มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 2 : ได้พบเธอ 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    23 มี.ค. 60




“อาจารย์จะกลับเข้ามาอีกไหมคะ?” 

นพ.กานต์ ชยาศุมองหน้านักศึกษาด้วยสีหน้าราบเรียบก่อนจะตอบ

“คงไม่มาแล้วล่ะ แต่ถ้ามีอะไรเร่งด่วนก็ให้พยาบาลติดต่อไปหาผมก็แล้วกัน ตอนนี้คงต้องไปตึกอื่นต่อ ผมขอตัวก่อนครับ” กานต์รีบเดินแยกไปรอลิฟท์ด้านนอกทันที เมื่อทำการสอนนักศึกษาแพทย์กลุ่มนี้เสร็จ ด้วยอยากหนีแววตาสนใจของนักศึกษาบางคนที่มองเขาแปลกๆ

ร่างสูงยืนรอนิ่งๆ สักพัก เมื่อรู้สึกว่าลิฟท์ไม่ยอมมาเสียที กานต์จึงเลือกเดินลงบันไดแทน ชายหนุ่มที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงานด้วยวัย 36 ปี หากแต่ยังคงความโสดไว้ได้อย่างดีเยี่ยม กานต์ไม่ชอบสายตาอยากได้ในตัวเขา ของสาวๆ แม้จะรู้ตัวว่าหน้าตาของตนเองนั้นถือว่าเป็นที่ต้องการของตลาด แต่เขาก็ไม่ชินกับสายตาอย่างนี้จากผู้หญิงอยู่ดี เพราะดูน่ากลัวในความรู้สึกของชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

กานต์ไม่เคยคบหาใครเป็นแฟนจริงจัง อาจมีคู่ควงบ้างเวลากลับไปเยี่ยมบ้านที่กรุงเทพ หากแต่พอเขากลับมาทำงานที่ต่างจังหวัด คู่ควงก็เริ่มห่างไป เขาเองก็ไม่มีเวลาสนใจใครจึงปล่อยเลยตามเลย 

วันนี้กานต์ไม่มีสอนต่อ เหลือเพียงเข้าไปดูคนไข้ของเขาเท่านั้น ใกล้จะหมดเวลาทำงานของเขาแล้ว หลังจากต้องเข้าเวรตั้งแต่เที่ยงคืนของวันก่อน และอยู่ยาวมาจนถึงตอนนี้ ระหว่างเดินลงบันได หมอกานต์ของเหล่าคนไข้วัยชราก็ถอดกระดุมแขนเสื้อออก ก่อนจะพับแขนเสื้อลวกๆ เขาต้องไปตึกที่คนไข้ส่วนใหญ่มีแต่คนชรา กานต์จึงไม่จำเป็นต้องเนี้ยบมากนัก

เดินออกมานอกตึกก็เจอกับลูกชายของคนไข้รายหนึ่ง ที่ทำท่าดีใจเมื่อเห็นเขาเดินออกมา กานต์จึงต้องแวะทักทายกับชายผู้นี้ ข้างกายมีผู้หญิงร่างอวบที่มีความสูงแค่หัวไหล่ของเขายืนอยู่ข้างๆ

“สวัสดีอีกครั้งครับหมอ” ปิงยกมือไหว้หมอหนุ่ม พร้อมกับลูกสาวที่ยกมือไหว้ตามพ่อ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณอามีธุระอะไรกับผมรึเปล่า หรือว่าคุณยายเป็นอะไร?” เขาเลิกคิ้วถามชายที่มากวัยกว่าก่อนจะปรายตาไปมองหญิงสาวข้างกายของชายคนนั้น ที่กำลังจะเอ่ยเป็นคำแรก

“คือ...ย่าค่ะ ย่าแม้นเขาบอกกับดิฉันว่าย่าอาจจะเป็นมะเร็ง” มอบรักกลั้นใจถามหมอตรงหน้าที่มีใบหน้าอิดโรย แม้เขาจะวางสีหน้าราบเรียบ แต่เธอกลับมองเห็นแววตาอ่อนล้าในตาคมคู่นั้นได้อย่างชัดเจน

กานต์มองหน้าใสของหญิงสาวตรงหน้าอย่างวิเคราะห์ ก่อนจะนึกถึงหน้าคนไข้ของตน แปลกใจในคำถามแต่เขาก็รู้คำตอบดี แค่แผลโดนน้ำร้อนลวกเล็กน้อย และที่สำคัญเขายังไม่เคยตรวจมะเร็งให้กับคนไข้รายนี้แม้แต่ครั้งเดียว

