{ yaoi } • Loud & Clear (end)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 304,940 Views

  • 4,516 Comments

  • 18,228 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    12,982

    Overall
    304,940

ตอนที่ 7 : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4996 ครั้ง
    24 ม.ค. 62








07


เราต่างก็รู้ว่ามันคือช่วงเวลาที่ดีมากจริงๆ


 

ฟองฟางนั่งทำหน้าอึนๆ อยู่ในปอร์เช่เบาะสีเพลิงคันเดิมที่เคยนั่ง ฝนตกหนักรถติดขนาดนี้ยังไม่ถึงบ้านฟองฟางเลย...เขานั่งแกร่วอยู่ในรถคันนี้มาสามชั่วโมงเศษแล้วมั้ง


เพลงจากคลื่นวิทยุก็ดังคลอไปกับเสียงของสายฝน ดีเจที่หมดเวลาจัดรายการยังต้องยืดชั่วโมงการจัดรายการออกไปอีกเพราะดีเจที่ต้องมารับช่วงต่อก็ติดฝนอยู่บนถนนเหมือนกัน


ไอเย็นๆ แผ่ออกจากช่องปรับอากาศ ฟองฟางควรจะหนาวจนตัวสั่น แต่ไม่เลย เขาอุ่นไปกายและใจเพราะเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ที่ครามสมุทรยื่นมาให้ กลิ่นอายของคนข้างกายทำให้ฟองฟางผ่อนคลาย ลืมเรื่องว้าวุ่นใจที่ผ่านมาแทบสนิท


“เอ้อ ลืมบอกครามเลย คุณแม่ครามฝากบอกว่าอาทิตย์หน้าให้กลับบ้านด้วย”


“กลับไปทำอะไร”


“ไม่รู้สิ”


ทั้งๆ ที่โทรไปถามเองได้แต่อีกฝ่ายดูไม่สนใจโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำ ครามสมุทรคงคิดว่าฟองฟางคุยกับคุณแม่ของเขาละเอียดยิบขนาดนั้นเลยละมั้งถึงได้ถามกลับ พอพูดถึงเรื่องนี้ก็พาให้นึกไปถึงตอนที่ตัวเองกดรับสายคุณแม่ของครามสมุทรแบบที่มือสั่นเอามากๆ ทว่าเสียงนุ่มๆ ที่ฟังแล้วเพราะอบอุ่นใจก็ทำให้ฟองฟางเลิกสั่นแล้วคุยกับท่านได้จนจบ


[เพื่อนครามสมุทรเหรอจ๊ะ เสียงนุ่มเชียว ชื่ออะไรล่ะเรา ครามสมุทรอยู่กรุงเทพฯ คนเดียวเกเรมั้ยเอ่ย]


คุณแม่ครามสมุทรยิงคำถามชุดใหญ่จนฟองฟางตอบไม่ทัน พอเจ้าของโทรศัพท์เดินออกจากห้องน้ำฟองฟางก็ยื่นให้เจ้าตัวคุยนะ แต่ครามสมุทรส่ายหน้าแล้วดันไอโฟนแนบหูฟองฟางเหมือนเดิม


“ทำไมครามไม่คุยเองล่ะ ให้เราคุยอยู่ได้ ทำตัวไม่ถูกเลยรู้เปล่า”


“ก็คุยอยู่ทุกวัน”


“แล้ว?”


“อยากให้ฟองคุย”


“อยากให้เราเผาครามให้คุณแม่ฟังว่างั้น”


“มีอะไรให้เผา”


“เยอะอ่ะ”


ฟองฟางยิ้มแฉ่งให้คนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับปอร์เช่แสนหล่อไม่มีใครเหมือน ผมของครามสมุทรที่เป็นเส้นตรงยุ่งนิดหน่อยเมื่อถูกนิ้วมือเสยผมด้านหน้าขึ้นไปแบบลวกๆ ครามสมุทรหล่อคุณหนูมาก หล่อคนรวยผู้ดี แต่ดันทำตัวเซอร์ๆ ซะงั้น


ดูดีไปอีกแบบ...ถ้าเป็นครามสมุทรก็ดีทุกแบบนั่นแหละ


“อย่างเช่น?”


