{ yaoi } • Loud & Clear (end)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 310,052 Views

  • 4,543 Comments

  • 18,399 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18,094

    Overall
    310,052

ตอนที่ 2 : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5679 ครั้ง
    4 ม.ค. 62











02

หัวใจของเราจะพองโตไม่ได้ถ้าไม่มีผู้กระทำ



 

Song: ฟอง

Song: หายเมายังไอ้น้อง

.ff: หายแล้วครับพี่ซอง

Song: แล้วนี่อยู่ไหนอ่ะ

.ff: อยู่มอครับพี่ นั่งรอแยมครับ

Song: เออ ดีๆ

Song: มีอะไรจะให้ดู

Song: ดูจบแล้วอย่าหนีกลับบ้านล่ะ

Song: (Send video)

 

คนที่ได้รับวิดีโอจากพี่รหัสกัดริมฝีปากเบาๆ ชั่งใจว่าจะเปิดคลิปที่พี่ซองส่งมาให้ดีมั้ย เพราะพี่รหัสคนนี้เคยส่งคลิปโป๊มาให้แล้วเขาดันเปิดดูด้วยความไม่รู้บนบีทีเอสมาแล้วครั้งหนึ่ง


มันเป็นฟีลที่...ไม่กล้าหันไปมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ กับคนที่ยืนโหนราวแล้วก้มหน้ามองเราอยู่อ่ะ


โคตรแย่


ฟองฟางเป่าลมออกปาก รูดซิปกระเป๋าเป้แล้วสอดโทรศัพท์ไว้ในนั้นพร้อมกับกดเปิดคลิปแล้วดูอย่างตั้งใจ มันคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดมากกว่าการถือโทรศัพท์ดูโจ่งแจ้งแล้วแหละ ไอ้พี่รหัสคนนี้ไว้ใจได้ที่ไหนล่ะ


แก้มพองๆ ตกอยู่ในสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ฟองฟางไม่สนใจผมสีน้ำตาลธรรมชาติที่ฟูฟ่องปลิวไปตามแรงลมจะฟูจะยุ่งพันกันหรือเปล่าเพราะกำลังจดจ่อกับหน้าจอโทรศัพท์...ในหัวก็นึกไปพลางๆ ว่าใครต่อใครต่างก็บอกว่าตัวเขานุ่มนิ่มน่ากอด หัวกลมๆ ของเขานี่ก็โคตรน่าหอมเลย จนกระทั่ง...


“เฮ้ย!


รีบยกมือปิดปากตอนที่ร้องเสียงดังเพราะตกใจ ฟองฟางลูบอกตัวเองเบาๆ ตกใจกับคลิปที่พี่รหัสส่งมา มันไม่ใช่คลิปโป๊ที่พี่ซองนำเสนอ แต่มันเป็นคลิปที่เขากำลังปีนขึ้นโต๊ะ พาตัวกับแก้มที่แดงปลั่งคลานไปหาเดือนมหาลัยที่นั่งมองเขาอยู่นิ่งๆ


คราม

‘...’

เราชอบนาย

!!!

‘...’

ชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอเลย

 

อยากจะเปิดเสียงให้ดังกว่านี้แต่สาบานได้ว่าตอนนี้วิญญาณของฟองฟางหลุดออกจากร่างไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงปีนขึ้นโต๊ะแล้วไปพูดใส่หน้าครามแบบนั้น ปลายนิ้วชี้รีบกดลงบนหน้าจอให้คลิปหยุดเล่น ฟองฟางเป่าลมออกปากให้ตัวเองใจเย็นแล้วมุดศีรษะเข้าไปในกระเป๋าที่มีหนังสือเรียนแค่สองเล่มก่อนจะกดดูคลิปอีกครั้ง


“....”


แล้วก็อยากจะเอาหัวกระแทกโต๊ะให้สลบไปเลยรู้แล้วรู้รอด ฟองฟางหน้าร้อนตอนที่เห็นตัวเองยื่นหน้าเข้าไปใกล้เดือนมหาลัย ภาพไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เพราะคนถ่ายมือสั่นมาก เขาได้ยินเสียงพี่ซองกับพี่อีกหลายๆ คนกรีดร้องอย่างกับผู้หญิง


แล้วก็ต้องจิกมือกับกระเป๋าแน่นเมื่อภาพน่าอายโชว์อยู่บนหน้าไอโฟน ฟองฟางกัดปากกำมือทุบโต๊ะแรงๆ กระทืบเท้าขัดใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป


ฮืออออ ไปจูบเขาได้ยังไงเนี่ยไอ้ฟอง : (

จูบนานด้วย ไม่รู้ว่ากี่วินาทีแต่ในคลิปคือโคตรนาน


ฟองฟางไม่ทนดูต่อเพราะไม่รู้ว่ามันจะจบตรงไหน แค่นี้ก็นั่งหน้าร้อนตัวร้อนอยากหนีกลับบ้านจะตายอยู่แล้ว


เช้านี้ต้องเจอกันด้วย ต้องเรียนวิชาเดียวกัน ต้องนั่งใกล้ๆ กัน


“ไอ้ฟอง มานานยังวะ”


