{ yaoi } • Loud & Clear (end)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 310,138 Views

  • 4,543 Comments

  • 18,411 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    18,180

    Overall
    310,138

ตอนที่ 3 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5579 ครั้ง
    7 ม.ค. 62







03

ดวงตา ริมฝีปาก ใบหน้า

เราอยากมองนานๆ เลยนะรู้เปล่า : )




 

เช็ดผมก่อน เดี๋ยวเป็นหวัด


ผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กๆ โยนแหมะลงบนผมสีน้ำตาลของคนที่นั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา ฟองฟางตัวสั่นหงึกๆ เพราะรู้สึกหนาวแอบสังเกตบ้านของเจ้าของรถปอร์เช่ มันทั้งใหญ่ หรูหรา ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ นี่คือบ้านของนักศึกษาชั้นปีหนึ่งที่อาศัยอยู่คนเดียว


ครอบครัวของครามสมุทรรวยมาก รวยขนาดที่พ่อแม่เป็นเจ้าเกาะ ครามสมุทร ที่อยู่ภาคใต้ของไทย เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าดิวตี้ฟรีชื่อดังที่รู้จักกันทั่วโลก แถมตอนนี้ยังเปิดห้างใหม่ที่ใหญ่ อลังการ เป็นแลนด์มาร์กใหม่ที่อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา แล้วก็ถือหุ้นของสายการบินดังอีกด้วย


เรียกได้ว่าถ้าเอ่ยนามสกุล อนุวงศ์วรวัฒน์ ขึ้นมาเมื่อไหร่ ออร่าความรวยก็กระจายทันที


ครามสมุทร อนุวงศ์วรวัฒน์ เป็นลูกชายคนเล็กและคนเดียวของตระกูลนี้เลย พ่อแม่ตามใจเขาทุกอย่าง เลี้ยงแบบสปอยล์สุดๆ  ปกติถ้าถูกตามใจแบบนี้ครามสมุทรคงนอกลู่นอกทางแล้ว แต่ก็ไม่ ครามสมุทรเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่เสมอ


ที่รู้ก็เพราะว่าให้แยมสืบมาหมดแล้ว : )


ปิดแอร์มั้ย เห็นนั่งสั่นตั้งแต่อยู่ในรถ


ไม่เป็นไร เราขี้หนาวแบบนี้อยู่แล้ว


ยื่นมือรับผ้าขนหนูผืนสีขาวผืนใหญ่มาคลุมร่างกายของตัวเอง ตัวฟองฟางเปียกชุ่มน้ำฝนและเหมือนจะแห้งบางส่วนตั้งแต่อยู่ในรถแล้ว


บอกตามตรงเลยว่าเขาโคตรใจง่าย ไม่ดิ ความจริงฟองฟางจะปฏิเสธครามสมุทรก็ได้ แล้วไปเช่าโรงแรมนอนแบบที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่เพราะใจพาไปแท้ๆ ตอนนี้เขาถึงได้มานั่งทำตัวไม่ถูกอยู่ในบ้านของครามสมุทร


อาบน้ำเลยมั้ย


คนถูกถามพยักหน้าหงึกเหลือบมองคนสูงกว่าที่ยืนค้ำหัวอยู่ ฟองฟางรีบลุกขึ้นยืน ชะเง้อคอมองหาห้องน้ำแล้วหันกลับมามองหน้าคนสูงกว่า ปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น ยืนกุมมือเล็กๆ ไว้ด้วยกันเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อดี


รู้แต่ว่าตอนนี้อยากวิ่งหนีครามสมุทรไปที่ไหนสักที


ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ


อยู่ข้างบน


อ่อ โอเค ขอบคุณนะหมุนตัวเตรียมหนีทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน รู้แค่ว่าข้างบนเท่านั้นแหละ


ตามมา เดี๋ยวพาไป


อ่า จริงๆ ไม่เป็นไร...


ฟองฟางเสียงทุ้มที่เข้มกว่าเดิมเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำ พอเงยหน้ามองแล้วเห็นสายตาดุๆ ของครามสมุทรเท่านั้นแหละ ฟองฟางถึงกับไม่กล้าขยับตัวไปไหน


เพิ่งสำนึกได้ว่านี่บ้านคนอื่น จะเดินไปไหนมาไหนเองก็น่าเกลียด


ก็นั่นแหละ สุดท้ายก็ต้องเดินตามตัวสูงต้อยๆ


สุดท้ายก็หนีครามสมุทรไปไหนไม่ได้อยู่ดี




*****



 

คนตัวขาวนอนแช่น้ำอุ่นๆ ในอ่างอาบน้ำแบรนด์จากุซซี่สบายใจเฉิบ กลิ่นหอมๆ ของครีมอาบน้ำทำเอาฟองฟางแทบเคลิ้มหลับ


