มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 12 : หมูงอน 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 เม.ย. 60


สถานีหัวลำโพง ขณะนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างก็ทยอยกลับมาจากต่างจังหวัด บ้างไปเที่ยว บางคนก็กลับมาจากบ้านเกิดเช่นเดียวกับสาวอวบและหมอหนุ่มที่กำลังจับจูงมือคนขี้เซาให้เดินตามเขาทั้งๆ ที่ยังลืมตาไม่เต็มที่นัก กานต์ไม่นึกว่ามอบรักจะหลับลึกและตื่นยากขนาดนี้ นี่เธอตื่นไปทำงานได้อย่างไรกัน เขาแปลกใจจริงๆ

“หมอคะ เดินช้าๆ ไม่ได้เหรอ?” มอบรักหยีตาสู้แสง เมื่อเขาพาเดินไม่ยอมหยุด ส่วนเธอก็ลืมตาไม่ค่อยจะขึ้น

“เราใกล้จะถึงรถแล้วครับ ทนหน่อย” กานต์บอกคนที่เอาแต่งัวเงีย ด้วยน้ำเสียงปลอบโยน เท้าของเขายังคงก้าวต่อไปอย่างมั่นคง พลอยทำให้คนขาสั้นต้องซอยเท้าเกือบจะเป็นวิ่ง เพื่อเดินให้ทันเขา

มอบรักมองแผ่นหลังของคนที่เอาแต่จับมือเธอเดินไปข้างหน้าไม่ยอมหยุดด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจ แม้จะชอบเขามากแต่การที่เขามาเดินจับมือถือแขนตนเองแบบนี้ก็ทำให้เจ้าของร่างอวบสับสนเช่นกัน สถานีหัวลำโพงในขณะนี้ยังคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต้องกลับมาทำงานเช่นเดียวกันกับเธอ

ชายหนุ่มพาเธอเดินออกมาด้านหน้าสถานีหัวลำโพงได้สำเร็จ มอบรักมองรอบๆ เพื่อมองหารถที่หมอหนุ่มจะพาเธอกลับ หลังจากตื่นเต็มตาได้สักพัก เมื่อต้องซอยเท้าเดินให้ทันเขา ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำ แต่ถนนเส้นนี้รถกลับไม่เคยว่าง เขาพาเธอหยุดยืนรอไม่นาน รถยุโรปคันใหญ่ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบด้านหน้าเธอและเขา มอบรักหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมทาง เพื่อขอความคิดเห็น

“ขึ้นรถเถอะครับ รถบ้านผมเอง” กานต์บอกพร้อมทั้งดุนหลังร่างอวบให้ขยับเข้าใกล้รถของบ้านเขาอีกนิด

“แต่มอบจะไปสมุทรปราการนะคะ” มอบรักแย้งเขาเสียงเรียบ

“ผมจะไปส่ง” กานต์เปิดประตูรถด้านหลัง ผายมือเชื้อเชิญให้เพื่อนร่วมทางเข้าไปก่อน ก่อนจะมุดตัวเข้ารถตามเธอไปติดๆ

ทั้งสองนั่งเงียบมาตลอดทาง ปล่อยให้คนขับรถขับไปเรื่อยๆ แม้มอบรักจะคอยหันมามองหน้าเขาเป็นระยะๆ เพราะเส้นทางที่รถคันนี้แล่นไป มันเป็นทางไปที่อื่น ที่ไม่ใช่ทางไปจังหวัดที่เธออยู่อย่างแน่นอน รอจนกระทั่งมั่นใจว่าไม่ใช่ทางกลับห้องพักของตัวเองแน่ๆ มอบรักจึงอดไม่ได้ ต้องถามเขา แม้ว่าเขาจะเป็นหมอ และมีบางอย่างทำให้เธอเชื่อถือเขามากกว่าคนอื่น แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะปลอดภัยแน่นอนเสียเมื่อไหร่

“หมอจะพามอบไปไหนคะ?”

