ตอนที่ 11 : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35472
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4129 ครั้ง
    26 ม.ค. 62










11


คอยอยู่ข้างกัน

ให้ความรู้สึกแทรกซึมในหัวใจ

 


ฟองฟางนั่งก้มหน้าเช็กมือถือระหว่างที่หูก็ฟังเสียงบาสกระทบพื้น เสียงเท้าคนนับสิบวิ่งดังกระหึ่ม เสียงเป่านกหวีด หรือแม้แต่เสียงตะโกนของโค้ชกับนักกีฬาไม่ได้ทำให้ฟองฟางรู้สึกรำคาญเลยสักนิด


ฟังจนชินแล้ว เพราะเขานั่งฟังแบบนี้มาเกือบเดือน


ตอนนี้ฟองฟางนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ในโรงยิมที่จะใช้เป็นสถานที่แข่งบาสอีกสองวันข้างหน้า แต่ไม่ได้นั่งดูนักกีฬาซ้อมหรอกนะ ฟองฟางเอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อย่างเดียวเพราะอายเกินกว่าที่จะเงยหน้ามองไปที่สนาม


ก็เพราะว่ามองไปทีไร มักจะเจอแต่สายตาของครามสมุทรคนเดียวทุกที


นี่ไม่ได้คิดไปเองจริงๆ...ตอนแรกฟองฟางรู้สึกเหมือนว่าครามสมุทรจะคอยมองมาที่เขาทุกครั้ง เหมือนมองให้รู้ว่ายังอยู่ตรงนี้หรือเปล่า แล้วทำอะไรอยู่


ก็อยู่ตรงนี้แหละ อยู่กับครามสมุทรเสมอ


หนีไปไหนไม่รอดหรอก

 

Yammy: Send a photo

Yammy: มึงว่าครามรูปนี้เหมาะกับแท็ก #ภูเก็ตเผ็ดขนาดไหน มั้ย

Yammy: ขออนุญาตเอารูปนี้โพสต์เฟซบุ๊กได้ป่ะคะน้องฟองฟาง

.ff: มาขอกูทำไมอ่ะ

.ff: ไปขอเจ้าตัวนู่น

Yammy: เจ้าตัวให้กูมาถามมึงว่ะ คึคึ

 

ฟองฟางขมวดคิ้วเกาหัวแกร็กๆ...รูปที่แยมส่งมาให้ดูแล้วถามว่าลงได้มั้ยมันเป็นรูปแผ่นหลังของครามสมุทรที่กำลังหันหน้าให้ท้องทะเลอยู่บนเกาะที่เป็นชื่อเดียวกับคนในรูป ฟองฟางจำได้ว่ารูปนั้นเป็นฝีมือการถ่ายของเขาเอง แต่มันเป็นกล้องของแยม รายนั้นเลยต้องมาขอนู่นขอนี่กับคนในภาพ...รวมทั้งมาขออนุญาตคนถ่ายอย่างเขาด้วย


ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาถาม ในเมื่อคนในภาพคือครามสมุทรไม่ใช่เขาสักหน่อย


หมู่นี้...ครามสมุทรชักจะอะไรๆ ก็ฟองฟางมากเกินไปแล้ว


ไอ้คราม วันนี้กูขอติดรถไปลงห้างหน่อยได้ป่ะ

ไม่รู้ ถามฟองดูก่อน

เอ้าไอ้สัด มึงเป็นเจ้าของรถ...’

ฟองต้องกลับด้วย

โอ้โหเพื่อนกู


อะไรประมาณนั้นเลย...


มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่หลังจากที่ครามสมุทรจูบฟองฟางในวันเกิดคืนนั้น เช้าวันต่อมาครามสมุทรก็ทำตัวสนิทสนมกับเขาทั้งๆ ที่ปกติก็ต่างคนต่างอยู่ ฟองฟางไม่ต้องแอบมองครามสมุทรจากระยะไกลเพราะอีกฝ่ายมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ตลอด


จนกระทั่งพวกเขากลับจากภูเก็ต ฟองฟางก็คิดว่าทุกอย่างมันคงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ไม่เลยมันดีกว่าเดิม เหมือนจะสนิทกันมากขึ้น


