♡ M I N D | HUNHAN (end)

ตอนที่ 4 : Mind | 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60



MIND | | 03

 

 

-           ครืด    -

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์ไอโฟนเครื่องสีดำเรียกความสนใจจากร่างบางที่นอนเล่นโทรศัพท์ของตัวเองให้หันไปสนใจ ว่าใครกันที่โทรมาหาเพื่อนเขาดึกดื่น

 

แบคฮยอนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องบางของลู่หานที่แทบจะนอนอยู่ปลายเท้าของเขา ร่างบางมองเบอร์ที่โทรเข้ามา ซึ่งดันเป็นเบอร์ที่ลู่หานไม่ได้เมมไว้ด้วยสิ

 

“ ฮัลโหลค่ะ ”

 

ปลายสายถึงกับเอาโทรศัพท์ที่ตอนแรกแนบอยู่กับหูออกมาดูว่าเขาโทรถูกเบอร์หรือป่าว เขาได้ว่านี่เป็นเบอร์ที่ลู่หานเคยให้เขาไว้และเขาก็โทรหาร่างบางติดนี่ แต่ทำไมไม่ใช่เสียงของลู่หาน

 

(“ ครับ นี่เบอร์ลู่หานถูกไหมครับ ”)

 

อ่า ใช่ค่ะ นี่เพื่อนของลู่หานนะ ลู่หานอาบน้ำอยู่ จะให้บอกว่าใครโทรมาคะ ”

 

แบคฮยอนแปลกติดหน่อยที่ปลายสายเป็นเสียงของผู้ชาย ปกติแล้วเพื่อนเขาไม่ค่อยได้ให้เบอร์ใครง่ายๆ แถมยังเป็นผู้ชายอีก ใครกันนะ

 

(“ เซฮุนครับ ”)

 

“ อ๋อ เซฮุน งั้นถ้าลู่หานออกมาแล้วจะให้โทรกลับนะ ”

 

(“ ครับ ”)

 

ปลายสายวางไปแล้ว

ถึงจะสงสัยนิดหน่อยว่าลู่หานไปสนิทกับเซฮุนขนาดที่โทรหากันดึกๆดื่นๆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร แบคฮยอนเชื่อว่าทั้งคู่ต้องเพิ่งจะเคยคุยกันจริงๆจังๆก็เมื่อเย็นที่ลู่หานออกไปกับเซฮุนนั้นแหละ

 

 

 

ร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสภาพหัวเปียกจากการสระผมและยังเช็ดไม่ทันแห้งดี กับเสื้อสเวตเตอร์แขนยาวสีโอรสและกางเกงนอนสีครีมขาสั้น ลู่หานเดินเช็ดผมก็เห็นว่าเพื่อนของเขานอนมองเขาอยู่บนเตียงตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องแล้ว

 

“ มองอะไร ”

 

“ สงสัย ”

 

“ อะไร ”

 

“ นี่มึงไปสนิทกับเซฮุนขนาดนั้นตอนไหน ”

 

ลู่หานไม่เข้าใจคำว่าขนาดนั้นของแบคฮยอนจริงๆ สนิทนี่มันมีหลายระดับด้วยหรอ

 

“ ขนาดนั้นนี่มันขนาดไหน ”

 

ลู่หานนั่งลงบนเตียง และเอนหลังพิงหัวเตียง เหยียดขาเรียวสวยตรงข้างๆกับแบคฮยอนที่กดโทรศัพท์ไป แต่ก็เซ้าซี้เขาไป

 

“ ก็ ขนาดที่โทรมาหากันได้ดึกๆมั้ง ”

 

“ อะไรของมึง ”

 

แบคฮยอนถอนหายใจก่อนจะส่งโทรศัพท์เครื่องสีดำที่มันนอนอยู่บนตักเขา ยื่นคืนเจ้าของมัน

 

“ เซฮุนโทรมา แต่กูบอกว่าอาบน้ำ ”

 

“ อือ แล้วเขาว่าไง ”

 

ลู่หานรับโทรศัพท์จากมือแบคฮยอนมาและเข้าดูสายโทรเข้าล่าสุด ซึ่งก็น่าจะเป็นแบบที่แบคฮยอนมันพูด เพราะเบอร์ล่าสุดเป็นเบอร์แปลก ก็เขายังไม่ได้เมมชื่อเซฮุนนี่ ว่าแล้วก็เมมไว้เลยแล้วกัน

 

“ ก็ไม่ว่าไง กูก็แค่บอกว่าถ้ามึงออกมาแล้วจะให้โทรกลับ ก็โทรกลับสิ ”

 

“ ไม่ต้องหรอกมั้ง กูว่าเซฮุนอาจจะหลับไปแล้วแหละ ”

 

ลู่หานวางโทรศัพท์ไว้ข้างลำตัว ก่อนจะหันไปสนใจโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ตรงหน้า ส่วนมือก็เช็ดผมสีดำที่ยังไม่แห้งสนิทดี

 

“ กูว่าเขารอนะ โทรเหอะ ”

 

ลู่หานหันหน้าไปหาแบคฮยอน เลิกคิ้วถามเป็นเชิงว่า นี่เขาต้องโทรจริงๆหรอ

ซึ่งแบคฮยอนก็พยักหน้าหงึกๆเป็นคำตอบ

 

 