กานต์หันมามองคนที่เงียบมานานยิ้มๆ

“ไปส่งลุงคนขับรถก่อน เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งคุณเอง”

“ความจริงคุณไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ ส่งมอบตรงป้ายรถเมล์ก็ได้ มอบหารถกลับเองได้” มอบรักค้านเขาอย่างเกรงใจ

“ไม่ได้หรอกครับ ผมสัญญากับย่าแม้นแล้ว ผมไม่อยากผิดคำพูด”

ที่แท้ก็กลัวจะผิดคำพูด

“ถ้ากลัวผิดคำพูดก็ไม่ควรรับปากให้ตัวเองลำบากนะคะ” มอบรักเอ่ยกระเง้ากระงอด

กานต์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่เอ่ยอะไรเพื่อเป็นการส่งเสริมหรือปฏิเสธความเข้าใจของหญิงสาว

มอบรักสะบัดหน้าหนีเขามองไปยังท้องถนนด้านนอก เมื่อเขาไม่สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอ เธอก็ไม่ง้อเช่นกัน

รถยุโรปคันใหญ่สีดำเงาเลี้ยวเข้ามาจ่อประตูรั้วบานใหญ่ มอบรักเห็นลุงคนขับรถยกรีโมตขึ้นมากด ประตูค่อยๆ เลื่อนออกจากกัน ทันทีที่ประตูเปิดกว้างพอให้รถผ่านเข้าไปได้ ลุงก็ขับเข้าไปทันที ภาพบ้านหลังใหญ่อยู่ตรงหน้าทำให้มอบรักเกือบจะร้องว้าว เหมือนในหนังเลย บ้านหลังใหญ่ สวนสวย รถหรู มีคนขับรถ ถ้าบ้านรวยขนาดนี้ แล้วเขาไปทำงานเป็นหมอโรงพยาบาลของรัฐทำไม แปลกจริง

กานต์ลงจากรถทันทีที่รถจอดสนิท เขาพยักหน้าบอกหญิงสาวบนรถว่าให้ลง เธอจึงต้องลงจากรถอย่างช่วยไม่ได้ร่างอวบยืนมองซ้ายขวาอย่างงงๆ รู้สึกแปลกที่แปลกทางยิ่งกว่าตอนที่เธอเริ่มงานวันแรกเสียอีก

“ขอบคุณครับลุง” กานต์เอ่ยขอบคุณคนของพ่อแม่เขา ก่อนจะจับมือเล็กของมอบรักให้เดินตามเขาเข้าบ้าน และไม่ยอมรับการปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น

“หมอจะพามอบไปไหน?”

“ไปเอากุญแจรถ” เขาตอบกลับมาเสียงเรียบ

“มอบรอข้างนอกดีกว่า” รอยยิ้มแหยๆ ส่งให้เขา พร้อมทั้งเท้าที่หยุดก้าวเดิน ทำให้คนจับมือต้องหยุดตาม

“ไปเอาด้วยกันนี่แหละ”

 


“ใครเหรอลุงมิ่ง” สาวน้อยวัยสิบสามปีหลานสาวของลุงมิ่งคนขับรถชะเง้อคอมองไปตามเจ้านายหนุ่มที่ลากหญิงสาวร่างอวบแต่หน้าตาหน้ารักคนหนึ่งเข้าบ้านไปอย่างไม่คลาดสายตา

“ไม่รู้” มิ่งตอบหลานเสียงเรียบ

“ได้ไงอ่ะ ลุง...นั่งรถมากับคุณกานต์ตั้งนาน จะไม่รู้ได้ไง” หลานโวยลุงเสียงเบา

“ก็ข้าไม่ได้ชอบยุ่งเรื่องนายเหมือนเอ็งนี่นา” ลุงดุหลานด้วยสายตาเขียวปัด เขาไม่ชอบที่หลานสาวของตัวเองชอบยุ่งเรื่องเจ้านาย แม้จะอยากรู้อยากเห็นประสาเด็ก แต่เขาก็เกรงว่าจะติดเป็นนิสัย

สาวน้อยนามลิ้นจี่ยื่นปากอย่างงอนๆ “ไม่อยากรู้ก็ได้ จี่ถามคุณผู้หญิงเองก็ได้ ชิ!” หลานสาวสะบัดหน้าเชิดใส่ลุง ก่อนจะรีบวิ่งอ้อมไปอีกทาง เพื่อไปเรียนคุณผู้หญิงของบ้านที่ชอบอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นในช่วงเวลานี้ ส่วนคุณผู้ชายพ่อของกานต์ตอนนี้คงทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้าน

