มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 19 : คุณคือสิ่งนั้น 80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

สวัสดีค่ะ

ขอบคุณสำหรับยอดจองหนังสือนะคะ หนังสือได้ปลายเดือนนี้ค่ะ ทางสำนักพิมพ์แจ้งเพียงเท่านี้ ไม่ได้บอกวันที่แน่นอน ไรท์จึงบอกได้เพียงเท่านี้นะคะ แต่ทันทีที่ไรท์ได้รับหนังสือไรท์จะรีบจัดส่งให้ทันทีค่ะ 

ไรท์ป่วยหลายวัน เป็นต่อมทอมซินต์อักเสบ โรคประตัวเลยก็ว่าได้ ขอโทษที่หายไปหลายวันค่ะ อ่านกันต่อดีกว่า อันฟินหนักมากกกก

ขอบคุณค่ะ

ปกาแขม



ตั้งแต่วันที่เขาบอกว่าชอบ และยังตามมาทานข้าวที่บ้าน มอบรักก็ไม่ได้เห็นเขาอีกเลย เธอรู้ว่าเขาต้องทำงาน เพราะเขาบอกกับย่าของเธอว่าอาทิตย์นี้เขาต้องเข้าเวรดึก คงไม่ได้มาหา เธอเองก็ตั้งหน้าตั้งตาหางาน รวมทั้งจัดการกับธุรกิจของย่าแม้น ซึ่งตึกและห้องแถวให้เช่าของย่านั้นปกติมีญาติของปู่ดูแลอยู่มอบรักจึงทำได้เพียงตรวจทานเอกสารเก่าๆ รวมทั้งบัญชีรายรับรายจ่ายที่ฝ่ายนั้นส่งมาให้ในทุกๆ เดือน               

วันนี้มอบรักตั้งใจจะไปสมัครงานที่สำนักงานบัญชีแห่งหนึ่ง เพื่อนของเธอทำงานอยู่ที่นั่น แม้จะไม่อยากไปสักเท่าไหร่แต่ในเมื่อเพื่อนหวังดีอยากให้ลองไปกรอกใบสมัครทิ้งไว้ เธอก็ไม่อยากขัดศรัทธา เธออยากจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ หรือไม่ก็ร้านอะไรอย่างอื่นที่เธอสามารถดูแลจัดการคนเดียวได้

การเดินทางในวันนี้ มอบรักเลือกใช้รถจักรยานยนต์คันเก่า ที่เธอเคยใช้สมัยเรียน ตอนนี้พ่อปิงของเธอได้จัดการเช็คเครื่อง และล้างไว้รอให้เจ้าของได้ใช้งาน มอบรักจึงขอลองกลับมาใช้มันอีกครั้ง เพราะสะดวกกับการหาที่จอดรถ และเธออาจจะใช้ขับวนหาทำเล เพื่อเปิดร้านอะไรสักอย่างที่เหมาะกับสถานที่นั้นๆ

“จะไปแล้วเหรอไอ้มอบ” เสียงย่าแม้นตะโกนไล่หลังหลานสาวที่เดินลิ่วนำหน้ามาก่อน

มอบรักหยุดเท้าไว้ตรงนั้น ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มหวานให้กับย่าที่เดินตามหลังมา

“ย่ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”

“เอ็งลืมของ” ย่าชูแฟ้มเอกสารโชว์ให้หลานสาวได้อาย จะไปสมัครงาน แต่ไม่เอาเอกสารไป

“ขอบคุณจ้ะย่า” มอบรักยิ้มอายๆ ก่อนเดินไปเอาเอกสารและกอดย่าโยกไปมาอย่างสนุกสนาน

“พอแล้ว ๆ ย่าปวดหัว” ย่ามองหลานด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“หมอไม่มาเลย สงสัยจะงานยุ่ง” ย่าเอ่ยลอยๆ ก่อนจะหันมามองหน้าหลานอย่างมีความหวัง

มอบรักมองย่าอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ย่าจะมาไม้ไหน อยู่ๆ ก็บ่นถึงหมอ หวังว่าย่าจะไม่มีแผนอะไรอีกนะ เมื่อย่าไม่เอ่ยอะไรต่อ คนที่พยายามจะเลี่ยงเรื่องของหมอมาตลอดหลายวันก็เตรียมจะชิ่งหนี ก่อนที่ย่าสุดที่รักจะนึกแผนการอะไรออก