ตกใจกับเสียงแหลมๆ จนสะดุ้งยืดตัวนั่งตรง ฟองฟางรีบกดปิดคลิปที่พี่ซองส่งมาให้แล้วทิ้งโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าอย่างนั้น คนตัวขาวหันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่กตามเสียงเรียกที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศไหน


ฟองฟางยกมือแตะปากตอนที่เห็นแยมเดินมาพร้อมๆ กับครามสมุทรและช็อป (เพื่อนสนิทของครามสมุทร) จู่ๆ ตัวก็สั่นพอๆ กับหัวใจที่เต้นแรง ทั้งๆ ที่ทำเป็นใจเย็นสั่งให้ตัวเองไม่ตื่นเต้นตื่นตูมแล้วแท้ๆ แต่พอเจอหน้าทีไร ฟองฟางก็ไปไม่เป็นทุกทีเลย ยิ่งเมื่อคืนไปสร้างวีรกรรมแสบๆ ไว้ด้วยแล้ว...ยิ่งเก็บอาการไว้ไม่ค่อยจะอยู่


นึกโทษพี่ซองที่เอาคลิปบ้าๆ นั่นมาให้ดู...ถ้าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นป่านนี้ฟองฟางคงปั้นหน้าฉีกยิ้มกว้างๆ ได้


“อื้อ สักพักแล้ว”


แยมแค่ส่งยิ้มแหยให้แล้วนั่งข้างๆ ฟองฟางที่ห่อไหล่ลู่ลงจนเหลือตัวนิดเดียว มือขาวหยิบสายกระเป๋ามาเขี่ยเล่น ก้มหน้างุดเมื่อคนตัวสูงอีกสองคนขยับตัวนั่งลงตรงข้าม


สูงจริงๆ...ครามสมุทรกับช็อปเป็นคนที่สูงตั้ง 187 เซนติเมตร ในขณะที่ฟองฟางเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ ที่สูงแค่ 172 เท่านั้น ก็นั่นแหละ ในกลุ่มนี้ฟองฟางตัวเล็กที่สุดแล้วมั้ง ขนาดแยมที่เป็นผู้หญิงยังดูสูงกว่าทั้งๆ ที่สูง 172 ซนติเมตรเท่ากัน


ครามสมุทรกับช็อปเล่นบาสประจำ เป็นตัวแทนแข่งบาสของคณะวิทยาศาสตร์ด้วย ที่จริงส่วนสูงของฟองฟางมันก็ผ่านเกณฑ์เข้าร่วมทีมแข่งบาสได้อยู่หรอก แต่ฟองฟางไม่เก่ง แถมคนในทีมส่วนใหญ่สูง 180 ขึ้นไปกันหมด...น้อยใจความสูงของตัวเองเลยพาลไม่เข้าร่วมกิจกรรมอะไรอย่างของมหาลัย


“นี่มึงยังเมาค้างอยู่หรือเปล่าวะ ความจริงวันนี้ไม่มีวิชาอะไรสำคัญมึงน่าจะโดดไปนอนนะ”


“นิดหน่อยอ่ะ ยังปวดหัวอยู่เลย”


อยากโดดเหมือนกัน แต่ทุกๆ วันที่มีเรียนตรงกับครามสมุทรก็ไม่อยากโดดหรอก อยากมาเจอหน้ามากกว่า แต่โคตรจะผิดกับวันนี้เลยจริงๆ ฟองฟางที่ฝืนขุดตัวเองขึ้นจากเตียงนอนแล้วตั้งใจมาเรียนเพื่อเจอครามสมุทรรู้สึกอยากกลับบ้านไปซะเดี๋ยวนี้ตั้งแต่ได้ดูคลิปอันนั้น


“ฟอง เมื่อคืนโอเคมั้ย” พอถูกถามแบบนั้นคนที่กำลังนั่งเม้มปากอยู่ถึงกับสะดุ้ง ช็อปเท้าคางวางศอกบนโต๊ะแถมยังยื่นหน้าถามฟองฟางที่ขมวดคิ้วยุ่งไปหมด


“โอเคมั้ง หลับสบายเลย” อ้อมแอ้มตอบแต่มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋านี่กุมกันแน่นเลย ฟองฟางเลี่ยงที่จะสบตากับทุกคน เพราะรู้ว่าสามคนนี้ที่นั่งอยู่ด้วยต่างก็เห็นภาพเมื่อคืนชัดเจนกันทั้งนั้น


แกล้งไม่รู้ดีกว่า แกล้งไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่าง ยังไงก็เมานี่นา


“ฟอง ถามไรหน่อยดิ”


“...”


“เมื่อคืนอ่ะ”


“...”


“เคลิ้มเลยป่ะ”


“เคลิ้มอะไร...”


“ที่ไอ้ครามมันจูบอ่ะ”


“...”


ก็กล้าถาม...


ฟองฟางกะพริบตาช้าๆ ซ่อนความตกใจไว้ในอกส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ดวงตากลมๆ มองผู้ชายตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ ช็อป สีหน้าของคนคนนั้นเรียบนิ่ง เหมือนไม่สนใจกับสิ่งที่ช็อปถามและไม่สนใจจะฟังคำตอบของฟองฟางด้วย...


เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนครามสมุทรคงไม่เก็บมาใส่ใจ


หรือจริงๆ แล้วมันแย่มากจนครามรับไม่ได้?

...ก็คิดว่าแย่จริงๆ นั่นแหละ


“จูบอะไรเหรอ” ฟองฟางยิ้มนิดๆ


“...”


“ไม่เห็นรู้เรื่องเลย” รอยยิ้มประหม่าเหมือนเดิมที่มักจะใช้ตอนที่ต้องเข้าไปคุยกับครามสมุทร


“นี่มึงจำอะไรไม่ได้จริงๆ เหรอวะฟอง” แยมหันมาขมวดคิ้วถาม


แวบหนึ่งที่ฟองฟางกลั้นใจหันไปมองครามสมุทรเพื่อดูว่าอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาอะไรบ้าง แต่ก็ไม่...แล้วก็ต้องเม้มปากแน่นเมื่ออีกคนหยิบหูฟังมาเสียบเข้ากับโทรศัพท์ ก้มหน้าเล่นไอโฟนเหมือนไม่อยากฟังสิ่งที่แยมกับช็อปกำลังย้ำถาม


ฟองฟางคิดในหัว ถ้ารู้ว่าผลลัพธ์มันออกมาไม่ต่างจากเดิม คราวหลังจะไม่เมาแอ๋แบบนั้นอีกแล้ว


คนตัวขาวจัดส่ายหน้า ไม่ตอบคำถามใครทั้งนั้น แค่นี้ก็จะแย่แล้ว ภาพในคลิปที่พี่ซองส่งมาให้มันลอยวนในหัว ดูก็รู้ว่าครามสมุทรไม่ชอบใจ ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดหยอกล้อกันแบบนี้สักหน่อย


ฟองฟางเลยหยิบไอโฟนออกมาเล่นบ้างปล่อยให้แยมกับช็อปคุยกันเรื่องอื่นๆ เบนความสนใจจากเขาไปสักที แต่เชื่อมั้ย ฟองฟางไม่มีสมาธิเล่นโทรศัพท์เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะกดเข้าแอพไหนเลยได้แต่เลื่อนหน้าจอไปมา


จนกระทั่ง...

 

Kram: เรื่องเมื่อคืน

Kram: จำอะไรไม่ได้จริงๆ?




*****



 

“คืนนี้ไปอีกมั้ยฟอง พวกพี่แจ็คมันชวนอีกละ”


“แต่เขาชวนแค่สาขามึงไม่ใช่เหรอ พี่ๆ กูก็ไม่เห็นมีใครเอ่ยปากสักคน” แยมเอนศีรษะพิงไหล่ฟองฟาง ท่าทางเหนื่อยๆ เพราะเมื่อคืนก็นอนดึกพอสมควร


ฟองฟางส่ายหัวให้ช็อประหว่างที่กำลังเรียนวิชา HUM120 ที่รวมเอานักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งทุกคณะมานั่งบนพื้นรวมกันในหอประชุมใหญ่แล้วเรียนโดยมีอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฟองฟางยังจำชื่อไม่ได้มาพูดสอนผ่านไมค์และเปิดโปรเจ็กเตอร์ประกอบการสอนไปด้วย


ฟองฟางนั่งมองแผ่นหลังกว้างๆ ของครามสมุทรที่เคลื่อนไหวตามจังหวะหายใจ


ครามสมุทรนั่งอยู่หน้าเขาตรงแถวซ้ายมือ นั่งใกล้ๆ กันนี่แหละ ส่วนข้างๆ เขาคือเพื่อนอีกคนที่มานั่งขั้นกลางระหว่างครามสมุทรกับช็อป


 “ไม่เห็นเป็นไรเลย ฟองกับแยมก็น้องรหัสพี่ซองกับพี่ก้าม พวกนี้ก็เพื่อนกลุ่มเดียวกันทั้งนั้นอ่ะ ไปเหอะ” ช็อปสะกิดเอวฟองฟางยิกๆ เพราะคนบ้าจี้อยู่แล้วเลยดิ้นยุกยิกไปกันใหญ่


“ไม่เอาอ่ะช็อป อยากกลับไปนอนมากกว่า”


“กลัวซ้ำรอยแบบเมื่อคืนเหรอ” ช็อปยิ้ม ผลักไหล่ฟองฟางขณะที่คนถูกถามส่ายหน้ารัว


“จำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”


“เมื่อคืนฟองดื่มโคตรหนักอ่ะ”


“จริงๆ นะ...ไม่ค่อยถูกกับเหล้าเบียร์เท่าไหร่”


“แต่ฟองเมาแล้วโคตรน่ารักเลยรู้ตัวเปล่า” ตาหวานเยิ้มกับยิ้มน้อยๆ จากช็อปทำให้คนฟังได้แต่หัวเราะแหะๆ ฟองฟางพยายามเลี่ยงคุยเรื่องเมื่อคืนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็นะ มันคงฝังลึกในสมองทุกคนที่ไปดื่มเมื่อวานแล้วแหละ


“สรุปไปมั้ย เราสัญญาเลย จะไม่ให้ฟองดื่มสักแก้ว เดี๋ยวเราดื่มแทน”