เพราะบ้านหลังนี้สร้างหันหลังให้กับโรงพยาบาล มีถนนเชื่อมต่อกัน มีประตูเปิดเข้าออกสองทาง คือด้านหน้าบ้าน ทางที่ลุงมิ่งพาเจ้านายและแขกเข้ามาเมื่อสักครู่ และอีกทางคือต้องเข้าทางด้านหน้าโรงพยาบาล อ้อมมาด้านหลังก็จะเจอประตูเหล็กสูงใหญ่ สวยงาม นั่นแหละประตูอีกด้านของบ้านหลังนี้

“คุณผู้หญิงคะ” ลิ้นจี่เรียกเจ้านายเสียงหอบ เพราะวิ่งมาจากฝั่งครัว และยังต้องอ้อมอีกด้วย

“มีอะไรแม่ลิ้นจี่ วิ่งเป็นม้าดีดกะโหลกเชียว” กานดาเย้าหลานสาวของคนขับรถและแม่ครัวยิ้มๆ

“คุณกานต์มาถึงแล้วค่ะ”

คุณผู้หญิงของบ้านทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ

“พาผู้หญิงมาด้วยค่ะ” ลิ้นจี่ยังคงพยายามต่อ

“อืม....เธอว่าอะไรนะลิ้นจี่ ฉันฟังไม่ถนัด” คุณกานดาวางหนังสือลง ก่อนจะตั้งใจฟังเด็กในบ้านพูดอีกที

“คุณกานต์พาผู้หญิงมาด้วยค่ะ”

คราวนี้คุณกานดารีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกตรงไปยังห้องรับแขก ที่คาดว่าลูกชายจะพาแขกมาอยู่ ณ ที่ตรงนั้น

 


มอบรักยืนกอดอกอยู่หน้าโซฟาชุดใหญ่ สีช็อคโกแลต ไม่ยอมนั่งตามคำเชิญของหมอ ที่ลากเธอเข้ามาจนถึงห้องนี้ เสร็จแล้วเขาก็เชิญให้เธอนั่งอย่างคนมีมารยาทที่สุด แต่แขกที่ได้รับเชิญให้นั่งกลับนั่งไม่ลง ในเมื่อในใจของเธอตอนนี้มันเกิดอาการตื่นกลัว อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ผมไปเอากุญแจรถก่อนนะ น่าจะอยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อ” กานต์บอกแขกยิ้มๆ

แขกร่างอวบพยักหน้ารับเบาๆ

คล้อยหลังคุณหมอหนุ่ม มอบรักจึงคลายความหวาดกลัวลงบ้าง เมื่อที่นี่มันบ้านของเขา บ้านของคนที่เธอไม่ได้สนิทสนมมากนัก แม้เขาจะชอบจับมือถือแขนเธอก็เถอะ ตากลมโตมองดูรอบๆ ก่อนจะสะดุดตากับรูปครอบครัว ขาสั้นป้อมจึงเผลอก้าวเข้าไปหาภาพถ่ายเหล่านั้นอย่างอัตโนมัติ

ภาพแรกเป็นภาพของเด็กสองคน คนแรกคือเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าชังนั่งขัดสมาธิ แล้วมีเด็กทารกวางอยู่บนตักของเด็กหญิงวัยสามถึงสี่ขวบ ภาพต่อมาก็เป็นภาพชายวัยทำงานอุ้มเด็กหญิง และผู้หญิงวัยเดียวกัน กำลังอุ้มเด็กทารกยืนคู่กัน ทั้งสองคนยิ้มแย้มแจ่มใส คงจะเป็นพ่อแม่ของเขา ได้รับพันธุกรรมมาดีขนาดนี้ ไม่แปลกเลยที่เขาเกิดมาสมบูรณ์แบบ เป็นขวัญใจสาวๆ อย่างทุกวันนี้

มอบรักเดินดูไปเรื่อยๆ ก็พบกับพัฒนาการของสองพี่น้อง จนกระทั่งถึงภาพเกือบสุดท้ายคือภาพของเขาในวันที่เพิ่งเรียนจบ สวมชุดครุยรับประกาศนียบัตร ด้วยใบหน้าเรียบเฉย รับปริญญายังจะเก๊ก เดี๋ยวนี้ทำไมยิ้มบ่อยจัง หรือว่าเรียนเยอะเกินไป เลยเครียดปราสาทเบลอไปหมดแล้วก็ไม่รู้

“เขาถูกบังคับให้ถ่ายจ๊ะ เลยไม่ยอมยิ้ม”

อุ้ย..!” มอบรักหันไปมองตามสียงก็พบกับคนที่เธอหวาดกลัวว่าจะได้เจอที่สุด เพราะคนที่อยู่ข้างหลังเธอตอนนี้มีใบหน้าประพิมพ์ประพายคนในรูปเหลือเกิน แม่ของเขา

“สวัสดีค่ะ” มอบรักยกมือไหว้กล่าวสวัสดีคุณแม่ของเขาอย่างไม่มั่นใจนัก

คุณกานดามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้ม ร่างอวบของหญิงสาวเรียกรอยยิ้มกว้างจากใบหน้าสวยสง่าสมวัยได้ อย่างนี้นี่เอง

สวัสดีจ้ะ หนู....”

