♡ M I N D | HUNHAN (end)

ตอนที่ 17 : Mind | 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    16 ก.ค. 60



MIND | | 14 

 

 

วันนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรกหลังจากผ่านการสอบมิดเทอมเสร็จ จนกระทั่งหยุดไปอีกสองอาทิตย์สำหรับคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งจากการที่ชาวคณะได้ผ่านทั้งกิจกรรมทั้งการเรียนมาอย่างเหน็ดเหนื่อยกันมามากพอสมควรแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ได้พักไปสองสัปดาห์เต็ม ทุกคนในคณะก็คงจะรู้สึกเหมือนได้ชาร์จแบตร่างกายจนเต็มที่และพร้อมสำหรับครึ่งเทอมหลังที่ต้องเจอ

 

รวมถึงร่างบางทั้งสามคนบนโต๊ะตัวยาวในโรงอาหารของคณะตอนนี้เช่นกัน พวกเธอนั่งทานข้าวกันอยู่ในช่วงเวลาของการพักเที่ยง วันนี้ทั้งสามคนมีเรียนตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น อาจารย์คงกะว่าจะอัดความรู้ทั้งหมดที่มีใส่สมองอันน้อยนิดที่ยังเติบโตไม่เต็มวัยของนักศึกษาจนหมด เพื่อใช้สำหรับการสอบไฟนอลที่กำลังจะมาถึงแน่ๆ

 

และแน่นอนว่าเวลาเรียนมันเป็นช่วงเวลาที่แสนน่าเบื่อสำหรับใครหลายคน มันทั้งทำให้ง่วงและทำให้หิวจึงพากันเกิดอาการวอกแวกกันอยู่บ่อยๆ ซึ่งนั้นแหละทำให้หลายคนไม่ได้ตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนและไปอ่านอย่างหนักหน่วงอีกทีในช่วงใกล้สอบทีเดียวเลย แบบที่ลู่หานกับแบคฮยอนมักจะทำกันอยู่บ่อยครั้ง ส่วนติวเตอร์จำเป็นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล ก็คยองซูคนเก่งของพวกเธอนั้นแหละ

 

“ แล้วกับจงอินตอนนี้เป็นไงบ้างวะ ”

 

เป็นแบคฮยอนเองที่รับอาสาเป็นผู้เปิดเรื่องราวที่ยังข้องใจตั้งแต่วันที่พวกเราไปดื่มกันที่บ้านของคยองซู จนถึงวันนี้ ก็คือตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้มีใครพูดถึงอะไรต่อจากนั้นอีก ซึ่งแน่นอนว่ามันคาใจเพื่อนที่เหลือไง

 

“ ก็ปกติ ไม่ได้มีอะไรดีไปกว่าเดิม ”

 

“ แล้วมีอะไรที่มันน้อยลงกว่าเดิมไหม ”

 

คราวนี้เป็นเสียงหวานของร่างบางที่สูงที่สุดในกลุ่ม ถึงแม้ว่าจะประมาณสองเซนติเมตรก็เหอะ

 

ลู่หานนึกถึงวันนั้นที่เธอถามเรื่องจงอินกับเซฮุน คำตอบของแฟนตัวสูงยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นห่วงคยองซูอยู่เหมือนกัน เราไม่รู้เลยว่าจงอินกำลังคิดอะไรอยู่ และผู้ชายคนนั้นจริงจังกับเพื่อนของเธอมากมายขนาดไหน คือเอาจริงๆถ้าไม่จริงจังไม่ชัดเจนต่อกัน จะเสียเวลาคุยกันไปทำไม ปล่อยให้อีกฝ่ายไปเจอคนที่ไม่ทำให้เรารู้สึกคลุมเครือแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือยังไง

 

ลู่หานไม่ได้อยากเห็นเพื่อนเสียใจบ่อยๆหรอกนะ แต่ครั้นจะไปบอกมันว่าเลิกคุยไปเถอะ คนที่ไม่มีแต่ความชัดเจนให้กับเรา แบบนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่อง คือตอนมันคุยกัน ตอนที่มันชอบพอกัน มันก็รู้สึกแบบนั้นกันอยู่สองคน เราไม่ได้ไปอยู่ในเหตุการณ์กับพวกมันนี่ เราเองมันก็เป็นแค่คนนอกสำหรับเรื่องแบบนี้เท่านั่นแหละ

 

“ เท่าเดิม จงอินเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายอันนี้กูรู้มาตลอด แล้วไอ้ความคลุมเครือที่มีอยู่ตอนนี้มันก็เท่าเดิมเหมือนกัน ”

 

“ เอาหน่า ของแบบนี้อาจจะต้องการเวลามากๆไงมึง ”