“อย่างเช่นครามฮอตมาก”


“ฮอต?”


“อื้อ อย่าบอกนะว่าไม่รู้ตัว”


เจ้าตัวส่ายหน้าเบาๆ และนั่นก็ทำให้ฟองฟางหัวเราะออกมาพร้อมกับปรบมือแปะๆ ไปด้วย


ไม่เชื่อหรอกหน่า...ครามสมุทรเหรอจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองฮอตมากขนาดไหน ไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองทำให้สาวๆ แทบทั้งมหาลัย ปั่นป่วนไปหมด


รวมทั้งฟองฟางเองด้วย


“ไม่รู้”


“โห เป็นไปได้”


ครามสมุทรยิ้มมุมปากพร้อมๆ กับเสียงจากวิทยุที่เบาลงเพราะครามสมุทรลดเสียง ตอนนี้เลยกลายเป็นว่ามีแค่เสียงสายฝนและเสียงพวกเขาที่ดังให้ได้ยิน


“คุณแม่ครามดูใจดีนะ ฟังจากเสียงเอา”


“ก็เหมือนแม่ฟอง”


“หือออ แม่เราใจดีกับแค่เพื่อนๆ ของเราเท่านั้นแหละ มัทเนี่ยลูกชายคนโปรดแม่เลย ตอนที่เรียนม.ปลายมัทมานอนค้างกับเราบ่อยมากจนแม่บอกให้ย้ายมาอยู่ด้วยเลยนะ”


“สนิทมากเลยเหรอ”


“หือ?”


“กับมัท”


“ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนม.ปลายนั่นแหละ สนิทมากกก แบบว่าคุยกันทุกเรื่องเลยนะ...กับแยมก็ด้วย”


ครามสมุทรไม่หือไม่อือ แค่พยักหน้ารับทราบเท่านั้น แถมยังขมวดคิ้วยุ่งๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ฟองฟางลอบมองคนข้างกาย...อยากรู้เหมือนกันว่าครามสมุทรกำลังคิดอะไรอยู่


อยากเป็นส่วนหนึ่งในความคิดเขาบ้าง


“แล้วครามล่ะ สนิทกับช็อปมากมั้ย” ช้อนตาแล้วเปล่งเสียงเสียงนุ่มๆ ถามเพราะอีกฝ่ายเงียบไป


ฟองฟางก็ไม่ได้อยากพูดมาก แต่นี่ก็คือธรรมชาติคือตัวของฟองฟางสุดๆ แล้ว เขาไม่อยากนั่งเกร็ง ไม่อยากทำตัวลีบๆ บนรถคันนี้ ไม่อยากให้ครามสมุทรได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงจนกลัวว่าจะถูกจับได้


กลัวทั้งๆ ที่ครามสมุทรรู้อยู่แล้วว่าฟองฟางคิดอะไร


“ตามประสาเพื่อน โตมาด้วยกัน”


“อ๋อออ” กัดปากเบาๆ แล้วแอบเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เนี่ย...ไม่รู้จะถามอะไรต่อแล้ว


เลยนั่งเงียบๆ มองฝนที่ตกลงมา อมยิ้มให้กับความบ้าบอของตัวเองในวันนั้น วันที่ใจฟีบลงเหมือนถูกปล่อยลมเพราะครามสมุทรตอบเตเต้ว่าไม่ได้เป็นอะไรซึ่งมันก็คือความจริง แต่ฟองฟางดันน้อยใจเฟลต่างๆ นานา แต่สุดท้ายก็ต้องกลับพร้อมเขา กลับไปนอนที่บ้านใหญ่หลังเดิมของครามสมุทร


