มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 7 : วันหยุด 90%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 เม.ย. 60


  


               สายตาฝ่าฝางของคนมากวัยกว่ามองไฟท้ายของรถคันใหญ่ข้างหน้า ก่อนจะหันมามองคนขับรถที่ตนนั่งอยู่ด้วยสายตาเป็นห่วง ปนอ่อนใจ หากจะโทษใครได้ ในเมื่อเป็นตัวท่านเองที่สอนให้หลานมองโลกในแง่ดี

“เสน่ห์แรงนะเอ็ง” เสียงแหบของย่าแม้นเอ่ยทำลายความเงียบเมื่อรถแล่นมาได้ครึ่งทาง

มอบรักเลิกคิ้วถามย่าอย่างแปลกใจ

“อ่ะ..อ่ะ..ไม่เข้าใจ นี่หมอเขาจีบเอ็งตรงๆ เอ็งยังไม่เข้าใจเหรอ”

มอบรักตาโต ทึ่งในจินตนาการของย่า “ย่าพูดอะไร มั่วแล้ว”

“มั่วตรงไหน ย่าอาบน้ำร้อนมาก่อน แบบนี้แหละเขาเรียกว่าจีบ” ย่าไม่ยอมแพ้ ยังคงยึดมั่นในความคิดของตัวเองต่อ

มอบรักไม่อยากเถียงเพราะรู้ดี ว่าตัวเองไม่มีทางถูกจีบแน่ๆ แต่เถียงย่าไปก็ไม่มีประโยชน์ สมบูรณ์แบบขนาดนั้น คงจะจีบผู้หญิงพื้นๆแบบเธอหรอกนะ มอบรักประชดตัวเองในใจ เขาอาจจะมีแฟนสวยๆ ซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้

คนที่ไม่ยอมแพ้จึงเสริมต่อ เมื่อหลานไม่หือไม่อือ

“คอยดูนะไอ้มอบ คนจริงถ้าเขาจีบเขาก็จีบแบบทื่อๆ นี่แหละ”

มอบรักปรามย่าด้วยสายตาเรียบๆ ก่อนจะเอ่ยสำทับเสียงเคร่ง “อย่าไปเที่ยวพูดให้ใครได้ยินนะย่า คนอื่นเขาจะหัวเราะเยาะเราได้”

“แต่หม...”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้นจ้ะ เขาแค่สงสารหมูตัวหนึ่ง แค่นั้นเอง”

มอบรักกดเสียงบอกย่า และตัวเองเสียงเรียบ เพื่อป้องกันไม่ให้ย่าคิดอะไรจริงจังไปมากกว่านี้

 

อาหารค่ำมื้อนี้มีแต่ความเงียบซะเป็นส่วนใหญ่ คนที่ดีใจในคราแรก ตอนนี้กลับนั่งเขี่ยอาหารเงียบๆ ไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของย่า และสายตาห่วงใยของใครอีกคน ย่าแม้นและหมอหนุ่มลอบสบตากัน เมื่อคนร่วมโต๊ะอีกคนไม่เจริญอาหารอย่างที่คิด ครั้นจะถามหาเหตุผลที่ทำให้คนร่าเริงเงียบขรึม ย่าก็ไม่กล้า เพราะมีชนักปักหลังอยู่

หมอหนุ่มจึงกระแอมเบาๆ เรียกสติคนที่กำลังเหม่อลอยให้มองมาที่เขาได้เพียงครู่ ก่อนที่เธอจะก้มหน้าสนใจอาหารในจานที่พร่องไปเพียงเล็กน้อยตรงหน้าต่อ

เมื่ออาหารที่อยากกินในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความประดักประเดิด คนขี้อายแต่ฟอร์มเยอะจึงต้องตีหน้าเคร่ง เพื่อป้องกันการเสียหน้า หากว่าสิ่งที่ย่าของตนคิดมันอาจไม่เป็นจริง เพราะย่าคนเดียว ทำให้มอบรักต้องแสร้งทำเป็นไม่สนใจคนรอบข้าง ก็เล่นบอกว่าเขาจีบ แล้วญาติกับโอ่งมังกรอย่างเธอจะไม่คิดอะไรเกินเลยคงเป็นไปไม่ได้ 

แต่เรื่องฟอร์มเยอะ บอกไอ้มอบเลย ก็มันเขิน ยิ่งเห็นแววตาห่วงใยจากเขาคนที่แกล้งทำเป็นซึมก็ชักจะนิ่งไม่ไหว จึงหาทางออกชั่วคราว หากคนที่กำลังห่วงก็ไม่ได้สังเกตเห็นอาการประหม่านี่