 

แบคฮยอนที่นั่งข้างๆคยองซูเอื้อมมือไปแตะๆที่บ่าเล็กของเพื่อนเบาๆ เธอก็ไม่รู้จะแนะนำอะไรที่มันดีกว่านี้แล้วเหมือนกัน คนปลอบใจคนไม่เก่งแบบแบคฮยอนไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงด้วย จะสรรหาคำเก๋ๆมาทำให้คยองซูมันรู้สึกดีก็ทำไม่ค่อยเป็นหรอก ก็เลยทำได้แค่นี้เนี้ยแหละ

 

“ กินอิ่มยังอะ ขึ้นห้องไหมจะถึงเวลาเรียนละ ”

 

คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง พบว่าอีกสิบนาทีจะถึงเวลาเข้าเรียนคาบบ่ายแล้ว จึงรีบตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปากของตัวเอง แล้วหันไปเร่งลู่หานกับแบคฮยอนที่ยังนั่งเอื่อยเฉื่อยกันอยู่

 

“ เออไปดิ ”

 

ทั้งสามคนลุกจากโต๊ะตัวยาวที่นั่งอยู่เมื่อสักครู่ เดินไปเก็บจานเอาไว้บริเวณสำหรับที่เก็บของมัน หลังจากที่นักศึกษาทานเสร็จก็ต้องเอาไปเก็บไว้ที่นั่นนั่นแหละ ก่อนจะพากันเดินไปยังห้องเดิมที่พวกเธอเรียนอยู่เมื่อช่วงสายของวัน และยังคงจะต้องอยู่ในห้องนั้นจนถึงเย็นของวันอีกเช่นกัน

 

 

เมื่อเดินมาถึงห้องเรียนแล้วก็ยังไม่พบแม้แต่เงาของอาจารย์ผู้สอน พบเพียงแต่เพื่อนๆที่นั่งกินขนมและพูดคุยกันอย่างเฮฮาอยู่ก่อนแล้ว ลู่หานนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำหลังจากที่เพื่อนตัวเล็กทั้งสองคนของเธอนั่งกันก่อนเรียบร้อยแล้ว

 

มือเล็กดึงโทรศัพท์ที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งอยู่ นิ้วเรียวไล่อ่านการแจ้งเตือนต่างๆที่เธอยังไม่ได้กดอ่านมัน ลู่หานเลือกจิ้มเข้าที่หน้าแชทของคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน

 

ก็เซฮุนแฟนของเธอเองนั้นแหละ

 

เซฮุนไลน์มาตั้งแต่ตอนที่เธอทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารแล้ว แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลยไง เอาแต่กินกับสนใจเรื่องของคยองซูอยู่

 

Ohsehun : พักหรือยังครับ

Ohsehun : ยังไม่พักอีกหรอ นี่เที่ยงแล้วนะ

Ohsehun : คิดถึงแล้วนะเนี้ย

 

แล้วก็มีสารพัดสติ๊กเกอร์ต่างๆที่อีกฝ่ายส่งมาเป็นสิบๆ ราวกับอยากจะอวดสติ๊กเกอร์ลายใหม่ที่มีเพิ่มขึ้นมาทุกวันไม่ซ้ำลาย

 

นิ้วเรียวจิ้มลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วด้วยความเคยชิน ก่อนจะกดส่งข้อความไปให้อีกคนในเวลานี้ ทั้งที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเซฮุนจะตอบกลับมาอีกทีเมื่อไร

 

Luhan : ลงไปกินมาเมื่อกี้นี้เอง

Luhan : เราก็คิดถึงเซฮุนเหมือนกัน : )

 

 

 

 

 

ความน่าเบื่อของวันสิ้นสุดลงด้วยประโยคที่ว่า แล้วเจอกันใหม่ในสัปดาห์หน้านะครับทุกคน  ของอาจารย์ผู้สอน ก่อนที่ร่างสูงของชายวัยใกล้จะห้าสิบคนนั้นจะหายไปจากห้องที่ยังคงมีนักศึกษาพากันเก็บข้าวของลงกระเป๋าของตัวเอง

 

พอนักศึกษาพากันเดินออกมาจากห้องได้ ก็พบว่าภายนอกเกิดความผิดปกติทางฝนฟ้าอากาศอย่างแรง คือตอนนี้ฝนตกหนักมาก ตอนแรกที่อยู่ในห้องเรียนก็ไม่ได้ยินเสียงภายนอกเลยไง ทั้งเสียงไมค์ของอาจารย์ แล้วพอไม่มีเสียงไมค์ก็กลายเป็นเสียงของเพื่อนๆภายในห้องที่โหวกเหวกโวยวายกันเหมือนไม่เคยคุยกันมาเป็นปีอีก