ครามสมุทรให้ฟองฟางติดรถกลับบ้านด้วยทุกวัน ให้ไปรอที่โรงยิมทุกวันเพื่อรออีกคนซ้อมบาส รอกินมื้อเย็นที่ร้านอาหารข้างทางด้วยกัน...ถ้าวันไหนฝนไม่ตกน่ะนะ


พอนึกแล้วหน้าก็ร้อนผ่าวๆ จนต้องหยิบน้ำเย็นๆ มาจิบ ให้ความร้อนที่หน้ามันหายไปซึ่งก็ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันมั้ย ฟองฟางนึกไม่ถึงมาก่อนเลยจริงๆ ว่าครามสมุทรจะเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย กินได้ทุกอย่างไม่ว่าจะของเผ็ดของดองหรือร้านข้างทางทั้งๆ ที่อีกฝ่ายก็ดูจะเป็นลุคลูกคุณหนูบ้านคนรวยขนาดนั้น


จุดๆ นี้...โคตรจะประทับใจเลย

 

.ff: งั้นก็ไม่รู้แล้ว

Yammy: อย่ามาทำเป็นไม่รู้ห่าอะไร

Yammy: กูขอถามตรงๆ ในฐานะเพื่อนที่โคตรสนิท

Yammy: มึงกับครามคบกันอยู่ใช่ป่ะ

 

พรวด!


แค็กๆ


น้ำเปล่าที่กำลังกลืนลงคอพุ่งออกจากปากทันทีที่อ่านแชตจบ ฟองฟางรีบเอามือเช็ดปากลวกๆ พลางหันซ้ายหันขวามองว่าบนอัฒจันทร์มีใครนั่งอยู่ใกล้ๆ บ้าง จะมีใครเห็นหรือเปล่าว่าเมื่อกี้เขาเผลอทำอะไรแปลกๆ...แล้วก็เจอกับนักศึกษาผู้หญิงห้าถึงหกคนหน้าเดิมๆ ที่มานั่งเฝ้าแฟนซ้อมบาส โชคดีแล้วที่ไม่มีใครสนใจฟองฟางสักคน

 

.ff: ตลกแล้วแยม

Yammy: ไม่ตลก ตอนกูพิมพ์ถามกูทำหน้าจริงจังมากๆ

Yammy: มึงสองคนทำตัวอย่างกับแฟนกัน

Yammy: ถามหน่อย แต่ก่อนมึงกลับบ้านเองได้ตลอด

Yammy: เดี๋ยวนี้คือไรวะ ต้องไปนั่งรอครามซ้อมบาสแล้วก็กลับพร้อมมัน

Yammy: ไม่ให้กูคิดว่าคบกันแล้วให้กูคิดว่าอะไร

.ff: i___i

Yammy: เขินอ่ะดิ๊

.ff: กูไม่คุยด้วยแล้วนะแยม

Yammy: ตามใจมึง แต่บอกกูมาก่อนว่ารูปครามอ่ะลงได้มั้ย

.ff: ไปถามเจ้าตัวเอาเองดิ

Yammy: สัด งั้นกูลงละ เบื่อพวกมึงจริงๆ

Yammy: อย่าให้กูรู้นะว่าคบกันแล้วไม่บอก

 

ฟองฟางล็อกหน้าจอโทรศัพท์พร้อมๆ กับเสียงนกหวีดที่ดังขึ้นพอดี คนตัวขาวเงยหน้ามองไปในสนาม ตอนนี้คงเลิกซ้อมแล้วละมั้งเพราะเมื่อกี้โค้ชปรบมือเรียกให้ทุกคนเข้าไปยืนรวมกลุ่มกันตรงข้างสนาม


คนตัวขาวคลี่ยิ้มเมื่อเห็นครามสมุทรใช้หลังมือปาดเหงื่อออกจากหน้าผากลวกๆ และหันไปกระดกน้ำจากขวดน้ำของช็อปลงคอเพราะขวดน้ำของตัวเองน่ะอยู่กับฟองฟาง


ก็นั่นแหละ จะไม่ให้แยมคิดว่าคบกันได้ยังไง อะไรที่เป็นของครามสมุทรอีกฝ่ายก็ฝากไว้กับฟองฟางหมด ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าเป้ โทรศัพท์ เสื้อกับกางเกงนักศึกษาที่เอาไปแขวนในห้องน้ำก็ได้แต่ครามสมุทรกลับเอามาฝากไว้ที่เขา ขวดน้ำที่ควรจะวางไว้ข้างสนามยังเอามาให้ฟองฟางถือเลย