ครามสมุทรก็ยังเป็นครามสมุทรเหมือนเดิม แค่เหตุการณ์หลังจากนั้นทำให้ฟองฟางกับครามสมุทรคุยกันน้อยลง (ทั้งที่ตอนแรกก็คุยกันน้อยอยู่แล้ว) นอนเตียงเดียวกัน บอกฝันดีแก่กัน ตื่นเช้าพร้อมกัน ผลัดกันเข้าห้องน้ำ ไปเรียนด้วยกัน และก็กลับบ้านพร้อมกันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งฟองฟางได้กลับไปอยู่บ้านของตัวเอง...ครามสมุทรยังขับรถไปส่งเลย


ครามสมุทรเหมือนเดิมทุกอย่าง


“ฟอง”


“อื้อ”


มีแต่ฟองฟางที่ไม่เหมือนเดิม


“...”


เคยชอบเขามากเท่าไหร่...


“มีอะไรเหรอคราม”


“ถ้าถึงบ้านฟองเกินสามทุ่ม”


“...”


“ขอนอนค้างบ้านฟองก่อนได้มั้ย”


ก็เหมือนจะชอบมากขึ้นกว่าเก่า


“อื้อ...ได้สิ”


บอกแบบนั้นก่อนเหลือบตามองนาฬิกาดิจิตอลในรถปอร์เช่ แล้วก็ต้องอมยิ้มออกมาเมื่อหน้าปัดมันขึ้นตัวเลข 8:55 PM เป็นเวลาเดียวกันกับครามสมุทรที่เพิ่มเสียงลำโพงให้ดังกว่าเดิมเมื่อเพลงเพลงหนึ่งดังขึ้นเป็นเพลงที่ตรงกับใจของใครบางคน


เปิดใจตรงนี้เลยคำว่ารัก ฉันมีอยู่แทบล้นใจ

แต่ยังไม่มีที่ใช้ก็เท่านั้นเอง


“ครามชอบเพลงนี้เหรอ”


“อือ เพราะดี”


“ใช่ๆ...เพราะทั้งเวอร์ชั่นพี่เบิร์ดทั้งเวอร์ชั่นใหม่เลย”


“อือ”


อยากบอกรักกับใครสักคน อยากใช้หนึ่งคำคำนี้


“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าครามชอบฟังเพลงแนวนี้ด้วย หวานๆ ซึ้งๆ”


“เพลงเพราะก็ฟังหมด”


“อ่า...”


“ครามฟังเพลงไม่ยากหรอก”


“...”


“ฟองลองฟังดูสิ”


พูดให้ใครฟังดี เป็นเธอจะได้หรือเปล่า


“อื้อ...ฟังอยู่”


หากว่าเธอยินดีรับไป ใจฉันคงไม่เงียบเหงา

พร้อมจะบอกรักไปเบาเบา...ถ้าเธอเต็มใจให้ฉันใช้มันกับเธอ

 



*****




จนป่านนี้ก็ยังนั่งมองเม็ดฝนที่โปรยลงมา ฝนไม่ได้ตกแรงเหมือนช่วงค่ำแล้วแต่เบาลงและอากาศก็น่านอนเอามากๆ แต่ก็นอนไม่ได้...นอนไม่หลับหรอกถ้าไฟยังเปิดอยู่ แสงไฟแยงตาแน่นอน : (


แต่ถึงแม้ว่าจะอ้าปากหาววอดเป็นสิบๆ ครั้ง คนตัวสูงที่นั่งทำการบ้านอยู่ตรงโต๊ะคอมตัวเล็กๆ ตั้งแต่แรกก็ยังทำเฉย ฟองฟางหาวจนน้ำตาไหลจมูกแดงก่ำ หาวเสียงดังจนหยิบตุ๊กตามาอุดปากไว้แทบไม่ทันครามสมุทรก็ยังนั่งหลังตรงตั้งใจทำการบ้านอยู่ดี