บอกตามตรงว่าตอนแรกก็ไม่คิดและไม่กล้าลงอ่างราคาแพงของครามสมุทรเลย แต่เพราะถูกเจ้าของบ้านหลังนี้บังคับมาไง ฟองฟางเลยปฏิเสธไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้วก็กลายเป็นตัวเองที่นอนเคลิ้มจนไม่อยากลุกขึ้นจากอ่าง


ลงไปแช่ในอ่างด้วย มันจะปรับอุณหภูมิในร่างกาย จะได้สบายตัว


ไม่รู้ว่าทฤษฎีไหน แต่เสียงทุ้มๆ ที่ลอยอยู่ในหัวทำเอาฟองฟางหลุดหัวเราะคิกคักคนเดียว ก็นั่นน่ะคือประโยคแรกเลยที่ครามสมุทรพูดยาว


 

Kram: ชุดนอนอยู่ในห้องแต่งตัว

Kram: ฟอง

Kram: อย่าแช่น้ำนาน ขึ้นได้แล้ว

 


เหลือบตามองไอโฟนรุ่นใหม่ที่วางอยู่ขอบอ่างร้องแจ้งเตือน ระหว่างที่แชตของครามสมุทรเด้งขึ้นมาคำถามหนึ่งที่ฟองฟางคิดอยู่คนเดียวมาตั้งนานก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง


เขาไม่ค่อยเข้าใจที่ครามสมุทรทำแบบนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าการที่พวกเขาได้คุยกันทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นครามสมุทรไม่แม้แต่จะสบตาฟองฟางมันหมายความว่ายังไง...เป็นเพราะอะไร


ตั้งแต่รู้จักกันเขากับอีกฝ่ายไม่เคยส่งข้อความหากัน และมื่อเช้าคือครั้งแรกที่ฟองฟางได้รับข้อความจากครามสมุทร


ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว


แต่ยังไง...ครามสมุทรยังเป็นคนที่ทำให้ฟองฟางปั่นป่วนตลอด


ไม่ว่าจะกี่วันกี่เดือนก็ตาม


กึก กึก


ฟอง


อ่าห๊ะ ป...แป๊บนะคราม!”


ฟองฟางสะดุ้งโหยง คนตัวขาวในอ่างจากุซซี่หันหน้าเลิ่กลั่กเพราะเสียงทุ้มๆ ของใครบางคนที่ดังจากข้างนอก ฟองฟางรีบลุกขึ้นจากอ่าง กระวนกระวายหาชุดคลุมตัวใหญ่มาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง เสียงบิดลูกบิดประตูดังแกร็กๆ จนฟองฟางตกใจทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าครามสมุทรมีอะไรจะพูดด้วยหรือเปล่าเลยรีบย้ำเท้าฉับๆ เดินไปประตูแต่ก็เสียหลักหงายท้องตึงเพราะพื้นห้องน้ำมันลื่น


โอ๊ย!”


ฟอง เป็นอะไรครามสมุทรบิดประตูพร้อมกับเคาะปึงปัง


ไม่เป็นไร


 เจ็บโคตร


ฟองฟางรีบพยุงตัวลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่หงายเงิบลงไปทั้งตัว มึนตึ้บเพราะหัวกระแทกกับพื้น ถึงจะไม่แรงถึงขึ้นสลบแต่ก็รู้สึกเจ็บอยู่ดี


คราม...ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอพอเอื้อมมือเปิดประตูได้ก็เจอกับคนตัวสูงที่ขมวดคิ้วยุ่งยังอยู่ในชุดนักศึกษาตัวเดิม ครามสมุทรมองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วชะโงกหน้าเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าฟองฟางเหมือนเดิม


นึกว่าจมน้ำไปแล้ว


เราว่ายน้ำเป็น ไม่จมหรอกฟองฟางหัวเราะแหะๆ


อ่างก็ไม่ได้ลึกอะไรขนาดนั้นสักหน่อย


แล้วเมื่อกี้เสียงอะไร


“...”


เหมือนคนล้มกระแทกพื้น


“...”


“...”


คนตัวขาวหลุดเอื้อมมือไปลูบสะโพกตัวเองปอยๆ หน้ามุ่ยเพราะรู้สึกปวดที่บริเวณนั้น


ในห้องน้ำนั่นเลือดหรืออะไร


ฟองฟางหันขวับตามตาคมๆ ของคนตัวสูง พอเห็นคราบเลือดสดๆ ที่เปื้อนพื้นอยู่หย่อมหนึ่งก็อ้าปากค้าง ฟองฟางรีบยกแขนยกขาตรวจดูว่าเป็นเจ้าของเลือดนั่นหรือเปล่า แต่ไม่ทันไรก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ศีรษะตอนที่ครามสมุทรใช้ปลายนิ้วมือแตะลงมาเบาๆ


นี่ล้มหัวฟาดพื้นเหรอคนตัวโตกว่ายืนมองเลือดที่ติดปลายนิ้วเรียวสลับกับใบหน้าซีดๆ ของฟองฟาง


เฮ้ย เรา...”