หรือแม้กระทั่งผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อที่พักเมื่อไหร่ก็ต้องวิ่งขึ้นมาบนอัฒจันทร์เพื่อหยิบไปซับเหงื่อบนหน้า เสร็จแล้วก็วางไว้บนแขนขาวๆ ของฟองฟางเหมือนเดิม


ฝากของส่วนตัวไว้กับฟองฟางหมดแล้ว


เหลือฝากหัวใจนี่แหละ


ถ้าครามสมุทรเอ่ยปากฝากเมื่อไหร่ ฟองฟางคงล้มตึงนอนตายเมื่อนั้น


ฟองฟางมองแผ่นหลังกว้างๆ ของครามสมุทรที่ยืนเท้าเอวหันหลังให้ เพราะครามสมุทรเป็นผู้ชายเฮลตี้มากๆ ทำให้สัดส่วนบนร่างกายของเขาเพอร์เฟ็กต์ไปหมด ขายาวๆ ได้เปรียบมากเวลาแข่งบาส แล้วคณะวิทยาศาสตร์ก็มีแต่ผู้ชายตัวสูงลงแข่งทั้งนั้น...การแข่งขันที่จะถึงนี้ ฟองฟางคิดว่าคณะวิทยาศาสตร์มีเปอร์เซ็นต์ชนะสูงแน่ๆ


โอเค ขอบคุณทุกคนครับ วันนี้แยกย้ายไปพักผ่อนได้ พรุ่งนี้พี่ปล่อยให้รีแล็กซ์ก่อนแข่งจริงหนึ่งวัน แต่อย่าลืมวินัยด้วยนะครับ น้องๆ คือความหวังของคณะ ขอบคุณครับ


เสียงโค้ชที่เป็นรุ่นพี่ปีสามดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮดังๆ ของนักกีฬา ใช่ วันนี้ซ้อมวันสุดท้ายก่อนแข่งจริง ทีมนี้ซ้อมกันมาหนักหน่วงตั้งแต่เปิดเทอมแรกๆ คงฟิตกันน่าดู


เพื่อนคนอื่นกระจายตัวกันเข้าห้องน้ำบ้าง กลับบ้านเลยบ้าง เช่นเดียวกับนักศึกษาผู้หญิงที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ พวกเธอก็ลุกไปหาแฟนในสนามแล้วเดินออกจากโรงยิมไป ส่วนฟองฟางก็นั่งทำตาแป๋วตอนที่ครามสมุทรเดินตรงมาทางนี้


น้ำหน่อยคนตัวสูงนั่งลงข้างๆ ฟองฟาง ยื่นมือขอขวดน้ำจากเขา


เมื่อกี้เห็นแย่งช็อปกินน้ำ นิสัย...”


คอแห้งให้ทำไง


แทนที่จะเอาน้ำไปไว้ข้างสนาม แต่เอามาฝากไว้ที่เราซะงั้น


คราวหน้าบริการให้หน่อย เดินไปเสิร์ฟถึงสนามก็ได้


ให้เพื่อนครามล้อเอาน่ะเหรอ


เอี้ยวหน้ามองคนตัวสูงที่นั่งข้างๆ ครามสมุทรนั่งเอนตัวไปข้างหน้าวางท่อนแขนไว้บนหน้าขา นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบขวดน้ำเอาไว้


ฝนตกแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้วครามตกแรงด้วย...


ตอนนี้ครามสมุทรอยู่ในเสื้อกีฬาสีส้มสลับดำแขนสั้น กางเกงยาวเท่าเข่าตัวใหญ่ หน้าเปื้อนเหงื่อดูเซ็กซี่หล่อดีไปอีกแบบ ผมเส้นตรงสีดำชี้ไปคนละทิศคนละทางแต่ก็ไม่ทำให้ครามสมุทรหลุดจากคราบเดือนมหาลัยไปได้หรอก


เดี๋ยวก่อน ร้อนบอกแบบนั้นฟองฟางเลยหยิบพัดลมใส่ถ่านมากดเป่าให้คนข้างๆ


ตอนนี้เพื่อนร่วมทีมทยอยออกไปจากโรงยิมจนเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ช็อปกับเพื่อนอีกสาม-สี่คนที่ยังไม่ออกจากห้องน้ำ


ครามสมุทรหันหน้ามองฟองฟาง ร่างสูงหรี่ตาคมเล็กน้อย สบกับดวงตาสวยๆ ของฟองฟางที่ประกายไปด้วยความสุข พลังบวก และอะไรสักอย่างที่ดึงดูดให้อยากมองไปนานๆ


มองนานไปแล้วคราม


อือ


“...”


