คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ

ตอนที่ 56 : Kiss Love 33 : วันเกิด..เที่ยวเชียงใหม่ [กาย...♥]


     อัพเดท 19 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: Yaoi, Boy's Love, Y, Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Memew, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Drama, Erotic, X, Sexy, น่ารัก, สดใส, ขี้หึง, โหด, หื่น, รักต้องห้าม
ผู้แต่ง : ♥Memew ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Memew
My.iD: https://my.dek-d.com/m-e-mew
< Review/Vote > Rating : 97% [ 546 mem(s) ]
This month views : 8,503 Overall : 2,869,504
63,573 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 31745 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 56 : Kiss Love 33 : วันเกิด..เที่ยวเชียงใหม่ [กาย...♥] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51973 , โพส : 386 , Rating : 70% / 127 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 
33
วันเกิด...เที่ยวเชียงใหม่
[กาย...]



 

 

วันนี้ผมโดนอาจารย์สุชาติเรียกตัวไปใช้อีกแล้ว ผมไม่ใช่คนเดินเอกสารนะ ถึงได้ใช้เอาใช้เอา พี่เอกก็อีกคน แทนที่จะดองงานไว้สักอาทิตย์สองอาทิตย์แบบที่ผ่าน ๆ มา ก็รีบรับงานไปอ่านแล้วเซ็นให้เฉย

 

อาจารย์ชาติแกเลยได้ใจ เรียกใช้ผมใหญ่

 

แล้วตอนนี้ ผมก็กำลังยืนอยู่ในห้องทำงานของพี่เอก วันนี้เอกสารเยอะหน่อย พี่แกเลยใช้เวลาอ่านนาน สงสารเหมือนกันครับ ไหนจะต้องเรียนเหมือนคนอื่น ๆ ไหนจะต้องทำงานที่มหาลัย (และได้ข่าวมาว่า ต้องไปช่วยงานที่บริษัทของคุณพ่ออีก)

 

แต่ยอมรับว่าพี่เอกทำงานเก่งจริง ๆ

 

พี่มันนั่งอ่านแผ่นงานซะหน้านิ่วคิ้วขมวด ผมก็ปล่อยให้พี่แกทำไป แล้วตัวเองก็มายืนมองพวกกระถางต้นกระบองเพชรริมหน้าต่าง ผมชอบนะ พวกต้นกระบองเพชรกับต้นบอนไซเนี่ย ทึ่งมากที่คนเราสามารถทำให้ต้นไม้ขนาดใหญ่มีขนาดเล็กลงมาได้

 

“เรียบร้อยแล้ว”

พี่มันยื่นแผ่นงานมาให้ ผมเดินไปรับ กำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ถูกเรียกไว้ก่อน ผมหันไปมอง

 

“ครับ”

ผมตอบได้แค่นั้น แล้วปากผมก็ไร้อิสระ ไม่รู้ว่าพี่แกเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่
 

จะกี่ทีกี่ที ผมก็ยังไม่คุ้นชินกับจูบพี่แกสักที ผมพยายามผลักอกพี่เอกออก แต่มันไม่ขยับเลยสักนิด เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเลยแฮะ

 

พอขัดขืนไม่ได้ ก็ต้องโอนอ่อนตามอย่างเดียว ผมยืนแหงนหน้ารับรสจูบร้อนแรงอยู่สักพัก พี่เอกก็ปล่อยออก

 

“ขอบใจ”

แล้วพี่มันก็เดินกลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ผมยืนหอบนิด ๆ ตาพร่าไปชั่วขณะ รีบยกหลังมือมาเช็ดปาก เหมือน ๆ ตัวเองจะเสียเปรียบยังไงบอกไม่ถูก ผมรีบหันหลัง เดินออกจากห้อง ก้าวเร็วไปตามทางเดิน


 

 

ปั๊ก!!