เป็นอะไรทำไมไม่บอก


เราไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้นี่


ทีงี้เถียงเก่ง


เสียงดุๆ ทำเอาฟองฟางหน้าจ๋อย คนที่เลือดออกหัวได้แต่ยืนก้มหน้า ตอนแรกก็ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก เลยหลบสายตามองพื้นดีกว่ามองคนที่ชอบทำเสียงเข้มใส่


แต่งตัวซะ เดี๋ยวพาไปโรงพยาบาล




*****



 

วันยุ่งๆ ของฟองฟางไม่รู้จะจบตรงไหน คงเหมือนกับฝนที่โปรยลงมาอยู่ตลอดเวลา ถึงจะได้ไม่ได้หนักมาก ไม่ได้เทกระหน่ำเหมือนพายุเข้า แต่มันก็ทำให้ใครสักคนที่ไม่ได้พกร่มแล้วออกไปยืนกลางสายฝนเปียกปอนได้


ตอนนี้เขานั่งอึนๆ มึนๆ อยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์จ่ายยา ฟองฟางเหมือนเด็กหายซ่าเพราะโดนเย็บที่หัวห้าเข็ม ตอนอยู่ในห้องฉุกเฉินแล้วหมอกำลังเย็บแผลให้มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ออกจริงๆ เขากลัวเข็มมาก แทบจะร้องไห้ออกมาแล้วถ้าครามสมุทรไม่ช่วยปลอบ


ปลายนิ้วโป้งลูบหลังมือขาวของตัวเองเบาๆ หลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงสัมผัสตอนที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน ครามสมุทรจับมือเขาไว้ ลูบหลังมือนุ่มนิ่มมือด้วยมือหนาเบาๆ ลูบไหล่ปลอบโยนคนขี้กลัวให้สงบและหายสั่น


สัมผัสอุ่นๆ จากครามสมุทรช่วยบรรเทาให้ฟองฟางลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังเจ็บอยู่


 ดวงตากลมๆ มองแผ่นหลังของผู้ชายที่แอบชอบตั้งแต่แรกเจอกำลังยืนรับยาให้ ฟองฟางยิ้มมุมปาก...ขอบคุณอะไรก็ตามในใจคนเดียวที่ทำให้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเขามากขนาดนี้


ฟองเจ้าของชื่อช้อนตามองคนที่ค่อยๆ สาวเท้าเข้ามา


ฟองฟางยิ้มเจื่อนให้คนตัวโตที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา ครามสมุทรแต่งตัวไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ ชายเสื้อหลุดออกนอกกางเกง แขนเสื้อถกขึ้นแบบลวกๆ สวมรองเท้าแตะ adidas สีดำ ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือถุงยาถุงเล็กๆ ผมเส้นตรงของเขาชี้ฟูนิดหน่อยเพราะไม่ได้เซ็ต


อย่างกับนายแบบ


เดินไหวมั้ย หรือจะนั่งวีลแชร์


ไหวๆ


แต่ยังไม่ทันขาดคำฟองฟางก็แทบหน้าทิ่มพื้นเพราะรีบลุกจากโซฟาจนอาการปวดสะโพกกำเริบ


ครามสมุทรรีบโน้มตัวประคองเจ็บที่ทำท่าจะลุกขึ้น สอดแขนแกร่งไว้ที่หลังเล็กๆ...หน้าของฟองฟางแทบชิดกับแผ่นอกกว้างของครามสมุทรอยู่แล้ว คนตัวขาวพยายามเบี่ยงตัวออก ขยับเบาๆ เชิงบอกให้อีกคนปล่อยแต่ครามสมุทรกลับรั้งฟองฟางเข้ามาโอบไว้แน่นกว่าเดิม


นี่คือไหว? เมื่อกี้หน้าเกือบทิ่ม


เราทรงตัวไม่ดีเอง


กอดเอวไว้ จะได้มีที่ยึดเวลาเดิน


คนตัวขาวกัดริมฝีปากพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ ดื้ออะไรกับครามสมุทรมากไม่ได้แล้วเลยค่อยๆ กางแขนซ้ายเอื้อมไปจับชายเสื้ออีกข้างของครามสมุทร จับแบบไม่เต็มที่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะอึดอัด


แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาฟองฟางกลับได้ยินเสียงถอนหายใจยาวๆ จากคนตัวสูง และในขณะเดียวกันครามสมุทรก็จับมือนุ่มๆ ของฟองฟางให้วางแหมะบนเอวของเขาแทนการจับชายเสื้อ


กอดเอว ไม่ใช่จับเสื้อ


“...”