“มอบไปนะจ้ะ สายมากกลัวแดดร้อน”

“เดี๋ยวสิไอ้มอบ ข้าฝากกล่องข้าวไปให้หมอที่โรงบาลมั่งสิ” ย่าชูแขนอีกข้างเตรียมส่งให้หลานสาว

หลานส่งยิ้มแหยๆ เตรียมปฏิเสธ แต่คนมากวัยกว่าก็ดักคอเอาไว้ทันเช่นเคย

“เอ่อ..”

“นะไปส่งให้หน่อย หมอเขาตัวคนเดียว กินอยู่ยังไงก็ไม่รู้ ย่าเป็นห่วง”

“ก็ได้จ้ะ” มอบรักรับกล่องมาถือไว้อย่างหนักใจ จะเอายังไงกับไอ้กล่องข้าวน้อยนี่ดี จะไม่ไปก็กลัวย่าเสียใจ เฮ้อ!”

“มอบไปก่อนนะจ้ะย่า ย่าปิดบ้านดีๆ ล่ะ”

ย่าพยักหน้ารับ เดินมาส่งหลานขึ้นรถ ก่อนจะปิดประตูรั้ว

เมื่อมั่นใจว่าเรียบร้อยแล้ว ย่าก็รีบเข้าบ้าน เพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือมากดหาใครบางคน หากหลานสาวได้ยินข้อความที่ปลายสายคุยกับย่าตน หลานสาวคงไม่ยอมไปส่งข้าววันนี้แน่

                “เรียบร้อย….ระดับนี้แล้ว หมอไม่ต้องห่วง

 

หญิงสาวเดินออกจากสำนักงานบัญชีด้วยสีหน้าโล่งใจ เมื่องานที่สมัครเขายังไม่ตอบรับในทันที จะมีใครเป็นเหมือนมอบรักบ้าง ที่มาสมัครงานเพียงเพราะไม่อยากให้คนแนะนำเสียน้ำใจ

เดี๋ยวทางเราจะติดต่อกลับไปภายหลังนะครับ

                มอบรักยกมือไว้คนที่รับเอกสารของเธอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขอตัว เพื่อรีบไปส่งข้าวให้บางคนให้ทันอาหารกลางวัน ตอนนี้เป็นเวลา สิบเอ็ดนาฬิกากับอีกสามสิบนาที จะทันไหมเนี่ย ต้องแว๊นข้ามเมืองอีกด้วย

                ทันทีที่ขึ้นคร่อมรถได้ มอบรักก็รีบติดเครื่องและออกรถอย่างรวดเร็ว เธอไม่อยากทำให้ย่าผิดหวัง และไม่อยากให้ตัวเองผิดหวังด้วยเช่นกัน

รถจักรยานยนต์สีชมพูนมเย็น แล่นเลาะไปตามซอกซอยที่เจ้าของพยายามวิ่งบนถนนที่คาดว่าน่าจะใช้เวลาน้อยที่สุด เพื่อไปที่บ้านของเขา จากที่อยู่ที่ย่าโทรมาบอกก่อนที่เธอจะเขียนเอกสารสมัครงานเสร็จเสียอีก ย่าคงลืมว่าหมอเข้าเวรดึก และตอนนี้เขาอาจจะกำลังพักผ่อนอยู่ก็เป็นได้

ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที มอบรักก็มาถึงหน้าหมู่บ้านตามที่อยู่ ตอนนี้ก็เหลือแค่ต้องค่อยๆ ดูบ้านเลขที่ หมู่บ้านแห่งนี้ บ้านแต่ละหลังมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ดูพอดีกับคนโสดอย่างหมอหนุ่มจริงๆ มอบรักขับรถจักรยานยนต์มาจนเกือบสุดซอย ก็เจอกับบ้านเลขที่ ที่กำลังมองหาอยู่ จอดรถเสร็จก็ชั่งใจอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจกดออดที่หน้าประตู

รอไม่นานประตูหน้าก็ค่อยๆ เปิดออก เองโดยอัตโนมัติ มอบรักจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปเอง ไม่ต้องรอให้ใครมาเชื้อเชิญ