 

ลู่หานยกข้อมือขึ้นดูเวลาบนหน้าปัดของนาฬิกาข้อมือ ซึ่งในขณะนี้เป็นเวลาสี่โมงจวนจะห้าโมงเย็นแล้วด้วย มือเล็กรีบดึงโทรศัพท์ของตัวเองในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูทันที ก็พบว่ามีสายเรียกเข้าที่เธอไม่ได้รับอยู่จริงๆด้วย

 

ยังไม่ทันที่นิ้วเรียวจะสไลด์โทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่ขึ้นว่าไม่ได้รับ เครื่องมือสื่อสารในมือของเธอก็สั่นขึ้นมาสะก่อน

 

“ ฮัลโหล ”

 

นิ้วเรียวสไลด์ลงบนหน้าจอเพื่อรับสาย ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูแล้ววิ่งไปหาที่เงียบๆและที่ที่พอจะสามารถหลบละอองฝนได้เพื่อคุยกับปลายสาย

 

(“ ลู่หานอยู่ไหน ”)

 

“ เราอยู่หน้าห้องเรียนอะ อาจารย์เพิ่งปล่อย นี่อยู่ไหน ”

 

เสียงฝนที่แทรกเข้ามาพร้อมๆกับเสียงทุ้มของปลายสายยิ่งทำให้ลู่หานแน่ใจว่าอีกคนต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ หรือไม่ก็ต้องมารอรับเธออยู่ที่มอแล้วอยู่ที่ไหนสักที่

 

(“ อยู่ใต้ตึกคณะเนี้ยแหละ ลงมา ”)

 

“ ทำไมถึงไวจัง เออๆ เดี๋ยวเรารีบลงไป ”

 

พอกดวางสายจากอีกคนเรียบร้อย ลู่หานก็เดินไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่ยังคงยืนรอเธออยู่ที่หน้าห้องห้องเดิม แล้วก็ตัดสินใจว่าจะพากันเดินลงบันไดไปชั้นล่าง เนื่องจากตอนนี้คนต่อแถวขึ้น-ลงลิฟท์เยอะมาก อีกอย่างชั้นที่พวกเธอเรียนอยู่ก็แค่ชั้นสามเอง ขี้เกียจไปต่อแถวกว่าจะได้ลงก็คงหกโมงเย็นอะแหละ

 

 

 

เดินลงมาจนถึงชั้นล่างสุดของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ก็พบว่ามีคนยืนกันอยู่เยอะพอสมควร คงจะรอเวลาให้ฝนมันเบาลงกว่านี้ถึงจะได้เดินออกจากตึก

 

แต่ถึงแม้ว่าคนจะเยอะขนาดไหน นัยน์ตาคู่สวยก็ยังคงมองเห็นแฟนตัวสูงเป็นอันดับแรก เพราะตัวสูงขนาดนั้นแถมยังใส่ชุดนักศึกษาถูกระเบียบผิดกับคณะของเธอที่บางคนใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ก็มาเรียนกันได้แล้ว หรือถ้าจะเอาให้หรูหน่อยก็อย่าลืมเสื้อช็อปของคณะติดมาด้วย

 

และแน่นอนว่าเมื่อคนแปลกหน้ามายืนอยู่ในคณะทั้งคน แถมยังเป็นคนดังของมอบ้านใกล้เรือนเคียงอีก ย่อมตกเป็นเป้าสายตาให้กับทั้งผู้หญิงและผู้ชายหลายคนที่ยืนหลบฝนกันอยู่เป็นเรื่องปกติ

 

ร่างบางเดินไปหาร่างสูงที่ยืนรอเธออยู่ติดกับเสาต้นใหญ่ คงกะจะให้มันบังร่างใหญ่ๆของตัวเองไว้สินะ เผื่อว่าตัวเองจะได้ไม่เป็นจุดเด่นมากนัก แต่ไม่หรอก มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

เมื่อลู่หานเดินจนใกล้จะถึงตัวของเซฮุน มือหนาก็ยื่นไปข้างหน้าและแบมือรอรับอีกฝ่ายเอาไว้ พออีกคนเห็นก็วางมือเล็กลงบนฝ่ามือหนาทันที ราวกับว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ

 

“ พวกมึงกลับยังไง ”

 

ลู่หานหันไปถามเพื่อนตัวเล็กทั้งสองคนที่เดินตามกันมาตลอดทาง แบคฮยอนกับคยองซูหันไปทักทายเซฮุนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองด้านนอกอาคารที่ตอนนี้ฝนเริ่มเบาลงมาบ้างแล้ว

 

“ เดี๋ยวกูมีคนมารับอะ ”