“...”


คราม


อือ...”


ขอบคุณนะ


ขอบคุณอะไร


ทุกอย่างเลย


ขอบคุณที่ทักแชตมาทั้งๆ ที่ฟองฟางคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้คุยกับครามสมุทรแบบนั้น

ขอบคุณที่เข้ามาคุยด้วย ขอบคุณที่ให้นอนแช่จากุซซี่

ขอบคุณที่ให้สารภาพความในใจ ถึงแม้ว่าตัวเองจะเมา และไม่รู้ว่าครามสมุทรจะโกรธหรือเปล่า

ขอบคุณจริงๆ ที่ ไม่ต่อยฟองฟางตอนที่เมาแล้วจับครามสมุทรมาจูบ


อือ


“...”


ขอบคุณเหมือนกัน


ขอบคุณเราทำไม


ขอบคุณที่บอก


ฟองฟางเงยหน้ามองคนสูงกว่า คิดว่าประโยคนั้นครามสมุทรยังพูดไม่จบเลยรอฟังต่อ แต่ก็ไม่...ครามสมุทรไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาแค่ประคองฟองฟาง พาคนเจ็บเดินออกจากโรงพยาบาลไปเงียบๆ เท่านั้น


ถ้าให้คิดเอาเอง...ไม่รู้เหมือนกันว่าใช่เรื่องนั้นมั้ยที่ครามสมุทรขอบคุณฟองฟาง


เรื่องที่ฟองฟางเมาแล้วบอกความในใจออกไปจนหมด


มันจะใช่หรือเปล่านะ


รอตรงนี้ เดี๋ยวขับรถมารับ


ขอไปด้วย รถครามจอดใกล้ๆ นี่เอง


ฝนตกอยู่ ไม่มีร่มด้วย


ก็เดินไปด้วยกันไง


รอตรงนี้ 


คำสั่งสั่นๆ ที่ทำให้คนฟังแอบหน้ามุ่ยดังขึ้น สุดท้ายฟองฟางก็ต้องนั่งลงบนเก้าอี้แข็งๆ หน้าโรงพยาบาลเพราะครามสมุทรบังคับ


ถ้าวิ่งได้จะให้ไปด้วยกันอยู่หรอก


“...”


รออยู่ตรงนี้แหละ แป๊บเดียว


คนตัวโตวางมือบนหัวกลมๆ ของคนตัวขาว ออกแรงโยกเหมือนกำลังเอาใจคนป่วยที่เกือบจะยู่ปาก ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้างอแงใส่เขา


สัญญาเสียงทุ้มๆ บอกแบบนั้นก่อนจะยื่นนิ้วก้อยรอให้เกี่ยว


สัญญาอะไร


จะไม่ให้ฟองรอนาน


ถึงจะไม่รู้ว่ารอที่อีกฝ่ายบอกมันมีความหายอะไรพิเศษไปกว่านั้นหรือเปล่า แต่ฟองฟางก็เงยหน้าพร้อมรอยยิ้ม ส่งนิ้วก้อยเล็กๆ ของตัวเองไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยเรียวยาวของคนตัวสูง


ครามสมุทรในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาสำหรับฟองฟางแล้ว


อื้อ...จะรอนะ


แต่เป็นครามสมุทรที่โคตรจะอบอุ่นเลย


ครามสมุทรพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าวิ่งออกจากอาคารของโรงพยาบาล แผ่นหลังกว้างๆ นั่นน่ะอยู่ในสายตาของคนตัวขาวตลอด


ฟองฟางอมยิ้ม ตอนที่เห็นคลิปบ้าๆ นั่นเขากลัวผลลัพธ์ของการเมาแอ๋แทบตาย กลัวว่าครามสมุทรจะเกลียด กลัวไปหมดทุกอย่าง


แต่สิ่งที่กลัวมันไม่เกิดขึ้น ผลลัพธ์ของการเมาไม่รู้เรื่องไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิด กลับกัน มันเหมือนจะเป็นไปในทางดี...ยังไงก็ไม่รู้


ฟองฟางค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ตอนที่ปอร์เช่สีดำคันหรูเคลื่อนขึ้นเนินหน้าอาคารโรงพยาบาลและจอดเทียบไว้แต่ไม่ได้ดับเครื่องยนต์ คนเจ็บปวดร้าวไปทั้งเอวและสะโพกก็เคลื่อนไหวยากเป็นธรรมดา โชคดีที่ครามสมุทรรีบลงจากรถแล้วสาวเท้าตรงมาทางคนป่วย ช่วยประคองฟองฟางให้ลุกขึ้น มือหนาจับต้นแขนนุ่มเบาๆ สอดท่อนแขนแกร่งประคองแผ่นหลังคนป่วย