“มึงไม่ต้องมาทำตัวเป็นครามสมุทร” แยมแขวะ เบะปากหน่อยๆ


“ครามทำไมเหรอ” บอกตรงๆ ว่าพอมีชื่อคนคนนั้นในบทสนทนาฟองฟางก็หูผึ่งทันที


เขาหันไปกระซิบกับแยมที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้น สนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนอื่นคิดว่าเป็นแฟนกัน


“เมื่อคืนครามมันดื่มแทนมึงอ่ะ” แยมกระซิบกลับเบาๆ


“ครามเนี่ยนะ”


“เออ หัวใจของมึงนั่นแหละ”


บ้าน่ะ


ฟองฟางหลับตาสงบสติตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าครามสมุทรจะดื่มแอลกอฮอล์แทนทั้งๆ ที่ผ่านมาอีกฝ่ายก็ดูไม่หือไม่อืออะไรกับฟองฟางเลยสักนิด ติดจะเย็นชาใส่กันมากกว่า


“ไม่ไปอ่ะช็อป วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย ต้องรีบกลับไปเฝ้าบ้าน”


“มึงไม่ไปเดี๋ยวกูไปเอง โอเคมั้ยไอ้ช็อป”


“เธอเป็นผู้หญิง ไปกับเรามีแต่ผู้ชายดูไม่ดี”


“เมื่อวานก็มีแต่กูที่เป็นผู้หญิง วันนี้มีแต่กูอีกจะเป็นอะไรไป”


“ฝากจดด้วยแยม เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำก่อน”


“เอ้า ไอ้นี่...”


ขัดคนที่เถียงกันสองคนด้วยการวางสมุดไว้บนตักของแยมแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นย่อตัวขอแทรกเพื่อนคนอื่นๆ เพื่อออกจากแถว ฟองฟางหยิบไอโฟนติดมือไปด้วย เขาไม่ได้อยากไปเข้าห้องน้ำ แต่เขาแค่อยากไปตอบแชตของใครคนหนึ่งที่ส่งมาตั้งแต่เมื่อเช้าเท่านั้นเอง


ฟองฟางฉีกยิ้มให้รุ่นพี่ที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ ห้องประชุม ผ่อนลมหายใจออกปากเบาๆ...ไม่รู้ว่าคนอื่นได้ดูคลิปนั้นกันหมดทั่วมหาลัยแล้วหรือยัง ไม่รู้ว่าพี่ซองส่งคลิปให้ใครบ้าง


ไม่รู้อะไรแล้ว ไม่อยากรู้อะไรเลย


คนตัวขาวเดินก้มหน้าสาวเท้าฉับๆ ก่อนจะมายืนแอบอยู่ในห้องน้ำ ฟองฟางพิงสะโพกบนอ่างล้างหน้า พลางใช้ปลายนิ้วโป้งกดเข้าหน้าแชตของครามสมุทร ปลายนิ้วกดยิกๆ พิมพ์ข้อความยาวๆ อย่างกับเรียงความสมัยอยู่ประถมที่คุณครูบังคับให้เขียน แต่สุดท้ายเขาก็พิมพ์ๆ ลบๆ อยู่อย่างนั้น เพราะไม่รู้ว่าบอกไปตรงๆ ดีมั้ยว่าเห็นคลิปแล้ว อยากขอโทษถ้าทำให้ครามสมุทรไม่พอใจ...หรือจะบอกว่าอะไรดีก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน


ที่รู้ๆ ตอนนี้ไม่เอาอีกแล้วไอ้แอลกอฮอล์บ้าบอนั่นน่ะทำวุ่นวายไปหมดเลย


ระหว่างที่กำลังยืนพิงกำแพงกัดเล็บอย่างประหม่า ในหัวก็หาคำพูดสวยๆ ไปตอบแชต แต่จู่ๆ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับขายาวๆ ภายใต้กางเกงสีดำของใครบางคนย่างกรายเข้ามา ฟองฟางเหลือบมองเท้าของคนคนนั้นก่อนจะขยับตัวหลีกทางให้เพราะตัวเองยืนขวางทางเข้าออก แต่คนที่เข้ามาใหม่กลับหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา เงาดำๆ ส่งผลให้ฟองฟางเงยหน้ามอง


“...คราม”


“ไม่เห็นตอบแชต”


“กำลังจะตอบนี่ไง”


ครามสมุทรยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฟองฟางเลิ่กลั่กไม่เป็นท่า อยู่ดีๆ ก็ยื่นไอโฟนไปให้อีกคนดูเฉยเลยว่าตัวเองกำลังพิมพ์ข้อความอะไร


“คือ ขอโทษนะคราม”


“...”