ร่างบางเดินออกไปหน้าระเบียงก่อนจะกดโทรออกสายล่าสุดที่ตอนนี้เบอร์แปลกนั้นถูกเมมชื่อไว้เรียบร้อยแล้ว

 

Sehun

 

 

(“ ฮัลโหล ”)

 

ถือสายรอได้ไม่ถึงนาทีเสียงทุ้มๆของคนปลายสายก็รับมัน

 

“ อืม โทษที เราอาบน้ำนานปะ ”

 

(“ นาน ”)

 

เสียงทุ้มของคนปลายสายตอบห้วนสะจนลู่หานหลุดขำออกมา

 

“ พูดอย่างกับว่ารอให้เราโทรกลับอย่างนั้นแหละ ”

 

(“ จริงๆก็รออยู่เหมือนกัน ”)

 

“ อืมมม ก็โทรกลับแล้วนี่ไง แล้วเซฮุนมีไร ”

 

(“ จะโทรมาบอกว่าถึงห้องแล้ว ”)

 

“ หะ ”

 

ลู่หานไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยืนถูกแล้วหรือป่าว คือเขาก็นึกว่าเขาอาจจะลืมของอะไรเอาไว้อีก หรือเซฮุนอาจจะมีธุระอะไรมากกว่านี้ แต่แค่โทรมาบอกว่าถึงห้องของตัวเองแล้วแค่นี้น่ะหรอ

 

(“ ทำไมอะ ก็แค่จะโทรมาบอกเราถึงห้องแล้ว ”)

 

“ ไลน์มาก็ได้นี่ ”

 

(“ กลัวเธอไม่เห็นไง เกิดไม่อ่านขึ้นมาเธออาจจะไม่รู้ว่าเราถึงห้องหรือยังอะไรแบบนี้ ”)

 

ลู่หานกรอกตาให้กับความคิดไปเองทั้งหมดของเซฮุน คือคิดเป็นฉากๆขนาดนี้เองก็ได้น่ะหรอ

 

“ เค๊ เรารับรู้แล้วโอเคไหม ”

 

(“ โอเคแล้ว เออ ลู่หาน ”)

 

“ ... ”

 

(“ แถวมอเราอะมันมีร้านอาหารญี่ปุ่นเปิดใหม่ ไปกินเป็นเพื่อนหน่อยดิ คือ คือเพื่อนเรามันไม่ค่อยชอบพวกอาหารญี่ปุ่นไรงี้ เลยไม่รู้จะ จะชวนใคร ”)

 

เซฮุนโกหก คือเพื่อนของเซฮุนกินได้ทุกอย่าง พวกมันชอบกินทุกอย่างที่มีอยู่บนโลกใบนี้ ยิ่งมีร้านใหม่มาเปิดอีกด้วย พวกมันยิ่งต้องไม่มีทางพลาด แต่เซฮุนก็ไม่ได้อยากไปกินกับพวกมันนี่

 

“ ก็ได้นะ พรุ่งนี้เราเลิกบ่ายพอดีอะ ”

 

(“ เราเลิกเที่ยง งั้นเดี๋ยวไปรับแล้วกัน ”)

 

“ อื้อ ได้ส- ”

 

 

“ ลู่หาน แฟนเก่ามึงมา อยู่หน้าห้องอะ ”

 

ลู่หานยังไม่ทันจะตอบคนปลายสายจบประโยคดี แบคฮยอนก็โผล่หัวออกมาจากประตูกระจกระหว่างห้องกับระเบียง

 

“ แจ็คสันหรอวะ ”

 

“ มึงมีแฟนเก่ากี่คนล่ะ ออกไปหามันเหอะ มันจะสิงประตูเข้ามาอยู่แล้ว ”

 

ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น นี่เขาต้องออกไปสู้รบกับอีกคนด้วยคำพูดอีกแล้วหรอ บอกว่าเลิกแทบจะสองครั้งแล้วนะ ทำไมถึงเข้าใจอะไรอยากแบบนี้

 

“ อือ ”

 

ลู่หานพยักหน้าตอบเพื่อนตัวเล็กไปแค่นั้น ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกคนที่ฟังบทสนทนาของพวกเขาอยู่

 

“ เซฮุน เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะ ”

 

ร่างบางบอกคนในสาย ก่อนจะสาวท้าวเดินไปหน้าประตูห้อง ลู่หานกำโทรศัพท์ในมือแน่น ถือว่าให้กำลังใจตัวเอง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าปลายสายยังไม่ได้วางสายไป

 

มือเล็กเอื้อมไปบิดกลอนประตูห้องสีครีม เขาดึงมันเข้ามาก่อนจะพบกับร่างสูงคุ้นเคยของแฟนเก่า ที่ร่างสูงยังอยู่ในชุดเดิมเหมือนตอนเย็นเป๊ะ คือชุดนักศึกษา ส่วนสภาพตอนนี้ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคงไปดื่มมาอีก

 

“ มีอะไร ”

 

“ ขอคุยด้วยหน่อย ”

 

ร่างบางพยักหน้า ก่อนจะเดินนำร่างสูงไปก่อน จนหยุดที่หน้าประตูทางเข้าบันไดหนีไฟของชั้น 20 ชั้นของห้องลู่หานกับแบคฮยอน

 

 

 

 

“ว่ามาสิ ”

 