เพราะมัวแต่เดินก้มหน้าโดยไม่ดูทาง ผมชนกับใครเข้าเต็ม ๆ จนแผ่นงานที่ถือมาด้วย ตกกระจายเกลื่อนเต็มพื้น

 

“ขอโทษครับ”

ผมเงยหน้ามองคู่กรณี

 

“อ้าว พี่โอ๊ค”               


               พี่แกยังถือโทรศัพท์ค้างไว้ที่หูอยู่เลย สงสัยไม่ได้มองทางเหมือนกัน ผมก้มหัวและบอกขอโทษพี่แกแบบไม่มีเสียง (กลัวรบกวนปลายสายครับ) แล้วก้มเก็บแผ่นงานที่พื้น

 

พี่โอ๊ครีบบอกลาปลายทางแล้วย่อตัวลงมาช่วยเก็บด้วย

 

“โทษเหมือนกัน พี่ไม่ได้ดูทาง”

 

ผมเงยหน้าทำสายตากรุ้มกริ่ม ชอบแกล้งพี่เขายังไงบอกไม่ถูก เข้าใจความรู้สึกตอนพี่เป้แกล้งไอ้เต้ยเลยครับ มันมีความสุขเวลาเห็นสีหน้าอึดอัดของคนอย่างนี้นี่เอง

 

“นั่นแน่ กับสาวผมสั้นคนนั้นใช่ม้า”

ผมล้อ คือไม่รู้หรอกว่าแกคุยกับใคร แซวไปก่อนครับ คันปากดี พี่แกไม่ตอบ เอาแต่จ้องมาที่ปากผม

 

“ไปโดนอะไรมา”

 

“หือ?

ผมครางถามด้วยความสงสัย พี่แกไม่ถามต่อ แต่เอื้อมมือมาแตะปากผมเบา ๆ

 

“ทำไมเหรอฮะ”

ผมจับปากตัวเองถู ๆ

 

“มันแดง ๆ ช้ำ ๆ”
 

ผมหน้าร้อนขึ้นมาทันที รีบเลียริมฝีปากตัวเองหวังให้มันหายแดง สัมผัสอุ่น ๆ ของพี่เอกยังอยู่อยู่เลย

 

“ไม่ต้องมาแถเลย ตอบผมมาซะดี ๆ ว่าได้คุยกับสาวผมสั้นคนนั้นรึยัง” 

ผมแถไปแซวพี่แกต่อ

 

อย่าถามผมเรื่องปากพี่!

 

ผมอาย

 

พี่แกมองหน้าผมอยู่พัก ก่อนละสายตาไปเก็บกระดาษแผ่นที่เหลือมายื่นให้

 

“ได้คุยแล้ว”

 

ผมฉีกยิ้ม

 

“แล้วเขาว่าไง”

ผมถามต่อ

 

“ไม่ว่าไง เขาไม่รู้ว่าพี่ชอบ”
 

ผมตาโต

 

“อ้าว แล้วทำไมไม่รุกล่ะครับ” ผมแนะนำ “เรื่องแบบนี้พวกพี่เชี่ยวนี่น่า ผู้หญิงคนเดียว น่าจะจีบได้ไม่ยากน้า”


               ก็มันจริงนี่น่า ไม่เคยได้ยินว่าเล็งใครไว้แล้วพลาดด้วย นอกจากจะเบื่อกันซะเอง

 

“พอดีมีคนที่พี่รู้จักดีมาชอบอยู่ก่อนแล้ว และดูเหมือนน้องคนนั้นจะชอบคนที่พี่รู้จักอยู่ด้วย”  

พี่มันแง้ม

 

อ้าว งั้นก็แย่น่ะสิ

 

ผมหน้าเจื่อน ยิ้มแฮะ ๆ ให้พี่แกไปที

 

คนเรานี่ก็นะ เจอเรื่องไอ้เต้ยไปก็แย่พอแล้ว ผมไม่อยากให้พี่โอ๊คต้องทุกข์ทรมานไปด้วยอีกคน

               แต่เอ๊ะ!