ค่อยๆ เดิน


อื้อ


ให้อุ้มมั้ย


เฮ้ย ไม่เป็นไร เดินได้ๆ


ถ้าอุ้มจริงๆ ก็แย่แล้ว


กว่าจะขึ้นรถได้บอกเลยว่าลำบากมาก ฟองฟางรู้ชะตากรรมตัวเองว่ายังไงพรุ่งนี้ก็คงต้องขาดเรียนถ้ามันยังไม่ดีขึ้น


ฟองฟางเป่าลมออกปากเบาๆ หลังจากที่เข้ามานั่งในรถได้สำเร็จ กุมมือขาวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อแขนยาวจนกินมือ จริงๆ มันคือเสื้อของครามสมุทร เสื้อตัวนี้ฟองฟางเคยเห็นเขาใส่ไปเที่ยวกับช็อปเมื่อหลายเดือนก่อน จำได้ดีเลยว่ามันพอดีกับตัวครามสมุทรมากๆ แต่พอมาอยู่บนตัวฟองฟางเองมันกลับใหญ่เกินตัว


“มันมียาที่ต้องกินก่อนนอน”


“อื้อ เดี๋ยวค่อยกลับไปกิน”


“กินตอนนี้ น้ำอยู่หลังรถ”


“อ่า โอเคๆ” ฟองฟางพยักหน้าพร้อมกับเอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อหาน้ำตามที่ครามสมุทรบอก จับๆ คลำๆ อยู่พักหนึ่งก็เจอกับขวดน้ำขวดใหญ่เลยคว้ามากอดแนบอก


“พกน้ำขวดใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ”


“เปล่า เติมน้ำมันก็ได้แล้วทีละขวด”


“อ๋อ...” มือขาวหยิบซองยามาอ่านทีละซอง แต่เพราะว่าตอนนี้มันมืดเกินไปฟองฟางเลยต้องเพ่งและหามุมสว่างๆ เพื่อให้มองเห็นตัวอักษรที่อยู่บนซองยา


“ซองสีน้ำตาล เม็ดเล็กๆ สีส้ม กินหนึ่งเม็ด”


“อ่าห๊ะ”


“ซองใส ยาแก้ปวด เม็ดกลมๆ สีขาว กินสองเม็ด”


“อื้อ” หันไปยิ้มให้คนที่กำลังจ้องถนนข้างหน้า ฟองฟางหยิบซองยาตามและแกะเอาเม็ดยามาใส่มือตามที่ครามสมุทรบอก


ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า ตอนแรกครามสมุทรก็ขับรถเร็วอยู่นะ เหมือนอยากให้ถึงบ้านเร็วๆ แต่พอฟองฟางทำท่าจะกระดกน้ำลงคอไปพร้อมกับยา เจ้าของปอร์เช่คันนี้ก็ลดความเร็ว และเปลี่ยนไปวิ่งเลนซ้ายแทนเลนขวา


ฟองฟางถามตัวเองในใจ ถ้าพูดขอบคุณออกไปอีกครั้ง คนฟังจะเบื่อหรือเปล่าก็ไม่รู้


“ถ้าง่วงก็นอนไปก่อน” ครามสมุทรเหลือบตามองคนที่กินยาเสร็จแล้วแต่นั่งกอดนวดน้ำแน่น


“อยากนอนอยู่หรอก แต่นอนไม่ได้นี่สิ”


“ทำไม”


“ก็...มันจะทับแผลที่เย็บ” ฟองฟางชี้ไปตรงหลังศีรษะของตัวเองที่มีผ้าก็อซสีขาวแปะอยู่ ต่อจากนี้จนกว่าแผลจะหายเขาคงต้องนอนคว่ำหรือนอนตะแคงเท่านั้น ไม่อย่างนั้นได้เจ็บรอบสองแน่ๆ


ฟองฟางอมลมจนแก้มป่อง หันมองคนตัวโตกว่าที่ควบคุมพวงมาลัยและขับรถไปตามถนนในกรุงเทพฯ มองลาดไหล่กว้างๆ ของคนนั้นที่ฟองฟางเคยคิดเอาไว้ว่าถ้าใครได้เป็นแฟนครามสมุทรคงเป็นคนที่น่าอิจฉามากๆ เพราะถ้าง่วงก็มีไหล่กว้างๆ นี่แหละให้ซบนอนหลับสบาย


“...”