“เราเมามาก ไม่รู้อะไรเลย”


ครามสมุทรถอนหายใจ คนที่ตัวสูงหมุนกลับไปที่ประตูห้องน้ำก่อนจะกดปุ่มล็อกไม่ให้ใครเข้ามาได้ หัวใจของฟองฟางเต้นไม่เป็นจังหวะไปแล้ว มันหวั่นๆ กลัว ประหม่า ในหัวนี่คิดไปแล้วว่าครามสมุทรคงไม่ชอบมากๆ และอาจจะปิดห้องน้ำฆ่ายัดส้วมไปเลยก็ได้


ก็ไม่เคยอยู่กับครามสมุทรสองต่อสองในระยะประชิดแบบนี้มาก่อน


แต่ถ้าครามสมุทรอยากจะชำระความจริงๆ แค่ต่อยก็เจ็บจะแย่แล้ว


อือ ต่อยก็พอเหอะ

เนี่ย ยื่นหน้าให้ต่อยเลย


พอคิดแบบนั้นคนที่ตัวสูงแค่ไหล่ของครามสมุทรก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาขมวดคิ้วแน่น สองมือสั่นๆ กำอยู่อย่างนั้นหวังจะให้มันระบายความกลัวไปได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย


“ทำอะไร”


“รอครามต่อยไง”


“...”


“ต่อยกี่ทีก็ได้เตะก็ได้...แต่เราอยากให้รู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”


“ไม่ได้ตั้งใจอะไรบ้าง”


ฟองฟางหลงน้ำเสียงทุ้มนุ่มของครามสมุทรมากจริงๆ เสียงที่เขาไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะได้ยินใกล้ขนาดนี้ เป็นครั้งแรกเลยนะที่ครามสมุทรคุยกับเขาตั้งหลายประโยค


ฮือ ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี

สถานการณ์แบบนี้มันไม่ใช่เลย


“ฟอง” ครามสมุทรย้ำชื่อเขาด้วยน้ำเสียงนุ่ม จากที่กำลังรอบทลงโทษก็กลายเป็นเคลิ้มไปเลย


ฟองฟางก็เป็นแบบนี้แหละ


เป็นคนที่พ่ายแพ้ให้กับทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากครามสมุทร


“ทุกอย่าง”


“อะไรบ้าง”


“คราม...”


“...”


“อย่ากดดันเราได้มั้ย”


“กล้าหน่อย หรือต้องรอให้เหล้าเข้าปากอย่างเดียว?”


“...”


“ก็ เราจำไม่ได้นี่นาว่าเราพูดอะไรไปบ้าง”


“...”


“แต่ เราเห็นคลิปแล้ว” ฟองฟางลืมตามองคนที่สูงกว่าตั้งสิบห้าเซ็นต์ยืนขมวดคิ้วยุ่ง “พี่ซองส่งมาให้”


“อือ”


ฟองฟางกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น...ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาเพราะอีกฝ่ายก็เงียบเหมือนกัน รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เดินออกมาเข้าห้องน้ำทั้งๆ ที่ตอนนั้นก็คว้าไอโฟนออกมาส่งแชตตอบครามสมุทรยังได้


เพราะไม่กล้าตอบแชต นึกคำพูดไม่ออกก็เลยเป็นแบบนี้แหละ


“เราเมาก็จริงแต่...ที่พูดออกไป”


“...”


“พูดออกจากใจจริงๆ”


ต่อจากนี้อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถอะ


“ขอโทษนะที่ทำให้...”


“เย็นนี้อยู่รอก่อน อย่าเพิ่งหนีกลับ”


“...”


ฟองฟางเหมือนถูกช่วงชิงลมหายใจทันทีตอนที่ฝ่ามือหนาวางลงบนผมนุ่มๆ สีน้ำตาลธรรมชาติของเขา และถ้าตาไม่ฝาด ฟองฟางเห็นชัดเลยว่าครามสมุทรกำลังอมยิ้ม...ถึงแค่จะเล็กๆ น้อยๆ และแวบเดียวแต่เขามั่นใจมากๆ


“ตัวสั่นแล้วฟอง” ครามสมุทรบอกเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำ ทิ้งให้คนที่ได้ฟังเสียงทุ้มๆ แทบละลายจมไปกับพื้นเดี๋ยวนั้น


โคตรจะพลิกล็อกเลย




*****



 

Yammy: ถามจริงเหอะ มึงไว้ใจมันขนาดนั้นเลยวะ

Yammy: แค่มันลูบผมหน่อยมึงก็ใจแตกแล้วว่างั้น

.ff: บอกตรงๆ ว่าใช่ ._.

Yammy: เฮ้อออ มึงนี่น้า

 

ฟองฟางนั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้สตูลบาร์ในร้านกาแฟใต้ตึกเรียนใหม่ของมหาลัย ที่มารอที่นี่ก็ไม่ใช่เพราะอะไรเลย เพราะครามสมุทรนั่นแหละ รายนั้นแชตมาดักฟองฟางตั้งแต่ยังไม่เลิกเรียนเลยด้วยซ้ำ เขาบอกให้ฟองฟางมานั่งรอตรงนี้ก่อน


ถึงจะอยู่คณะวิทยาศาสตร์เหมือนกันแต่ก็ยังอยู่คนละสาขาอยู่ดี ครามสมุทรเรียนเคมีส่วนฟองฟางเรียนคณิตศาสตร์ แน่นอนว่าวิชาที่เรียนไม่ตรงกัน แต่เวลาเลิกเรียนบางวันน่ะเหมือนกันเป๊ะๆ เลย


แล้วเท่าที่จำได้ วันนี้ครามสมุทรต้องเลิกเรียนพร้อมเขา...แต่ก็ยังไม่เห็นว่ามีนักศึกษาชั้นปีหนึ่งที่เรียนสาขาเคมีเดินออกจากลิฟต์สักคน


