มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 30 : อยากสวย 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 พ.ค. 60



ตอนที่9 อยากสวย

            หน้าร้านกาแฟของมอบรักตอนนี้มีคนงานชายสองคนกำลังทำการติดป้ายหน้าร้านใหม่ ตั้งแต่เปิดร้านกาแฟร้านนี้ก็ยังไม่มีชื่อร้านเนื่องจากเจ้าของร้านยังไม่พอใจชื่อไหนเสียที จนกระทั่งคืนนั้นชื่อของร้านก็ผุดขึ้นมาในหัว

            ไออุ่น

            ร้านที่สุดแสนจะอบอุ่นเมื่อมีเธอและเขาอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างที่มีเขามันสามารถทำให้เธอมีความสุขที่สุดได้เสมอ การทำงานของเธอก็ไม่มีปัญหา ในเมื่อมีคนรักคอยอยู่ชิดใกล้ตลอดเวลา กานต์จะเป็นฝ่ายหาเวลามาอยู่กับมอบรักเสมอ เพราะเขาเป็นคนที่ทำงานไม่เป็นเวลา

วันไหนทำงานเช้าเขาก็จะกลับมาช่วยเธอขายของในช่วงเย็น หากวันไหนทำช่วงบ่าย เขาก็จะตื่นมาร้านแต่เช้า เพื่อนอนต่อที่นี่และตื่นไปทำงานในช่วงบ่าย หากวันไหนเลิกเช้าเขาก็จะกลับมานอนรอที่ร้านและรอกลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านของเธอ ก่อนจะกลับบ้านเขาเพื่ออาบน้ำแต่งตัวและมาทำงานในเวลาต่อมา

วันนี้กานต์ทำงานช่วงเช้า การทำงานของช่างจึงตกเป็นหน้าที่ของมอบรักที่ต้องคอยบอกและสั่งงานว่างานควรจะเป็นไปในแนวทางใด วันนี้แก้มและพนักงานอีกหนึ่งคนก็ทำท่าทางแปลกๆ แต่ตอนนี้มอบรักยังไม่ว่างถามสองสาวว่ามีเรื่องอะไรจึงจำต้องปล่อยไปก่อน

มอบรักรอจนช่างกลับไปเรียบร้อยจึงมีเวลาได้ถามไถ่พนักงานที่เธอสั่งให้นำกาแฟไปส่งให้ลูกค้าในโรงพยาบาล หลังจากกลับมาสองสาวก็ซุบซิบอะไรกัน ก่อนจะมีท่าทีแปลกๆ หลังจากนั้น

“มีอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะสาวๆ”

“เอ่อ...” กันณิกาอึกอัก ไม่มั่นใจว่าสมควรพูดหรือไม่

“มีอะไรไม่สบายใจเหรอแก้ม บอกพี่ได้นะ” มอบรักส่งยิ้มไปให้พนักงานของร้านเพื่อให้กำลังใจ

“เอ่อ...แก้มไปส่งกาแฟที่โรงพยาบาลแล้ว.....แล้ว...”

“แล้วอะไรจ๊ะ” มอบรักถามพนักงานเสียงอ่อน ดูเหมือนเรื่องที่สองสาวเก็บงำกันเอาไว้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว ความลำบากใจในสีหน้าฟ้องอะไรๆ ได้ดีกว่าคำพูดเสมอ

“แล้วเห็นรูปพวกนี้เข้า เลยถ่ายกลับมาให้พี่มอบดูค่ะ” กันณิกาส่งโทรศัพท์ของตัวเองไปด้านหน้าเจ้านายสาว ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้พูดออกไป ก่อนจะกลั้นใจรอดูอาการของเจ้านายสาวที่ตนได้หย่อนระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ให้เจ้านายสาวแบกรับไว้แทน

