มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 6 : วันหยุด 60%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    30 มี.ค. 60


สองสาวต่างวัยเดินเลือกเสื้อผ้าที่มีป้ายโชว์หราว่า sale กี่เปอร์เซ็นต์มอบรักกับย่าก็เลือก  และลองทาบบนตัวอย่างสนุกสนาน หลังจากได้คนละสองสามตัวย่าหลานก็เห็นตรงกันว่าคงใกล้ถึงเวลานัดกับครอบครัวของญาติห่างๆ ของปู่ ที่คอยดูแลย่าของเธอตลอดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มอบรักจึงจูงมือย่าเดินไปยังร้านสุกี้ชื่อดังที่ย่าของเธอชื่นชอบเหลือเกิน แม้ว่าท่านจะทานได้เฉพาะผักก็ตาม

“จองกี่ที่ดีจ๊ะ ทางนู้นเขาบอกรึเปล่าว่ามากันกี่คน” มอบรักหันหลังมาถามย่าเมื่อเดินใกล้ถึงหน้าร้าน เพราะเอาแต่สนใจเรื่องที่คุยกับย่า มอบรักจึงไม่เห็นว่าข้างหน้ามีคนกลุ่มใหญ่ยืนอยู่ก่อนหน้า ร่างอวบจึงชนแผ่นหลังของใครบางคนเข้าเต็มๆ

“อุ้ย!....ขอโทษค่ะ” มอบรักเอ่ยทันทีอย่างอัตโนมัติ ก่อนจะรีบหันหน้ามามองคนที่ตนเดินชนหน้าเสีย

เพียงแค่เห็นบางส่วนของคนที่ตัวเองเดินชนมอบรักก็ยู่หน้า ทั้งๆที่ยังไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย ใครใช้ให้เขาสูงกว่าเธอขนาดนี้นะ หันมาแทนที่จะเห็นหน้าดันเห็นแผ่นอกแกร่งแทน ถ้าเขาถอดเสื้อยืนหันหน้ามาทางนี้ เธอคงเห็นแต่หัวนมเขาเป็นแน่ เจ้าของความคิดโคลงศีรษะไปมาเมื่อรู้ตัวว่าความคิดมันลอยไปไกลเกินไป

 

ร่างสูงค่อยๆ หันมามองสิ่งมีชีวิตที่เดินชนเขาอย่างจังช้าๆ

“อ้าวหมอกานต์” เสียงแหบของอดีตคนไข้ปลุกเขาออกจาภวังค์ แรกเห็นว่าใครที่เดินมาชน ความคิดเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะ แต่พอเห็นแม่หมูน้อยยู่หน้าขัดใจเขาก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่ชายหนุ่มหันหลังให้พวกลูกศิษย์ของเขามิเช่นนั้นพวกนี้คงมีเรื่องแซวเขาอีกจนได้

“สวัสดีครับคุณย่า”

“ไหว้พระเถอะหมอ อ้าวไอ้มอบไหว้หมอสิ รออะไร?” ย่าบ่นหลานสาวไม่จริงจังนัก หลานเลยรีบยกมือไหว้พร้อมทั้งเอ่ยขอโทษเขาอีกหน

“สวัสดีค่ะคุณหมอ มอบเอ่อ...ฉันขอโทษหมอจริงๆ ค่ะ หวังว่าหมอคงไม่เป็นอะไรมาก” 

“สวัสดีครับ ผมไม่เป็นไร คุณ...สบายดีไหม”

มอบรักแปลกใจเมื่อกานต์ถามเธอไปอีกเรื่อง แต่มอบรักก็ตอบหมอแบบงงๆ เช่นกัน

“คะ...สบายดีค่ะ”

“หมอมาทำอะไรหน้าร้านสุกี้..... สวัสดีจ้ะมาทำอะไรกันเยอะแยะ” ย่าแม้นถามหมอก่อนจะต้องรีบรับไหว้คณะนักศึกษาแพทย์อีกหลายคนที่พร้อมใจยกมือไหว้ย่าแม้นตามอาจารย์ของพวกเขา