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับ ผมยังไม่เคยบอกอะไรแบบนั้นกับคนไข้เลยนะครับ ผมว่าคุณอาลองไปถามคุณยายดูอีกครั้งดีกว่า เผื่อว่ามีอะไรเข้าใจผิดกัน”

“แต่ย่าบอกกับมอบแบบนี้จริงๆ นะพ่อ” มอบรักหันไปคุยกับพ่อเสียงเบา

“เพื่อความชัดเจน ผมว่าเราไปถามคุณยายด้วยกันเลยดีกว่าไหมครับ ผมกำลังจะไปตรวจคุณยายพอดี ไปพร้อมผมเลยก็ได้” กานต์บอกญาติคนไข้อย่างปราณี แม้จะไม่ยิ้มแย้ม แต่เขาก็ยังคงสุภาพเสมอ

“ดีครับหมอ ป่ะเราไปถามย่าให้รู้เรื่องดีกว่าลูก” 

มอบรักส่งยิ้มหวานให้พ่อ ก่อนจะเผื่อแผ่ไปให้หมออีกคน แม้จะเห็นว่าใบหน้าคมคายของเขาชะงักไป แต่มอบรักก็ยังยิ้มให้เขาอย่างจริงใจเช่นเดิม เผื่อว่าหมอจะสดชื่นขึ้นบ้าง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำอะไรลงไป

 

“ย่าเล่นอะไร!!....ย่ารู้หรือเปล่าว่ามอบตกใจแค่ไหน ที่ย่าบอกว่าย่าอาจจะเป็นมะเร็ง” มอบรักยืนเท้าเอวอยู่ข้างเตียง คนป่วยเมื่อได้เวลาเข้าเยี่ยมในช่วงเย็น ทันทีที่เข้ามาถึงเตียงของย่า

“เอ็งจะพูดทำไมซ้ำๆ เมื่อเที่ยงก็บ่นข้าไปหลายรอบแล้ว ไหนจะพ่อเอ็งอีก แล้วยังบ่นต่อหน้าหมอกานต์แฟนข้าด้วย” ย่าค้อนหลานสาววงโตอย่างงอนๆ 

“ก็ย่าเล่นอะไร ทำเอาลูกหลานตกอกตกใจกันหมด” มอบรักยังคงบ่นต่อ แต่เสียงเริ่มดีขึ้นกว่าตอนแรกเล็กน้อย

“ใครจะรู้เล่า ก็พวกเอ็งอยากหลอกง่ายกันทำไม”

“โห...เจ็บอ่ะย่า คำพูดเจ็บมาก เรื่องแบบนี้มันพูดเล่นกันได้เหรอ?”

“ก็ข้าอยากให้เอ็งกลับมาเยี่ยมข้านี่ จะบ่นอะไรนักหนา ห่วงงานมากก็กลับไปทำงานไป ไม่ต้องมาสนใจคนแก่” ย่าโบกมือไล่หลานง่ายๆ ก่อนจะแกล้งนอนหลับตา ป้องกันคำพูดที่อาจจะออกมาจากปากหลานสาวอีก

มอบรักอึ้งไปสิบวิ เมื่อเจอคำพูดตัดพ้อของย่าเข้าไป นี่ย่าน้อยใจที่เธอไม่ได้กลับบ้านเมื่อตอนปีใหม่ใช่ไหม? นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนจนใกล้จะถึงสงกรานต์แล้วเธอก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เพราะหน้าที่ใหม่ช่างวุ่นวายและรัดร่างอวบๆ ของเธอเอาไว้จนแน่นไปหมด แม้แต่ช่วงสงกรานต์ที่จะถึงเธอก็คิดว่าจะไม่ได้กลับเช่นกัน แบบนี้สินะ ย่าแม้นจึงได้สร้างเรื่องให้เธอกลับบ้าน

“ย่าจ๋า มอบขอโทษ”

 

“ยายผิดมากเลยเหรอหมอ?” คนไข้นั่งบนรถเข็นแหงนมองหน้าหมอหนุ่ม ที่อาสาพานางมาเดินเล่น “ยายแค่อยากให้หลานกลับมาหายายบ้าง ปีใหม่ไม่กลับบ้านทีนึงแล้ว พอจะสงกรานต์ก็ยังบอกอีกว่าจะไม่กลับ คนแก่คิดถึงหลานไม่ได้รึไง?”