“อ้าว...อิ่มแล้วเหรอ” ย่าถามหลานทันทีเมื่อเห็นมืออวบค่อยๆ วางช้อนลง

“จ้ะ...ย่าจะเข้าห้องน้ำไหม จะได้ไปพร้อมกัน” มอบรักชวนย่าเสียงสั่นน้อยๆอย่างห้ามไม่อยู่

ย่าส่ายหน้าปฎิเสธ “ไปเถอะ ย่าไม่ปวด”

“ขอตัวสักครู่นะคะ” มอบรักก้มหน้าขออนุญาตกานต์เสียงเบา

กานต์พยักหน้ารับเบาๆ แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร รอจนร่างอวบลับตาไปแล้ว ย่าก็เอ่ยปากปรึกษาเขาทันที

“ไอ้มอบมันเป็นอะไรของมัน?”

“........” กานต์มองหน้าย่านิ่งๆ แทนคำตอบ เพราะเขาไม่รู้ว่าแม่หมูน้อยของเขาเป็นอะไร หากย่าไม่รู้ เขาคงยิ่งไม่รู้ไปใหญ่

“เฮ้อ!.….มันเป็นอะไรของมัน...ปกติคุยจ้อไม่หยุด”

“ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับคุณย่า” หมอเอ่ยปากทั้งๆ ที่ตามองไปทางห้องสุขาตลอดเวลา เอ่ยจบก็ลุกขึ้นทันที ไม่รอฟังคำตอบจากคนที่เขาเอ่ยขอตัวมา ปล่อยให้คนแก่มองตามอย่างไม่เข้าใจอยู่ตามลำพัง

มอบรักออกจากห้องสุขาก็เดินลงมาด้านล่าง เพื่อดูรอบๆบริเวณร้านที่มีไม้ดอกไม้ประดับตกแต่งสวนด้านนอกไว้อย่างสวยงาม ร้านอาหารหรือสวนอาหารแห่งนี้จัดร้านไว้อย่างลงตัว ลูกค้าสามารถเลือกนั่งได้ตามใจ อยากเป็นส่วนตัวก็เลือกนั่งแพหญ้าคาที่เจ้าของขุดสระน้ำขนาดใหญ่เอาไว้และสร้างแพแยกเป็นหลังไว้ห้าหลัง หากใครชอบความเป็นส่วนตัวก็เหมาะกับการไปนั่งทาน 

ลึกเข้าไปเป็นห้องกระจกที่สามารถมองเห็นสระน้ำด้านนอก สวนดอกไม้ที่ออกดอกสะพรั่งสวยงาม ภายในนั้นพนักงานบอกว่าเป็นห้องแอร์ ใครขี้ร้อนก็เข้าไปนั่งทานอาหารในนั้น ส่วนแบบสุดท้ายคือโต๊ะที่กานต์เลือกพาเธอและย่ามานั่งทาน ซึ่งเป็นชั้นสองที่เจ้าของร้านทำเป็นระเบียงเปิดโล่ง และมีเวทีอยู่ด้านหลัง เพื่อให้นักร้องขับเพลงบรรเลงให้คนที่ชอบบรรยากาศสบายๆ และลมจากอ่างเก็บน้ำพัดมาเย็นๆ แบบธรรมชาติ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ ที่ทำให้เธอเดินลงมาตามกลิ่นนี้ เมื่อเดินมาเข้าห้องน้ำแล้วยิ่งได้กลิ่นชัด

ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ บนเวทีจึงว่างเปล่า แต่บรรยากาศโดยรวมถือว่าดีมากๆ ต่อให้อาหารรสชาติไม่ดี ก็น่ามา แต่นี่อาหารยังรสชาติถูกปาก ขนาดชิมแค่อย่างละนิด แสร้งทำเป็นกินไม่ได้เพื่อสร้างกระแสมอบรักยังสามารถจดจำรสชาติอาหารภายในวันนี้ได้อย่างแม่นยำ 

มอบรักเดินมานั่งใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่เจ้าของร้านตั้งใจสานไม้ไผ่เพื่อทำหลังคาจากพวกต้นไม้ได้เลื้อยพันเป็นหลักยึดให้ต้นไม่พวกนี้ได้อยู่อาศัย