“อ่อ...พวกเรามาทานอาหารเย็นกันครับ พอดีอาจารย์เขาจะเลี้ยงเลยมากันยกทีม” ลูกศิษย์ของหมอกานต์ตอบย่าแม้นยิ้มๆ ทำให้ย่าหลานพยักหน้าเข้าใจ

“เหมือนกันเลย ย่ากับหลานก็จะมาทานอาหารเย็นที่นี่เหมือนกัน จะมีโต๊ะว่างหรือเปล่า?” ย่ามองเข้าไปในร้านที่ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนมาจับจองที่นั่งกันเต็มร้าน ก่อนจะมองหน้าหลานอย่างท้อแท้

“คิวยาวเลยครับ พวกผมกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะไปทานอะไรกันดี เพราะคงรอไม่ไหว พวกเราหลายคนต้องไปเข้าเวรต่อ” หมอบอกย่าแม้นเสียงเรียบ แต่ตาคมกลับเหลือบมองคนที่เอาแต่มองเข้าไปในร้านไม่สนใจคนที่ยืนตรงหน้าอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย

“แล้วแบบนี้จะได้ทานกันยามไหนล่ะ เฮ้อ!”

“เอาไงดีจ๊ะย่า....โทรไปยกเลิกกับทางนู้นได้ไหม ไว้มาวันหลัง มอบจะมาจองคิวให้แต่หัววันเลย” หลานสาวหันไปปรึกษาย่าเบาๆ 

ย่าคิดเงียบๆ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย “งั้นเอ็งโทรออกให้ย่าหน่อยสิ รีบโทรไปบอกเขาก่อน” ย่าเดินออกไปคุยอีกด้านหนึ่งทิ้งให้หลานสาวยืนอยู่ใกล้ๆ กับกลุ่มนักศึกษาแพทย์ห้าหกคนและอาจารย์มาดนิ่งอีกหนึ่งคน มอบรักมองตามหลังย่าเงียบๆ ก่อนจะเริ่มได้ยินเสียงนักศึกษาแพทย์เอ่ยลาอาจารย์ทีละคนๆ ร่างอวบจึงอดหันไปมองคุณหมอหนุ่มอีกครั้งไม่ได้

กระทั่งเหลือแค่มอบรักกับหมอและย่าแม้นที่เพิ่งวางสายจากญาติของสามี  และฝ่ายนั้นก็เข้าใจดีเพราะช่วงเทศกาลแบบนี้คนย่อมเยอะกว่าปกติเป็นธรรมดา

“อ้าวแล้วลูกๆ ของหมอหายไปไหนหมด” ย่าแม้นถามหมอเสียงดัง

“คงจะกลับไปเข้าเวรต่อครับ พวกผมก็คงต้องเลื่อนเหมือนกัน” กานต์ตอบยิ้มๆ ตามสไตล์หมอท่อนไม้ของมอบรัก ที่จำต้องคงความนิ่งเงียบและตรงๆ

“แล้วเราจะกินอะไรกันดีจ๊ะย่า ข้าวที่บ้านก็ไม่ได้หุง” คนที่สมบูรณ์กว่าใครเริ่มโอด เมื่อนึกได้ว่าตัวเองอาจจะไม่มีอะไรทานในช่วงเย็น

ย่าส่ายหน้าระอา “ไม่ทานบ้างก็ได้นะไอ้มอบ ดูสิอ้วนจนไม่มีใครมองแล้ว”

“แรงอ่ะย่า อาจจะมีแต่ย่าไม่รู้ก็ได้” หลานแกล้งโม้อวดย่าอย่างไม่ยอมแพ้

หมออมยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นสองย่าหลานเถียงกัน แต่ก็อดข้องใจในคำพูดของแม่หมูน้อยของเขาไม่ได้

“ย่ากับคุณมอบรังเกียจที่จะทานอาหารกับผมไหมครับ” หมอแทรกขึ้นมาเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