“คราม”


“ครับ”


“ง่วงแล้ว”


“...”


“...ขอยืมไหล่หน่อยได้มั้ย” เอ่ยปากขอยืมไหล่อีกคนทั้งๆ ที่ไม่มีสถานะสำคัญอะไรกับเขาเลยสักนิด


ฟองฟางรู้ว่าตัวบ้ามากๆ แต่ไม่รู้สิ...มาถึงขนาดนี้ก็ควรลองเสี่ยง


ลองดูสักครั้งในฐานะอะไรก็ได้


“อือ เอาสิ”


“ขอบคุณนะ”


ในฐานะคนที่ชอบครามสมุทรข้างเดียวก็ได้

แค่ไม่ผลักไสกันก็พอ




*****



 

ปอร์เช่คันหรูเคลื่อนเข้าไปในบ้านเดี่ยวใจกลางกรุงเทพฯ บ้านที่ออกแบบให้เป็นสไตล์โมเดิร์นท่ามกลางบ้านหลังอื่นๆ ที่แทบจะเป็นคฤหาสน์ ใช่ เขาเบื่อบ้านหลังใหญ่ๆ จะแย่ เพราะว่าบ้านที่เป็นบ้านเกิดของเขาจริงๆ มันก็คือคฤหาสน์เหมือนกัน


โดยพื้นเพแล้วครามสมุทรเป็นคนภาคกลาง พ่อกับแม่เขาก็เป็นกรุงเทพฯ แต่เพราะว่าพวกท่านมีธุรกิจใหญ่ๆ อยู่ที่ภาคใต้เลยพากันย้ายไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่ตอนที่เขาเกิด อยู่บนเกาะที่ชื่อว่าครามสมุทรในจังหวัดภูเก็ต  


ความจริงตอนนี้ครามสมุทรควรจะอยู่ที่ประเทศสเปนเพื่อเรียนต่อตามที่พ่อกับแม่อยากให้ไป แต่เขาอยากเรียนในไทยมากกว่า และพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ครามสมุทรเลือกเรียนมหาวิทยาลัยเอกชน ตอนแรกเขาจะอยู่หอเล็กๆ กับช็อปเพราะมันใกล้มหาลัย แต่คุณแม่ก็ดื้อเหลือเกิน ท่านแอบซื้อบ้านบนที่ดินราคาสูงไว้ให้ครามสมุทรก่อนแล้ว


คุณแม่บอกว่าท่านเลี้ยงดูลูกชายคนเดียวมาเป็นอย่างดี ลูกคนนี้ก็อยู่บ้านหลังใหญ่มาตั้งแต่เกิดเลยไม่สามารถทนเห็นครามสมุทรไปอยู่หอเล็กๆ ได้ เพื่อความสบายใจของคุณแม่เขาเลยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้...มันก็สะดวกกว่าอยู่หอเยอะเลยแหละ


 

ช็อปเปอร์: มึงนอนยังวะคราม

ช็อปเปอร์: คืนนี้กูแบกพวกไอ้ตี๋กับพวกพี่ๆ ไปนอนบ้านมึงได้ป่ะ

ช็อปเปอร์: เมาแอ๋ฉิบหายแล้วเนี่ย

ช็อปเปอร์: (send a photo)


 

ครามสมุทรเปิดดูภาพที่ช็อปส่งมา มันเป็นภาพกลุ่มเพื่อนของเขาเมาจนหมดสภาพ และรุ่นพี่อีกบางคนที่ยังพอมีสติอยู่แต่คงกลับบ้านเองไม่ไหว...อย่างที่บอก อยู่บ้านตัวเองมันสะดวกกว่า เพราะในบางครั้งเวลาที่เพื่อนอยู่ดื่มจนดึกกลับ หอไม่ได้ บ้านของเขามันก็ยังเป็นที่รับรองให้เพื่อนๆ มาอาศัยนอนได้


คนตัวสูงส่ายหน้าเบาๆ เหลือบมองคนที่ใช้ไหล่ของเขาเป็นหมอนนอนในรถ ฟองฟางขยับตัวเล็กน้อยแล้วถอนหายใจออกมาทั้งๆ ที่หลับตาอยู่ เหมือนเมื่อยเวลานอนแล้วอยากจะเปลี่ยนท่าแต่ก็เปลี่ยนไม่ได้


 

