มอบรัก ฉบับ รีไรท์ (สนพ.เขียนฝัน ในเครือไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 9 : หมูงอน30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    5 เม.ย. 60



ตอนที่3 หมูงอน

กานต์ยืนมองภาพนี้มานานนับชั่วโมง วันนี้เขามีสอนแค่สองชั่วโมง นอกจากนั้นชายหนุ่มก็ว่าง ช่วงนี้เป็นเทศกาลสงกรานต์ เขาเพียงแค่มาทำงานแทนหมอท่านอื่น เหลือเวลาอีกแค่สามวันเขาก็ได้กลับไปเยี่ยมบิดามารดาที่เมืองหลวง แต่ใช่ว่าไปแล้วจะได้พัก เพราะเขาชอบที่จะไปช่วยงานที่โรงพยาบาลของครอบครัว ซึ่งเขาเองก็มีหุ้นอยู่ไม่น้อย แต่กานต์ชอบทำงานที่นี่มากกว่า

ภาพถ่ายในมือของเขาถูกบางคนกระชากไป กานต์พอจะรู้อยู่ว่าใคร พี่สาวที่เป็นสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวที่มาอยู่ร่วมบ้านกับเขาในตอนนี้นั่นเอง

“ใครอ่ะ? แก้มป่องเชียว” กีรนาถามน้องล้อๆ

กานต์มองพี่สาวด้วยหางตาก่อนจะหันไปสนใจต้นไม้ด้านนอกบ้านแทน จนกีรนานึกว่าจะไม่ได้คำตอบ แต่กานต์ก็ตอบเรียบๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ แต่คนฟังถึงกับอ้าปากหวอ

“เด็ก.....ผมแอบชอบเด็ก”

พี่สาวกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเอ่ยช้าๆ อย่างระมัดระวัง “เอ่อ..ความจริงก็ไม่เด็กเท่าไหร่หรอกพี่ว่า แต่เธอน่ารักดี”

“ครับน่ารัก แต่เธอคงไม่ชอบคนแก่”

“เธอบอกเหรอ?” กีรนาถามน้องเสียงขรึม เมื่อได้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของน้องที่ดูเหมือนจะเข้มขึ้นมา

กานต์ส่ายหน้าแทนคำตอบ ในเมื่อมอบรักไม่เคยบอกเขาจริงๆ กานต์แค่เดาเอาเองจากการที่เธอพูดในวันนั้น วันที่ย่าของเธอบอกให้เขาไปเล่นน้ำกับเธอแต่เธอกลับถามเขาเหมือนไม่อยากให้เขาไปเพราะกลุ่มของพวกเธอมีแต่เด็กๆ

“อย่าคิดเองสิกานต์” กีรนาเตือนน้องเสียงอ่อน

เมื่อเริ่มพูดลึกเข้าเรื่อง กานต์ก็เลือกที่จะเงียบ

กีรนามองน้องชายที่เธอรู้จักนิสัยดีที่สุดแล้วได้แต่ส่ายหัว ไอ้คนหัวรั้น ที่แท้ก็คิดเอง อกหักเอง ว่าแล้วทำไมช่วงนี้แปลก ๆ ปกติต้องโทรหาแม่ทุกวัน แต่ช่วงสงกรานต์นี้รู้สึกจะไม่มีเวลาคุยกับใครเลย โทรมาก็บอกว่าไม่ว่าง พี่สาวอย่างเธอจึงถูกส่งมาดูน้องชายสุดที่รักของบ้านแทนพ่อและแม่ที่อายุมากแล้ว

แต่ไหนแต่ไรมาตั้งแต่เด็กชายกานต์เริ่มจำความได้ เขาเป็นเด็กฉลาดและนิ่งเงียบมากจนพ่อและแม่ต่างก็หวั่นใจว่าน้องเล็กของบ้านจะมีปัญหา แต่เปล่าเลย กานต์แค่เป็นคนชอบเก็บความรู้สึก เขาไม่เคยทำให้พ่อกับแม่เสียใจแต่เธอก็ไม่ทำตัวให้พ่อกับแม่เป็นห่วงเหมือนพ่อตัวดีตรงหน้านี้ ที่มักจะทำตัวให้พ่อกับแม่เป็นห่วง กานต์ไม่เคยเกเร หรือมีเรื่องชกต่อย แต่ความเงียบของเขานั่นแหละที่ทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วง

“การที่เรารักหรือชอบใครสักคน มันเป็นเรื่องที่ดี ดีมากๆ ด้วย ถ้าหากว่าอีกฝ่ายมีใจตรงกันกับเรา แต่ที่สำคัญที่สุด เราเคยบอกเขาหรือยัง” กีรนาเอ่ยออกมาลอยๆ ก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้น้องชายได้มีเวลาคิดและทบทวนหัวใจตัวเองตามลำพัง