“มอบค่ะ มอบรัก”

หนูมอบ หนูเป็นเพื่อนกับตากานต์เหรอจ๊ะ” คุณกานดาถามเรียบเรื่อยด้วยน้ำเสียงใจดี ทำให้มอบรักเริ่มผ่อนคลายความเกร็งลง

“เอ่อ..ปะเปล่าค่ะ” มอบรักปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก

“เป็นแฟน?” ผู้สูงวัยกว่าเข้าเรื่องที่อยากรู้ทันที ไม่อ้อมค้อม นิสัยขี้เล่น และตรงไปตรงมา คือตัวตนของท่าน แต่ทำไมเจ้าลูกชายไม่ยักกะเหมือน

“เปล่าค่ะ!” มอบรักปฏิเสธเสียงดัง อย่างรวดเร็ว นี่แม่ของคุณหมอเขาต้องการอะไรจากคำถามเหล่านี้กันหนอ ไอ้มอบชักเริ่มจะกลัวอีกแล้ว

“แล้วหนูมอบกับตากานต์เป็นอะไรกัน”

นั่นน่ะสิ.... มอบรักนึกในใจ แต่คำตอบกลับเป็นรอยยิ้มแหยๆ แทน

คนรู้จักเหรอ รู้จักกันแค่ไหนเขาถึงได้เดินจับมือเธอเดินไปทั่วเมืองแบบนี้ มอบรักคิดอย่างอ่อนใจ

ระหว่างที่แขกกำลังคิดคนเดียว พร้อมทั้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดไปด้วย คุณกานดาก็เห็นลูกชายเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบๆ ออกจะบึ้งตึงเสียด้วย

สวัสดีครับแม่” กานต์เดินมาหยุดข้างๆ แขกของเขาก่อนจะยกมือไหว้มารดาเรียบๆ

มาถึงไม่ยอมไปหาแม่เลยนะ แล้วจะไปไหนต่อ” ตอนท้ายหันมาถามแขกสาวด้วยแววตาสงสัย

ไปส่งมอบครับ” ลูกชายตอบเสียงเรียบ

อืม.....แล้วทานอะไรกันหรือยัง เพิ่งมาถึงกันไม่ใช่เหรอ หนูมอบทานข้าวรึยังลูก” คุณกานดาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะถามแขกของลูกชายด้วยความเอ็นดู แสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาไม่พอใจของลูก และหันมาคุยกับอีกคนที่ดูจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยแทน

เอ่อ...” มอบรักหันไปขอความเห็นของคุณหมอหนุ่ม ก่อนจะได้รับความช่วยเหลือเป็นการไหวไหล่ ไม่ช่วยอะไรเลย

“ทานมาบ้างแล้วค่ะ มอบขอโทษคุณ..ป้านะคะที่เสียมารยาท คือมอบต้องกลับแล้วค่ะ พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้า” มอบรักเรียกป้าตามที่คุณกานดาบอกให้เรียก หลังจากเธออึกอัก ไม่มั่นใจว่าจะเรียกท่านว่าอย่างไร ท่านก็ให้ความช่วยเหลือด้วยการบอกเธอโดยที่ไม่มีเสียง

คุณกานดาเลิกคิ้ว แทนคำถามให้ลูกชาย  เธอทำงานด้วยเหรอ?