Kram: บ้านไม่ว่าง

ช็อปเปอร์: เวรละ

ช็อปเปอร์: แม่มึงมาหาเหรอวะ

Kram: เปล่า

ช็อปเปอร์: อ้าว อะไรของมึง

Kram: ไม่ว่างก็คือไม่ว่าง

ช็อปเปอร์: อ๋าาาา กูรู้ละ มึงซุกสาวไว้ใช่มั้ย

ช็อปเปอร์: ไม่เป็นไรก็ได้ครับพี่คราม

ช็อปเปอร์: แต่เดี๋ยวนี้เอาใหญ่ละนะ

ช็อปเปอร์: กูจะไลน์ไปฟ้องคุณญาดา

Kram: อือ

Kram: เดี๋ยวไลน์บอกคุณนภารัตน์เหมือนกันว่าลูกชายออกไปเมาทุกวัน

ช็อปเปอร์: สัด ห้ามฟ้องแม่กู

 


ครามสมุทรล็อกหน้าจอไอโฟนก่อนจะเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง เหลือบมองคนที่ตัวเล็กกว่านอนอยู่อย่างนั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เขายื่นมือออกไปทำท่าจะเขย่าปลุกคนที่หลับให้ตื่น แต่ก็ชะงักค้างไว้ มือหนาข้างนั้นวางลงบนแขนซ้ายของอีกฝ่าย...ครามสมุทรลูบท่อนแขนเล็กเบาๆ เหมือนกล่อมให้คนหลับฝันที่ดี


เขาปล่อยให้เครื่องยนต์ของปอร์เช่ทำงานอยู่อย่างนั้นในโรงจอดรถ ไฟในบ้านเปิดว่างเพราะไม่ได้ปิดตั้งแต่แรก ปล่อยให้ฟองฟางหายใจเข้าออกแผ่วเบาอยู่บนไหล่ทั้งๆ ที่ความจริงเขาสามารถปลุกให้อีกคนตื่นก็ยังได้


แต่ในวินาทีต่อมาครามสมุทรก็ดับเครื่องยนต์ ค่อยๆ ดันศีรษะกลมให้ออกจากไหล่อย่างอ่อนโยนแล้วจับพิงไว้กับเบาะฝั่งคนขับแทน


ครามสมุทรลงจากรถรีบไปเปิดประตูอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว เขาโน้มตัวปลดสายเบลท์ออกจากตัวฟองฟาง ค่อยๆ ประคองคนป่วยไว้ในอ้อมกอดแล้วช้อนคนตัวเล็กด้วยแขนสองข้าง


คนตัวโตใช้เท้าดันประตูรถปอร์เช่ให้ปิดสนิท ครามสมุทรอุ้มและกอดฟองฟางอย่างทะนุถนอมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารู้ว่าฟองฟางปวดเอวกับสะโพก แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ที่จะสัมผัสสองจุดนี้ ทุกครั้งที่เขาก้าวขาเดินเข้าบ้าน เสียงคนเจ็บครางอื้ออึงก็ดังขึ้นเบาๆ


กระทั่งครามสมุทรก้าวเท้าขึ้นชั้นสองของบ้านได้สำเร็จ เขาเปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วอุ้มฟองฟางที่หลับตาขมวดคิ้วอยู่ในอ้อมกอดเข้าไปในนั้น วางคนป่วยลงบนเตียงนุ่มๆ ที่ครามสมุทรหวงนักหวงหนา สาบานได้เลยว่าเตียงนี้...เพื่อนสนิทอย่างช็อปก็ยังไม่เคยได้เฉียดตัวเข้าใกล้เลยสักนิด


“อื้อ...”


“เจ็บเหรอ”


“...”


เขารู้ว่าฟองฟางนอนหงายไม่ได้ เลยวางคนป่วยลงแล้วจับให้นอนตะแคง แต่เพราะว่าฟองฟางหลับไม่รู้เรื่องเลยพยายามพลิกตัวนอนในท่าที่สบายที่สุด ซึ่งมันก็เป็นท่านอนหงายที่จะกดทับแผลนั่นแหละ


ครามสมุทรรีบคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้หลวมๆ เขาย่อตัวนั่งคุกเข่าข้างเตียงแล้วคว้าเอาหมอนข้างกับหมอนใบเดิมที่ใช้หนุนศีรษะประจำมาดันแผ่นหลังของฟองฟางไวไม่ให้นอนหงาย จะจับนอนคว่ำก็กลัวหายใจไม่ออก


“นอนดีๆ” บอกคนดิ้นเก่งแบบนั้นแล้วก็ได้แต่อมยิ้มคนเดียว ครามสมุทรมองเข้าไปในห้องน้ำ เขาอยากเข้าไปอาบน้ำให้สบายตัวสักหน่อย แต่พอเห็นคนบนเตียงนอนดิ้นไปมาแบบนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ


ครามสมุทรขยับตัวขึ้นเตียง เอนตัวลงนอนข้างๆ ฟองฟาง หันหน้าหากัน แขนแกร่งข้างหนึ่งเอื้อมโอบแผ่นหลังบอบบางของคนป่วย รั้งให้ฟองฟางซบหน้าชิดอกกว้างของเขา และประคองแผ่นหลังนั้นไว้ไม่ให้ดิ้นพลิกตัวนอนหงาย


“ฮื่อ”


“อดทนหน่อย”


เขายิ้มให้กับคนที่ส่งเสียงครางอื้ออึงแผ่วเบาออกมา


“...”


