มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 21 : หน้าที่แฟน 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 พ.ค. 60

ตอนที่6 หน้าที่แฟน

ร่างอวบนั่งหันหลังให้กับคนเจ้าเล่ห์ แสนเรียบร้อยที่กำลังนั่งทานผัดซีอิ้วของเธออย่างเอร็ดอร่อย สองคนกับย่าแม้น ย่าเธอก็ร้ายพอกัน หลอกกันได้ นี่ขนาดยังไม่รู้นะว่าหมอและเธอคบหากัน ย่ายังวางแผนแกล้งเธอได้ ย่านะย่า สรุปย่าเป็นย่าของเธอหรือของหมอกันแน่ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยขนาดนี้

            “ไม่ทานเหรอไอ้มอบ” ย่าถามหน้าซื่อ

            “ทานกันไปก่อนเลยจ้ะ มอบยังไม่หิว”

            “ทานด้วยกันเถอะครับ ทานเสร็จผมจะพาคุณไปหาทำเลเปิดร้าน” หมอเอ่ยเสียงอ่อนอย่างเอาใจ

            มอบรักหันหน้ากลับมามองทั้งย่าแม้นและกานต์ นี่เรื่องของเธอไม่คิดที่จะเป็นความลับเลยใช่ไหม ย่าอ่ะ

“วันนี้มอบยังไม่ว่างค่ะ ไว้วันหลังดีกว่า”สาวอวบปฏิเสธหน้านิ่ง

            “อ้าว..วันนี้ว่างทั้งวันไม่ใช่เหรอ หรือว่านัดเพื่อนไว้ ถ้านัดเพื่อนไว้ก็พาหมอเขาไปด้วยก็ได้นี่ จะได้รู้จักกันไว้”

มอบรักหันไปมองหมอ ตัดพ้อเขาด้วยสายตา “คุณบอกอะไรย่า” พูดเท่านั้นมอบรักก็เดินหนีทุกคนออกมานอกบ้าน เดินลัดเลาะเข้าไปในสวน เธออยากจะอยู่เงียบๆ มากกว่า น้อยใจที่เขาเหมือนไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลย แล้วสิ่งที่ย่าแม้นพูดเหมือนรู้ ว่าเธอและกานต์ตกลงคบกันด้วยอีกอย่าง

“โกรธอะไร หืม..” เสียงทุ้มเอ่ยข้างๆ หู ส่งผลให้คนที่นั่งคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับสะดุ้ง

“เปล่าค่ะ”

“แปลว่ามี” กานต์ยืดตัวออกห่าง เมื่อคนตรงหน้าสะดุ้งเล็กน้อย เขากอดอกมองด้านหลังของเธอยิ้มๆ

“ทำไมคุณต้องบอกเรื่องของระ...เรา กับย่าทุกเรื่องด้วยค่ะ” พูดออกไปก็รู้สึกเขินเมื่อต้องพูดคำว่าเรา มอบรักจึงเอ่ยตะกุกตะกักในบางคำ

“ผมไม่ได้บอกอะไรย่าเลยนะ” กานต์ปฏิเสธตามความจริง เขาไม่ได้บอกแน่นอน เพราะเรื่องนี้ ย่าแม้นเป็นคนวางแผนเองกับมือเลยต่างหาก เท่าที่เขาจำได้ เมื่อคืนเขาตอบย่าคำเดียว คำเดียวจริงๆ เมื่อย่าโทรไปถามเขา ว่าสำเร็จไหม เขาตอบ “ครับ”

เท่านั้นเอง เขาไม่ได้บอกอะไรย่าเลยจริงๆ

“แล้วทำไมย่าพูดเหมือนรู้ทุกอย่างเป็นอย่างดีเลยล่ะคะ” คนถามยังไม่มั่นใจ และไม่อยากจะเชื่อเขาด้วย

“ตัวคุณเองรึเปล่า ที่ทำให้ย่ารู้” กานต์โยนความผิดให้คนตรงหน้าเสียงเรียบ ผิดกับในใจตอนนี้กำลังอยากจะจับร่างอวบมาโอบกอดให้หายมันเขี้ยว ใครจะงอนได้น่ารักแบบนี้นะ

“มะ..ไม่..นะ มอบก็ปกติดี” มอบรักยืนยันทั้งๆ ที่ยังลังเล หรือว่าเป็นเธอเองที่เป็นคนทำให้ย่าสงสัย ไม่นะไอ้มอบ แกทำตัวเองพังอีกแล้วเหรอ มอบรักเอามือยีหัวตัวเองเหมือนทุกครั้งที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ

“ปกติก็ปกติสิคนดี อย่าคิดมากเลย ความจริงย่ารู้ก็ดีนี่ครับ ไม่เห็นต้องเครียดเลยการที่เราเป็นแฟนกันมันน่าอายสำหรับคุณมากเลยหรือ หึ..ว่าไง”     