ร่างบางถอนหายใจออกมา แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกเอาไว้

 

“ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอ ”

 

ร่างสูงก้าวเท้าเข้าหาร่างบางหนึ่งเก้า เพื่อทำให้ระยะห่างของเราลดน้อยลง ซึ่งลู่หานเองก็ไม่ได้ก้าวถอยหนีไปไหน

 

“ ... ”

 

“ เธอก็รู้ว่าเรารักเธอมากขนาดไหน ”

 

“ เราไม่รู้หรอก ”

 

ใบหน้าเรียบเฉยๆกับคำพูดแสนเย็นชาของร่างบาง ยิ่งย้ำให้แจ็คสันรู้ว่าลู่หานไม่มีทางยอมใจอ่อน เขารู้ว่าลู่หานเป็นคนใจแข็งขนาดนั้น เขารู้ว่าลู่หานพูดคำไหนคำนั้น

 

แต่เขาแค่ไม่อยากเสียเธอไปนี่

แล้วเขาควรจะทำยังไง

 

แจ็คสันรู้ตัวเองว่าพูดจาแย่กับแฟนตัวเล็กไปมากขนาดไหน เขาแค่โกรธ บางทีเขาน้อยใจที่ร่างบางทำเหมือนไม่ได้รักเขาด้วยซ้ำ ลู่หานยังทำเหมือนกับว่าเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งเหมือนเดิม ทั้งๆที่สถานะของเรามันไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

 

เขารู้ว่าที่ร่างบางยอมคบกับเขาเป็นเพราะคำพูดของคนอื่น ลู่หานไม่ได้เริ่มจากความรักเลยสักนิด ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ลู่หานไม่เคยแสดงให้เขาเห็นว่าเธอรักเขาบ้างไหม

 

ตั้งแต่คบกันมาคงมีเพียงอย่างเดียวที่เปลี่ยนไปของร่างบาง

 

คือสรรพนาม ก็แค่สรรพนาม ที่ตอนเป็นเพื่อนกัน เราเรียกกันมึงกูได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่

 

“ เธอไม่เคยเปิดใจให้เราได้เข้าไปด้วยซ้ำลู่หาน ”

 

“ ... ”

 

“ ตั้งแต่วันแรกที่เธอยอมคบกับเรา จนวันที่เธอเป็นคนบอกเลิกเรา เธอก็ยังรู้สึกแบบเดิม ”

 

“ ... ”

 

“ ลู่หาน เธอให้โอกาสเราอีกครั้งนะ เราจะไม่สนใจคนอื่น เราไม่พูดจาแย่กับเธออีก ”

 

แจ็คสันก้าวเท้าเข้ามาอีกก้าว เขาจับใบ้หน้าของคนหน้าหวานเอาไว้ไม่ให้ร่างบางได้มีโอกาสหันหนีไปไหน แววตานิ่งเรียบยังคงมองเขาอยู่แบบนั้น ลู่หานยังคงมองเข้าไปในดวงตาของเขาราวกับจะหาความจริงจากสิ่งที่เขาพร่ำเพ้อออกไป

 

แจ็คสันค่อยๆเคลื่อนหน้าลง จนในที่สุดริมฝีปากหนาก็แตะเข้ากับริมฝีปากบางของร่างบาง ร่างสูงจูบซับมันเบาๆ ก่อนจะดูดดึงริมฝีปากล่างของอีกคน เขาปรับองศาหน้าของพวกเราทั้งคู่ให้อยู่ในท่าที่ถนัด แจ็คสันสอดลิ้นเข้าไปลิ้มรสความอ้อนหวาน และรสชาติคุ้นเคยของลู่หาน

 

“ อื้อ ”

 

 

 

 

 

เพียงแค่เสียงครางเบาๆและเสียงที่ต่อให้ใครที่ไหนมาได้ยินก็รู้ว่าคนในสายทั้งสองคนกำลังจูบกันแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม เซฮุนไม่ได้วางสายจากลู่หานอย่างที่ลู่หานได้บอกเขาไว้ว่า แค่นี้ก่อนนะ

 

เซฮุนคิดว่าลู่หานคงลืมวาง หรือไม่ร่างบางอาจจะคิดว่าเดี๋ยวเขาคงจะเป็นคนวางไปเอง จริงๆเขาเองนั้นแหละที่เป็นคนนิสัยเสียที่ไม่แอบฟังคนคุยกัน

 

เขาไม่น่าเลย

เซฮุนเอาโทรศัพท์ที่แช่ค้างไว้อยู่ที่หูเป็นเวลานาน เขามองปลายสายอีกครั้งก่อนจะกดวาง เขาไม่อยากรู้แล้วว่าต่อจากฉากนี้ ทั้งคู่จะทำอะไรกันต่อ

 

เอาจริงๆเซฮุนเดาได้ไม่อยากว่าก็คงหนีไม่พ้นที่ลู่หานจะกลับไปคบกับแฟนที่ชื่อแจ็คๆอะไรนั้น เขารู้ว่าลู่หานเป็นคนใจแข็งและเก็บอารมณ์ ความรู้สึกของตัวเองได้ดีเสมอ จากที่เขาสังเกตเมื่อเย็นที่ร่างบางทะเลาะกับแฟนคนนั้น

 