ภาพที่กันณิกาถ่ายมาคือภาพของทางโรงพยาบาลนำมาติดป้ายโชว์ตรงป้ายกิจกรรมต่างๆ ที่โรงพยาบาลจัดขึ้นตามสถานที่ต่างๆ  และภาพพวกนี้คือหนึ่งในภาพนั้น ภาพที่กันณิกาเห็นโดยบังเอิญตอนแรกก็ดูเพราะมีรูปของหมอกานต์เจ้าของร้านหนังสือและคนรักของมอบรักเธอจึงตั้งใจจะดูเผื่อเจออะไรขำๆ จะได้นำไปเล่าบอกเจ้านายสาวได้ ตอนแรกแค่มองผ่านๆ ก่อนจะต้องตาโตเมื่อเห็นภาพบางภาพที่มันสะกิดต่อมความสงสัยของกันณิกาเข้า

“ไหนจ๊ะ รูปไหนเอ่ย..?” มอบรักเลื่อนโทรศัพท์ของพนักงานก่อนเสียงหวานจะเงียบไปเรื่อยๆ เมื่อเห็นภาพทั้งหมด นิ้วเรียวยังคงเลื่อนหน้าจอเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเนื้อหาในภาพไม่ได้มีอะไรหวือหวามากมาย แต่เนื้อหาบรรยายใต้ภาพต่างหากที่ทำให้มอบรักไม่สามารถหยุดได้ คำกล่าวเอ่ยหยอกเย้ากันเล่นของบุคคลที่นำภาพนี้มาจัดแสดง แต่มันกลับกรีดลึกลงกลางใจของคนอย่างมอบรักเข้าเต็มๆ

“สรุปมันคืออะไร จ้องตากันปานนี้??”

“มองลับตา แต่กรุณาอย่าลับใจ”

“มองแบบนี้คิดอะไรหรือเปล่า ไม่น่าไว้ใจ” ฯลฯ

เขาต้องการอะไรจากการเอ่ยเย้าแหย่กับคนในภาพ

มอบรักจะไม่รู้สึกอะไรเลยหากหนึ่งในบุคคลในภาพจะไม่ใช่กานต์ คนรักของเธอกับผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าหมอจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ยังคงหน้านิ่งเรียบเช่นเคย แต่ทำไมถึงได้มีภาพมากมายขนาดนี้ พวกเขาใกล้ชิดกันตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่นหรืออย่างไร มอบรักส่งคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของ ก่อนจะเดินใจลอยเข้าไปในร้านอย่างหมดแรง

ขอร้องอย่าทำร้ายกันเลย.......

 

“เจ้าปิง....เจ้าปิง” ย่าแม้นสะกิดหลังลูกชาย เรียกเสียงเบา

พ่อปิงของมอบรักหันมาเลิกคิ้วถามมารดายิ้มๆ นึกรู้ล่วงหน้าว่ามารดาต้องการสิ่งใด

“ช่วงนี้ไอ้มอบมันเป็นอะไรของมัน กลับบ้านแต่วันมาเกือบอาทิตย์แล้ว ส่วนหมอก็เข้าเวรเช้า เลยคลาดกัน ไปดักเจอตอนเช้าไอ้มอบก็เข้าร้านสาย แต่ออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง มันเป็นอะไรของมัน” ย่าแม้นถามลูกชายเสียงเบา เนื่องจากเกรงว่าหลานสาวที่เพิ่งกลับเข้าบ้านจะได้ยิน

“ผมก็สงสัยเหมือนกันแม่ ทะเลาะกันกับหมอหรือเปล่า?” คนที่ยังหวงลูกสาวบ้าง เป็นบางครั้งแสดงความคิดเห็นหน้าตึง ระยะหลังกานต์เองก็ไม่ได้มาที่บ้านเหมือนแต่ก่อนเช่นกัน เขาจึงสงสัยว่าทั้งคู่อาจจะกำลังมีปัญหากันก็เป็นได้