หมอหนุ่มที่อาสาพาคนไข้มาเดินเล่นยกยิ้มมุมปาก ไม่เอ่ยอะไรออกมา กานต์เข้าใจทั้งย่า และหลานคู่นี้เพราะแม่ของเขาก็มีอาการไม่ต่างจากคนไข้คนนี้เลย ทั้งย่าและหลานต่างก็มีเหตุผลกันทั้งคู่

“แต่คุณยายเล่นแรงไปนะครับ ต่อไปคิดถึงหลานก็บอกเขาดีๆ อย่าเอาเรื่องสุขภาพไปหลอกลูกหลานเล่นอีก ไม่เอานะครับ” หมอเตือนคนไข้ของตนเองยิ้มๆ เขารู้จักกับยายแม้นดี เพราะนางมาเป็นคนไข้ประจำของเขานานนับปี และเพราะอะไรก็ไม่แน่ใจที่ทำให้เขาผูกพันกับยายแม้นมากกว่าคนไข้คนไหน

“ออกจากโรงพยาบาลคราวนี้ คุณยายต้องระวังตัวเองมากๆ นะครับ ถ้าไม่มีแรงก็อย่าฝืนทำอะไรเองอีก เป็นลมเป็นแล้งน้ำร้อนลวกมือพองขึ้นมา ต้องมานอนโรงพยาบาลอีกครั้งละแย่เลย” หมอบอกคนไข้เสียงปราณี

“คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละจ๊ะหมอ ต่อไปพ่อของไอ้มอบคงไม่ยอมให้ยายทำอะไรเองอีกแล้ว”

“ดีแล้วครับ ความจริงคุณยายควรจะหาใครมาอยู่เป็นเพื่อนสักคนนะครับ” หมอแนะคนไข้เสียงเรียบ

คนไข้บนรถเข็นถอนหายใจยาว “จะมีใครเขาอยากมาอยู่กับคนแก่ล่ะหมอกานต์ ขนาดหลานสาวยังไม่อยู่เลย” พูดกับหมอแต่สายตากลับมองไปยังหลานสาวที่กำลังนั่งเล่นอยู่ด้านล่างของตึกที่สามารถมองเห็นจากมุมนี้ได้อย่างชัดเจน เพราะตอนนี้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว มอบรักจึงถูกเชิญให้ออกไปนั่งรอด้านนอกตึก

เย็นนี้เขาก็จะกลับแล้ว ยายแก่คนนี้คงไม่มีค่าสำหรับใครเขาหรอก”

หมอมองตามสายตาของคนไข้ ก่อนจะเผลอยกยิ้มมุมปาก แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวว่าตนเองเผลอยิ้มออกมา เมื่อเห็นคนด้านล่างกำลังเล่นกับเด็กคนหนึ่งอย่างสนุกสนาน

“เขาสดใสดีนะครับ”

ย่าแม้นหันกลับไปมองหน้าหมอเร็วๆ เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยออกมาคล้ายละเมอ ก่อนจะรีบหันกลับมามองหลานสาวตามเดิมเมื่อเห็นหน้าหมอชัดๆ ตกใจเล็กน้อย แต่สักพักก็ตั้งสติได้ และแอบยิ้มย่องคนเดียวอย่างมีความหวัง

“ใช่หมอ....ไอ้มอบมันสดใสร่าเริง เสียแต่อ้วนไปหน่อย ไม่งั้นคงมีแฟนไปนานแล้ว”

หมอพยักหน้าหงึกหงัก งึมงัมรับคำแผ่วเบา “อืม...ยังไม่มีแฟนสินะ”

“หมอว่าอะไรนะ!!  ยายได้ยินไม่ถนัด”

กานต์ตกใจเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่คิดอยู่ในใจ แต่กลับมีเสียงเปล่งออกมา โชคดีที่เขาพูดเสียงค่อย คนไข้จึงได้ยินไม่ชัดนัก

“เอ่อ..เปล่าครับ ผมว่าคุณยายควรพักผ่อนได้แล้วนะครับ เดี๋ยวผมไปส่งที่เตียง”

 

กานต์ตรวจคนไข้ของเขาเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาจากตึกที่ย่าแม้นนอนรักษาตัว ออกมานอกตึกก็สอดส่ายสายตามองหาคนร่างอวบที่เขาเห็นว่าเธอนั่งอยู่บริเวณนี้ ภาพที่เห็นคือร่างอวบกำลังไล่จับเด็กชายวัยประมาณสามขวบอย่างสนุกสนาน กานต์จึงเดินเข้าไปใกล้ ร่างสูงหยุดยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆ เมื่อไม่สามารถไปต่อได้ เพราะเด็กชายตัวน้อยและเด็กโข่งกำลังวิ่งไล่จับกันขวางทางเขาอยู่

ผ่านไปไม่นานร่างอวบก็หยุดวิ่งแล้วหันมามองที่เขาด้วยสายตาลุแก่โทษ กานต์จึงพยักหน้าให้อีกฝ่ายเบาๆ กำลังจะเอ่ยทักไป แต่.....