ไม่รู้หรอกว่าเจ้าของแผ่นหลังกว้างๆ เป็นพวกเดียวกับมัทหรือเปล่า พวกที่เรียนเก่งแต่ไม่ชอบทำการบ้าน ดองเข็มไว้ให้มันจวนตัวแล้วค่อยทำตามหลัง


คงไม่หรอกมั้ง ครั้งหนึ่งฟองฟางยังเคยลอกการบ้าน HUM120 ของครามอยู่เลย


“การบ้านเยอะเหรอ”


“วิทย์วิชาเดียว”


“ยากเหรอคราม ให้ช่วยมั้ย”


“ไม่ ทำเสร็จแล้ว”


“อ่า”


“กำลังนั่งทบทวนอยู่”


คนตัวสูงที่นั่งหันหลังให้ตั้งแต่เริ่มทำการบ้านหันมามองฟองฟางที่นั่งจุมปุ๊กกอดผ้าห่มผืนนุ่มๆ แนบอก ตากลมๆ แดงก่ำเหมือนกับริมฝีปากอวบอิ่ม ครามสมุทรหรี่ตาเล็กน้อย ปิดหนังสือที่เปิดอ่านอยู่แล้วขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้


“ทำไมไม่บอกว่าง่วง”


“ครามนั่นแหละ นอนดึกเกิ๊น”


เป็นจังหวะเดียวกันกับครามสมุทรที่ขอค้างบ้านฟองฟางเพราะขับรถกลับไม่ไหวกำลังล้มตัวลงบนที่นอนเตียงเดียวกัน ท่อนแขนแกร่งสอดท้ายทอยบนหมอนนุ่ม ท่าทางสบายๆ ของเขาทำเอาฟองฟางเผลอแจกยิ้มจางๆ ตรงมุมปาก


“เตียงนุ่มดี”


“ไม่นุ่มเท่าเตียงครามหรอก ใหญ่กว่าด้วย”


“อือ แต่ชอบเล็กๆ อบอุ่นมากกว่า”


“งั้นแลกกันมั้ย เราขอเตียงคราม แล้วครามก็เอาเตียงเราไปนอนดีป่ะ”


ล้อเล่นนะ


“เอาสิ”


“เฮ้ย! ล้อเล่นๆ”


เลิกคุยกับอีกคนเพราะตัวเองง่วงนอนเต็มทีแล้ว ฟองฟางขยับตัวลงจากเตียงเพื่อไปปิดไฟในห้อง พอทุกอย่างมืดจนไม่เห็นอะไรฟองฟางเลยต้องค่อยๆ คลำทางเดินกลับขึ้นเตียงเหมือนเดิม


แต่ล้มตัวนอนไม่ทันไรผิวเนื้อของพวกเขาก็เฉียดกันแผ่วเบา ฟองฟางรีบชักแขนวางไว้บนหน้าท้องพลางเหลือบตามองอีกคนในความมืดด้วยท่าทางตื่นๆ ปนตกใจ


ถึงจะไม่เห็นอะไร แต่ก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของครามสมุทร กลิ่นหอมๆ ของเขา...


“โทษทีนะ เตียงเรามันเล็กไปจริงๆ”


“ไม่เป็นไร”


“ถ้าอึดอัดบอกเลยนะ”


“อือ”


“...”


“เกร็งทำไม”


“เรากลัวครามอึดอัด”


ฟองฟางได้ยินเสียงยวบยาบอยู่ใกล้ๆ รู้ตัวอีกทีลมหายใจอุ่นๆ ของใครคนหนึ่งก็รดอยู่ตรงขมับของฟองฟาง คนที่เกร็งอยู่แล้วเกร็งมากขึ้นไปอีกเมื่อถูกรั้งเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของครามสมุทร และในวินาทีนั้นฟองฟางก็สัมผัสได้ว่าการได้ตกอยู่ในอ้อมกอดของใครสักคนมันโคตรจะอุ่นมากเลยจริงๆ