เสียงครางสั้นๆ พร้อมกับศีรษะหนักๆ ของอีกคนที่เอนลงซบไหล่ของฟองฟางเกิดขึ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน


เฮ้ย ทำงี้ได้ไงอ่ะ


ถึงปากจะพูดอย่างนั้นแต่เชื่อเถอะว่าฟองฟางโคตรจะมีความสุขเลย มีความสุขที่เป็นหมอนใบเล็กๆ ให้ครามสมุทรพิงเวลาเหนื่อย


ลุกไปเลยนะคราม


ขอนอนแป๊บเดียว


นานๆ ก็ได้


เช็ดเหงื่อให้หน่อย


ง่อยกินแล้วแน่ๆ


ถ้าเช็ดให้ยอมเป็นง่อยก็ได้


ฟองฟางกลั้นยิ้มแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนสีขาวเช็ดตามกรอบหน้าหล่อเหลาของอีกคน


ฟอง


อื้อ


วันนี้ขอค้างที่บ้านได้มั้ย


บ้านตัวเองออกจะใหญ่แต่ชอบไปนอนบ้านคนอื่น


ได้มั้ย


ฟองฟางเม้มปากเบาๆ ครามสมุทรก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ฟองฟางไม่เคยปฏิเสธครามสมุทรเลยสักเรื่อง แต่กลับเต็มใจมากๆ ซะอีก


ไปก็ไป


ขอบคุณ


“อื้อ สบายมาก”


ฟองฟางต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ


ขอบคุณจริงๆ ที่ทำแบบนี้

ขอบคุณจริงๆ ที่ไม่รังเกียจกันเลย




*****



 

เสียงกับกลิ่นอายของสายฝนทำให้คนที่รับหน้าที่ถือร่มคันสีฟ้าต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ เพราะว่าตอนนี้มีคนที่ตัวสูง 187 เซนติเมตรกำลังเดินโน้มตัวอยู่ในร่มคันเดียวกัน


เจ้าของแก้มขาวที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นแดงปลั่งเพราะเขินอยู่คนเดียวก้มหน้ามองพื้นแฉะๆ แต่พอยิ่งก้มมือข้างที่ถือร่มก็ยิ่งเตี้ยลงกว่าเดิมจนชนศีรษะของคราสมุทร


“ถือร่มสูงๆ หน่อย”


“ครามก็ย่อตัวอีกหน่อยได้เปล่า”


ย่อกว่านี้ครามสมุทรก็นั่งแล้ว


ฟองฟางหันไปยิ้มให้คนที่สะพายกระเป๋าเป้สองใบ ใบหนึ่งเป็นของเขาส่วนอีกใบก็ของคนตัวสูงที่กำลังหันมามองหน้ากันอยู่นั่นแหละ มือทั้งสองข้างของครามสมุทรไม่ว่างเพราะถือชุดกับเข็มขัดนักศึกษา ไหนจะขวดน้ำ โทรศัพท์มือถืออีก ฟองฟางเลยอาสาถือร่มให้


เตี้ยกว่าก็งี้ ก็ถือได้ในระดับความสูงของตัวเองนั่นแหละ ครามสมุทรเลยต้องคอยก้มตัวอยู่ตลอด


“ไม่”


ตอบสั้นๆ กับน้ำเสียงที่ใครฟังก็ต้องรู้ว่าครามสมุทรกำลังกวนโอ๊ยกันอยู่ ฟองฟางบุ้ยปากใส่อีกคน เดินช้าลงกว่าเดิมเพราะวันนี้ไม่มีอะไรต้องรีบถึงแม้ว่าตอนนี้จะดึกมากแล้วก็ตาม


“งั้นเราเขย่งเองก็ได้”