“เดี๋ยวก็หายดีแล้ว”


ยิ้มให้กับคนป่วยที่หลับอยู่ในอ้อมกอด


“ฝันดีครับ”


ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่บอกความในใจกลางวงเหล้าในวันนั้น

ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่คว้าเขาไปจูบในวันนั้น...

ยิ้มให้และหลับไปกับคนที่ทำเป็นในกล้าในวันนั้น...ทั้งๆ ที่ตัวสั่นแทบตาย

 










#ฟองฟางครามสมุทร





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.579K ครั้ง

257 ความคิดเห็น

  1. #4531 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:22
    นรรรรรรร
    #4531
    0
  2. #4527 ccgdcctv (@ccgdcctv) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:59
    หุบยิ้มมั่ยดั้ยเรยยย
    #4527
    0
  3. #4523 In.orn (@ThaeGuitar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 18:27
    น่ารักจัง อิจน้องฟอง ได้ป่าว ครามอบอุ่นมากกก
    #4523
    0
  4. #4501 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 05:48

    น่ารักตัง
    #4501
    0
  5. #4494 9490seluhanhunhan。 (@mindexomind12121) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 01:52
    ชอบก็จีบ อิอิ
    #4494
    0
  6. #4456 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:45
    หนูทำดีแล้วลูก หนั้กได้ครามอบอุ่นยิ่งกว่าแดดเมืองไทยเราอีกแม่!!!!
    #4456
    0
  7. #4411 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 07:11
    น้องฟางหนูง่วงใช่มั๊ย ถึงกล้าขอยืมไหล่เค้า 555
    #4411
    0
  8. #4402 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 11:10
    เง้ออออน้องงง
    #4402
    0
  9. #4388 Minnionn (@Minnionn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    อยากได้ครามเป็นขอวตังเองงงง
    #4388
    0
  10. #4381 Anisss (@aniskris) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 14:23
    แง้ววววว
    #4381
    0
  11. #4359 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:43

    ใส่ใจมาก ฮือละมุนอบอุ่น อยากได้ เเงงงงงงงงง เขิน

    #4359
    0
  12. #4343 ทาสชีสสสส~ (@snowhunter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 02:46
    ควรเป็น ครามฟองอะป่าวว 555 ตามโพแล้ววว
    #4343
    1
    • #4343-1 Pichartio (@Pichartio) (จากตอนที่ 3)
      30 เมษายน 2562 / 17:50
      โพสิชั่นสลับก็จริง แต่ #ฟองฟางครามสมุทร ก็ดูเพราะไม่หยอกนาาา
      #4343-1
  13. #4311 ARMY_AR (@ARMY_AR) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 02:22
    ฮือออออ ละมุนไปหมดแล้ววว
    #4311
    0
  14. #4303 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:57
    งื้อออออออ อบอุ่นมาก
    #4303
    0
  15. #4280 pam_due22 (@pam_due22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:55
    หือออออ ละมุร
    #4280
    0
  16. #4256 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:13
    ละมุนนนนนนนนนน เขินไปหมดแล้ววว
    #4256
    0
  17. #4245 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:49
    งื้ออออ สั่นด้วยค่ะ
    #4245
    0
  18. #4229 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:45
    ตายๆๆๆ ฟืนมาก
    #4229
    0
  19. #4215 WatineeMKK (@WatineeMKK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:23
    ฮือออ ทำไมมันดีแบบนี้
    #4215
    0
  20. #4187 galaxysecret🌈🌈 (@galaxy_secret) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 16:41
    ละมุนจังเลยพ่อคุณเอ้ยยยยยย อิจฉาน้องฟอง
    #4187
    0
  21. #4182 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:34
    ยิ่งกลับมาอ่านก็ยิ่งชอบอยากได้เล่ม
    #4182
    0
  22. #4180 malibae (@ThesecondM) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 21:22
    ชอบความครามอ่ะ ละมุนเบอร์นั้นเลยนะ
    #4180
    0
  23. #4175 บิบเอง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:34

    ครามคือชอบฟองอยู่เเล้วใช่ไหม

    #4175
    0
  24. #4156 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 18:04
    เอ็นดู ชอบน้องแน่ๆ ดูออก!
    #4156
    0
  25. #4139 Nuch :3 (@chawannuch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:20

    ครามคือละมุนมากกกก

    #4139
    0