               เมื่อกี้พี่มันบอกว่า เหมือนน้องเขาน่าจะชอบ แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นแฟนกันนี่น่า

 

“สรุปน้องคนนั้นก็ยังไม่ได้คบหากับคนที่พี่รู้จักใช่ไหมฮะ แค่รู้สึกว่าจะชอบกันเฉย ๆ”

 

พี่แกพยักหน้า ผมยิ้มออกทันที

 

“งั้น ก็ลุยเลยดีกว่าครับ จริงใจซะอย่าง คนเราเกิดมาชีวิตเดียว รีบทำในสิ่งที่อยากทำดีกว่า เผื่อพรุ่งนี้ไม่มีโอกาส แล้วจะมานั่งเสียดายทีหลังน้า”  

ผมตบไหล่พี่แกเบา ๆ

 

“สู้ ๆ พี่ ผมเป็นกำลังใจให้”

ผมบอกแค่นั้น แล้วผมก็วิ่งจากมา

..

..

..

..

..

..

..

..

..

แตน แต่น แต้น แต๊น!!!!

 

และตอนนี้ผมก็มายืนอยู่บนผืนแผ่นดินของจังหวัดเชียงใหม่แล้วละครับ

 

ใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพชั่วโมงนิด ๆ (แต่ถ้านั่งรถก็ 10 ชั่วโมง ต่างกันลิบลับ) ผมนั่งคุยกับไอ้เต้ยน้ำลายไม่ทันจะอุ่นเลย

 

ผมพร้อมลูกชายตัวน้อย(น้องกล้องนั่นเอง) เดินลงจากเครื่อง ยืนโต๋เต๋กันไม่นาน ก็มีรถมารับถึงที่ นั่งไม่ถึง 20 นาที รถก็มาจอดสนิทหน้าบ้านหลังหนึ่ง ผมเงยหน้ามอง ตอนแรกก็คิดว่าจะพักกันตามโรงแรมหรือรีสอร์ตเหมือนเคยซะอีก แต่ที่ไหนได้ เป็นบ้านจริง ๆ ครับ

 

สวยใช้ได้ เป็นบ้านสไตล์ไทยโมเดิร์น กระจกรอบด้าน ดูโปร่งสบาย ต้นไม้เพียบ แต่ดู ๆ แล้วเหมือนจะยกมาปลูกมากกว่าขึ้นเองตามธรรมชาติ พอผมก้าวลงจากรถ แม่ก็ออกมารับทันที

 

“แม่!!

ไอ้เต้ยวิ่งเข้าไปกอดแม่ก่อน 

 

“กูจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่กูนะเต้ย”

ผมพูดจาภาษาพ่อขุนกับมัน ถึงจะต่อหน้าแม่ก็เถอะ (แม่ผมเวลาอยู่กับเพื่อนบางกลุ่มก็ดิบเหมือนกันครับ)

 

“แม่มึ.งก็แม่กูอ่ะ จริงไหมครับคุณแม่”

มันออดอ้อน

               ผมเบ้หน้าใส่มันที

 

“บ้านใครฮะแม่ สวยดี”

ผมกวาดมองไปรอบ ๆ มีมุมน่าถ่ายรูปเยอะดี

 

“บ้านของนายกันตรัตน์ เวชกิจน่ะ”
 

ผมยืนนิ่ง

 

ก็ไอ้นายกันตรัตน์น่ะ มันชื่อผม ส่วนไอ้นามสกุลนั่น พ่อก็ยกให้ ตั้งแต่ผมแหกท้องแม่ออกมาร้องอุแว้ ๆ แล้ว

 

“มะ หมายความว่า บ้านหลังนี้...”

ผมชี้นิ้วไปที่ตัวบ้าน แม่พยักหน้า

 

“เขียนหนังสือตั้งสามเรื่องแน่ะ กว่าจะได้มา”

 

ผมอ้าปากค้าง 

 

“แม่ทำได้!