“ต้นเสาวรส เคยเห็นไหม?” เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง 

คนที่นั่งอยู่มืดๆ คนเดียวแทบจะร้องกรี้ด หากว่าเสียงเขาไม่เป็นเอกลักษณ์ให้เธอจำได้ มอบรักเอามือทาบอก ก้มหน้าอมยิ้มน้อยๆ หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้าที่ฉาบเอาไว้ด้วยสีหน้าราบเรียบเช่นเคยส่งไปให้เขา

“ไม่เคยค่ะ มองตอนนี้ก็คงไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ” มอบรักตอบเขาพลางองบรรยากาศรอบๆ ที่เริ่มมืดลงอย่างต่อเนื่องก็หันไปยิ้มให้เขาเมื่อเขาเองก็เข้าใจเช่นเดียวกันกับเธอ

“ไว้วันหลังมาตอนกลางวันสิ”

มอบรักมองหน้าเรียบๆ ของหมอเพื่อจับสังเกตว่าเขาชวนเธอให้มาด้วยกันวันหลังหรือว่าบอกให้เธอมาคนเดียวในวันหลังกันแน่ แต่เขาก็นิ่งเกินไป มอบรักจึงเดาไม่ถูก

“คงไม่มีโอกาสได้มาแล้วล่ะค่ะ อีกไม่กี่วันมอบก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว”

กานต์มองด้านข้างของมอบรักอย่างใช้ความคิด เขาจะทำอย่างไรนะ เธอถึงจะกลับมาอยู่บ้านเกิดกับย่าได้

“ความจริง ย่าแม้นท่านก็อายุมากแล้ว ท่านควรจะมีใครสักคนมาอยู่ดูแลเป็นเพื่อน อย่างน้อยเวลาเกิดอะไรฉุกเฉินท่านจะได้ไม่โดดเดี่ยว” หมอเจ้าของไข้เอ่ยเรียบๆ เมื่อต้องการกดดันใครสักคน ใบหน้าราบเรียบของเขาช่วยได้เสมอ

หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างประเมิน ก่อนจะยอมพูดเปิดใจ เมื่อเห็นแต่แววตาจริงใจของเขา

“ความจริง.......เอ่อ....มอบก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ถ้ามอบกลับมาอยู่บ้าน...มอบก็ไม่มีรายได้นะสิค่ะ” คนเห็นแก่กินบอกหมอหนุ่ม

“ถ้าเราตั้งใจจริง ผมเชื่อว่าคงหางานได้ไม่ยาก”

“แต่ถึงยังไงมอบก็ต้องกลับไปทำงานต่ออีกอย่างน้อยหนึ่งเดือนอยู่ดี เพราะต้องสอนงานให้กับคนใหม่ที่จะมารับตำแหน่งแทนก่อน” มอบรักเอ่ยเซ็งๆ

“เอ่อ...แล้วคุณมอบจะกลับไปทำงานวันไหนครับ”

“คงเป็นวันที่สิบแปดที่จะถึงค่ะ”

หมอพยักหน้ารับรู้

“แล้วกลับรถอะไรครับ จองตั๋วรถหรือยัง?” กานต์ถามต่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายผ่อนคลายมากขึ้น และเขาควรใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ

มอบรักยิ้มแหยๆ ส่งไปให้เขาเมื่อนึกได้ว่าตนเองยังไม่ได้จองตั๋วรถขากลับเลยนี่นา

“ยังไม่รู้เลยค่ะ ฉันเอ่อ...มอบลืมจองตั๋วขากลับเอาไว้ คงไม่มีแล้วแน่ๆ เลย” มอบรักบอกหมอเสียงอ่อย แม้จะไม่เข้าใจว่าบอกเขาแล้วจะได้ประโยชน์อะไร แต่ไหนๆ เขาก็ถามแล้วบอกสักหน่อยก็แล้วกัน 

“แล้วคุณมอบมีกำหนดต้องกลับวันที่สิบแปดวันเดียวหรือครับ”

มอบรักมองนายแพทย์หนุ่มงงๆ แต่ก็ยอมบอกเขาแต่โดยดี

“อ่อ....มอบแค่คิดไว้ว่าจะกลับคืนวันที่สิบแปด เพราะมอบต้องทำงานเช้าวันที่สิบเก้าหากจะเลื่อนเข้ามาก็ได้ค่ะ”

กานต์นิ่งคิดสักพัก ก่อนจะเอ่ยปากอย่างไม่มั่นใจนัก ผิดวิสัยคนมั่นใจอย่างเขา ที่มักจะมั่นใจในคำพูดของตัวเองเสมอ “อืม....เลื่อนเป็นช่วงเช้าวันที่สิบแปดได้ไหมครับ”