 

ลู่หานพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะจากการที่คยองซูใช้คำว่า คน แทนชื่อของบุคคลคนนั้น เพื่อนทั้งสองก็พอจะเข้าใจในทันทีว่าคยองซูมันหมายถึงใคร

 

“ แล้วมึงอะแบคฮยอน ”

 

“ กูก็เหมือนกัน เดี๋ยวมีคนมารับ ”

 

“ หื้ม ”

 

ทั้งลู่หานและคยองซูรีบหันไปมองหน้าเพื่อนทันทีที่ได้ยินคำตอบ นี่แบคฮยอนมันแอบไปคุยกับใครที่ไหนแล้วไม่บอกเพื่อนหรือป่าว หรือว่าถ้าจะให้คิดไปอีกทางว่าเพื่อนที่ไหนมารับมันก็คงจะเป็นไปไม่ได้แน่นอน แบคฮยอนคุยได้กับทุกคนก็จริงแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไปไหนมาไหนได้กับทุกคน

 

“ เพื่อนตอนมอปลายอะ ”

 

“ อ๋อ แล้วนี่จะกลับห้องเลยไหม ”

 

แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ และลู่หานก็พยักหน้าให้เบาๆเช่นกัน แบคฮยอนมันอาจจะไปไหนต่อกับเพื่อนคนนั้นก็ได้ ลู่หานเองก็ขี้เกียจจะเซ้าซี้ เธอหันไปหาร่างสูงที่ยืนจับมืออยู่ข้างๆ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนเพราะส่วนสูงของเราทั้งคู่ไม่เท่ากัน

 

“ ไปเลยปะ ฝนเริ่มเบาแล้ว ”

 

ร่างสูงพยักหน้าส่งกลับมา ลู่หานก็หันกลับไปบอกลาเพื่อนทั้งสองคนเสร็จสรรพ ก่อนที่พวกมันจะเดินแยกไปอีกทาง ส่วนเธอกับแฟนตัวสูงก็พากันเดินออกมาบริเวณแถวๆหน้าตึกที่ยังคงอยู่ในร่ม

 

“ จอดรถไว้ไหน ”

 

“ แถวๆสนามบอลอะ มันไม่มีที่จอด ”

 

“ ว่าแล้วว่าทำไมตัวเปียกขนาดนี้ ”

 

มือเล็กอีกข้างที่ว่างอยู่จากการกุมมือ จับๆไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่าย ซึ่งตอนนี้เสื้อมันแนบติดไปกับลำตัวของร่างสูงอีกด้วย ทำให้เห็นแผ่นหลังกว้างพายใต้เสื้อตัวบางจนหมด

 

และยิ่งไอ้คนเยอะๆแบบนี้นี่แหละ ทำให้ทุกการกระทำ ซึ่งก็รวมถึงเสื้อสีขาวที่แนบไปกับลำตัวของร่างสูงจนไม่เหลืออะไรแล้ว ก็ย่อมตกเป็นเป้าสายตาอย่างดีให้กับคนใต้ตึกอีกเนี้ยแหละ โคตรไม่ชอบเลยเวลาเป็นจุดเด่นอะไรแบบนี้ ก็เข้าใจนะ ว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ใครๆก็ต้องจับตามอง เพราะคนตัวสูงก็เป็นถึงคนดังในของมอนั้น ส่วนคนร่างบางก็เป็นอดีตดาวของคณะนี้อีก

 

“ ไปกันเหอะ คนมองเยอะ ”

 

ขาเรียวเตรียมจะก้าวลงบันไดเพียงไม่กี่ขั้นของตัวอาคารแล้ว แต่มือหนาที่จับกันไว้ก็ดึงรั้งไว้สะก่อน ทำให้ร่างบางหันกลับไปมอง

 

“ คลุมนี่ก่อน ”

 

เซฮุนดึงเสื้อกันฝนสีใสที่พับอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเองออกมา มือหนาจับมันกางออกจนเห็นเป็นรูปทรง เขาแกะกระดุมทุกเม็ดออก จากนั้นร่างสูงก็เดินมายืนอยู่ข้างหลังร่างบางแล้วก็กางเสื้อออกจนกว้างเตรียมจะให้ลู่หานใส่แขนเข้าไปทีละข้าง แต่ร่างบางกับหันหน้ากลับมาหาคนที่ยืนซ้อนหลังตัวเองอยู่

 

“ มีเสื้อกันฝนแล้วทำไมไม่ใส่มา ”

 

“ เดี๋ยวมันเปียกก่อนลู่หานจะใส่ไง หันไปเร็ว ไหนว่าคนมองเยอะ ”

 