“หมอคะ หมอกานต์”

มอบรักเห็นผ้าม่านบริเวณประตูบ้านของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนที่ประตูหน้าบ้านจะเปิดออกด้วยฝีมือของหมอหนุ่ม ที่เดินยิ้มด้วยสีหน้าสดชื่น ไม่เหมือนคนนอนสักนิด อย่างน้อยเธอก็คงไม่ได้มารบกวนเวลาพักผ่อนของใครแน่นอน

“สวัสดีค่ะหมอ คือย่าให้เอาข้าวมาให้หมอค่ะ”

กานต์ส่งยิ้มอบอุ่นไปให้สาวอวบ ที่ดูเหมือนจะผอมบางลงเล็กน้อย

“ขอบคุณครับ..เข้ามาในบ้านก่อนดีกว่า เชิญครับ” หมอหนุ่มผายมือพร้อมทั้งเปิดประตูออกให้กว้าง เพื่อให้แขกเข้ามาในบ้าน

“เอ่อ...คือมอบว่าจะกลับเลย” มอบรักมองเขาอย่างอายๆ แม้ว่าเขาจะสวมเสื้อผ้า สบายๆ แต่ก็ยังคงดูดี

กานต์ชักสีหน้า เมื่อยินถ้อยคำของหญิงสาว รังเกียจหรือกลัวเขากันนะ แม่หมูน้อย

“เข้ามาดื่มน้ำก่อนดีกว่าครับ ถ้าไม่รังเกียจ”

มอบรักมองใบหน้าบึ้งตึงของเขาก็นึกใจเสีย ทำไมต้องทำหน้าแบบนี้ด้วย

“เอ่อ...”

“รังเกียจ?”

“เปล่าค่ะ”

“ถ้าเปล่า....ก็เข้ามาเพื่อเป็นเกียรติแก่ผมสักหน่อยได้ไหมครับ” คนหน้านิ่งเอ่ยเสียงเรียบ

เห้ย..ทำไมขี้งอนแบบนี้ล่ะคะ

“ค่ะ..” มอบรักลากเท้าเข้าบ้านเขาอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะเธอเป็นผู้หญิงจะให้เข้ามาในบ้านผู้ชาย แถมยังอยู่กันสองต่อสองง่ายๆ มันก็กระไรอยู่ 

กานต์ยกริมฝีปากเล็กน้อย เมื่อพอใจในผลงานของตัวเอง

“คุณมอบไปไหนมาครับ แต่งตัวเรียบร้อยเชียว”

“อ่อ....มอบไปสมัครงานมาค่ะ”

กานต์พยักหน้าสนใจ ถามต่ออย่างกระตือรือร้น

“ได้งานไหมครับ”

มอบรักอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะยอมบอกเขาไปตามตรง

“ยังหรอกค่ะ อาจจะได้หรือไม่ได้ เท่าๆ กัน มอบสมัครทิ้งไว้เฉยๆ”

กานต์พยักหน้าเข้าใจ

“แล้วคุณมอบจะไปไหนต่อหรือเปล่า” ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่องเพื่อชวนคุย

“เปล่าค่ะ ว่าจะขี่รถเล่นก่อน แล้วค่อยกลับบ้านเลย”

มอบรักส่งกล่องข้าวให้ชายหนุ่ม คนรับกล่องข้าวรีบเปิดดูอย่างสนใจ “คุณมอบทานด้วยกันไหมครับ ย่าแม้นห่อมาให้เยอะเลย”

หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำปฏิเสธ

“คุณมอบนั่งรอสักรู่นะครับ ผมขอไปเอาจานก่อน” ร่างสูงหายเข้าไปทางครัว สักพักก็กลับมาพร้อมจานหนึ่งใบ พร้อมช้อนและส้อมสองคู่

กานต์เทข้าวกล่องใส่จาน ก่อนจะดันมาด้านหน้าหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงกันข้ามกับตัวเอง เอ่ยชวนดื้อๆ อีกครั้ง จนมอบรักเองก็ชักจะถอดใจกับการไม่รู้ไม่ชี้ของเขาเหลือเกิน