กานต์ทำเป็นไม่เห็นแววตาของแม่ ก่อนจะเอ่ยขอตัวซ้ำ เมื่อเห็นว่าแม่ของเขาเริ่มจะซุกซนอีกแล้ว

“ผมไปส่งคุณมอบก่อนนะครับ”

สวัสดีค่ะคุณป้า” มอบรักยกมือไหว้อย่างรวดเร็ว ด้วยความโล่งใจ

“วันหลังมาเล่นกับป้าบ้างนะลูก ส่วนกานต์ก็ขับรถดีๆ ล่ะ” กานดาโบกมือให้หญิงสาวที่ลูกชายพามาด้วยรอยยิ้มมองตามหลังลูกชายด้วยสายตาใคร่รู้ แต่เจ้าลูกชายคงไม่ให้ท่านล้วงความลับง่ายๆ แน่ แค่เห็นว่าแม่เข้ามาคุยกับมอบรักโดยที่ตัวเขายังไม่อนุญาต ลูกชายของท่านก็ทำหน้าหงิกใส่แล้ว คนนี้หรือเปล่า ใช่คนเดียวกันกับคนที่ลูกสาวโทรมาบอกหรือเปล่านะ




ส่งท้ายวันสงกรานต์ เจอกันอีกทีหลังสงกรานต์เลยนะคะ ไรท์ขอหลบร้อนไปอาบน้ำดำหัวผู้ใหญ่ที่บ้านเกิดก่อนเนาะ

เที่ยวสงกรานต์ให้สนุก และอย่าประมาทกันนะคะ เจอกันหลังสงกรานต์ค่ะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์หน้าใหม่ และที่ลืมไม่ได้เลยคือหน้าเก่า ไรท์จำได้ค่ะ ใครอยู่กับไรท์มานาน หวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันทุกๆ เรื่องนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #654 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:04
    แอร้ยยยยย น่ารักอะหมอ จูงมือไม่ปล่อยเลยวุ้ยยยยย เเหนะ มีเคืองคุณแม่ อิอิ
    #654
    0
  2. #606 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:45
    ตัวจริงเสียงจริงเลยค่ะคุณแม่
    เออ ว่าแต่หมอแอบถ่ายรูปแม่หมูตอนไหนเนี่ย ร้ายนะหมอ
    #606
    0
  3. #571 BMS_tangtang (@stang-kirise) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:05
    รอจ้าาา เดินทางปลอดภัยนะเล่นน้ำให้สนุกไปเลย55555
    #571
    0
  4. #570 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 12:31
    เดินทางปลอดภัยสนุกกับเทศกาลนะคะไรท์
    #570
    0
  5. #565 k'chan (@doraemonjii) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 12:19
    สุขสันต์วันสงกรานต์ค่ะ
    #565
    0
  6. #564 Milkizz (@myseobie) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 22:09
    หลังสงกรานต์เลยเหรออออออออ คิดถึงหมอกับมอบแย่เลยยยยยยยย เราจะรอนะคะ พักผ่อนให้เต็มที่ค่าาาาาาาาา
    #564
    0
  7. #563 ButtreeDaoruang (@ButtreeDaoruang) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:16
    เที่ยวสงกรานต์ให้สนุกนะคะ อยู่บ้านกับครอบครัวนี่ดีงามที่สุดเลยย สุขสันต์วันสงกรานต์ล่วงหน้านะคะไรท์ ?
    #563
    0
  8. #53 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 11:24
    หมูมอบงอนไม่มีเหตุผลเลยนะหมอเขาจะรู้ป่ะหละว่าตัวเองคิดผิด
    #53
    0
  9. #52 Jeauan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 07:01
    หมอกานต์รุกไวไวเลย

    เข้าไปช่วยทำกับข้าวด่วนๆ

    หมูงอนจะแย่แล้ว
    #52
    0
  10. #51 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:56
    หมอมีรูปมอบด้วย สุดยอด สงสัยจะจริงจัง แต่มอบงอน หมอง้อด่วนนเลย ... รออีกครึ่งที่เหลือ...
    #51
    0
  11. #49 Bam Rungruedee (@bam-rungruedee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:39
    พรุ่งนี้มาต่ออีน่ะไรต์ วันนี้รู้ว่ามาช้าน่ะ
    #49
    0
  12. #47 Thip per (@bbtory88) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:19
    โอยยยยย ชอบคุณหมอรุกหนักแบบนี้จังค่ะ อิอิ
    #47
    0
  13. #46 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:37


    หมูงอนนนนนนนนนนนนนนน 55555555555

    #46
    0
  14. #45 nam_tarin (@nam-tarin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:35
    ฟอร์มเยอะทั้งคู่เลยยย แล้วเมื่อไหร่จะลงเอยยกัน 5555

    ภาวนาให้คุณหมดรุกไวๆนะคะ 55
    #45
    0