ลู่หานไม่ได้ตอบอะไรคนตัวสูงไป สายตาเหลือบมองคนในคณะซึ่งก็พบว่ามีสายตานับหลายคู่แอบมองการกระทำของพวกเราทั้งคู่อยู่ นัยน์ตาสวยกลับมาจ้องคนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะยกแขนขึ้นมายืนกอดอก

 

“ เดี๋ยวไม่ทันรอบหนังนะครับ ”

 

ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆที่เธอยอมใจอ่อนให้กับเซฮุนเวลาพูดจาเพราะๆอีกแล้ว เธอหันหลังให้กับคนตัวสูงก่อนจะกางแขนเรียวทั้งสองข้างออกให้อีกฝ่ายสวมแขนเสื้อเข้ามา และเมื่อใส่เสร็จเรียบร้อยนิ้วเรียวก็จัดการติดกระดุมเสื้อ โดยมีมือหนายกหมวกที่ติดกับเสื้อกันฝนขึ้นสวมให้กับแฟนตัวเล็ก

 

“ ปะ ”

 

มือหนาอ้อมไปจับที่เอวบางเอาไว้ แล้วพากันเดินฝ่าฝนที่ยังคงตกปรอยๆอยู่ไปยังรถของเซฮุนที่จอดอยู่บริเวณข้างๆสนามบอลของคณะ

 

 

 

 

 

รถออดี้คันสีดำเคลื่อนเข้าจอดบริเวณลานจอดรถของห้างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากทั้งสองมหาวิทยาลัย คนในรถทั้งคู่พากันลงจากรถ และเดินเข้าไปในตัวห้าง

 

“ เราหิวแล้วอะ ไม่ดูหนังแล้วได้ไหม ไปหาอะไรกินกัน ”

 

“ โอเคครับโอเค ”

 

ร่างสูงเปลี่ยนเส้นทางเดินทันที จากที่ตอนแรกจะเดินไปที่หน้าโรงภาพยนตร์เพื่อจะไปดูหนังเรื่องที่ร่างบางข้างๆตั้งใจจะมาดูให้ได้ แต่เมื่ออีกคนพูดแบบนั้นรายการดูหนังของเราก็เป็นอันยกเลิก มือหนาจับมือคนข้างๆเดินมายังบริเวณที่มาร้านอาหารมากมายให้เลือก

 

“ ลู่หานอยากกินอะไรอะ ”

 

“ พิซซ่ามะ วันนั้นเซฮุนซื้อไปแล้วเราป่วยยังไม่ได้กินเลยอะ ไปซื้อโจ๊กจืดๆอะไรมาก็ไม่รู้ ”

 

ร่างบางบ่นถึงเรื่องคราวก่อน ที่วันนั้นเซฮุนซื้อพิซซ่าเข้าไปกะว่าลู่หานตื่นมาคงจะหิวมากแน่ๆ แต่พอเปิดประตูห้องไปกลับเจออีกคนนอนซมอยู่ เขานี่ก็รีบไปซื้อโจ๊กให้เลยดิ เอาจริงตอนนั้นโจ๊กมันก็ไม่ได้จืดมากมายอะไร แต่ลิ้นคนป่วยอะ กินอะไรมันก็ไม่อร่อย

 

“ ปะๆ ถ้างั้นวันนี้กินให้หมดร้านเลยเดี๋ยวป๋าเลี้ยงเอง ”

 

มือหนาปล่อยมือจากการกุมมือเล็กออก แล้วยกแขนขึ้นพาดไปที่ไหล่แคบของลู่หาน ก่อนจะพาเดินเข้าร้านพิซซ่าร้านดัง

 

 

 

หลังจากที่สั่งเมนูอาหารจนตอนนี้เมนูที่สั่งไปมาเสิร์ฟจนครบทุกรายการแล้ว ลู่หานก็รีบจัดการสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทันที คือตอนนี้มันหิวมากจริงๆ ทานข้าวไปเมื่อกลางวันจนเวลานี้มันจะหกโมงเย็นอยู่แล้วก็ต้องหิวมากเป็นธรรมดาอะ ปกติถ้าเรียนยาวๆแบบนี้เธอจะชอบซื้อขนมแอบเอาขึ้นไปกินในห้องเรียน แต่เมื่อกลางวันลืมอะลืมจริงๆ เลยต้องหิวแบบนี้ไง

 

พอมาถึงลู่หานก็เอาแต่กินจนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แม้กระทั่งแฟนที่นั่งอยู่ตรงหน้า จนกระทั่งตอนนี้อิ่มแล้วไง สั่งมาสะเยอะเพราะตอนแรกมันหิว ทั้งๆที่ก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนกินไม่เยอะ แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรไง คิดแต่ว่าสั่งมาไว้ก่อน ป๋าบอกจะเลี้ยงเองนี่