แต่มาเจอแบบนี้ ผู้หญิง99เปอร์เซ็น ก็คงจะอ่อนยวบให้กับผู้ชาย ทั้งบอกรัก ทั้งให้คำสัญญาว่าจะแสนดีขนาดนั้น ไหนจะจูบอีก

 

เหอะ

 

หงุดหงิดเป็นบ้า

 

ทั้งที่เมื่อเย็นยังโมโหตัวเองที่เคยคบกับผู้ชายคนนั้นอยู่เลยแท้ๆ ยังไม่ทันข้ามวันเลย

 

นี่เขาจะโมโหอะไรนักหนา มันเรื่องของคนอื่นหรือป่าว

 

 

ร่างสูงเปิดประตูกระจกและเดินออกมายังระเบียงที่ติดกับห้องนอน เซฮุนหยิบซองบุหรีในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเดิมของวัน เขาหยิบมันออกมาและใช้ไฟแช็กจุดมัน เซฮุนสูบมันเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะค่อยๆมีควันบุหรี่ตามออกมาผสมปนเปกับอากาศบริสุทธิ์ในยามค่ำคืน

 

เซฮุนดุนลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้ม มือข้างหนึ่งยังกำโทรศัพท์เครื่องเดิมของเขาเอาไว้ใน ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงจับบุหรี่ไว้อยู่

 

ภาพตอนที่เขาเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของลู่หานที่อัฒจันทร์เมื่อเย็น กับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำสีใส เซฮุนรู้ว่าร่างบางพยายามกักเก็บมันเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมาแม้จะโมโหคำพูดของแฟนคนนั้นมากขนาดนั้น เขาแค่รู้สึกว่าหน้าสวยๆของลู่หานไม่ได้เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด ยิ่งเห็นร่างบางเป็นแบบนั้น แบบที่เก็บอะไรไว้ในใจตลอดเวลา เซฮุนกลับรู้สึกอยากปกป้อง

 

เซฮุนแค่รู้สึกว่าไม่อยากให้ลู่หานทุกข์

 

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง มันเร็วไปด้วยซ้ำกับเรื่องทุกอย่าง แต่พอเขานึกย้อนไปว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้แตะต้องร่างกายบางๆนั้น ความหวงมันก็มีมากมายจนเขาไม่เข้าใจ

 

แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้อยู่ดี จากที่คิดว่าอยากจะปกป้องผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ กลับต้องหยุดความคิดนั้น เพราะมันคงไม่ที่ของเขาอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

มือเล็กดันอกแกร่งให้ถอยออกไป ลู่หานมองหน้าอีกคนด้วยแววตานิ่งเรียบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงชอบทำแบบนี้นักหนา ทำไมถึงชอบคิดว่าทำอะไรแบบนี้แล้วจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

 

มันมีแต่จะทำให้เขาไม่ชอบใจในคนตัวสูงสะมากกว่า

 

“ เรากลับมาดีกันแล้วใช่ไหม ”

 

แจ็คสันจับข้อมือเล็กเอาไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้ลู่หานอีก แต่คราวนี้ร่างบางกลับถอยเท้าหนี

 

“ เราบอกหรือไงว่าเราจะกลับไป เธอรู้ปะ ที่ผ่านมาเราคิดว่าเราต้องเธอให้ได้ เพราะเธอคือแฟนเรา แต่ดูเธอทำดิ ทั้งนอกใจ ผิดคำสัญญา โกหก ทุกอย่างเธอก็ทำมันมาหมดแล้ว ทำไมยังหน้าด้านมาขอความรักจากเรานักหนาวะ ”

 

“ ... ”

 

“ ออกไปจากชีวิตเราสักทีเหอะ ถือว่าเราขอร้อง ”

 

“ ... ”

 

ลู่หานก้าวเท้ากำลังจะเดินกลับไปที่ห้องของตัว ถ้าไม่ติดว่าติดว่าร่างสูงยังไงจับข้อมือเขาไว้แน่น ลู่หานมองที่ข้อมือของตัวก่อนจะมองไปที่แจ็คสันที่ยังคงจ้องเขาอยู่

 

“ ปล่อย ”

 

ร่างสูงไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงปล่อยมือของร่างบางให้เป็นอิสระ

 

 

 

 

 

12.23 PM

 

 

ร่างบางดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง พบว่าเที่ยงกว่าแล้ว แต่อาจารย์ก็ยังไม่ปล่อยสักที นี่เขาหิวข้าวแล้วนะ เมื่อเช้าดันตื่นสายจนไม่ทันทานข้าวเช้าด้วย แต่ถ้าถามว่ารูมเมทเขาไปไหน แน่นอนว่าแบคฮยอนก็ตื่นสายเหมือนกันกับลู่หานนั้นแหละ

 

“ เหี้ย หิวข้าวชิบหาย ”

 

แบคฮยอนพูดเสียงเบาราวกับกระซิบ เขาแค่อยากจะระบายมันออกมา ระบายแค่ให้เพื่อนทั้งสองคนของเขาได้รู้ว่าตอนนี้ท้องเขามันคำรามขนาดไหน กลัวเหลือเกินว่ามันจะดังออกมาจนคนอื่นๆได้ยิน นี่เขาก็พยายามกลั้นแล้วนะ กลั้นไม่ให้มันร้องออกมา

 