อุ่นไปทั้งใจเลย


คนตัวขาวกัดปากแน่น ยกมือลูบอกซ้ายปลอบให้หัวใจดวงน้อยๆ ไม่เต้นแรง


“...กอดเราทำไม”


“ผ้าห่มผืนเล็ก”


เพราะว่าใช้ผ้าห่มผืนเดียวกันและครามสมุทรก็ตัวใหญ่กว่าฟองฟาง ผ้าห่มที่ผืนนี้เลยไม่พอดีสำหรับคนสองคน


แต่มันก็...ไม่เห็นต้องกอดเลยนี่นา


“ไม่เห็นเกี่ยวเลย”


“เกี่ยว”


“...คราม”


“ตอนนั้นก็นอนกอดกันทุกคืน”


“บะ...บ้า” ไม่จริงหรอก


ฟองฟางเลิ่กลั่กในความมืด ตัวเองที่ถูกล็อกอยู่ในอ้อมแขนอุ่นๆ ของครามสมุทร ไม่รู้จะหันซ้ายหรือหันขวาดี ยิ่งเขาพูดแบบนั้นด้วยแล้ว...บอกเลยว่าฟองฟางจะแย่แล้ว


ใจสั่นจะแย่...


ฟองนอนดิ้น ครามสมุทรหัวเราะเบาๆ แต่ฟองฟางกลับได้ยินเต็มสองหู เสียงทุ้มๆ ของเขามีเสน่ห์จนฟองฟางใจพองไปหมดแล้ว


“เหรอ”


“เลยต้องกอดไว้”


“ถามจริงๆ นะ”


“ตอบจริง”


ครามสมุทรไม่เคยพูดอะไรที่ไม่เป็นความจริงสักอย่างหรอก


ไม่เคยโกหก จริงใจกับเพื่อนเสมอ


จริงใจจนครามสมุทรเป็นต้นเหตุให้ฟองฟางเกือบนอนไม่หลับไปทั้งคืนเลย




*****



 

บ่ายวันเสาร์กับลมที่พัดแรงเพราะพายุเข้าทำให้ครามสมุทรต้องวิ่งช่วยพี่สาที่เป็นแม่บ้านเก็บผ้าที่ตากอยู่หลังบ้านกันวุ่นวาย แต่โชคดีที่ครามสมุทรขายาววิ่งเร็วเลยสามารถเก็บผ้าได้หมดภายในเวลารวดเร็ว


“ขอบคุณค่ะน้องคราม นี่ถ้าน้องครามไม่อยู่พี่วิ่งสี่ห้ารอบก็ยังเก็บไม่หมดแน่ๆ เลยค่ะ”


“ไม่เป็นไรครับพี่สา”


ครามสมุทรไม่ถือตัวถึงแม้ว่าพี่สาจะเป็นแม่บ้านทำความสะอาดประจำบ้านเขา แถมยังคุยกันแบบสนิทสนมเพราะพี่สาทำงานกับที่บ้านตั้งแต่เขายังเรียนไม่จบม.ปลาย พอย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ คนเดียวคุณแม่ก็ส่งพี่สามาดูแลความสะอาดภายในบ้าน


“เอ้อ น้องครามคะ พี่เจอบัตรนักศึกษาตกอยู่ใต้โซฟา น่าจะเป็นของเพื่อนน้องครามหรือเปล่าเอ่ย”


ครามสมุทรที่กำลังจะเดินกลับเข้าบ้านชะงักเล็กน้อย หันมองบัตรนักศึกษาที่มีรูปของใครบางคนติดอยู่ และรูปถ่ายติดบัตรกับชื่อบนบัตรนั่นแหละที่ทำให้ครามสมุทรยกยิ้มมุมปาก


ภคภัทร สุวรรณภรณ์


“ขอบคุณครับพี่สา”


