุณเบค่ะ อย่าไปยุ่งกับเค้าเลยค่ะ เค้ากำลังรักกันดี อย่าทำให้แตกแยกเลย กราบบบบบบบ
    #508
    0
  24. #507 Cbbingg (@chalalaizaza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    เบื่อความใจดี
    #507
    0
  25. #506 karisyeol (@karisyeol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 08:45
    ฮือออพี่ฮุนใจดีเกินไป ควรจะพอดีๆนะพ่อควรรู้ด้วยว่าใครอยู่ฐานะไหน ไอรีนก็ด้วยกลับมาวุ่นวายพี่เขาทำไมถ้าทุกอย่างแย่ลงจะโกรธทั้งคู่เลย
    #506
    0