“คะ.....ทำไมต้องเลื่อนค่ะ”

“เพราะผมมีตั๋วรถไฟไปกรุงเทพในวันและเวลาในช่วงเช้าของวันที่สิบแปดน่ะครับ ถ้าคุณมอบไม่รังเกียจผมยินดีให้ตั๋วใบนั้นกับคุณ”

มอบรักมองแววตาจริงใจและจริงจังของเขาอย่าใช้ความคิด 

“เอ่อ...มอบไม่รังเกียจค่ะ แต่ขอมอบได้ลองหาตั๋วด้วยตัวเองก่อนนะคะ ถ้าหากไม่มีจริงๆ มอบสัญญาว่าจะรบกวนคุณหมอแน่นอน” มอบรักส่งยิ้มหวานสดใสให้ชายหนุ่ม

หมอหนุ่มและสาวร่างอวบ ยืนส่งยิ้มจริงใจให้กัน ก่อนจะต่างฝ่ายต่างหันหน้าออกมองภาพบรรยากาศรอบๆ สวนแทน เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ก่อตัวขึ้นในขณะนี้

            สองหนุ่มสาวอยู่ในสวนต่ออีกครู่เดียวก็ชวนกันกลับไปหาย่าแม้นที่คงชะเง้อคอรอหลานสาวและหมอจนคอยาวเพิ่มอีกสองนิ้ว

 

“ตื่น...ตื่น...ตื่นได้แล้วไอ้มอบ หลังคาบ้านหายไปครึ่งหลังแล้ว...” เป็นเวลาสาย ย่าแม้นจึงทำงานแทนนาฬิกาปลุกเสียงดังฟังชัด

ร่างอวบค่อยๆ ลืมตาทีละข้างอย่างเกียจคร้าน นี่แหละย่าแม้นตัวจริง เสียงดังฟังชัดเสียยิ่งกว่าเครื่องกระจายเสียงของผู้ใหญ่บ้านเสียอีก

“ย่าอ่ะ...ขอนอนตื่นสายหน่อยก็ไม่ได้” คนบนเตียงบ่นเบาๆ ให้พอหายเซ็ง แต่ย่าที่หูไม่ตึงตามวัยกลับได้ยินเสียงชัดเจน

“สายปานนี้ไม่หน่อยแล้วล่ะไอ้มอบ ตื่นมาทำงานบ้านงานเรือนบ้าง เป็นสาวเป็นแส้อย่าเอาแต่นอนสิไอ้เด็กคนนี้นี่” ย่าบ่นไม่จริงจัง เพราะถ้าจริงจังกว่านี้ มอบรักคงลุกมาทำทันที ไม่เผลอหลับไปจนถึงช่วงบ่ายของวัน ถึงจะมีแรงลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและออกมาหาย่าได้เสียที

“ย่าจ๋า.....”

“กว่าจะลุกออกจากที่นอนได้นะไอ้หลานคนนี้ ดูสิพ่อหมอ…..แล้วแบบนี้จะไปเป็นแม่บ้านแม่เรือนให้ใครเขาได้”

ย่าส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อเห็นหลานสาวตรงเข้าครัวก่อนจะตักข้าวและราดกับใส่จาน แล้วเดินถือมาทางที่ท่านนั่งรับแขกอยู่ก่อนหน้าแล้ว 

เนื่องจากย่าและแขกปูเสื่อนั่งเล่น ทำให้คนเพิ่งตื่นไม่สามารถมองเห็นว่าย่าไม่ได้นั่งตามลำพังแต่อย่างใด จนร่างอวบเดินมาถึงและไม่สามารถถอยหนีได้แล้วนั่นแหละ คนตื่นบ่ายจึงได้รู้ตัว 

อายเขาไหมล่ะไอ้มอบ!!