ฟองฟางหันไปตอบอีกคนพลางเขย่งปลายเท้าไปด้วย คนตัวเล็กเม้มปากแน่น กลั้นหายใจสุดฤทธิ์เมื่อต้องยืนด้วยปลายเท้า ตัวก็โอนเอนเพราะไม่ชินที่จะต้องทำอะไรแบบนี้ ตากลมๆ เหลือบมองตาคมของครามสมุทรด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความประหม่า


“ฟอง ยืนดีๆ”


“อื้อ แบบนี้ก็ได้”


เอื้อมมือไปจับสายกระเป๋าของครามสมุทรไว้ แต่ขายังสั่นและการทรงตัวก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่ ฟองฟางยิ้มแหยเพราะจังหวะที่ขยับตัวโซซัดโซเซ ร่มคันนี้ก็ไม่ได้บังฝนให้ครามสมุทรเลยจนอีกคนเริ่มเปียก


“ขอโทษๆ เฮ้ย!


“...”


คนที่ทรงตัวไม่ดีเกือบได้ล้มตึงลงไปจริงๆ แล้วถ้าครามสมุทรไม่คว้าเอวเอาไว้ คนตัวสูงขมวดคิ้ว กระชับท่อนแขนที่โอบเอวบางของฟองฟางไว้แน่น ส่ายหน้าเบาๆ เพราะฟองฟางเล่นไม่รู้เรื่อง ถ้าเมื่อกี้พลาดล้มลงไปแล้วเขารับไว้ไม่ทันคงได้มีเจ็บตัวแน่ๆ


“ขอบคุณนะ...”


“ระวังหน่อย”


“อื้อๆ” ปล่อยได้แล้วมั้ง


ในใจตะโกนบอกครามสมุทรแบบนี้แต่ปากกลับไม่กล้าพูดออกไปแม้แต่คำเดียวเลยด้วยซ้ำ เพราะแค่เห็นแววตาดุๆ ของเขาที่มองมาฟองฟางก็กลัวไปหมดแล้ว


ฟองฟางค่อยๆ กำมือที่วางบนแผ่นอกกว้างของครามสมุทร ตอนนี้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด จะทุบอกให้อีกคนปล่อยก็ไม่กล้า จะพูดก็ไม่กล้า แม้แต่หายใจยังไม่กล้าเลย


ทำได้แค่กะพริบตาปริบมองมืออีกข้างที่จับร่มไว้แน่นสลับกับมองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้านี่แหละ...มองอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งครามสมุทรยอมปล่อยให้ฟองฟางเป็นอิสระสักที


แต่ปล่อยได้แป๊บเดียวเท่านั้นไหล่แคบๆ ของฟองฟางก็ถูกโอบด้วยแขนแกร่ง ครามสมุทรรั้งฟองฟางไว้ในอ้อมแขน


ตามทางที่พวกเขาเดินมันมืดสนิท แต่มีแสงไฟจากเสาไฟฟ้าให้ความสว่าง ฟองฟางเงยหน้ามองเม็ดฝนที่ตกลงมา แสงไฟที่ส่องจนเห็นละอองฝนดูโรแมนติก ดูอบอุ่นเหมือนกับแขนของครามสมุทรที่โอบไหล่เขาอยู่ในตอนนี้มากๆ


กูว่าเซ้นส์กูไม่ผิด

ไอ้ครามชอบมึงชัวร์


เรื่องแบบนี้ไม่ต้องใช้เซ้นส์ใครก็ดูออก ที่ผ่านมาฟองฟางรู้ แค่ไม่มั่นใจ

แต่ตอนนี้...ก็คงจะมั่นใจได้แล้วมั้ง : )




*****



 

“ดะ เดี๋ยว...ขอพักก่อน” ฟองฟางก้มตัวเอามือยันเข่าไว้ หอบหายใจแฮ่กๆ เพราะเหนื่อยกับการออกกำลังกาย นี่แค่วิ่งสลับเดินได้แค่ห้าร้อยเมตรเท่านั้นฟองฟางก็หายใจไม่ทันแล้ว


“นั่งก่อนมั้ย”