“ไฮ้...ไม่มี ข้าถามหมอแล้ว หมอบอกไม่เคยทะเลาะกันเลย ตั้งแต่กลับมาจากกรุงเทพก็ยังไม่เคยมีปัญหาอะไรกัน ช่วงนี้หมอเขายุ่งๆ เรื่องโปรเจงโปรเจ็คอะไรของพวกนักเรียนของเขาเลยไม่ได้มาหาไอ้มอบที่นี่ นั่นแน่ะเอ็งลองไปถามไอ้มอบดูสิ มันเป็นอะไรของมัน”

ปิงมองมารดายิ้มๆ ถ้าเขาเป็นคนชอบเสี่ยงโชคเขาคงรวยไปนานแล้ว เดาไม่มีผิด หน่วยกล้าตายอย่างเขาจำเป็นต้องเสี่ยงทุกที มารดาของเขาอาจจะดูปากร้าย ไม่กลัวใคร หากแต่เป็นเรื่องความรู้สึกของคนในครอบครัว ย่าแม้นของลูกสาวเขากลับไม่มีความกล้าแม้แต่น้อย

“แล้วถ้ามอบว่าไม่เป็นอะไร แล้วจะให้ถามว่ายังไงต่อ”

“ไม่เป็นแปลว่าเป็น แค่ให้รู้ว่าเป็นที่เหลือเดี๋ยวข้าให้หมอมาจัดการต่อ เพราะไอ้มอบมันหลบหน้าแฟนมันคนเดียว คนอื่นมันก็ปกติ” ย่ายักคิ้วให้ลูกชายอย่างมั่นใจ ร่างผอมผลักลูกชายให้เดินไปทางที่หลานสาวนั่งเหม่ออยู่

ปิงโครงศีรษะไปมา ก่อนจะยอมลุกเดินไปหาลูกสาวที่นั่งใจลอยอยู่ไม่ห่าง มอบรักกำลังนั่งเหม่อมองใบไม้ใบหนึ่งในมือโดยไม่สนใจคนรอบข้าง ขนาดเขาเดินมาหยุดยืนมองเป็นนาน ลูกสาวของเขาก็ยังไม่รับรู้ถึงการมาของเขา ปิงถอนหายใจหนัก ก่อนจะนั่งลงข้างลูกสาวง่าย

“มันมีอะไรพิเศษกว่าใบอื่นอย่างนั้นหรือ พ่อเห็นมอบมองใบไม้ใบนี้นานแล้วนะ”

มอบรักหันมองบิดา ส่ายหน้าปฏิเสธทันที ก่อนจะเงียบต่อ เมื่อไม่มีเรื่องจะพูด

“ทำไมอาทิตย์นี้ไปร้านแต่เช้า ลูกค้าเยอะเหรอลูก” เสียงอ่อนโยนถามเรียบเรื่อยไม่ได้คาดหวังว่าจะได้คำตอบที่ตรงใจตนหรือไม่ สำหรับปิง ลูกสาวคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขาเสมอ หากลูกไม่ต้องการพูด พ่ออย่างเขาก็ไม่คาดคั้นเช่นกัน

“เปล่าจ้ะ”

“แล้วหนูออกจากบ้านทำไมแต่เช้าทุกวัน หรือว่านัดกันกับหมอ” ปิงยังคงแสร้งพูดเรื่อยๆ เหมือนไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้างในช่วงสองสามวันมานี้

“........” มอบรักส่ายหน้า

ปิงถอนหายใจยาวอย่างจนปัญญา และคิดว่าคงไม่ได้คำตอบจากลูกสาวเป็นแน่ ร่างสูงกำลังจะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกน่าจะต้องการอยู่คนเดียวมากกว่า แต่เขาต้องหยุดชะงัก เมื่ออยู่ๆ คนที่ทำท่าไม่อยากพูด ก็เอ่ยออกมาเสียงเบา

“มอบไปออกกำลังกายตอนเช้าที่สวนใหม่จ้ะ” มอบรักบอกชื่อสถานที่ที่เธอใช้เป็นที่เดินออกกำลังกายมาหลายวัน ซึ่งเป็นสวนสาธารณะที่สร้างขึ้นใหม่ เพราะอายุของสวนสาธารณะแห่งนี้เพิ่งจะสร้างเสร็จเมื่อไม่กี่ปีมานี่เอง