นั่งไปใจก็ตุ้มๆ ต่อมๆ บอกตรงๆ ว่าไม่ชินเลยกับการที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนที่แอบชอบแบบนี้


“รอนานมั้ย”


ฟองฟางสะดุ้งโหยงเด้งตัวลงจากเก้าอี้สูงๆ ทันที แทบเซล้มลงพื้นเพราะตกใจตื่นเต้นแต่โชคดีมากที่ครามสมุทรคว้าแขนเขาไว้ก่อน


“ขอบคุณนะ”


“ลนอะไรขนาดนั้น”


“ครามมีอะไรจะคุยกับเราเหรอ”


ไม่ตอบคำถามแต่เปิดประเด็นคาใจไปเลย ครามสมุทรเลิกคิ้วเหมือนแปลกใจอะไรสักอย่าง แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวสูงก็ไม่ได้แสดงท่าทีหรือแสดงความรู้สึกอะไรออกมา


“ไม่มี”


อ้าว...


“ฝนตก กลับบ้านยังไง”


ถึงจะงงเพราะอีกฝ่ายบอกว่าไม่มีอะไรทั้งๆ ที่ตอนแรกก็บอกให้รอเหมือนมีเรื่องจะคุยก็ตาม แต่ฟองฟางก็ยังส่งยิ้มแหย เอียงคอเกาหัวก่อนจะงึมงำตอบคำถามครามสมุทร


“ก็กลับรถไฟฟ้าเหมือนเดิม”


“ฝนตกแบบนี้?”


 “อื้อ เร็วสุดแล้ว”


“ต้องฝ่าฝนออกไป”


“อื้อ”


“เดี๋ยวกลับด้วยกัน”


 “...”


“รอตรงนี้ เดี๋ยววิ่งไปเอารถมารับ”


ไม่รู้ทำไม...


“ด เดี๋ยวคราม”


ครามสมุทรถึงทำให้ฟองฟางแปลกใจได้ขนาดนี้


คนตัวเล็กกว่าขยับเท้าเล็กน้อย เอื้อมมือไปแตะแขนของคนตัวสูงที่ทำท่าจะหมุนตัวเดินออกไป ครามสมุทรชะงักแล้วหันมองเขาที่เม้มปากแน่น คนตัวโตเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อฟองฟางทำท่าอึกอัก


“ถ้าเราจะขอเดินไปด้วย ได้หรือ...”


“อือ ไปสิ”


“...”


“อาจจะเปียก ไม่มีร่ม”


“ไม่เป็นไรเลย” ยิ้มบางๆ พร้อมส่ายหน้าให้คนตรงหน้า


ไม่เป็นอะไรเลย...ถ้าได้เปียกฝนไปกับครามสมุทร

ฟองฟางก็พร้อมยอมเปียกอยู่แล้ว




*****



 

ต่างคนต่างวิ่งหนีฝนเพื่อกระโดดขึ้นปอร์เช่สีดำเงาวับเร็วๆ สักที ความจริงครามสมุทรควรจะวิ่งถึงรถของตัวเองตั้งนานแล้ว เพราะอีกฝ่ายมีช่วงขาที่ยาวกว่าฟองฟางตั้งหลายเซ็นต์ แต่คนตัวสูงกลับวิ่งอยู่ข้างๆ คนที่เตี้ยกว่าอย่างเขาอยู่อย่างนั้นจนพวกเขาสองคนถึงปอร์เช่คันหรู


ขึ้นรถ เจ้าของรถสั่งก่อนจะเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ฟองฟางเกือบทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าครามสมุทรจะเปิดประตูรถให้


ฟองฟางรีบเก็บความประหลาดใจใส่ไว้ในอก เขาก้มตัวขยับขึ้นรถปอร์เช่ที่ด้านในเป็นเพลิงดูร้อนแรง กัดริมฝีปากสีชมพูเบาๆ เมื่อเสียงประตูปิดดังขึ้น และไม่นานประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออก


เจ้าของร่างสูงที่ฟองฟางชอบแอบมองใช้เวลาไม่นานในการพาตัวเองขึ้นประจำที่นั่งฝั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องยนต์ เปิดไฟหน้ารถ หรือแม้กระทั่งปรับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศไม่ให้เย็นจนเกินไป ทุกการกระทำที่ดูกระฉับกระเฉงค่อยเป็นค่อยไปของครามสมุทรอยู่ในสายตาฟองฟางตลอด


เป็นอีกครั้งที่ฟองฟองนั่งเงียบไม่ปริปากเมื่อมีครามสมุทรอยู่ด้วยใกล้ๆ ปกติเขาก็เป็นคุยเก่งระดับหนึ่ง แบบว่ามักจะหาเรื่องคุยกับเพื่อนตลอด แต่ถ้าที่ไหนมีเขาคนนั้น ฟองฟางก็ไม่เป็นขึ้นมาทันทีเลย