 

“ เซฮุน เซฮุนว่าจงอินเป็นคนคุยเยอะปะ ”

 

หลังจากที่ตัวเองอิ่มแล้ว แขนเรียวก็ยกขึ้นมานั่งเท้าคางมองแฟนตัวสูงกำลังทานสปาเกตตี้ในจานตัวเอง แล้วอยู่ๆเรื่องของเพื่อนตัวเองก็แวบเข้ามาในหัว ทำให้รู้สึกว่าปล่อยผ่านไปไม่ได้แล้วคราวนี้ ต้องรู้ให้ได้ว่าจงอินเป็นคนยังไง กลัวว่าคยองซูมันจะถลำลึกไปมากกว่านี้ แล้วจะรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ด้วย

 

เซฮุนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าแฟนตัวเองที่นั่งจ้องหน้าตัวเองอยู่ก่อนแล้ว มือหนาเอื้อมไปเช็ดที่ขอบปากของร่างบางที่เลอะซอสอยู่ ซึ่งอีกฝ่ายก็นั่งเฉยๆให้เขาเช็ดมันออก

 

“ ถามถึงมันอีกแล้ว ”

 

“ ก็อยากรู้ไงว่าจงอินเป็นคนยังไง ”

 

เซฮุนเลิกคิ้วขึ้นทันทีที่ลู่หานบอกว่าอยากรู้ว่าจงอินเป็นคนยังไง ร่างบางถามเรื่องจงอินกับเขามาตั้งแต่วันพุธแล้ว แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะเหมือนว่าเขาก็ไม่ค่อยอยากจะตอบ ก็ใครมันจะไปชอบให้แฟนตัวเองพูดถึงผู้ชายคนอื่นล่ะ ถึงแม้ว่าจงอินมันก็เพื่อนของเซฮุนก็เหอะ

 

“ เราไม่ได้ชอบจงอินแล้วกัน ถามเผื่อคนอื่น ”

 

“ คนอื่นนี่ใครอะ ถ้าคนอื่นไม่ใช่คยองซูมันไม่เอาหรอก ”

 

พอได้ยินว่าลู่หานถามเผื่อคนอื่นก็รู้สึกว่าค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย แล้วก็ก้มหน้าทานสปาเกตตี้ตรงหน้าของตัวเองต่อ

 

“ ทำไมอะ ทำไมต้องคยองซู ”

 

“ ก็จงอินมันชอบคยองซูอะ ชอบเขาแต่ไม่ทำอะไรเลย ชาตินี้มันคงจะได้เขาเป็นแฟนหรอก ”

 

จงอินมันชอบคยองซูตั้งแต่ตอนแรกๆที่เขาเริ่มรู้จักกับลู่หานแล้ว ตั้งแต่ตอนนั้นเซฮุนก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรคืบหน้าเลย ทั้งๆที่มีโอกาสได้อุ้มคยองซูขึ้นรถตอนเมายันไปส่งถึงห้องลู่หานแล้วนะ เซฮุนก็คิดเหมือนกันว่าจงอินมันป๊อดหรือมันอะไรของมัน

 

ลู่หานถึงกับขมวดคิ้วตอนที่เซฮุนบอกว่าจงอินยังไม่คิดจะทำอะไร อ่าว แล้วคือยังไง สรุปคือเพื่อนของเธอละเมอหรือจงอินคุยกับคยองซูโดยที่เซฮุนไม่รู้หรอ

 

“ แล้วจงอินไม่ได้คุยกับคยองซูอยู่หรอ ”

 

“ ก็ไม่เห็นมันเคยเล่าอะไรนะ ”

 

 

 

 

 

หลังจากที่ทานอาหารกันจนเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่เดินเที่ยวกันอยู่สักพักก็พากันเดินออกจากห้างไปยังบริเวณลานจอดรถของห้าง เดินตรงไปยังรถคันสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลมากนัก ก่อนที่จะหยุดอยู่ที่รถออดี้คันสีดำของเซฮุน หลังจากนั้นรถก็ถูกเคลื่อนออกไปโดยเจ้าของของมัน

 

ในช่วงเวลาที่ใครๆก็พากันกลับบ้านแบบนี้ แน่นอนว่าส่งผลต่อการจราจรบนถนนจนแทบไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย ทั้งที่จริงๆแล้วคอนโดของลู่หานก็อยู่ไม่ได้ไกลจากห้างที่พวกเราไปเดินมาเมื่อสักครู แต่พอเลี้ยวรถออกมาจากห้างปุ๊บ ล้อหน้ารถของเซฮุนเหยียบลงบนพื้นถนนปั๊บ คนในรถก็เห็นทันทีว่ารถติดยาวมากและก็คงต้องใช้เวลาพอสมควรที่จะอยู่บนท้องถนนในเวลานี้