“...ไม่ๆ แป๊บเดียวก็หายเหนื่อยแล้ว” เงยหน้ามองคนที่ใช้ฝ่ามืออุ่นๆ ลูบหลัง


ฟองฟางห่างหายจากการออกกำลังนานมากๆ น่าจะตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว พอเช้านี้ได้มาวิ่งเหยาะๆ เคลื่อนไหวร่างกายอีกครั้งก็เหนื่อยเอาเรื่องสุดๆ


“นั่งก่อน”


“ไม่ได้เรื่องเลยเนอะ”


“ไม่หรอก แรกๆ ก็แบบนี้”


ฟองฟางยิ้มแหยก่อนขยับตัวนั่งบนเก้าอี้ตัวยาวที่อยู่ใกล้ๆ


ที่วันนี้เขาตื่นเช้าทั้งที่มีเรียนเที่ยงก็เพราะว่าเมื่อคืนสัญญากับครามสมุทรไว้ว่าจะออกมาวิ่งเป็นเพื่อน จริงๆ เขาจะนอนแผ่บนที่นอนสบายๆ ต่อก็ได้เพราะครามสมุทรไม่ได้ขอร้องให้ออกมาด้วย แต่ฟองฟางอยากออกมาวิ่งกับครามสมุทรเอง


ก็นั่นแหละ เมื่อคืนครามสมุทรค้างที่บ้านฟองฟาง...ตอนนี้คุณแม่ได้ลูกชายเพิ่มอีกคนแล้ว แถมคนนี้หล่อมากๆ ด้วย


“กลับเลยมั้ย”


“ปกติครามวิ่งแค่นี้เหรอ ห้าร้อยเมตรเองนะ”


“สิบห้ากิโล”


“โห...”


“เหนื่อยก็กลับ อย่าฝืน”


“อยากวิ่งให้ได้เยอะๆ แบบครามบ้างอ่ะ”


“มันต้องใช้เวลา”


ผงกหัวและนวดน่องตัวเองอยู่อย่างนั้น ฟองฟางหน้าเจื่อนเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นตัวถ่วงครามสมุทรชัดๆ แทนที่อีกคนจะได้วิ่งฟิตร่างกายสำหรับแข่งในวันพรุ่งนี้ แต่ต้องมานั่งมองขาของเขาแทน


“ครามไปวิ่งต่อเลยก็ได้นะ เดี๋ยวเรานั่งพักแป๊บหนึ่งแล้วจะวิ่งตามไป”


“ไม่” คนตัวสูงส่ายหัวพร้อมกับขยับตัวลงไปนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหญ้า


และฟองฟางก็ต้องร้องเฮ้ยออกมาดังๆ เมื่อจู่ๆ ครามสมุทรก็จับท่อนขาของตัวเองขึ้นไปวางไว้บนหน้าตักของคนตัวสูง ครามสมุทรล็อกข้อเท้าเขาไว้ด้วยมือหนา ค่อยๆ ใช้มืออีกข้างบีบน่องตรงจุดที่ฟองฟางรู้สึกปวดและตึงอย่างช้าๆ


“ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน เดี๋ยวเจ็บตัว” ฝ่ามืออุ่นๆ ของคนสูงกว่าทำให้ฟองฟางรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก


ไม่รู้เลยว่าถ้าคนที่นั่งตรงหน้าฟองฟางคือคนอื่น ไม่รู้เลยว่าถ้าคนที่นวดน่องให้เป็นคนอื่น...ฟองฟางจะรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า


รู้สึกว่าหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกดีใจจนอยากยิ้มกว้างๆ


“ไม่ต้องวิ่ง กลับบ้านไปหายานวดดีกว่า น่องแข็งแล้ว”


ฟองฟางเพลินไปกับน้ำเสียงทุ้มๆ ที่ฟังแล้วอบอุ่นใจจนอยากได้ยินไปเรื่อยๆ


แค่มือหนาที่นวดให้อยู่ก็เป็นเหมือนยาที่ดีที่สุดสำหรับฟองฟางแล้ว


ไม่ต้องพึ่งยานวดก็ได้ : )


“ฟองฟาง” เงยหน้ามองคนตัวขาวที่นั่งห่อไหล่อยู่บนนั้น ฟองฟางมองตาคมๆ ของอีกฝ่ายที่เป็นสีน้ำตาลเข้มลึกลับน่าค้นหา เป็นดวงตาคู่เดียวที่เขาอยากมองอย่างนี้ไปเรื่อยๆ


ครามสมุทรส่งยิ้มมุมปากจางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้ฟองฟางยิ้มตามเพราะไม่ได้เห็นบ่อยนักหรอก


“พรุ่งนี้ไปเชียร์ด้วยนะ”


“...”