ส่วนห้องนี้ก็เงียบเหลือเกิน จะเงียบอะไรนักหนา ไม่คิดจะคุยกันบ้างหรือไง เผื่อมันจะกลบเกลื่อนเสียงท้องของเขาได้บ้าง

 

ปกติพวกเขาสามคนจะต้องมาทานอาหารเช้าพร้อมกันที่โรงอาหารวิศวะตลอด แต่วันนี้ทั้งแบคฮยอนทั้งลู่หานพากันตื่นสาย คยองซูจึงต้องทานคนเดียว ตอนแรกลู่หานกับแบคฮยอนไม่ชอบทานข้าวเช้า แต่เพราะว่าเด็กอนามัยแบบคยองซู บังคับพวกเขาทุกวันจนตอนนี้มันกลายเป็นความเคยชินที่ต้องทานไปแล้ว ไม่ทานก็จะเป็นแบบนี้

 

“ ลู่หาน มึงไม่หิวหรอวะ ”

 

“ หิว แต่กูพยายามเกร็งหน้าท้องเพื่อเก็บเสียงอยู่ ”

 

แบคฮยอนหัวเราะแบบเก็บเสียงเบาๆให้กับท่าทางของลู่หาน คือตอนนี้ลู่หานมันอยู่ในท่านั่งตัวตรง หลังตรง ถ้าใครเห็นคงคิดว่าเป็นคนประเภทรักษาบุคลิกภาพอะไรประมาณนี้อะ

 

 

 

 

ในที่สุดบ่ายโมงครึ่งอาจารย์ก็ปล่อยพวกเขาให้ได้ออกมารับบรรยากาศบริสุทธิ์สักที คือมันเลยมาชั่วโมงนึงได้แล้วอะ อาจารย์คนนี้เป็นอาจารย์ประเภทถ้าวันนี้สอนไม่จบถามที่เขาวางแผนมาก็จะไม่ปล่อย เวลาจะขาดจะเลยช่างแม่งกูจะสอน

 

ซึ่งมันเที่ยงไง ไม่คิดว่าคนจะหิวบ้างหรือไง

 

ลู่หานเดินออกจากห้องมา ส่วนข้างหลังก็มีหมาไซส์ s สองตัวเดินตามเขาอยู่ พวกมันสองคนคุยเรื่องอะไรกันเขาก็ไม่ได้สนใจ ลู่หานสนใจโทรศัพท์ในมือตอนนี้ต่างหาก

 

เมื่อคืนมีคนบอกว่าจะมารับเขาไปร้านเปิดใหม่แถวมอนู้นตอนบ่าย แต่นี้ไม่มีการติดต่ออะไรจากคนนั้นเลยเนี้ยนะ ร่างบางกำลังคิดว่าเขาควรจะไลน์ไป หรือควรโทรไปเลยดีนะ

 

โทรเลยแล้วกัน ขี้เกียจรอกว่าอีกคนจะตอบ

ร่างบางจิ้มไปที่ชื่อที่เขาโทรออกล่าสุดเมื่อคืน

 

Sehun

 

 

(“ ฮัลโหล ”)

 

กว่าจะรับ

 

“ อื้อ ลืมป่าว ไหนบอกวันนี้จะพาไปกินร้านใหม่ไง ”

 

(“ ป่าว ไม่ได้ลืม แต่คือวันนี้เรามีเรียนต่อถึงเย็นอะ ”)

 

อ่าว แล้วไม่มีการโทรมาบอกกันเลยหรอ นี่ถ้าลู่หานไม่โทรไปคือเขาจะรอร่างสูงจนรากงอกเลยหรือป่าว

 

“ อ๋อ แล้วไมไม่โทรมาบอกเราอะ ”

 

(“ โทษที ลู่หาน แค่นี้นะ อาจารย์มองมาทางนี้แล้ว ”)

 

 

ปลายสายวางไปแล้วทั้งที่ลู่หานยังไม่ตอบอะไรด้วยซ้ำ นี่เขาโทรไปผิดเวลาใช่ไหม ร่างบางจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดที่อีกคนไม่ยอมโทรมาบอกกันก่อน แต่อีกใจก็คิดว่าเซฮุนคงไม่มีเวลาจริงๆ

 

จริงๆแล้วเขาก็ไม่น่าจะซีเรียสอะไรอะ เซฮุนอาจจะชวนเล่นๆก็ได้ แต่พอนึกถึงอาหารญี่ปุ่นแล้วเขาลู่หานก็อยากทานขึ้นมาเหมือนกัน

 

“ คยองซู ได้ยินมาว่าแถวมอนู้นมันมีร้านอหารญี่ปุ่นเปิดใหม่ มึงรู้ปะว่าตรงไหน อยากแดก ไปแดกกันนะ ”

 

ตอนแรกคิดว่าเขาควรจะไลน์ไปถามร้านเซฮุนดีหรือป่าว แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงไม่อะแหละดีแล้ว ถามคยองซูก็ได้ เพราะยังไง บ้านของคยองซูก็อยู่ไกลมอนู้นอยู่แล้ว

 

“ เออ รู้ เปิดได้อาทิตย์นึงแล้วมั้ง ไปดิ หิวแล้วว่ะ ”

 

“ กูก็หิ๊วววววววว ”

 

 

 

 