คล้อยหลังพี่สาวที่พูดให้เขาได้คิด กานต์ก็อยากจะเอาหัวเขกกำแพงนัก แต่มันคงไม่มีประโยชน์ถ้าจะทำเรื่องโง่ๆ ในตอนนี้ เขาควรจะไปทำอะไรบางอย่างเพื่อให้มันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ เผื่อว่าวันที่ สิบแปดเขาอาจจะมีเพื่อนนั่งรถไฟไปกรุงเทพก็เป็นได้

 


“ใจลอยตลอด...ช่วงนี้ไม่รู้มันคิดอะไรนักหนา หมอดูมันสิ เรามายืนนินทามันเป็นนานสองนานมันจะรู้สึกตัวรึ ก็เปล่า นั่งอืดใจลอยอยู่นั่นแหละ”

สายตาของชายหนุ่มผู้เป็นหมอ มองไปยังร่างอวบของสาวเจ้าที่นั่งเหม่อลอยใต้ร่มไม้ตามลำพัง ไม่รับรู้การมาของชายหนุ่มและย่าของเธอ เพราะมอบรักหลบมานั่งอยู่ในสวนหลังบ้านตามลำพัง

“แล้วคุณมอบมีรถกลับกรุงเทพหรือยังครับ” หมอถามย่าเสียงเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์

“ยังไม่มีหรอกหมอ เทศกาลแบบนี้หายาก...”

“แล้ว...จะกลับยังไง” หมอเอ่ยพลางพยักหน้าไปทางหลานสาวของคู่สนทนา

“ย่าว่าจะให้มันอาศัยกลับกับคนแถวนี้ เขามีรถยนต์ คงมีสักคนที่มีรถว่าง”

กานต์พยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง “อืม...ความจริงคุณมอบกลับพร้อมผมก็ได้นะครับ แต่ไม่รู้ว่าเธอจะรังเกียจหรือเปล่า”

ย่าแม้นมองหมออย่างมีความหวัง “โอ้ย..ไม่รังเกียจหรอกจ้ะ เดี๋ยวย่าจะบอกไอ้มอบมันเองว่ามันมีรถกลับแล้ว มันจะได้ยิ้มออกเสียที”

กานต์และย่าแม้นยิ้มให้กันเงียบๆ อย่างเข้าใจกัน ย่าแม้นชวนหมอให้ไปนั่งเล่นที่แคร่ตรงสวนหน้าบ้าน เมื่อใกล้เวลาที่หลานสาวจะต้องมาถามตนแล้วว่าเย็นวันนี้จะทานอะไร ไม่นานหลานสาวก็มาดังที่ย่าคิดเอาไว้

“ย่ะ....ย่า...เอ่อสวัสดีค่ะ” มอบรักหยุดคำพูดทุกคำที่จะเอ่ยกับย่า แล้วหันมาทำความเคารพชายหนุ่มที่กำลังนั่งทานของว่างอยู่ไม่ห่างจากย่าของเธอนัก

กานต์มองร่างอวบด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ไปให้ “สวัสดีครับ คุณมอบสบายดีนะครับ”

“ค่ะ สบายดี” มอบรักเอ่ยเรียบๆ ไม่มองหน้าแขก

“ไอ้มอบมาพอดีเลย เอ็งมาอยู่เป็นเพื่อนหมอหน่อยสิ ย่าจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย” พูดจบย่าก็ลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉง ไม่สมกับอายุที่มากแล้วของท่าน

“ค่อยๆ ลุกก็ได้ย่า เดี๋ยวก็หกล้มหกลุกขึ้นมาหรอก” มอบรักบ่นเสียงเบา ส่วนหมอเอาแต่อมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งตึงของเธอ

“คุณมอบนั่งก่อนสิครับ”

มอบรักค้อนคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าไปหนึ่งที ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงบนแคร่ที่ย่าเพิ่งลุกออกไปเมื่อสักครู่อย่างไม่อินังขังขอบ

กานต์มองด้านข้างคนที่ไม่ยอมหันหน้ามาทางตนเอง หากคอยแต่จะสะบัดหน้าใส่เขาอยู่เป็นระยะๆ

“คุณมอบลืมข้อเสนอของผมหรือยังครับ?”

“ยังค่ะ”

“แล้ว?”

“.........”