รับบัตรนักศึกษาของใครอีกคนไว้ในมือแล้วเดินอมยิ้มเข้าบ้าน ไล่หลังไม่นานฝนก็เทลงมาจากท้องฟ้า ครามสมุทรสาวเท้าเดินขึ้นบันไดทีละสองขั้นเพราะช่วงขายาว เขาเปิดประตูห้องก้าวฉับๆ แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ปลายเตียง คว้าโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อถ่ายรูปบัตรนักศึกษาของใครคนนั้น


คนในภาพดูดีแม้ว่าจะถ่ายหน้าตรงก็ตาม ริมฝีรูปปากกระจับบางๆ แต่ดูเอิบอิ่มเกือบเป็นเส้นตรงเพราะพยายามยิ้ม ครามสมุทรเดาว่าตอนถ่ายรูปทำบัตรนักศึกษารุ่นพี่ที่ทำงานตรงนั้นคงบอกให้คนในรูปยิ้มหน่อยๆ เพื่อรูปจะได้ออกมาไม่ดูแย่


แล้วมันก็ไม่แย่จริงๆ นั่นแหละ...แต่น่าเอ็นดูมากๆ


 เหมือนรูปที่มีชีวิตเพราะดวงตากลมโตคู่นั้นฉ่ำน้ำ ตาหวานรับกับแพขนตาหนาทำให้ครามสมุทรหยุดมองไม่ได้ ไหนจะเส้นผมสีน้ำตาลปรกหน้าผากและคลอเคลียกรอบหน้า เจ้าตัวจะรู้มั้ยว่าเป็นองค์ประกอบที่ลงตัวมากแค่ไหน


 

.ff: มีใครเห็นบัตรนักศึกษาของผมมั้ยครับ ชื่อนาย ภคภัทร สุวรรณภรณ์ ครับ

     ผมจำไม่ได้ว่าหายตอนไหนที่ไหน วันจันทร์นี้ต้องเข้าหอสมุดด้วยอ่า

.ff: ขอโทษคราม พอดีพิมพ์ไว้แล้วส่งต่อรวดเดียวเลย

.ff: (ส่งสติ๊กเกอร์หมีคุกเข่ายกมือไหว้)


 

ครามสมุทรเอนหลังพิงโซฟา มือซ้ายถือบัตรนักศึกษา ส่วนมือขวาก็ถือโทรศัพท์ไว้ ตาคมๆ จ้องรูปโปรไฟล์ของฟองฟางที่เปลี่ยนใหม่ เป็นรูปที่เห็นแค่แผ่นหลังบางๆ ของฟองฟางกับทะเลในช่วงพระอาทิตย์ตกดิน


ฟองฟางที่หันหลังให้กล้องแต่หันหน้าหาทะเล เขาไม่รู้เลยว่าใบหน้าหวานๆ นั้นมีรอยยิ้มอยู่ด้วยมั้ย


 

Kram: นี่มั้ย

Kram: (Send a photo)

.ff: เฮ้ยยยย

.ff: ใช่เลย

.ff: โหยโล่งอ่ะ สรุปอยู่กับคราม

.ff: ครามเก็บได้ใช่มั้ย

Kram: เปล่า พี่สาเก็บ

.ff: ฝากขอบคุณพี่สาด้วยยย น้ำตาไหลแล้ว

Kram: รู้จักพี่สา?

.ff: ไม่รู้อ่า แต่ฝากขอบคุณด้วยนะ ._.