ผมยิ้มให้จนปากจะฉีก แม่ฝันมานานว่าอยากมีบ้านที่เชียงใหม่สักหลัง ตอนนี้แกทำได้แล้วครับ จากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองชะด้วย

 

“แม่ผมเก่งที่สุดเลย”

แล้วผมก็กระโดดกอดแม่ไปที

 

“แม่ให้เป็นของขวัญวันเกิดลูก”

 

“เออว่ะ กูลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้วันเกิดมึง”

ไอ้เต้ยมันทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้

 

“จริง ๆ ไม่ต้องไปจำก็ได้เนอะแม่เนอะ เพราะวันเกิดมัน มันทำให้แม่ต้องเจ็บตัวนี่น่า”

ไอ้เต้ยมันบอก

                ผมหน้าบึ้ง

 

“มึงก็ทำแม่มึ.งเจ็บเหมือนกันนั่นแหละ”

 

ผมยืนเถียงอยู่กับไอ้เต้ยสักพัก แม่ก็เรียกให้พวกเราเข้าบ้าน ผมยิ้ม ล้วงหยิบกล้องมากดถ่ายเก็บภาพสวย ๆ แทบจะทุกจุดของบ้าน ตั้งแต่ริมรั้วยันห้องน้ำภายใน ส่วนไอ้เต้ยหิ้วของไปเก็บในห้องกับแม่ครับ มันเป็นลูกรักคนที่สองของแม่ ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้ผมเลย   

 

ผม ภูมิใจกับบ้านหลังนี้นะ บ้านที่แม่ผมซื้อให้จากน้ำพักน้ำแรงของแก แม่เป็นผู้หญิงที่มีความมุ่งมั่นสูง และผมก็รักทุกอย่างที่แม่เป็น

 

พอเดินสำรวจจนทั่ว ผมก็กลับเข้าห้องไปอาบน้ำ แล้วลงไปหาแม่ข้างล่าง (ส่วนไอ้เต้ยอาบน้ำอยู่ครับ)
 

 

“พรุ่งนี้แม่มีเซอร์ไพรส์ด้วย”

 

“แค่นี้ก็มากพอแล้วครับ”

 

“หึ ๆ แม่แค่อยากให้กายมีความสุขที่สุดน่ะ”

 

“ผมก็อยากให้แม่มีความสุขเหมือนกัน”

 

“งั้นกายก็ต้องมีความสุขก่อน เพราะแม่จะมีความสุขที่สุดเวลาที่กายมีความสุขเหมือนกัน”

แม่บอก

 

“งั้นแม่ก็ต้องมีความสุขก่อน เพราะเวลาที่ผมเห็นแม่มีความสุข ผมก็มีความสุขเหมือนกัน”

ผมบอกต่อ

 

เรามองตากัน แล้วก็พากันหัวเราะร่วน

               ผมหยิบกล้องมาใส่ขาตั้ง เซตเวลาให้มันกดถ่ายอัตโนมัติ แล้วผมกับแม่ก็พากันถ่ายรูปด้วยกันสองคน พอไอ้เต้ยอาบน้ำเสร็จ มันก็เข้ามาแทรก แล้วคืนนั้นพวกเราก็สนุกสนานอยู่กับการถ่ายรูป

 

 

 



 

 

ดึกแล้วครับ แม่ผมเข้านอนไปแล้ว ผมเดินเล่นไปรอบ ๆ ตัวบ้าน ก่อนเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า พื้นที่ที่แม่ทำเอาไว้เป็นพิเศษ สำหรับชมวิวตอนกลางวัน และดูดาวตอนกลางคืน ฉาบพื้นเรียบด้วยปูนเปลือยสีเทาเข้มดูอาร์ตดี ล้อมรั้วด้วยระแนงไม้กันคนตก ปักโคมไฟไว้รอบด้าน จริง ๆ ข้างในต้องเป็นเทียน แต่แม่ใส่หลอดไฟดวงเล็ก ๆ ไว้แทน ตั้งเวลาให้มันเปิดปิดเอง ตอนนี้มันเลยดูสวยสว่างไม่แพ้ดวงดาวด้านบนเลยล่ะ