อะไรไม่รู้...อึดอัดแปลกๆ แต่ก็ชอบแปลกๆ เหมือนกัน


ชอบที่ได้อยู่ใกล้เขา


แต่พออยู่ใกล้กันฟองฟางก็ไม่กล้าหันไปมองบ่อยๆ โชคดีที่ตอนนี้ฝนตก เลยมีจุดให้โฟกัสสายตาก็คือเม็ดฝนที่กลิ้งอยู่บนกระจกด้านหน้ากับด้านข้าง


ในกรุงเทพฯ ฝนตกหนักมาก อากาศมันหนาวๆ ด้วย แต่ฟองฟางกลับรู้สึกอบอุ่น...อุ่นเพราะครามสมุทรเอามืออังแอร์แล้วก็ปรับอุณหภูมิให้ตั้งหลายรอบ


“บ้านเราอยู่หมู่บ้านสิริธารา เข้าไปแล้วเลี้ยวซ้ายสุดซอยเลย”


“อือ”


พอรถวิ่งมาได้สักพักฟองฟางที่นั่งเงียบๆ ก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน ระหว่างบอกทางไปบ้านของตัวเองหัวใจก็เต้นตุบตับไปด้วย


 จอดตรงนี้ก็ได้...ขอบคุณนะ ฟองฟางบอกแค่ซอยบ้าน แต่ไม่ได้บอกว่าบ้านหลังไหน โชคดีที่ครามสมุทรค่อยๆ ขับ ไม่งั้นเลยบ้านแน่ๆ


และก็จอดตรงหน้าบ้านพอดีเป๊ะ ฟองฟางรีบรวบกระเป๋าเป้แนบอกแล้วเปิดประตูรถเดินตากฝนออกไปโดยไม่รอฟังว่าคนที่ขับมาส่งจะพูดอะไรหรือเปล่า


อยู่ไหนเนี่ย ก้มหน้างุดอยู่หน้าประตูบ้าน หาลูกกุญแจในกระเป๋าเป้ช่องเดิมที่เก็บไว้ประจำ แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ฝนก็ตกลงมาแบบไม่สงสารคนตัวเล็กๆ อย่างฟองฟางเลยสักนิด...กุญแจอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้เสื้อเขามันเปียกฝนไปหมด


พอเหลือบตามองก็ยังเห็นปอร์เช่คันเดิม


โคตรจะน่าอาย

ฟ้าฝนไม่เป็นใจ ทำไมต้องทำให้ครามเห็นด้านแย่ๆ อยู่เรื่อยก็ไม่รู้


ฟองฟางมองเข้าไปในบ้านเดี่ยวสองชั้นที่ปิดไฟมืดทั้งหลัง นึกขึ้นได้ว่าว่าเมื่อเช้าตอนออกจากบ้านตัวเองไม่ได้เอากุญแจออกมาด้วย แล้วตอนนี้ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่สักคน...ไม่อยู่สักประมาณห้าวันเลยแหละ


คนตัวเล็กยืนคอตกอยู่หน้าบ้านเหมือนลูกหมาเปียกฝน ผมสีน้ำตาลธรรมชาติของฟองฟางลู่แนบไปกับหน้า จะหันหลังกลับไปก็ไม่ได้เพราะปอร์เช่ยังจอดอยู่ ฟองฟางไม่อยากให้ครามสมุทรเห็นว่าตัวเองกำลังร้องไห้


ขอร้องไห้หน่อยเหอะ อะไรก็ไม่เป็นใจสักอย่าง


เข้าบ้านไม่ได้เหรอ


จนกระทั่งเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นในระยะใกล้พร้อมกับฝนที่ตกลงมาแต่ไม่โดนตัวฟองฟางเพราะมีร่มบังอยู่ คนตัวขาวรีบหันหลังกลับไปมอง แล้วก็ต้องผงะถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งเมื่อเจอกับแผ่นอกกว้างๆ ของเจ้าของรถปอร์เช่


คราสมุทรขยับเข้ามาหนึ่งก้าวเพื่อให้ฟองฟางอยู่ในร่มคันเดียวกัน


ระยะที่ใกล้กันทำให้เขามีโอกาสได้เพลินไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายของครามสมุทรไปพร้อมๆ กับกลิ่นของสายฝน ก่อนจะเม้มปากกลั้นหายใจ กลอกตาลุกลี้ลุกลนตอนที่ต้องแหงนหน้ามองอีกฝ่าย รู้อยู่แล้วว่าครามสมุทรสูงมาก แต่ไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้...แบบที่เขาต้องเงยหน้าคุยถ้าไม่อย่างนั้นก็จะเห็นแค่แผ่นอกกับกระดูกคอสุดจะเซ็กซี่ของครามสมุทรที่มันวับๆ แวมๆ อยู่ในเสื้อนักศึกษา


มือไม้สั่นจนต้องยกขึ้นมาเกาหัวให้อีกฝ่ายมองไม่ออกว่าเขาตื่นเต้นและตกใจมากแค่ไหน


เราน่าจะลืมกุญแจไว้ในบ้าน


โทรบอกให้คนในบ้านออกมาเปิดประตู


ตากลมๆ สบกับตาคมที่มองมาแบบนิ่งๆ ฟองฟางยิ้มแหย ขยับปากอ้อมแอ้มตอบคนตรงหน้า


พ่อกับแม่เราไปต่างจังหวัด ไม่มีใครอยู่บ้าน


“...”