“มอบไม่ทานหรอกนะคะ”

“ทานเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ สักคำสองคำก็ยังดี”

มอบรักถอนหายใจดังๆ ใส่หน้าเขา ทำไมหมอเข้าใจอะไรยากแบนี้นะ หรือว่าเรียนมากไป ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูด มอบรักชักจะอ่อนใจกับความเอาแต่ใจของเขาเหลือเกิน

“ถ้าไม่ทาน ผมป้อนนะ” คนคะยั้นคะยอเสียงเข้มขึ้น แค่ทานข้าวมันยากตรงไหนกัน ดูสิผอมลงตั้งเยอะ

“มอบยังไม่หิวนี่คะ เชิญหมอทานคนเดียวเถอะค่ะ”สิ้นเสียงของผู้ส่งข้าว คนรอทานข้าวก็ตักข้าว ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าของคนส่งข้าวอย่างไม่ยอมแพ้

“ทานสักคำนะครับ”

หญิงสาวไม่ยอมอ้าปากรับอาหารเข้าปาก เธอไม่ใช่เด็กสามขวบนะ จะได้มาอ้าปากให้คนอื่นป้อนข้าว ตาหมอนี่ท่าจะบ้า งอนก็เก่ง แถมยังขี้ตู่อีกด้วย

แต่เนื่องจากเขาเป็นหมอ เธอจึงตั้งใจจะพูดกับเขาอย่างที่ปัญญาชนเขาทำกัน

“หมอค่ะ”

“ทานสิครับ”

มอบรักส่ายหน้า ก่อนจะตามด้วยคำปฏิเสธเสียงเข้มขึ้น “มอบไม่ทานอะไรทั้งนั้นค่ะ มอบแค่มาส่งของตามที่ย่าสั่งให้มา ไม่ได้จะมาทานข้าวกับใคร”

กานต์อมยิ้ม เมื่อเห็นแม่หมูน้อยของเขามีอารมณ์ร้อนขึ้นมา

“แต่ผมอยากกินกับคุณนี่ครับ” กานต์ยังคงตีหน้าซื่อได้ดีเยี่ยม

มอบรักมองหน้าคนที่มีหลายอารมณ์ในช่วงเวลาไม่ถึงสิบนาทีอย่างทึ่งๆ ประจำเดือนมาไม่ตรงกำหนดหรืออย่างไรคะคุณหมอ คิดในใจอย่างมันไส้

“มอบขอตัวก่อนนะคะ” มอบรักตั้งใจจะออกไปทันทีที่เอ่ยจบ แต่ต้องชะงักเมื่อมือของเขากำเข้าที่แขนของเธอ และคงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

กานต์เกือบจะหลุดขำ เมื่อเห็นสายตารำคาญของคนตรงหน้า แต่เขายังอยากจะแกล้งหญิงสาวต่อ เขาจึงทำได้แค่ทำทุกอย่างให้เธออยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด

“ปล่อยแขนมอบเถอะค่ะ มอบต้องกลับแล้ว” มอบรักเสียงอ่อนลง เมื่อเห็นเค้าลางว่าตนเองกำลังเสียเปรียบชายหนุ่มผู้นี้

“อยู่คุยกันก่อนเถอะครับ วันนั้นเรายังคุยกันไม่จบเลย” กานต์เข้าเรื่องทันที

ส่วนคนที่อยากจะกลับบ้านเพื่อหลบหน้า ตอนนี้ถูกเขาพาเข้าเรื่องที่เธออยากจะหลบเข้าอย่างจัง แถมยังอยู่กันสองคนอีก อยากจะบ้าตาย แก้มก็ยังจะมาร้อนอีก หน้าแดงแจ๋ไปแล้วแน่เลย

 “เอ่อ..”

“ผมชอบคุณจริงๆ นะครับ ผมอาจจะอายุมากกว่าคุณหลายปี แต่ถ้าหากว่าใจเราตรงกัน เราลองคบกันดีไหม” เสียงทุ้มก้มกระซิบข้างหูของหมูน้อย ที่เอาแต่ก้มหน้างุด ไม่มองหน้าใครทั้งสิ้น

มอบรักรู้สึกว่ามือของเธอทำไมมันช่างเกะกะอย่างนี้ แม้แต่ข้างที่เขายังจับไว้ ก็ยังดูเทอะทะ ใหญ่โตเกินไปอีกเหมือนกัน แล้วเขาจะมอง...หันไปทางอื่นสักสามนาทีไม่ได้หรือไง

แล้วยังจะมาขอคบกับเธอเอาดื้อๆ แบบนี้น่ะเหรอ?