 


แล้วก็ตามด้วยสติ๊กเกอร์แปลกๆ ที่ครามสมุทรไม่เคยเห็น เขาไม่ค่อยสนใจกับการหาสติ๊กเกอร์มาส่งให้เพื่อน มีอะไรใช้อย่างนั้น...ไม่สิ ครามสมุทรไม่ใช้เลยต่างหาก เขาไม่เคยส่งสติ๊กเกอร์ให้ใครสักคน


ถึงแม้ว่าเพื่อนของเขามักจะส่งสติ๊กเกอร์ตลกๆ อะไรทำนองนั้นประกอบการแชตบ่อยๆ แต่สาบานได้เลยว่าสีหน้าของครามสมุทรก็ยังนิ่งเฉย ต่างจากตอนนี้ที่มุมปากของครามสมุทรมีรอยยิ้มจางๆ


เพราะใครคนนั้น


 

.ff: จันทร์นี้ครามเรียนกี่โมง เราจะไปหอสมุดตอนแปดโมงเป๊ะๆ เลยอ่ะ

.ff: หรือว่าเย็นนี้เจอกันที่ห้างดี? เราจะไปซื้อของกับคุณนายเขา


 

คุณนายของฟองฟางก็คือคุณแม่นั่นแหละ ครามสมุทรเหลือบมองกล่องมะขามหวานที่วางอยู่ข้างๆ ทีวี ได้มาเพิ่มเพราะท่านซื้อมาเยอะ แล้วมันก็เป็นผลไม้ของชอบของครามสมุทรด้วย


 

.ff: แต่ฝนยังตกอยู่เลยอ่ะ ไม่เป็นไรๆ

.ff: วันจันทร์ก็ได้ ครามก็มาตามที่มีเรียนเลยนะ เราจะรอ


 

ตาคมไล่อ่านแชตอีกคนที่พูดเองเออเองไปซะทุกเรื่องสลับกับมองรูปโปรไฟล์ที่เจ้าตัวเปลี่ยนใหม่ ปลายนิ้วชี้สัมผัสตรงรูปนั้นเพื่อดูภาพเต็มๆ มุมปากที่ประดับรอยยิ้มจางๆ อยู่แล้วยิ่งเพิ่มรอยยิ้มตรงนั้นมากขึ้นไปอีก


 

Kram: ฟอง

Kram: ทะเลในโปรไฟล์ที่ไหน

Kram: สวยดี

.ff: ทะเลที่เกาะๆ หนึ่งของประเทศไทย

Kram: ตอบกว้างมาก

.ff: แหะ

Kram: เกาะที่ไหน

.ff: ที่ภาคใต้

Kram: บอกให้ครบๆ หน่อย

.ff: ไม่บอกเดี๋ยวรู้

Kram: ฟองฟาง

.ff: ครามสมุทร

 


เขายิ้ม...

 


Kram: อือ ก็แค่นี้

.ff: เฮ้ยๆ แค่นี้อะไร เราแค่เรียกชื่อครามต่างหาก

.ff: ไม่ได้บอกชื่อเกาะสักหน่อย .__.

Kram: ฟองฟาง

.ff: แหนะ

Kram: ทะเลของครามสวยดีมั้ย

.ff: ครามไหนอ่า ครามที่คุยกับเราหรือครามที่เป็นเกาะ

Kram: ยังไงก็ได้

.ff: แหนะ

Kram: ฟองฟาง

.ff: ตอบแล้วๆ ไม่ต้องเรียกบ่อย 5555

.ff: ทะเลที่เกาะครามสมุทรอ่ะสวยมาก

.ff: แต่ทะเลของครามสมุทรที่เป็นคนเนี่ย...ต้องตอบยังไงดี

Kram: ดีหรือไม่ดี ชอบหรือไม่ชอบ

.ff: อื้อ ดีนะ

Kram: แล้วชอบมั้ย

.ff: อันนี้ขอยังไม่ตอบได้มั้ย 555555

 


ยิ้มมากกว่าเดิม

 


Kram: ฟองฟาง

.ff: เฮ้ยยยย เรียกบ่อยจัง กลัวแล้วเนี่ย

Kram: งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ไปเอาคำตอบ


 

ยิ้มเพราะใครคนนั้น...