“ไอ้รังเกียจน่ะมันไม่รังเกียจหรอกจ๊ะ แต่จะทานอะไรล่ะพ่อหมอ มองไปร้านไหนคนก็แน่น” ย่าตอบตามที่สายตาพร่ามัวของท่านเห็น

“ผมรู้จักร้านอาหารร้านหนึ่งที่ห้วยเสนง ผมจะโทรจองที่นั่งและสั่งอาหารไว้เลย กว่าเราจะไปถึงก็ได้ทานพอดี”

มอบรักพยักหน้าเห็นด้วยกับหมอทันที เท่าที่เคยไปทานเมื่อสมัยเรียน ร้านอาหารบริเวณอ่างเก็บน้ำห้วยเสนงก็ใช้ได้หลายร้าน และยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกด้วย เมื่อความหิวเข้าตา ใครที่พาไปเจอหนทางที่ช่วยให้หายหิวได้ ไอ้มอบพร้อมเห็นดีเห็นงามด้วยเสมอ

ย่าแม้นมองหลานที่เอาแต่พยักหน้าก็ส่ายหน้า ไอ้นี่มันเห็นแก่กินตลอด ยิ่งเห็นสีหน้าพอใจของหมอ คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจึงได้แต่ปลง เขาจะหลอกให้ตกหลุม ยังไม่รู้ตัวนะไอ้มอบ

“ถ้าอย่างนั้นก็จัดการเลยหมอกานต์เดี๋ยวไอ้มอบจะเป็นลมเสียก่อน” เมื่อทำอะไรไม่ได้ย่าแสนดีจึงแขวะหลานพอเป็นพิธี

“ย่าอ่ะ” มอบรักโอดเบาๆ ก่อนจะเห็นว่าอีตาหมอท่อนไม้ตอนนี้กำลังอมยิ้ม 

เห้ย! ท่อนไม้ขำเป็นด้วย นึกว่าจะเก๊กหล่ออย่างเดียว ปกติเห็นหน้าเดิมตลอด นี่....มีโมเม้นอมยิ้มด้วย ถ้าเล่าบอกแม่สมศรีรับรองพวกติ่งของหมอกานต์ต้องกรี้ดสนั่นแน่

หมอเดินนำสองสาวต่างวัยพร้อมทั้งโทรหาร้านที่เขาทานประจำ ก่อนจะหันมาถามสองสาวเรื่องการเดินทาง

“ย่ากับคุณมอบมากันยังไงครับ”

“มอบเอ้ย..ฉันขับรถที่บ้านมาค่ะ” มอบรักตอบเขาอย่างรวดเร็วด้วยความลืมตัว ก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อนึกได้

หมอหยุดเดิน ทำให้ย่าหลานต้องหยุดเดินไปด้วย

“แทนตัวเองว่ามอบก็เพราะดีนะครับ” พูดเท่านั้นชายหนุ่มก็เดินต่อ ส่งผลให้ย่าต้องสะกิดให้หลานเดินต่อเหมือนกัน แม้จะยังอึ้งๆ กับสิ่งที่ชายหนุ่มพูดก็ตาม

แหม...หมอนี่จัดไม่อายย่าเลยนะ ย่าให้คะแนนหมอหนุ่มในใจอย่างชื่นชม

กานต์ขับรถนำหน้ารถญี่ปุ่นคันเล็กของสองสาวเพื่อเดินทางไปยังอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ 

อ่างเก็บน้ำห้วยเสนงเป็นสถานที่จัดการเล่นสงกรานต์ยอดนิยมของชาวสุรินทร์และจังหวัดใกล้เคียงถนนลาดยางรอบๆ อ่างเก็บน้ำก็มีร้านอาหารและรีสอร์ทกระจัดกระจายไปทั่ว สำหรับชายหนุ่มก็บังเอิญมีเพื่อนหมอพามาทานครั้งหนึ่งแล้วเขาก็ติดใจในบรรยากาศของอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ทันทีจากนั้นก็ฝากท้องกับร้านนี้เรื่อยมา