รถเบนซ์คันสีขาวของคยองซูจอดเข้าที่บริเวณที่จอดรถสำหรับลูกค้าเฉพาะร้านอาหารญี่ปุ่นที่เพิ่งเปิดใหม่ ร่างเล็กทั้งสามคนเดินเข้าไปในตัวร้าน ซึ่งตอนนี้ผู้คนบางตา คงเป็นเพราะร้านเพิ่งเปิดได้เป็นเพียงสัปดาห์แรก

 

ลู่หาน แบคฮยอนและคยองซู สั่งเซ็ตอาหารมาคนละชุดเพราะใจไม่ตรงกัน จึงต้องแยกกันทานไปเรื่องจะได้จบๆ ไม่ต้องมาเสียเวลาเถียงกันว่าจะทานแบบไหนดี

 

 

 

 

 

เซฮุนโกหก

 

เขาโกหกลู่หานว่ามีเรียนต่อทั้งที่ตอนนี้เขากำลังเตะบอลที่สนามของคณะสถาปัตย์กับเพื่อนๆ โชคดีที่วันนี้อากาศไม่ร้อนแทบจะไม่มีแดดเลยด้วยซ้ำ

 

ลู่หานโทรมาตอนที่เขาเปลี่ยนชุดเสร็จพอดี จากเสื้อเชิ๊ดสีขาวแขนยาวพับแขนขึ้นกับกางเกงยีนส์ตอนนี้ร่างสูงอยู่ในชุดพร้อมเตะบอลคือเสื้อสีแดงกับกางเกงสีขาว เขาเกลียดตัวเองตรงที่เล่นสะเนียนตอนที่พูดประโยคว่าอาจารย์มองมาแล้ว เหอะ นี่เขากำลังเป็นบ้าอะไร

 

ความจริงเซฮุนไม่ได้ตั้งใจจะเบี้ยวนัด แต่แค่คิดว่าถ้าเขาไปไหนมาไหนกับลู่หานอีก อาจจะทำให้แฟนของร่างบางที่ชื่อแจ็คๆอะไรนั้นคิดมากก็ได้ ใครจะไม่คิดมาก เห็นแฟนตัวเองไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่น

 

นี่เซฮุนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

เขานี่มันพ่อพระดีๆนี่เองสินะ

 

“ เซฮุน มึงเป็นเหี้ยไร เตะไม่โดนลูกบอลสักที ”

 

ร่างสูงหันไปมองเพื่อนคนอื่นๆที่ยืนเท้าเอวมองเขาอยู่ สายตาพวกมันกำลังบอกว่า เตะสักที เขาคิดว่าเขาก็เตะไปตั้งหลายทีแล้วนะ ทำไมเท้าเขาไม่โดนลูกสักที เอ้อ สตงสติหายไปไหน

 

“ กูพักแปปนึง ”

 

“ เออดี ไม่ให้พวกกูยืนรอจนมีเมียคนที่3เลยล่ะ ”

 

เป็นเสียงของมาร์คเพื่อนคณะเดียวกันมันโวยวาย เซฮุนก็ยักไหล่ไม่ได้สนใจในคำพูดของมัน เขาเดินออกมาจากสนามปล่อยให้พวกมันวิ่งไล่ลูกกลมๆนั้นต่อไป

 

ร่างสูงหยิบน้ำเปล่าที่วางอยู่บริเวณอัฒจันทร์ข้างสนาม เขายกมันขึ้นดื่มเพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการวิ่งไล่ลูกบอลในสนาม เซฮุนนั่งลงบนพื้นหญ้า เขาเหยียบขาตรงและเอนหลังพิงอัฒจันทร์

 

สายตาคมยังมองไปทางเพื่อนๆของเขาในสนามที่ยังคงวิ่งกันไม่หยุด บางคนก็เหนื่อยจนต้องล้มตัวลงนอนกลางสนามสะอย่างนั้น เซฮุนยกยิ้มเบาๆให้กับพวกมันที่ส่วนใหญ่เหนื่อยเพราะวิ่งเตะกันไปมามากกว่าเตะลูกบอล

 

 

-           ครืดๆๆๆๆๆ     -

 

เสียงสั่นจากโทรศัพท์ด้านหลัง ทำให้ร่างสูงละสายตาจากกลุ่มคนในสนามหันไปมองว่าโทรศัพท์ของใครกันมันสั่น เพราะทุกคนก็วางโทรศัพท์และของใช้รวมๆกันอยู่ตรงนี้

 

แต่ไอ้โทรศัพท์เครื่องที่สั่นๆอยู่นั่นมันของเซฮุนเอง ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูว่าใครที่โทรมาหาเขาตอนนี้

 

Luhan

 

ชื่อที่ขึ้นจากปลายสายทำเอาเขาแทบชะงัก แต่ยังไงเขาก็ต้องกดรับ เพราะเซฮุนเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าลู่หานโทรมาหาเขาทำไม

 

“ ฮัลโหล ”

 

(“ เลิกเรียนยัง ”)

 

“ อื้ม เลิกแล้ว ลู่หานมีอะไร ”

 

(“ อ่าว กลับห้องละหรอ เราอยู่หน้าคณะสถาปัตย์ ”)

 