“เอ่อ..”

กานต์มองคนที่เขินจนทำอะไรไม่ถูกด้วยความเอ็นดู มอบรักน่ารัก และไร้เดียงสา ทำให้เขาอดที่จะแกล้งไม่ได้ วันนี้เขาโทรหาย่าแม้นเพื่อถามถึงหมูน้อยของเขา แต่ย่าแสนซนก็มักจะมีแผนการในหัวเสมอๆ ย่าที่ดูเหมือนจะเจ้าอารมณ์น้อยๆ คงเป็นเพราะท่านเป็นคนค่อนข้างมีความมั่นใจ ท่านจึงแสดงออกมาอย่างนั้น

เขารู้ประวัติของย่าแม้นจากปากของท่านเอง ความจริงย่าแม้นไม่ใช่คนที่นี่ แต่ท่านตกหลุมรักคนที่นี่เข้าเต็มเปา จึงได้อยู่ที่นี่เรื่อยมา ท่านเป็นคนกรุงเทพ เช่นเดียวกันกับหมอเจ้าของไข้อย่างเขา

ท่านยังมีห้องเช่ามากมายหลายที่ มีมากพอที่จะสามารถเลี้ยงหลานสาวให้สุขสบายได้ โดยที่หลานสาวไม่จำเป็นต้องออกไปดิ้นรนทำงานเลยด้วยซ้ำ

“เจ้าปิงมันไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของย่าหรอกหมอ ย่าเก็บเจ้าปิงมาเลี้ยงตั้งแต่เจ้าปิงวัยรุ่น เจ้าปิงเป็นคนเจียมตัว รู้ตัวจนเกินไป ทำให้ลูกสาวของเจ้าปิงมันได้เชื้อพ่อมันมาเต็มๆ ทั้งพ่อ ทั้งลูกเจียมตัวกันเหลือเกิน อยากตอบแทนบุญคุณย่า และต้องหาเงินด้วยสองมือ แต่เพราะแบบนี้นี่แหละ ย่าถึงรักสองคนนี้ที่สุด.... ย่ามันตัวคนเดียว ทุกๆ อย่าง ถ้าไม่ยกให้ไอ้มอบ แล้วย่าจะยกให้ใคร พี่น้องที่กรุงเทพก็ไม่มี แต่ดูเหมือนทั้งเจ้าปิง ทั้งไอ้มอบ มันจะไม่ค่อยจะอยากได้สมบัติของย่าเลยทั้งคู่”

มอบรักและพ่อของเธอต่างก็เป็นคนดีทั้งคู่ แล้วเขาจะไม่รักคนดีๆ ได้ยังไง แต่ตอนนี้ขอบอกแค่ชอบก่อนนะ เดี๋ยวแม่หมูน้อยร่างอวบ จะตกใจไปมากกว่านี้

“ว่าไงครับ”

“มะ..ไม่รู้ค่ะ”

“ไม่ชอบผมเลยเหรอ”

“........”

“นิดเดียวก็ไม่ชอบ?”

“ชะ..ชอบค่ะ แต่..” มอบรักเผลอบอกเขาไปเสียงสั่น

“ถ้าชอบก็คบกัน ไม่มีแต่” หมอรวบรัดเองอย่างรวดเร็ว แถมยังแอบหยิบกุญแจรถจักยานยนต์ของคนที่มัวแต่อายเอาไว้กับตัวอีกด้วย เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ หมอก็ผิวปาก เตรียมลุกออกจากจุดที่นั่งอยู่ “ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวไปทำงานสาย”

มอบรักเงยหน้ามองคนที่ผิวปากเดินไปอีกทางอย่างงงๆ อะไรของเขา บทจะต้อนเธอก็ต้อนเสียจนมุม บทจะปล่อย ก็ปล่อยเอาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ แล้วที่เขาว่าคบกันนี่ คบกันจริงๆ ใช่ไหม? หมูงง