“....แล้วคุณมอบจะรับข้อเสนอของผมหรือไม่รับครับ” หมอเลิกคิ้วถามคนที่เอาแต่ค้อนเขา แม้จะสงสัยว่าเธอเป็นอะไร แต่เขาควรจะถามเธอตรงๆ หรือปล่อยผ่านไปดีนะ

“คงไม่กล้ารับหรอกค่ะ เกรงใจ” คนหน้าบึ้งยังคงรักษามาตรฐานการงอนของตัวเองอย่างเสมอต้นเสมอปลาย

คนที่ถูกงอนโดยไม่รู้ตัวยิ่งงงเข้าไปใหญ่

“คุณมอบเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

มอบรักหันกลับมามองหน้าคนถามตรงๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา ยิ่งกว่ากระซิบ แต่ก็รวดเร็วจนคนฟังจับใจความไม่ได้เช่นกัน

“เป็นคนแอบรัก ที่ได้แต่แอบรักนี่แหละ”

“คุณมอบว่าอะไรนะครับ”

“อ่อ..เปล่าค่ะ” ปฏิเสธจบก็หันไปสนใจต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ ต่อ

กานต์มองคนที่เอาแต่สะบัดค้อนใส่ตัวเองอย่างงงๆ เขาไม่อยากให้มอบรักทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ จึงคิดว่าควรจะทำอะไรสักอย่าง เพื่อกำราบคนที่กำลังพยศ ณ ตอนนี้

ชายหนุ่มเขยิบเข้ามาใกล้ตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่อยู่ๆ ชายหนุ่มก็คว้าข้อมือของหญิงสาวหวังให้เธอหันมาสบตากับตัวเอง เพื่อจะถามให้รู้เรื่อง

“ผมว่าเราควรจะคุยกันดีๆ นะครับ”

“ปล่อยฉันนะ! มอบรักมองมือหนาที่กำข้อมือของตัวเองแน่นด้วยสายตาไม่พอใจ

“ไม่ จนกว่าเราจะคุยกันดีๆ”

เมื่อเขาไม่ยอมปล่อย มอบรักจึงหันหน้าหนี ไม่ยอมสบตาคมๆ ที่กำลังตำหนิเธอเงียบๆ

ทั้งคู่นั่งอยู่ในท่านั้นอีกนานเกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของย่า กำลังเดินมาทางพวกเธอทั้งสองคน หญิงสาวจึงสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มได้สำเร็จ

“ฉันจะไปหุงข้าวทำกับข้าว เชิญคุณจีบย่าต่อตามสบายค่ะ” มอบรักประชดกานต์ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไปก่อนที่ย่าจะเดินมาถึง

กานต์หน้าเหวอ เมื่อโดนคนตรงหน้าบอกให้จีบย่าต่อ แม้จะรู้ว่าเธอประชด แล้วสรุปว่าเขาทำอะไรผิดกัน? 







 

ขอบคุณที่ยังติดตามค่ะ ส่วนคนที่รอหนังสือรอก่อนนะคะ

มีความคืบหน้ายังไงจะแจ้งอีกทีเนาะ

หมอกับมอบเขาก็ตะมุตะมิกันแบบนี้ไปตลอดนะ ขอบอกกก

ขอบคุณค่ะ ปกาแขม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

729 ความคิดเห็น

  1. #726 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 10:31
    คิดเองงอนเองทั้งคู่ มโนไปไกลมาก
    #726
    0
  2. #651 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:42
    อุ๊ตะ!!!! มอบจ๋า -ังไม่รู้เรื่องเลย5555 งอนซะล่ะ อิอิ
    #651
    0
  3. #603 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 12:05
    หมอ หาคำตอบเองอีก100ปีก็ไม่เจอ
    แม่หมูงอนเบาๆหน่อย เดี๋ยวคอหัก
    #603
    0
  4. #553 ButtreeDaoruang (@ButtreeDaoruang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:56
    น่ารักกกก
    #553
    0
  5. #551 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:23
    ตะมุตะมิจริงๆด้วยแหละ
    #551
    0
  6. #550 Manpoon Boon (@manpoonboon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 17:39
    ตะมุตะมิจริงๆด้วยแหละ
    #550
    0
  7. #549 ตุ๊กแกสีรุ้ง (@santaria) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:49
    รีดก็งงเหมือนกัน นี่ขนาดยังไม่เป็นไรกันนาเนี่ย
    #549
    0
  8. #548 Milkizz (@myseobie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 20:11
    โอ้ยยยยยย มอบงอน หมอง้อเร็วววววววว5555
    สู้ๆนะค้าไรท์ เค้าจะมาเม้นเป็นกำลังใจให้ทุกวันๆน้าาาาาา ^_^
    #548
    0
  9. #337 แอล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 17:18
    ง้อหมอหน่อยมอบ หนูปากไม่ดีจริงๆนั่นแหล่ะ
    #337
    0
  10. #50 Tuy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 23:48
    555หมองอน
    #50
    0
  11. #29 nam_tarin (@nam-tarin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 13:15
    ง้อด่วนเลยยยย น้องหมูน้อยยย คุณ-ิ่งนอยๆเรื่องอายุอยู่ด้วยย 555
    #29
    0
  12. #28 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 07:33
    หมองอน น่ารัก
    #28
    0
  13. #27 jeauan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 22:26
    ง้อหมอเดี๋ยวนี้เลยนะมอบรัก ไม่งั้นอดตั๋วรถไฟ 555
    #27
    0