เฮ้ย เซฮุนรีบลุกขึ้นยืนและมองไปที่หน้าตึกคณะของเขา ซึ่งมันอยู่เยี่ยงๆกับที่เขายืนอยู่ตอนนี้ และก็พบว่าผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาแน่ใจมากๆว่าคือคนในสายของเขาตอนนี้ กำลังยืนอยู่หน้าตึกคณะของเขาจริงๆด้วย

 

เซฮุนไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับก้าวฝีเท้าอย่างรวดเร็ว ตรงไปที่ที่มีปลายสายของเขายืนอยู่

 

เสียงหอบหายใจจากการวิ่งเสียงดังพอที่จะทำให้คนร่างบางหันหลังกลับมามองคนที่เพิ่งมายืนอยู่ข้างหลังลู่หาน

 

“ ทำอะไรมาเนี้ย ”

 

“ วิ่งมาไง ”

 

ลู่หานขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาเลิกคิ้วถามอีกคนว่าประมาณว่าวิ่งมาจากไหน

 

“ สนามบอล ”

 

เซฮุนชี้ไปสนามบอลที่อยู่เยื่องๆกับตึกคณะของเขา ลู่หานก็พยักหน้าเข้าใจ เพราะดูจากชุดของร่างสูงที่ใส่อยู่ก็คงหนีไม่พ้นว่ากำลังเตะบอลอยู่

 

“ อะ ”

 

มือเล็กยื่นมาข้างหน้า ในมือเล็กๆมีถุงใบใหญ่ซึ่งมีกล่องที่มีโลโก้ร้านเป็นภาษาญี่ปุ่นอยู่

 

“ อะไรอะ ”

 

“ อาหารญี่ปุ่นไง ก็เมื่อคืนเซฮุนบอกว่าอยากกิน แต่วันนี้คงไม่ได้ไปกินใช่ปะ เราแวะไปกินกับเพื่อนมาละนะ เลยซื้อมาฝาก อะ ”

 

เซฮุนเกาหางคิ้วตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับถุงในมือของลู่หานมา เขามองเขาไปในถุงและยิ้มเบาๆ

 

“ ขอบคุณนะ ”

 

“ อือ เราซื้อเซ็ตเดียวกับที่เรากินเลยอะ ไม่รู้เซฮุนจะชอบปะนะ ”

 

ลู่หานไม่ทันได้สังเกตตัวเองเลยจริงๆว่าทำไมเขาพูดมากขนาดนี้ ปกติแล้วนอกจากพ่อแม่ ก็มีคยองซู แบคฮยอนที่เขามีเรื่องจะพูดด้วยมากมาย ขนาดนี้แจ็คสันลู่หานยังไม่พูดมากขนาดนี้เลยอะ

 

เซฮุนที่เคยเป็นคนพูดมากกลับกลายเป็นพูดน้อยไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่หาน

 

“ เรากินได้ทุกอย่างแหละ ”

 

“ อื้อ งั้นเดี๋ยวเรากลับละ ”

 

ร่างบางที่กำลังจะเดินไปอีกทาง กลับต้องหยุดชะงักเพราะข้อมือถูกรั้งไว้ด้วยมือที่หน้ากว่าเขาเยอะ

 

“ เดี๋ยวดิ ”

 

“ ... ”

 

เซฮุนเลียริมฝีปากอย่างประหม่า นี่เขาควรถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้วหรอ เอาวะ ถามเหอะ ได้ยินจากปากให้มันชัดๆไปเลยแล้วกัน

 

“ ลู่หานกลับไปคบกับแฟนแล้วหรอ ”

 

“ ป่าวนี่ ”

 

“ เมื่อคืน.. ”

 

“ อ๋อ เขาก็มาหาเรา ก็ตอนที่เราขอวางนั้นแหละ ”

 

เซฮุนควรบอกยังไงดี จะบอกไปว่า อย่ามาโกหก เขาได้ยินหมดแล้วแบบนี้หรอ ถ้าเขาบอกออกไปตรงๆ ลู่หานจะต้องหาว่าเขาเสียมารยาทแน่ๆ

 

“ ขอโทษนะ เมื่อคืนเราไม่ได้วางสาย ”

 

เขาพูดไปแล้ว นี่เขาสารภาพไปแล้วหรอ

 

“ อ๋อออื้มม ”

 

“ ... ”

 

“ ก็ได้ยินแล้วทำไมถึงถามว่าเรากลับไป เธอได้ยินว่าเราบอกว่าจะกลับไปหรอ ”

 

“ เราได้ยินเสียงจูบต่างหาก ”

 

“ ... ”

 

“ เห้ย แต่เราก็วางไปเลยนะ ไม่ได้ฟังอะไรต่อ ”

 

ร่างสูงรีบแก้ตัวทันทีเมื่อเห็นว่าลู่หานตาโตขึ้นเมื่อเขาพูดถึงเรื่องจูบ คือหลังจากจูบทั้งคู่อาจจะมีอะไรสักอย่างที่เขาไม่อยากรู้ก็ได้

 

อื้ม ก็เซฮุนรีบวาง เลยไม่รู้ว่าหลังจากจูบมันก็ไม่ได้มีอะไร แล้วเราก็ไม่ได้กลับไปสักหน่อย วันหลังก็ถือสายรอฟังให้จบสิ

 

 

 