               ด้านที่ติดกับตัวบ้านมีหลังคาที่ทำจากไม้คล้ายโรงรถ คลุมด้วยไทรย้อย ให้ความร่มรื่นยามกลางวัน ด้านในสุดมีเตียงไม้ขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่ มีหมอนอิงสามเหลี่ยมวางไว้สามใบ เอาไว้นอนเอกเขนก กลางสุดมีโต๊ะเก้าอี้สำหรับเขียนหนังสือของแม่ และปิดท้ายด้วยชิงช้าสำหรับสามคนนั่งตั้งอยู่ริมสุด 

 

แม่ผมแต่งบ้านเก่งจริง ๆ

 

ผมทิ้งตัวลงนั่งบนชิงช้า ใช้เท้าดันพื้นเบา ๆ ให้มันแกว่ง แหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ที่นี่เห็นดาวชัดแจ๋วเลย ผมยิ้มให้ดวงดาวนิดหนึ่ง แล้วใบหน้าหล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ฉายขึ้นมาแทนที่

 

“ตามมาหลอกหลอนไกลถึงเชียงใหม่เชียว”

 

ผมยิ้มให้กับใบหน้านั้น นั่งมองดาวไปเงียบ ๆ จนได้ยินเสียงอะไรก๊อกแก๊กด้านข้าง ผมหันไปมอง

               เป็นไอ้เต้ยครับ มันเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ยันเท้ากับพื้น ช่วยผมแกว่งชิงช้าอีกที มันแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทอดมองดวงดาวไม่ต่างกับผม


 

 

“กูอยากให้พี่เป้มาอยู่ตรงนี้ด้วยจังเลยว่ะ”
               มันเปรยผ่านความเงียบขึ้นมา 

 

ผมหันไปมองมัน

 

“มันต้องมีโอกาสนั้นเต้ย เชื่อกู”

 

“อืม แล้วกูจะทำให้โอกาสนั้นมาถึงเร็วขึ้น กูอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมกับพี่กู”
 

ผมหันกลับไปมองท้องฟ้าอีกที

 

รอเวลาให้พี่เป้ทำใจให้ได้ก่อนนะเต้ย แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

..

..

..

..

..

..

..

..

..

ผมตื่นขึ้นมายืดเส้นยืดสายในเช้าวันใหม่ บ้านเงียบครับ เงียบกริบเลย ผมเดินไปทั่วทั้งบ้าน แต่ไม่เจอใครเลย

 

“แม่”

ผมเรียกหา มองไปที่โต๊ะอาหาร ก็ไม่มีอาหารวางไว้เหมือนเคย นี่มันเจ็ดโมงกว่าแล้วนะ

 

แม่ไปไหน

 

ไอ้เต้ยก็อีกคน ปกติตื่นเช้าซะที่ไหน

 

ผมเดินออกจากตัวบ้านไปยังสวนหลังบ้านก็ไม่เจอ จึงตัดสินใจเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า ผมชะงักนิด ๆ เพราะระหว่างทางเดินขึ้นบันได ผมเห็นโพสอิทติดไว้ข้างกำแพง ไม่ใช่แค่ใบเดียว แต่มีหลายใบ แปะไว้เป็นทางขึ้นไปด้านบน และข้าง ๆ โพสอิทแต่ละใบ ก็มีภาพถ่ายของผมติดไว้ ตั้งแต่เล็กจนโตเลย ผมยิ้ม

 

เป็นฝีมือแม่กับไอ้เต้ยแน่ ๆ 

 