ขอโทษนะ ขอยืมร่มหน่อยได้มั้ยหน้าปากซอยมีโรงแรมอยู่ เราว่าจะไปเช่านอนก่อน


ว่าจะไม่ทำให้ลำบาก ว่าจะไม่รบกวนแล้วเชียว


“ที่บ้านจะกลับมาวันไหน


ไปห้าวัน...น่าจะกลับอาทิตย์หน้าเลยแหละ


อือ


อือ...


“...”


ไปอยู่ด้วยกันก่อนมั้ย


“...”


ที่บ้านกลับมาเมื่อไหร่ค่อยว่ากันอีกที


ถ้าเขาเป็นแยม ป่านนี้คงหวีดจนเสียงหลงแล้วบอกว่า ขออยู่ถาวรเลยได้มั้ย ชวนแล้วชวนเลยไม่ส่งกลับได้หรือเปล่า


ก็นั่นแหละ...ตอนนี้โคตรอยากสวมร่างเป็นแยมเลยจริงๆ







#ฟองฟางครามสมุทร







ชอบไม่ชอบไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือชวนไปอยู่ด้วย ._.
ฟองแย่แล้วแน่ๆเลย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.679K ครั้ง

280 ความคิดเห็น

  1. #4536 baekkyyyyyyyyyy (@imajineimajine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:12
    ชอบแน่ๆทำมาเป็นเย็นชา
    #4536
    0
  2. #4530 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:09
    กรี๊ดดดดดดด
    #4530
    0
  3. #4493 9490seluhanhunhan。 (@mindexomind12121) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 01:43
    พี่ครามชอบน้องแน่เลยยยย
    #4493
    0
  4. #4487 prakrongdangboon (@prakrongdangboon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:59
    อยากร้องไห้ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้
    #4487
    0
  5. #4476 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 22:21
    แน๊ มีชวนไปบ้านนนน
    #4476
    0
  6. #4454 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:28
    ลู๊กกกกกกก ฮือออดีใจในที่สุด จะได้อยู่ใกล้ๆสักที
    #4454
    0
  7. #4409 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:11
    ตลกความอยากสิงร่างแยมของน้องฟอง
    #4409
    0
  8. #4401 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 10:52
    แหน๊~~~ครามชอบก็จีบชอบก็จีบเลยเซ่

    ชูวับ ชูวับ
    #4401
    0
  9. #4386 LatteAmericano (@LatteAmericano) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 03:51
    ฉากนี้นึกภาพออกเพราะเปิดซาวเสียงฝนตกอยู่สบายหูดี;-)
    #4386
    0
  10. #4368 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    พูดน้อย แต่ทำจริงนะคราม 55555
    #4368
    0
  11. #4358 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:27

    ชะชะชะชวน ชวนไปอยู่ด้วยเลยนะ

    #4358
    0
  12. #4328 momoji2549 (@momoji2549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:38

    ครามถ้าจะรุกน้องขนาดนี้นะ

    #4328
    0
  13. #4315 Mabaeklol (@mabaeklol89) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 17:15
    มันขนาดนี้เลยนะครามมมมม
    #4315
    0
  14. #4302 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:31
    ยัยน้องงงง. เดี๋ยวจะตีตูด
    #4302
    0
  15. #4294 SkmilkSk (@SkmilkSk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 21:20
    อีครามมมมม ร้ายนักนะ
    #4294
    0
  16. #4255 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:04
    เด็กไม่ดี ไปนอนกับผช. เดี๋ยวแม่ตี
    #4255
    0
  17. #4244 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:38
    ไปนอนค้างอ้างแรมกับผู้ ตีก้นเลย
    #4244
    0
  18. #4228 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:32
    งือๆๆๆ ดีต่อใจ
    #4228
    0
  19. #4214 WatineeMKK (@WatineeMKK) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:08
    ฮืออออออออออออ เขินไปหมดแล่ว ;-;
    #4214
    0
  20. #4211 NatradaKanthang (@NatradaKanthang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:13
    ละมุนใจมากค่าคุณพี่
    #4211
    0
  21. #4192 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 10:31
    โอ๊ยยรู้สึกเขินแทนฟองตลอดเลยหัวใจคือเต้นตุ้บๆทุกวิเลย
    #4192
    0
  22. #4191 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 10:28
    โอ๊ยยรู้สึกเขินแทนฟองตลอดเลยหัวใจคือเต้นตุ้บๆเลย
    #4191
    0
  23. #4185 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 02:00
    น่าเอ็นดูมากเลยน้องฟอง
    #4185
    0
  24. #4181 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:23
    กลับมาอ่านอีกรอบชอบความละมุน ชอบการเขียนของไรต์อ่านมา3เรื่องแจ่ชอบทุกเรื่องการบรรยายดูอบอุ่นละมุนอ่านซ้ำได้อีกหลายรอบเลย เก็บเล่มได้2เรื่องแล้วไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ได้ทำเล่มไหมถ้าทำก็อยากเก็บเล่มอีก5555 เสพติดการเขียนของไรต์ไปแล้ว
    #4181
    0
  25. #4174 บิบเอง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:30

    กุญเเจบ้านเป้นใจมาก

    #4174
    0