 

| To be continued |

Mind |   | 100 %

#FICMINDHH


แปลกมะ คือง่วงอะแต่อยากต่อให้

ตอนแรกกะว่าไม่อยากอัพถี่กลัวเบื่อกัน แต่เรามันขี้ใจอ่อนอะ อ่านคอมเม้นแล้วมีคนบอกให้มาต่อเราก็ใจง่ายมาต่อให้เลยอะเธอ


ตอน 02 เรามาแก้คำผิดอีตรงคำว่าข้อศอกค่ะ พิมพ์ไปได้ไงข้อซอก เบลอมากหรอ

ปล.เมื่อวานพี่พระเอกหล่อมาก หัวใจเราจะวาย ใครยังไม่เห็นว่าหล่อยังไง ไปส่องทวิตเราได้ค่ะ รีไว้เป็นร้อย


ยาวไปแล้วใช่ปะ โอเคไปละ


ฝากติดตามด้วยนะคะ อย่าลืมคอมเม้นหรือสกรีมได้ในทวิตให้กะลังใจเราด้วยนะ

ขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ

รักเด้อ


 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

1,218 ความคิดเห็น

  1. #1218 minkhunhan (@minkhunhan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 08:33
    กลับมาอ่านอีก ก็ ฟิน อีก ฮื่ออ คิดถึง
    #1218
    0
  2. #1205 Marktrun (@0910737386) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 15:12
    ฮานเเก้ป็นผู้ชายเหอะ
    #1205
    0
  3. #1183 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 06:58
    ลู่หานแมนเกิ้น แมนกว่าผชอี๊กก
    #1183
    0
  4. #1041 lu_yout (@lu_yout) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 01:00
    ลู่หานแอบชอบเซฮุนอยู่ก้อไม่บอกล่ะ
    #1041
    0
  5. #1039 BJin_97 (@fahbabi23) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 14:05
    เขินไปอี๊ก5555
    #1039
    0
  6. #1023 ikonsouy (@lovejeskyudong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:32
    ลู่หานก้แอบเนียนเงียบๆนะคะ เหวยๆๆๆๆ
    #1023
    0
  7. #1019 hunqwa♡ (@qqwa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 21:18
    แหมมลูกกกกแหมม
    #1019
    0
  8. #997 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 09:48
    ฟังให้จบนะลูกกกก
    #997
    0
  9. #946 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:29
    เออฟังไม่จบละไปนอยด์เขา 555555
    #946
    0
  10. #926 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 23:47
    เป็นไงงงงง ไม่ยอมแอบฟังให้จบเอง แล้วมานอยด์เองนะพ่อคุณ ถถถถถถ
    #926
    0
  11. #898 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 23:41
    งือออออ มันเป็นฟิคที่ดีต่อจายยยยย
    #898
    0
  12. #889 MYHH412 (@MYHH412) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 07:04
    กึ๊ดดดดดด หัวจายยยยยยยยยยยยยกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #889
    0
  13. วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 18:53
    ไม่ได้คบ รอคบกับเซฮุนต่างหาก
    #866
    0
  14. #819 AeYIngUn (@aeyingun27) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:51
    โอ้ยยยนนนชอบบบบยย ชอบลู่หานแบบนี้ อ่อยอีกค่ะ อ่อยอีกกกกกถถถถถถ
    #819
    0
  15. #817 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:07
    ลู่พูดแบบนี้ มาหาอีก คิดอะไรกับเซฮุนหรือเปร่าน้า
    #817
    0
  16. #805 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:45
    โอ้ยยย พี่เซเค้าคิดมาก ดีที่กล้าถามมม เลยรู้ความจริงสะที
    #805
    0
  17. #766 chan chan chanyeol (@Kannichana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:21
    อยากจะแหมมมมมมมมมมมม ให้ถึงมอโซลลลลลลลล
    #766
    0
  18. #701 mxhh (@nmoei_mj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 01:41
    แหมมมมมมมมมมมมมมมลู่หานนนน
    #701
    0
  19. #481 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 09:51
    หนุกดีชอบเอาแบบยาวๆเลย
    #481
    0
  20. #456 senachuuuu (@gru-sad) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:17
    ชอบลู่หานเวอร์ชั่นนี้จังอ่ะ แมนๆ ชอบบบบบบ
    #456
    0
  21. #452 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 19:22
    ชอบความแมนของลู่หาน555
    #452
    0
  22. #332 pupeya. (@pupe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:31
    เออทีหลังอ่ะ ฟังให้จบๆอย่าคิดไปเองนะเซฮุน ชั้นล่ะชอบความตรงๆของยัยน้องจริงๆ บางทีหนูก็ทำอายๆอะไรมั่งก็ได้นะลูกกก
    #332
    0
  23. #254 Smile_L (@ka-nomwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 13:50
    หือออออออ 555555
    #254
    0
  24. #163 jping (@jluxy1277) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:45
    ประโยคสุดท้ายนี่เรียกอ่อยได้ไหมอ่ะ 5555
    #163
    0
  25. #156 Ballerina320947 (@ballerina-petal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 16:51
    เชร้ดดดดดดดดด โอกาสดีอะไรแบบนี้น้อ ไม่ทันให้เข้าใจผิดนานก็ได้รู้ความจริงแล้ว ดีๆๆ ตอนนี้เลยฮุน จังหวะเหมาะที่สุดแล้วที่จะขอลู่คบอ่ะ ถ้าชอบก็คบเล้ยยยยยย อิอิ
    #156
    0