“ไปเป็นกำลังใจให้หน่อย”


“นี่อ้อนเราอยู่ใช่มั้ย”


ชอบทำให้ตกหลุมจนถอนตัวไม่ขึ้น


“ไม่ชอบเหรอ”


“ชอบสิ...ชอบมากๆ เลย”


“งั้นก็ชอบไปเรื่อยๆ”


“...”


“อย่าเพิ่งเลิกชอบแล้วกัน”


“อื้อ...เราไม่เลิกชอบง่ายๆ หรอก”


ก็ฟองฟางชอบครามสมุทรมากๆ ขนาดนี้...

จะให้เลิกชอบง่ายๆ ได้ยังไง

 

  




#ฟองฟางครามสมุทร




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.129K ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #4543 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:11
    น่ารักกกก
    #4543
    0
  2. #4516 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 03:40

    หยอดกันไปกันมา น่าดูเอ็น5555
    #4516
    0
  3. #4421 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:20
    นี่มันเกินคำว่าแฟนแล้วมั๊ยยยยย
    #4421
    0
  4. #4393 Minnionn (@Minnionn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:26
    หวานฉ่ำาาาาา
    #4393
    0
  5. #4375 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 11:09
    ไม่ใช่แฟนก็เหมือนแฟนแล้วนะแบบนี้ 55555
    #4375
    0
  6. #4349 Ne4w (@snow-prince-000) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 21:43
    เมื่อไหรรรรร่ เขาจะเปนแฟนกะ๊นนนน
    #4349
    0
  7. #4342 kpbb. (@BBKANYA) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 17:49
    ใจชั้นน่ะ ไม่ไหวเเล้วววววว
    #4342
    0
  8. #4324 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 22:16
    งื้อออออ
    #4324
    0
  9. #4253 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:50
    แงงงงงอ่อยยยยเหรอออ
    #4253
    0
  10. #4236 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 12:06

    ขอเป็นสักทีเหอะ.. มุ้งมิ้งกันซะขนาดนี้

    #4236
    0
  11. #4196 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 18:21
    ฮึ้ยยยยยพึ่งเห็นความกล้าของน้องก็วันนี้นี่แหละ
    #4196
    0
  12. #4194 minidays (@katakjaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:36
    อะไรคือขอนอนด้วยยยยยยยยยย
    #4194
    0
  13. #4165 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:02
    งึยยยยยยยย
    #4165
    0
  14. #4127 moooo_ (@xiumin26) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 12:15
    ยิ้มตะหมูกบานแร้วจุดนี้
    #4127
    0
  15. #4117 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:36
    ขนาดนี้ก็คบกันเลยจ้า หวานนนน
    #4117
    0
  16. #4096 gustmorning (@milewvsa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 17:19
    เจ้าครามบอกชอบน้องยังเราอะ เดะๆ
    #4096
    0
  17. #4056 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:27
    ครามแรงมาก อะไรๆก็ฟองฟาง .////.
    #4056
    0
  18. #4055 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:25
    ครามแรงมาก อะไรๆก็ฟองฟาง .////.
    #4055
    0
  19. #4007 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:55
    จีบกันแล้วใช่มั๊ยอิอิ
    #4007
    0
  20. #3980 pparelypigg (@pparelypigg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:50
    ครามมมมสยอมแล้วววววว
    #3980
    0
  21. #3825 amnun-noon (@amnun-noon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:39
    เราเหมือนคนบ้าเลย นั่งกลั่นยิ้มเพราะเขิน เขินจะตายแล้ว
    #3825
    0
  22. #3811 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:00

    น่ารักมากกกก ฮือออออเอเอเ
    #3811
    0
  23. #3774 mmsays (@sunshineisty) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:58
    น่ารักจังเลย ช่วงนี้เครียดมากเปิดมาอ่านเรื่องนี้แล้วทำให้ยิ้มได้
    #3774
    0
  24. #3749 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:55
    โอ้ยเขินคราม
    #3749
    0
  25. #3723 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:54
    ละมุนนนน
    #3723
    0