อ่างเก็บน้ำห้วยเสนงยังเป็นพระราชวังของสมเด็จย่าด้วยอีกอย่าง ถ้าเกิดช่วงไหนที่มีเจ้านายมาพัก การค้าที่ห้วยเสนงก็จะปิดด้วยเช่นกัน แต่นานๆ เจ้านายใหญ่จึงจะมาพักสักครั้ง ภาพเนินหญ้าสูงผ่านเข้ามาในสายตา เรียกรอยยิ้มอบอุ่นจากใบหน้าเรียบของหมอได้ทุกครั้งที่เขาผ่านมาทางนี้ ถ้าข้างกายมีร่างอวบ ตากลมโตนั่งมาด้วยก็คงจะดี ตาคมมองกระจกหลัง เพื่อมองรถอีโคคาร์คันกะทัดรัดที่ขับตามหลังเขามาด้วยสายตานิ่งๆ 

คนขับรถคันนั้น มักจะทำอะไรให้เขาแปลกใจเสมอ ตอนแรกเขาไม่คิดว่าเธอจะยอมมาทานอาหารกับเขาง่ายๆ อย่างนี้ แต่แค่เขาชวนครั้งแรก ก็มาแบบง่ายๆเลย เธอคงจะหิวจริงๆ สินะ







ในความทุกข์ แอบมีความน่ายินดีแฝงอยู่ในตัว ในทุกสิ่งอย่างในโลก ล้วนทำให้เราเข้มแข็งขึ้น ขอบคุณทุกกำลังใจ อยากบอกว่า โสดก็ดี น้ำหนักลด ไปหลายโล ทีเดียวเชียว

เดี๋ยวต้องดีขึ้นเนาะ

ขอบคุณค่ะ 

ปกาแขม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #718 Nika (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 15:04
    ชอบๆๆๆๆ ขอไปด้วยดิหมอ
    #718
    0
  2. #648 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:13
    แอร้ยยยยยยยย น่ารักสุดๆเลยอะ ฮันเเน่ หมอ เรียก มอบ ก็ได้ครับ ถูกใจย่าอะดิ
    #648
    0
  3. #600 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:30
    ย่าดูออก แต่หลานนี่สิ หมอคงต่องขุดหลุมให้ลึกๆแล้ว
    #600
    0
  4. #580 nungning_ng (@nungning_ng) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 12:09
    อุ้ย!!สุรินทร์ด้วย หมอสุรินทร์งานดีนะไรต์ อยากป่วยทุกวัน 5555 #คนบ้านเดียวกันตั๊วะนิ
    #580
    2
    • #580-1 lunga (@lunga_nan) (จากตอนที่ 6)
      20 เมษายน 2560 / 16:43
      อั้ยย่ะ อยากจะบอกว่า....งานดีจริมๆ 5555 สุรินเหลา
      #580-1
  5. #540 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 01:14
    สู้ๆนะคะไรท์
    #540
    0
  6. #539 ตุ๊กแกสีรุ้ง (@santaria) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 12:03
    โอเครึปล่าวคะไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #539
    0
  7. #508 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:35
    ย่าคุยกับหมอเหรอ
    #508
    0
  8. #333 แอล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:03
    สู้ค่ะไรท์ ส่วนอาจารย์กับหมูน้อยของหมอเรารอได้ นิยายสนุกมากกก
    #333
    0
  9. #15 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 17:15
    รอนะคะอยากเจอคุณหมอ
    #15
    0
  10. #14 Jeauan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 09:02
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ เนื้อเรื่องน่ารักดี ติดตามค่ะ
    #14
    0
  11. #11 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 08:26
    ร่วมลุ้นไปกับมอบด้วยคน ว่าจะจ๊ะเอ๋แบบไหน (ปล. เราคนอ่าน ก็ยิ้มคนเดียว เหมือนกัน อะไรจะฟินขนาดนั้น )????????
    #11
    1
    • #11-1 lunga (@lunga_nan) (จากตอนที่ 6)
      19 มิถุนายน 2559 / 09:10
      ขอบคุณค่ะ
      #11-1