“ออกกำลังกาย?” ปิงทวนซ้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่สายตาของเขาก็ต้องยอมรับเมื่อเห็นว่าลูกสาวผอมลงจริงๆ ร่างที่เคยอวบตอนนี้ซูบลงไปอย่างเห็นได้ชัด

“จ้ะ” มอบรักรับคำแผ่วเบาในลำคอ

“ทำไมไม่ชวนหมอไปด้วยล่ะลูก เขาเป็นห่วงหนูมากนะ ย่าก็เหมือนกัน พ่อก็ด้วย เราทุกคนเป็นห่วงหนูนะที่อยู่ๆ หนูก็เงียบไป” ปิงเอ่ยออกมาตรงๆ เมื่อเห็นว่าลูกสาวเริ่มเปิดใจยอมพูดคุยมากขึ้น

“มอบเกรงใจหมอ ช่วงนี้งานหมอยุ่ง มอบก็ไม่อยากจะกวนเขาให้เขาต้องตื่นแต่เช้ามาเดินเป็นเพื่อน”

มอบรักบอกพ่อเสียงเบา

“มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าลูก” ปิงเข้าเรื่องเมื่อเห็นอาการเศร้าซึมของลูกสาว

“เปล่าจ้ะ มอบแค่ไม่อยากกวนเวลาหมอ”

“แล้วทำไมต้องหลบหน้าพี่เขา”

มอบรักหันไปยิ้มฝืดให้บิดา ก่อนจะอธิบายเพิ่มเสียงเบา

“ไม่มีอะไรจริงๆ จ้ะ ช่วงนี้เวลาของหมอกับมอบแค่ไม่ค่อยตรงกัน มอบไม่ได้หลบหน้าหมออย่างที่ทุกคนเข้าใจ”

“งั้นพ่อก็สบายใจ ป่ะ..ไปทานข้าวกัน ย่าเตรียมไว้รอแล้ว” ปิงตบบ่าลูกสาวเบาๆ เพื่อให้กำลังใจโดยไม่พูดออกมา

มอบรักมองพ่อยิ้มๆ ก่อนจะเกร็งตัวลุกตามแรงดึงของพ่อที่คอยช่วยพยุงเธอให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง

“วันนี้ย่าทำอะไรกินจ๊ะ”

เสียงสนทนาพาทีของหลานสาวทำให้ย่าสบายใจขึ้นบ้าง หากแต่ก็ไม่ได้สบายใจถึงขนาดไม่รู้ว่าหลานสาวแค่แกล้งมีความสุข

“ต้มข่าไก่ วันนี้คนชอบกินเขาจะมากินด้วย” ย่าบอกหลานสาวก่อนจะแสร้งเป็นไม่สนใจอาการนิ่งงันของคนบางคน

“หมอเขาว่างเหรอจ๊ะ...วันนี้”






หอมกลิ่นมาม่า มาแต่ไกล 55555แอบสะใจ

อีไรท์โรคจิต อยากเห็นเขาตีกันค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณคอมเม้นต์ด้วย 

ปกาแขม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #675 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:18
    มอนรัก มั่นใจในตัวหมอหน่อย
    #675
    0
  2. #672 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 16:27
    เอา น่ะ หมู ถามหมอ อย่าคิดเองดิ
    #672
    0
  3. #210 Worranch (@Worranch) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 21:23
    หมอไหนอ่ะมีพูดถึงรูปตอนไปอบรมพูดถึงหน้าที่หมอไหนๆๆๆๆลุ้นมากๆๆๆๆอย่ทำให้ผิดหวังนะค่ะ
    #210
    0
  4. #209 0989392081 (@0989392081) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 21:22
    วันนี้้มาน้อยจังรอนะ
    #209
    0