ในเมื่อถอยไม่ได้ หลบก็ยิ่งไม่ทันมอบรักจึงค่อยๆยอบตัวนั่งลงข้างย่า วางจานข้าวก่อนจะยกมือไหว้แขกของย่าอย่างอายๆ

“สวัสดีค่ะคุณหมอ เจอกันอีกแล้ว” มอบรักยิ้มแหยๆ ส่งไปให้เขา แม้ว่าจะนึกหงุดหงิดที่เขามาเห็นตัวเองในสภาพนี้ก็ตาม

“สวัสดีครับ”

“เอ้า...ทานข้าวเช้าของตัวเองไป นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้” ย่ายังบ่นต่อ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

มอบรักหยิบจานมาตักข้าวใส่ปากช้าๆ ไอ้อายมันก็อาย แต่หิวมันมากกว่า คนเกือบผอมจึงนั่งกินไปเรื่อยๆ แม้จะอายคนที่นั่งอมยิ้มมองอยู่ก็ตาม

กานต์มองคนฝั่งตรงข้ามทานข้าวยิ้มๆ 

มอบรักไม่ใช่คนอ้วน แต่เธอก็ไม่ใช่สาวขนาดเล็ก แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มากมาย แต่ความเตี้ยทำให้เธอยิ่งดูอ้วนมากกว่าเก่า เท่าที่เขาสังเกต มอบรักทานข้าวไม่มาก เกือบจะทานน้อยกว่าเขาเสียอีก เช่นตอนนี้เธอตักข้าวราดมา แค่ทัพพีนิดๆ ไม่ได้มากมายอะไร แล้วเธออ้วนเพราะอะไร คนที่มีอาชีพหมอนึกสงสัยในใจอย่างอดไม่ได้

วันนี้มอบรักใส่ชุดเอี๊ยมยีนขาสั้นเลยเข่าและดูน่ารักไปอีกแบบ เสื้อตัวในสีดำช่วยพรางหุ่นได้ดีพอควร

“เอ็งจะไปไหนไอ้มอบ ตื่นมาก็แต่งตัวสวยเลย” ย่าถามหลานหลังจากเห็นการแต่งตัวที่ดูดีกว่าปกติ

“นัดเพื่อนที่สวนรักจ๊ะ”

ย่าพยักหน้าเข้าใจ แต่หมอใหญ่ซึ่งเป็นคนกรุงกลับไม่เข้าใจและไม่รู้ด้วยว่าสวนรักที่ว่ามันอยู่ที่ไหน

“สวนรัก? อยู่ตรงไหนครับ ไม่เคยได้ยิน”

“คูเมืองชั้นในไงหมอ....พวกเด็กๆ เขาเรียกว่าสวนรัก”

หมอนึกภาพตามก่อนภาพเมืองสุรินทร์จะชัดเจนขึ้นในหัว สวนรักที่ว่าอยู่ไม่ห่างจากอนุสาวรีย์พระยาสุรินทร์ภักดีศรีณรงค์จางวางเจ้าเมืองสุรินทร์ สวนรักอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของอนุสาวรีย์เพียงเล็กน้อย 

“ไปนั่งเล่น?”

มอบรักรีบเคี้ยวข้าวในปาก เมื่อกลืนเสร็จเรียบร้อย ถึงสามารถตอบหมอได้

“ค่ะ ไปนั่งเล่นรอเวลาไปเล่นน้ำที่ห้วยเสนงกัน” มอบรักบอกหมอยิ้มๆ ถ้าสนิทกันจะชวนไปเล่นน้ำซะเลย แต่นี่เขาสนิทกับย่า ไม่ใช่เธอ

“ไปเล่นน้ำ?....น่าสนุกนะครับ ผมไม่เคยเล่นน้ำสงกรานต์มาเกือบยี่สิบปีแล้วน่าจะได้” หมอหันไปคุยกับย่า บอกเล่าน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“อาชีพหมอมันทำให้ชีวิตขาดความบันเทิงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” มอบรักถามหมอซื่อๆ เพราะจะว่าไปเธอนี่ได้เล่นน้ำทุกปี เล่นมากเล่นน้อย แต่ยังไงก็ได้เล่นอยู่ดี 

ปีนี้เพื่อนๆ ในแก๊งนัดแนะกันในไลน์กลุ่ม รวมตัวกันที่ร้านลูกชิ้นของเพื่อนเก่าที่ขายอยู่ข้างสวนรัก รอให้แดดร่มก่อนจึงจะเดินทางไปยังอ่างเก็บน้ำห้วยเสนงเพื่อเล่นน้ำที่นั่น 

“ไอ้มอบแน่ะ เอ็งพาหมอไปเที่ยวกับเอ็งด้วยสิ วันนี้หมอหยุดพอดี ไปเที่ยวพักผ่อนบ้างก็ดี” ย่าแนะหลานเสียงเรียบ

ผู้จัด...เริ่มจะจัดอีกแล้ว มอบรักอยากจะเบะปากมองบน หากปากกลับเอ่ยถามออกไปอีกเรื่อง

“หมออยากไปไหมคะ?”