เมื่อเขาไปอาบน้ำ คนที่ยังเขินอยู่ก็พร้อมจะหนีเช่นกัน แต่!...กุญแจรถหาย

เป็นไปได้ยังไง

มอบรักหากุญแจรถ จนลืมเวลา ควานหาบนโต๊ะก็แล้ว มุดใต้โต๊ะก็แล้ว มันหายไปได้ยังไง วิ่งออกไปดูที่รถก็แล้ว มันไม่มี อะไรกันนี่ แล้วจะหลบหน้าเขาได้ยังไง

เวลาผ่านไปนานเท่าไร่ไม่รู้ แต่ตอนนี้กานต์ในชุดทำงานมายืนมองร่างอวบที่ก้มๆ เงยๆ หาอะไรบางอย่างด้วยความตั้งอกตั้งใจ เมื่อเห็นแฟนหมาดๆ เริ่มเหนื่อย หมอหนุ่มก็ไม่ใจร้ายพอ เขาจึงถามด้วยเสียงนุ่มทุ้ม

“มอบหาอะไรอยู่ครับ ใช่ไอ้นี่หรือเปล่า” กานต์ชูพวงกุญแจในมือไปมา หน้าซื่อ

มอบรักหันมาตามเสียง ก่อนจะอ้าปากค้าง เมื่อเห็นสิ่งที่ตนเองตามหาจนหอบ

“มันอยู่กับคุณได้ยังไง”

กานต์มองกุญแจ ก่อนจะบอกคนอยากรู้เรียบๆ

“อ่อ..ผมเผลอหยิบติดมือไป ไม่นึกว่ามอบจะหา”

ร่างอวบทิ้งตัวลงบนโซฟาแรงๆ ก่อนจะจ้องพวงกุญแจตาขวาง คนมันเหนื่อย จำไว้เลยตาหมอบ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:08
    ขอสักคนแบบนี้//อร้ายยยย
    #720
    0
  2. #661 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:37
    หมอร้ายกาจมากๆ55555
    #661
    0
  3. #613 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 13:29
    หมอแกล้งแม่หมูได้ลงคอ
    #613
    0
  4. #591 k'chan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 09:32
    มอบตามหมอไม่ทันค่ะ ฮ่าๆ

    หายไวนะคะ ^^
    #591
    0
  5. #590 jipoon (@jipoon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:03
    555หมอน่ารักอ่ะ
    #590
    0
  6. #589 Phimraput Ulek (@enjoy_phimraput) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 17:37
    ทำไมพี่หมอถึงน่ารักและเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ค่ะ>//<
    #589
    0
  7. #588 Truet (@Truet) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 15:14
    พี่หมอออน่ารักเกินไป เจ้าเล่ห์มากด้วยอยากให้คุณหญิงแม่มาเห็นจัง มอบเอ๊ยยตามพี่เขาไม่ทันหรอกต้องย่าแม้น
    #588
    0
  8. #114 Jomjam19039 (@Jomjam19039) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 07:22
    หมอน่ารักง่าา
    #114
    0
  9. #113 Loveserie (@Loveserie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 04:12
    มาแล้วววววว คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง โอ้ย!!! ฟินนนนนนนนนนนน
    #113
    0
  10. #112 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 01:22
    ให้อภัย ไถ่โทษด้วยกานอัพทุกวันนะคะ ^^
    #112
    0
  11. #111 shiverprine (@shiverprine) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:54
    ไรท์มา มอบมา หมอมา ฟินนนค่ะ
    #111
    0
  12. #110 หอมกลิ่นดิน (@gift12-10) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:08
    ไรต์ หมอเข้าไปนั่งในรถแล้วต้องยืนด้วยเหรอ????????นั่งอมยิ้ม/อมยิ้มไหมไรต์????????คึดถึงนะรอตลอดเววววววว
    #110
    0
  13. #109 Bam Rungruedee (@bam-rungruedee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 23:03
    ขอให้ลูกไรต์หายป่วยเร็วเพื่อกลับมาอีพให้เราอ่านต่อไป
    #109
    0
  14. #108 Jeauan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 22:37
    ดีใจ ไรต์กลับมาแล้ว
    #108
    0