ตาสองคู่สบกันด้วยความบังเอิญ แต่ลึกเข้าไปในแววตามันมีบางอย่างทำให้ทั้งสองคนไม่สามารถละสายตาไปจากกันได้ แววตาเขินอายของมอบรัก ทำให้คนที่ตั้งใจจะแกล้งเผลอตัวหลงลืมไปว่าตอนนี้เขาเสี่ยงที่จะทำให้หมูน้อยของเขาหวาดกลัวเพียงใด

กานต์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้สาวอวบไร้เดียงสาอย่างช้าๆ มือหนาของเขาประคองแก้มนวลเบาๆ เพราะกลัวคนตรงหน้าตกใจ มอบรักไร้เดียงสาเกินไป ส่วนเขาก็ห่างไกลจากหญิงสาวมานาน แม้เขาจะไม่ได้ขาดจากเรื่องพวกนี้มากนัก ในเมื่อเขาเคยคบกับอดีตแฟนสาวคนหนึ่งที่ไม่ได้มีความผูกพันอะไร และพวกเขาก็ต่างก็เต็มใจที่จะทำอะไรๆ ด้วยกัน โดยที่ไม่ยึดติด แต่เขาก็เลิกกับเธอคนนั้นมานานเกือบสองปีแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เลือกที่จะเก็บตัวเงียบๆ มาตลอด เพราะงาน และเพราะเขาเบื่อหน่ายกับเรื่องพวกนี้ ที่ไม่มีใครทำให้เขามีความสุขได้อย่างแท้จริง

ต่างจากคนตรงหน้า แค่เธอยิ้มให้เขา เขาก็รู้สึกเต็มตื้นขึ้นมา เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน คนที่เขาเคยคิดว่ารักที่สุด กลับไม่เคยทำให้เขารู้สึกแบบสุดๆ เหมือนเธอคนนี้ ชอบที่สุด ปลื้มที่สุดทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ ภาคภูมิใจที่สุดที่เธอเป็นคนดี และเขาอาจจะรักเธอที่สุดด้วยก็ได้

ตุ๊บ!..

มอบรักรู้สึกตัวทันทีเมื่อมีเสียงอะไรหล่นลงพื้นเสียงดัง ร่างอวบขยับออกมาอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าระหว่างเธอและเขาอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน สายตาคมที่มองตามเธอตลอดเวลาทำให้ร่างอวบไม่กล้าเงยหน้ามองเขาอีก เธอเลื่อนสายตามองหาสิ่งที่หล่นลงมาช่วยเธอเอาไว้

ขนุน!

“ดีนะที่เจ้าลูกนั่นไม่หล่นลงมากลางหัวเรา” กานต์เอ่ยติดตลกอย่างเซ็งๆ

มอบรักหันมาหัวเราะเมื่อเขาพยายามพูดเรื่องตลก แม้มันจะฝืดมากก็ตามที เล่นมุกไม่เป็นยังอยากจะเล่น ต้นไม้ ยังไงก็คือต้นไม้วันยังค่ำ อาจจะโอนเอนไปตามแรงลมบ้าง แต่ก็ไม่สามารถที่จะย้ายที่อยู่เองได้ หากไม่มีคนช่วย

“วันนี้คุณไม่ทำงานเหรอคะ” มอบรักถามยิ้มๆ และคิดว่าเรื่องที่เธอถามมันดูเหมาะกับเขามากกว่า

“ทำตอนเที่ยงคืนครับ ก่อนจะหยุดวันมะรืน เราไปเที่ยวกันไหม?” กานต์เอ่ยชวนทื่อๆ แก้มของเขาเริ่มร้อนผ่าว เมื่อเห็นแววตาเขินอายของคนที่เขาชวนไปเที่ยว แต่ทำไมมันกลับมาทำให้แก้มเขาร้อนได้

“มอบคงไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ มอบตกงานอยู่ ต้องประหยัด” มอบรักบอกแฟนตามจริง ตราบใดที่เธอยังไม่มีอาชีพจริงๆ เธอก็คงไม่กล้าใช้เงินโดยไม่ระวังตัวดังเช่นก่อนหน้านี้อีก เกิดหมดตัวขึ้นมาย่ากับพ่อปิงของเธอคงจะลำบาก เพราะต้องเลี้ยงหมูเพิ่มขึ้นมาอีกตัว

“อืม..ถ้าอย่างนั้น ผมช่วยคุณหางานดีไหม เราไปหาที่เปิดร้านอาหารเล็กๆ เป็นไง”

มอบรักส่งยิ้มหวานให้หมอ ก่อนจะยกมือไหว้ เอ่ยขอบคุณเขาอย่างจริงใจ

“ขอบคุณหมอมากนะคะ”

“อย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกัน”

นั่นไง มอบรักอยากจะหยิกเอวคนที่ขยันพูดให้เธออายเสียจริง จริงจังได้ไม่กี่วินาที ก็กลับมาแกล้งเธอทั้งที่หน้านิ่งๆ ได้อีก ตาหมอบ้า

 

วันหยุดของหมอมาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้หลังจากกานต์ออกเวรตอนสาย เขาก็หอบผ้าหอบผ่อนมานอนที่ห้องรับแขกของย่า เขาอาบน้ำ และทานข้าวที่เธอจัดให้ หลังจากนั้นก็หลับยาวจนบ่ายคล้อย เขาก็ตื่นขึ้นมา เพื่อเรียกหาแฟนสาว พอเธอมานั่งไม่ห่างจากเขานัก เขาก็หลับต่ออย่างง่ายดาย แต่คำพูดก่อนจะหลับนี่สิ

“นั่งอยู่ตรงนี้แหละ ผมเหงา”

นอนหลับมันเหงาได้ด้วยเหรอ

ตอนนี้ทั้งย่าและพ่อของมอบรักรับรู้แล้วว่าหลานสาวตกลงคบหากันกับหมอ เมื่อวานหลังจาก ย่า พ่อ และตัวมอบรักเองทั้งสามคนอยู่กันพร้อมหน้า มอบรักจึงตัดสินใจบอกเรื่องของเธอและการมีแฟนครั้งแรกในชีวิต ย่าดูดีใจเกินจริงไปหน่อย แต่ก็พอรับได้ ด้านพ่อของเธอนั้นแตกต่าง พ่อดูเป็นห่วงเธอเล็กน้อย แต่อาจจะเป็นเพราะผู้ชายคนนั้นเป็นกานต์ พ่อปิงจึงพอจะเบาใจได้

การที่กานต์มานอนที่นี่หลังเลิกงาน คนในบ้านของเธอจึงไม่แปลกใจ โดยเฉพาะย่า แทบจะหาที่นอนมาปูให้หมอนอนเองกับมือด้วยซ้ำ

“คุณจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน”

“นานเท่าที่เรารักกัน” คนหลับตอบทันที เหมือนเขาไม่ได้หลับจริง และคงไม่ได้หลับจริงนั่นแหละ ถ้าหลับจริงจะเหงาได้ยังไง มอบรักค้อนคนแกล้งหลับไปหนึ่งที เมื่อเข้าใจคำว่าเหงาของเขา

หมอหน้านิ่ง แกล้งเธออีกแล้ว

“นอนไปเลยนะคุณหมอ มอบจะไปช่วยย่าเก็บของเข้าบ้านก่อน คุณนอนไปเลย ทำงานมาทั้งคืนแล้ว”

มอบรักหมายความตามที่พูด เพราะตอนนี้ย่ากำลังยกของใช้ที่พ่อปิงซื้อแล้วใช้ให้คนที่อู่เอามาส่งเข้าบ้าน และเธอคิดว่าเธอสมควรเข้าไปช่วย ก่อนที่หลังของย่าจะเสีย

กานต์ลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินว่าแฟนของเขาจะไปช่วยย่าของเธอยกของ

“ความจริงคุณน่าจะบอกผม ผมทำเอง” กานต์ลุกขึ้นไปแย่งของในมือย่าแม้นมาถือเอง แล้วนำไปวางไว้ในบ้าน ก่อนจะกลับมาทิ้งตัวนอนที่เดิมต่ออย่างง่ายๆ






ขอบคุณทุกคอมเม้นต์นะคะ อ่านแล้วปลื้มปริ่มมากมาย ขอบคุณค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #663 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:47
    หมอ จะน่ารักเกินไปแล่วววววววว
    #663
    0
  2. #621 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 12:08
    หลงรักหมอมากกกกก
    #621
    0
  3. #620 Sasiprapamind (@Sasiprapamind) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 10:24
    หมอน่ารักกกกก
    #620
    0
  4. #619 apple_pk (@sunareepk) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 10:02
    เนียนได้อีกค่ะหมอ
    #619
    0
  5. #618 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 09:45
    คู่นี้น่ารักมาก
    #618
    0
  6. #617 Little Ta SmileGirl (@littleta) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 08:23
    หมอกานต์เริ่มจะตีเนียนหอบเสื้อผ้าหนีตามสาวแล้วละมั๊ง 555
    #617
    0
  7. #134 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:26
    คุณหมอรุกหนัก
    #134
    0
  8. #133 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 14:26
    คุณหมอรุกหนัก
    #133
    0
  9. #132 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 10:14
    ชอบประโยคนี้จัง *หมอเฒ่าทารก* น่ารักอ่ะ ชอบหมอจัง เปิดเผยดี มาแบบตรงๆ เข้าทางผู้ใหญ่ ยิ่งน่ามองเข้าไปใหญ่ # เชียร์หมอ ลุ้นมอบ คุณย่าจอมแผนการ
    #132
    0
  10. #131 Jomjam19039 (@Jomjam19039) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 22:11
    คุณหมอน่ารักจัง เริ่มรุกมอบทุกว๊านทุกวัน
    #131
    0
  11. #130 jeauan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:36
    พาหมอแว๊นไป รพ. น่าเอ็นดู

    ผู้ชายตัวโตๆซ้อนท้ายผุ้หญิงตัวอวบๆ
    #130
    0