 

เนื่องจากว่าก่อนจะถึงทางเลี้ยวเข้าซอยคอนโดของลู่หานต้องผ่านไฟจราจรก่อน จึงทำให้เป็นเรื่องยากกว่าที่เราจะผ่านเส้นทางนี้ไปได้

 

“ อิ่มอะ พุงลู่หานจะแตกแล้วเซฮู๊นนน ”

 

“ ก็กินให้มันอ้วนๆบ้างเหอะ ผอมจะแย่แล้ว ”

 

“ เซฮุนไม่รู้อะไร พุงเราโตจะตายไม่เชื่อจับ ”

 

มือเล็กดึงมือหนาข้างที่ว่างอยู่มาจับบริเวณท้องของตัวเองที่ตอนนี้มันโตมากแล้วจากเวลาปกติ สาเหตุก็เพราะวันนี้ที่กินเยอะเกินความจุของตัวเองเนี้ยแหละ

 

“ ไอ้เว่อร์ เรายังไม่รู้สึกว่ามีอะไรนูนขึ้นมาเลย ”

 

เพราะอะไรที่มือของเซฮุนสัมผัสไม่ได้ถึงใหญ่โตที่ท้องของลู่หาน เธอเลิกสนใจท้องของตัวเอง แล้วหันไปมองกระจกด้านข้างฝั่งตัวเอง ซึ่งก็ไม่ได้พบวิวอะไรหรอก พบแต่รถ มองไปข้างหน้าก็มีแต่รถ มีรถเต็มถนนนั้นแหละ

 

“ สอบวันนี้เป็นไง ”

 

ในเมื่อมองไปทางไหนก็มีแต่รถ จึงเลือกที่จะหันไปมองคนข้างๆที่สายตาคมยังคงมองไปทางข้างหน้าเพื่อรอสัญญาณไฟจราจรเป็นสีเขียว

 

“ สบ๊าย ”

 

“ ขี้โม้ ”

 

วันนี้เป็นวันที่เซฮุนสอบวันสุดท้ายของการสอบมิดเทอม ครั้งนี้เขามั่นใจมากว่าเกรดคงจะออกมาดีจนพ่อกับแม่ตกใจ จะไม่ให้ดีได้ไงในเมื่อมีคนมาคอยคุมเขาอ่านหนังสืออยู่แทบจะทุกวิชาก่อนสอบ แต่ทั้งหมดนี้ก็คงเป็นเพราะเซฮุนเอง ที่เชื่อฟังแฟนตัวเองเสียยิ่งกว่าอาจารย์ในห้องเรียน

 

สัญญาณไฟจราจรขึ้นเป็นสีเขียว ทำให้รถหลายคันที่อยู่ด้านหน้าของเซฮุนเคลื่อนตัวออกไป และตามด้วยรถของเขาเองด้วย พอใกล้จะถึงทางเลี้ยวเข้าซอยคอนโดของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ร่างสูงก็เปิดไฟเลี้ยว และเคลื่อนรถเข้าไปทันที

 

 

รถคันสีดำของเซฮุนเคลื่อนเข้าจอดบริเวณหน้าคอนโดของแฟนตัวเล็ก ลู่หานเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าและเสื้อช็อปของตัวเองที่วางอยู่เบาะด้านหลังที่เราทั้งคู่นั่งอยู่ ก่อนจะหันไปสำรวจอีกทีว่าไม่ได้ลืมอะไรแล้ว

 

“ เราไปแล้วนะ ”

 

“ ... ”

 

“ ถึงห้องแล้วก็รีบอาบน้ำสระผมเลยนะ เดี๋ยวไม่สบาย ”

 

ว่าแล้วมือเล็กก็รีบยกขึ้นจับๆที่หน้าผากของร่างสูงทันที ก่อนจะเลื่อนลงมาจับแขนของเซฮุนเพื่อสำรวจอุณหภูมิในร่างกายของอีกคนว่าตัวร้อนหรือป่าว

 

“ พรุ่งนี้ลู่หานเรียนกี่โมง ”

 

“ เรียนเช้าเลิกบ่าย เดี๋ยวตอนเช้าเราไปกับแบคฮยอนคยองซู ตอนบ่ายๆเซฮุนค่อยมารับเราแล้วกัน รู้ไหม ”

 

มือเล็กทั้งสองข้างเลื่อนไปกุมแก้มทั้งสองข้างของเซฮุนเอาไว้ แล้วจับส่ายไปส่ายมาด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