คนเดียวกันที่หันหน้าและมองแต่ครามสมุทรคนเดียว

 

 

 



#ฟองฟางครามสมุทร




ทะเลของเกาะครามสมุทร กับ หัวใจของครามสมุทร

อันไหนสวยกว่ากันคะ :)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.996K ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #4498 9490seluhanhunhan。 (@mindexomind12121) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 02:21
    เขินนนนมาก
    #4498
    0
  2. #4482 Sarinrat Lortongpanich (@30152) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 14:38
    ณ จุดนี้เรือเเล่นเองแล้วนะคะ คนอ่านไม่ต้องพายอะไรแล้ว
    #4482
    0
  3. #4461 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 21:24
    ใจครามแม่งได้ว่ะ โครตหวานเลยวุ้ย
    #4461
    0
  4. #4415 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 19:02
    รูปprofile ของยัยน้องฟองความหมายดีจัง เป็นครามนี่ยิ้มแก้มแตกไปแล้ว
    #4415
    0
  5. #4399 ManduIceIce (@ByunIceIce) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 21:47
    เขินมาก ณ จุดนี้ ///
    #4399
    0
  6. #4371 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    โอ้ย จิบ้าตาย เขินนนนนนน
    #4371
    0
  7. #4363 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:31

    คือเเบบ ฮือ น้ำตาไหลเเล้ว เเงงงงงงงง ฟนกรหรหรฟรฟรรฟนฟยฟ.ฟ่าห

    #4363
    0
  8. #4319 Mabaeklol (@mabaeklol89) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 18:00
    ไม่มีตอนไหนที่ไม่เขินเลยอะเอาดีๆไรท์เขินมั้ยคะแต่งเองทางนี้อย่างเขิน5555555
    #4319
    0
  9. #4307 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 08:27
    ง่อววววส
    #4307
    0
  10. #4261 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:46
    หมั่นไส้พี่เค้านะคะ ยิ้มใหญ่เชียว
    #4261
    0
  11. #4249 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 09:24
    ดูคุณครามเขามีความสุขนะคะ
    #4249
    0
  12. #4225 waterIce (@waterIce) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 23:04
    ละมุนหนักมาก
    #4225
    0
  13. #4218 WatineeMKK (@WatineeMKK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 01:42
    ฮือออ /)_(\
    #4218
    0
  14. #4160 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 20:27
    เขินๆๆ เนียนเรยน้าาาา
    #4160
    0
  15. #4136 ` dnmbdef (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 16:02
    ฉันเขืนนนน บ้ามาก
    #4136
    0
  16. #4107 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:27
    เขินนน ชั้นยิ้มตามครามแล้ว กรี๊ด
    #4107
    0
  17. #4106 CB-614 (@xxxibgygy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:53
    เขินนน ชั้นยิ้มตามครามแล้ว กรี๊ด
    #4106
    0
  18. #4093 gustmorning (@milewvsa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:31
    น่ารักกก แงงๆ
    #4093
    0
  19. #4052 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 15:47
    น่ารักกกกก
    #4052
    0
  20. #3999 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:57
    ต่างคนก็ต่างแอบชอบ อิอิ
    #3999
    0
  21. #3998 wonnybum (@wonnybum) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:56
    โอ้ยยยยยยยยยยยอ่านไปอมยิ้มไปจนเมื่อยปาก จะต้องร้องโอ้ยยยยสักกี่ครั้ง ไรท์แต่งได้น่ารักจังอ่ะฟิน
    #3998
    0
  22. #3970 pparelypigg (@pparelypigg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:24
    แงงงเขินนนน
    #3970
    0
  23. #3938 najar (@yeonjee-jar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:30
    โง้ยยยย คนอ่านคัวบิดแล้วค่าา
    #3938
    0
  24. #3880 hunninim (@hunninim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:21
    ต้องไปตรวจน้ำตาลในเลือดแล้ว หวานเกินนน
    #3880
    0
  25. #3864 Jhoooope (@Jhoooope) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:03
    หูยยยยยยยเขินๆ
    #3864
    0