คนที่ถูกย่ามัดมือชกให้อยากไป อ้ำอึ้งทันที ถามว่าอยากไปเล่นน้ำไหม ตอบได้เลยว่าไม่ แต่ถ้าถามว่าอยากไปกับแม่หมูน้อยไหม ตอบได้เลยเหมือนกันว่าอยาก

แล้วที่เธอถาม มันหมายถึงอันแรกหรืออันหลังกันนะ

 

กลุ่มของมอบรักพากันเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน แต่ละนางต่างเปียกปอนกันไปตามๆ กัน ยกเว้นแม่หมูน้อยของหมอบางคน ที่เอาแต่หน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะรู้สึกผิด ทุกครั้งที่คิดไปถึงเหตุผลที่กานต์ไม่มาเล่นน้ำอย่างที่ย่าแม้นเสนอ

หมออยากไปเหรอคะ?

หมอนิ่งเงียบไปนาน ทำให้ปากปีจอของเธอทำงานอย่างอัตโนมัติ

'หมออยากไปเล่นน้ำกับเด็กเหรอคะ หมอแก่คนเดียวเลยนะคะถ้าไป' 

คนที่พูดอะไรไปโดยไม่ทันได้รับการกลั่นกรองชะงักทันทีที่มือเหี่ยวของย่าหยิกหมับเข้าที่เอวหนาของตัวเอง ส่วนหมอก็ตีหน้าขรึมขึ้นมาทันที เขาต้องโกรธแน่ๆ เลย เพราะคำพูดต่อมาของเขามันก็น่าคิดนะ 

'ผมไม่อยากไปหรอกครับ ให้พวกเด็กๆ เขาไปเที่ยวกันเถอะ'

เขาอยู่ต่ออีกสักพักก็ขอตัวกลับไปโดยไม่ยิ้มแย้มแม้แต่นิดเดียว

ทำเหมือนงอนเลย

ชิ! งอนก็งอนไปสิ

 







     อะไรยังไงกัน ไม่ได้เป็นไรกันทำไมถึงต้องงอน อิอิ

     ขอบคุณรีดเดอร์ที่เป็นห่วงไรท์นะคะ ไรท์โอเคแล้วค่ะ ตอนนี้ชีวิตกำลังเปลี่ยนแปลง เลยทำให้ลงช้าไปบ้าง ยังไงก็อย่ารีบทิ้งกันเด้อ 

     

ปกาแขม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #725 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 10:02
    เห็นย่าของมอบแล้วคิดถึงแม่ แต่แม่ชอบมโนว่าผู้ชายมาขอจีบลูกสาว ไม่เห็นจะมีอะไรแสดงออกมาว่ามีคนชอบสักคน 5555
    #725
    0
  2. #649 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:22
    กร๊ากกกกกกก เช้าถึงเย็นถึงนะหมอ งานนี้หมองอน อะ
    #649
    0
  3. #601 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 11:48
    ยัยมอบ แกไปว่าหมอว่าแก่ได้ยังไง
    หมอก็แค่อายุ36เอ๊ง
    #601
    0
  4. #543 daimeaw (@daimeaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 23:16
    คนแก่ขี้น้อยใจนะหมูน้อย
    #543
    0
  5. #542 Phimraput Ulek (@enjoy_phimraput) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:54
    หื่อออสงสารหมอออนางงอลเลยยยย555555 มีความตะมุตะมิ
    #542
    0
  6. #541 ตุ๊กแกสีรุ้ง (@santaria) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 14:52
    น่ารัก
    #541
    0
  7. #428 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 11:38
    หมอไม่แคร์สื่อนะค้าาาา อิอิ
    #428
    0
  8. #334 แอล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:44
    หมออกตัวแรงมากก(ย่ะมีจินตนาการด้วย)มอบจ๋ามองหมอหน่อยลูก
    #334
    0
  9. #20 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 14:43
    คุณหมอออกตัวแล้วมอบอย่ามัวห่วงกิน
    #20
    0
  10. #19 nam_tarin (@nam-tarin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 12:28
    คุณหมอน่ารักกกอ่าาา สู้ๆนะค้าาาา #ทีมคุณหมออ 5555
    #19
    0
  11. #18 wanpink (@wanpink) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 11:43
    โธ่~มอบจ๋า วางตัวไว้ก่อน แล้วจะดีเอง // ทีมมอบ????
    #18
    0
  12. #17 JeAuan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 11:09
    ย่าตาถึง//ทีมคุุณย่า
    #17
    0