“ จะลงรถแล้วต้องทำยังไงก่อนครับ ”

 

ลู่หานเบะปากส่งไปให้เซฮุนทีหนึ่ง ก่อนจะดึงใบหน้าของร่างสูงที่เธอกุมเอาไว้อยู่เข้ามา แล้วใช้ริมฝีปากตัวเองจุ๊บๆที่ริมฝีปากของอีกคนซ้ำๆ แล้วจึงผละออกมา

 

“ ไปแหล่ว อาบน้ำเสร็จก็โทรมานะ ”

 

“ ครับ ”

 


| To be continued |

Mind |   | 100 %

#FICMINDHH


เปิดจองฟิคแล้วนะคะทุกคน เข้าไปอ่านรายละเอียดได้เด้อ



ดึกแล้วนอนได้แล้วเด็กๆ มาแอบดูคนเข้ารักกันทำไมดึกๆ

ฝากติดตามด้วยนะคะ อย่าลืมคอมเม้นหรือสกรีมได้ในทวิตให้กะลังใจเราด้วยนะ 

ขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ 
รักเด้อ 


 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #961 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:34
    น่ารักกก
    #961
    0
  2. #956 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 18:55
    งื้อออออออ น่ารักอะ ลุ้นกับคู่จงอินกับคยองซูมากค่ะ ยังไงคะยังไง?~
    #956
    0
  3. #910 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 11:18
    งุ้ยยย น่ารักจังว่ะ
    #910
    0
  4. #877 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:37
    จงอินรีบขอคยองคบเลย
    #877
    0
  5. #833 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 11:08
    จงอินกับคยองซู นี่ยังไงกันน้า!!! แต่หวานมากๆๆๆๆ เขิน
    #833
    0
  6. #823 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 20:47
    ขอให้หวานนานๆอย่าได้มีมารผจญ
    #823
    0
  7. #715 mxhh (@nmoei_mj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 03:37
    น่ารักกก ขอได้มั้ยผู้ชายของเทอลู่หาน
    #715
    0
  8. #597 khwanLH (@khwanLH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:26
    โคตรเขินเลยอ่ะ เซฮุนน่ารัก ลู่หานก็น่ารัก ทั้งเขิน ทั้งฟินเลย 5555
    #597
    0
  9. #596 bamby-miew (@asamaporn-miew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 17:52
    โอ้ยย อ่านเเล้วเขิน ชอบนิสัยผู้ชายเเบบเน้
    #596
    0
  10. #594 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 23:54
    น่ารักอ่ะ
    #594
    0
  11. #592 Mii ' SB (@jamzysiska) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 08:06
    น่ารักมากค่ะ ฮือออออ
    #592
    0
  12. #589 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    ชอบอ่ะ หวานกันน่ารัก
    #589
    0
  13. #588 HH140555 (@HH140555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:54
    หวานนานๆจนถึงตอนจบเลยนะคะ
    #588
    0
  14. #587 sxhun (@sxhun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:54
    อะไรเนี้ย หวานกันเข้าปาย
    #587
    0
  15. #586 pupeya. (@pupe) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    หวานมากเว่อออออ
    #586
    0
  16. #585 penny_wyf (@penny_wyf) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:38
    หวามมากเว่ออออ
    #585
    0
  17. #583 Ploynapapat_ (@Ploynapapat_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 19:18
    อยากขอพรให้ไรท์ไม่มีอะไรทำทั้งวันแล้วเอาเวลามาลงกับฟิค5555555. นี่นั่งรอนอนรอเลยยย สนุก ชอบบบ
    #583
    0
  18. #582 sayy_94 (@aomlsakutof) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 16:45
    ฮืออ หวานมากกกก
    #582
    0
  19. #580 prsh (@ohlu_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:36
    น่ารักกกกก ชอบความเรื่อยๆของทั้งคู่อ่ะ
    #580
    0
  20. #579 Sankamol Aunhanun (@fairynaka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:49
    หวานค่ะหวานจนมดขึ้นตัวแหล่ววววว
    #579
    0
  21. #578 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:10
    เหม็นฟามรักกกกก
    #578
    0
  22. วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:20
    โอ๊ยยยยย ความรักแบบนี้หาได้ที่ใดค่ะซิสสสสสสสส
    #577
    0
  23. #576 Muthita Thongpa (@luhanland777) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:12
    น่ารักกกกก
    #576
    0
  24. #575 10.58a.m (@kongkoigigi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:09
    เหม็นความรักกกก55555555555555
    #575
    0
  25. #574 เป็ดอ๊บ (@duckyf) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 08:57
    เหม็นฟามรักกกกกกกกกก 555555555555555555
    #574
    0