ทั้งคู่สบตากันครู่เดียวสาวเจ้าก็หันหน้ากลับไปหัวเราะกับเด็กน้อยต่อ หมอที่ทำท่าจะคุยด้วยทีแรกจึงทำได้แค่กระแอมเบาๆ แล้วก็เดินผ่านเลยไปเงียบๆ ความหล่อที่สาวๆ ต่างก็มองตามจนเหลียวหลัง แต่กลับไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากแม่หมูน้อยของเขาได้

เอ่ะ!!...หมูน้อยของเขาเหรอ บ้าไปแล้วกานต์ เจ้าตัวส่ายหัวน้อยๆ ให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนจะรีบเดินไปตึกอื่นเพื่อทำงานของตัวเองต่อไป

ระหว่างทำงานในหัวเขากลับมีแต่คำพูดของคนไข้ ที่เขาอาสาชวนนางออกมาสูดอากาศด้านนอก

เย็นนี้หลานสาวของนางก็จะกลับแล้ว

กลับเย็นนี้แล้วเหรอ? แล้วเขาจะต้องคิดถึงเรื่องนี้ทำไม อยู่ๆ ภาพใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ของร่างอวบที่เขาเห็นในวันแรกที่พบเธอก็ผุดขึ้นมาในหัว ผิวขาวเนียน ใบหน้าสว่างสดใสที่เขาจำติดตา รอยยิ้มกระจ่างเต็มใบหน้า ตากลมโตที่หยุดความคิดของเขาได้ในวันนั้น ลอยวนเวียนอยู่ในหัวเขาเต็มไปหมด ทำให้คนที่ว่าจะไม่สนใจเธอคนนั้น กลับต้องเปลี่ยนใจเดินออกไปยังจุดที่เธอนั่งเล่นอยู่อีกครั้งโดยไม่รู้เหตุผล







เงียบมาก มีคนหนีหายเขาไปด้วยฮือๆๆ ร้องไห้แปป 

ขอบคุณรีดเดอร์ที่ติดตามค่ะ รอบนี้ไม่มีคำผิดเยอะแยะ แล้วนะตัวเอง เขาแก้ไขให้ใหม่ และจะทยอยลงเรื่อยๆ ในวันที่มีเวลาว่างนะจ๊ะ


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #707 mamacream (@mamacream) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 15:48
    น่าจะสนุกค่ะ รออ่านต่อค่ะ
    #707
    0
  2. #696 Pompom06 (@Pompom06) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 19:15
    เพิ่งเข้ามาอ่านท่าทางน่าจะสนุก
    #696
    0
  3. #692 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 11:36
    เริ่มเรื่องได้สนุกค่ะ เพิ่งได้เจ้ามาอ่าน
    #692
    0
  4. วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 21:44
    จร้าๆ เพิ่งเข้ามาอ่าน อิอิ กำลังลุ้น
    #680
    0
  5. #644 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 12:50
    อะอะอะ หมอ ปลื้ม มอบละสิ หึหึ
    #644
    0
  6. #596 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 02:05
    หมอ ยังไงๆ
    #596
    0
  7. #592 Tato Aung (@tato-aung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 05:25
    ยังรออยู่ค่ะ
    #592
    0
  8. #528 Littleprincess11 (@nana_likeyou) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 19:23
    รออยู่ค่ะ?
    #528
    1
  9. #527 Wanattiya (@wanattiya36091) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 17:24
    ยังอยู่น้าาา
    #527
    1
  10. #526 enzymezaa (@enzymezaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 13:27
    ยังอยู่ค่าา
    #526
    1
  11. #525 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:09
    เพิ่งเข้ามาอ่านเนื้อเรื่องน่ารักดีนะคะ
    #525
    1
  12. #503 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:11
    ย่าเล่นแรง แอบน้อยใจหลาน
    #503
    0
  13. #501 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:00
    ย่าเล่นแรง แอบน้อยใจหลาน
    #501
    0
  14. #87 ao__ao (@pla-ra) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 19:58
    น่าจะเป็น พ่อจ๋า ย่าจ๋า มากกว่า พ่อจ้า ย่าจ้า
    #87
    0
  15. #13 o_otum (@katum_1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 09:02
    คำผิดจ้า เงียยๆ ** เงียบ ๆ ค่ะ
    #13
    1
    • #13-1 lunga (@lunga_nan) (จากตอนที่ 2)
      19 มิถุนายน 2559 / 09:11
      ขอบคุณค่ะ
      #13-1