แต่ลายมือน่ารัก ๆ แบบนี้ มันดูคุ้น ๆ แฮะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เพราะไอ้เต้ยไม่ได้ลายมือแบบนี้ แม่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขียนให้อ่านออกยังยากเลย

 

ผมเดินขึ้นบันไดทีละก้าวสลับกับหยุดอ่านสิ่งที่เขียนไว้ในโพสอิทและ มองภาพสุดขี้เหร่ที่แปะไว้เคียงกัน คนเลือกต้องจงใจเลือกแน่ ๆ และไอเดียนี้ต้องเป็นไอ้เต้ยชัวร์ ๆ ผมดูไปเรื่อย ๆ จนก้าวมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย ผมหยุดยืนอยู่กับที่ จ้องมองรอยยิ้มสดใสของตัวเอง ก่อนเลื่อนสายตาไปที่โพสอิทที่ติดไว้ข้างกัน

               ผมยิ้มทันที เมื่อเห็นข้อความจากลายมือที่แทบจะอ่านไม่ออกนั้น  

 

“แม่รักลูกจ้ะ”

ไก่เขี่ยเรียกทวดแบบนี้ ของแม่ชัวร์ ๆ

 

ผมยิ้ม ก้าวผ่านประตูเข้าไป

 

 

ปัง ๆ ๆ ๆ ๆ !!!

 

กระดาษสายรุ้งนับสิบ พุ่งออกมาจากกรวยกระดาษเล็ก ๆ ผมทำหน้าตื่น จ้องมองผู้คนมากมายที่อยู่ตรงหน้า

 

“สุขสันต์วันเกิดค่ะ พี่กาย!!

 

“สุขสันต์วันเกิดจ้ะ!!

 

“สุขสันต์วันเกิดนะ!!

 

และอีกหลากหลายเสียง แต่หูผมยังอื้ออยู่ครับ ตาผมอาจจะลายด้วยก็ได้ เพราะตอนนี้ผมเห็นผู้คนจากในสภามากันครบองค์ประชุมเลย ทั้งพี่เอก ที่ยืนกอดอกยิ้มหล่ออยู่ตรงนั้น พี่โอมกับพี่มอ พี่โอ๊คกับพี่ปิง พี่อ้อย พี่กิ๊ฟ พี่สาว พี่อิง แม้แต่พี่เป้ก็มาด้วย

 

ผมมองไอ้เต้ยที่ยืนอยู่ข้างกัน เห็นมันยิ้มรื่นในขณะที่พี่เป้ ทำหน้านิ่ง ๆ เท่านั้น

 

แล้วกูจะพามึงหนีมาทำไมเนี่ย

 

ข้าง ๆ พี่เอกเป็นสามทโมนที่ยืนยิ้มแป้น และใครอีกคนที่ผมคาดไม่ถึงว่าเขาจะมายืนอยู่ตรงนี้ด้วย  ผมวิ่งเข้าไปกอดทันที กับแม่ผมจะไม่อ้อนเท่าไหร่ แต่กับคนคนนี้ ไม่อ้อนไม่ได้ครับ เหอ ๆ

 

“จะกลับมาทำไมไม่บอกกันบ้าง”

ผมรีบท้วง พ่อยิ้มอบอุ่น

 

“ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ สุขสันต์วันเกิดนะ”

พ่อก้มหอมแก้มผมเบา ๆ ที แล้วยื่นของขวัญให้

 

“ขอบคุณครับ”

ผมรับมาถือไว้

                แม่เดินมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้าผม เหลือบตามองพ่อด้วยความไม่พอใจ ทำปากจิ๊จ๊ะใส่พ่อด้วย

 

“แม่ก็มีจ้ะ นี่”

แล้วแม่ก็ยื่นซองอะไรสักอย่างมาให้ ผมรับมาเปิดออกดูก็เห็นเป็นกรรมสิทธิ์ในบ้านและที่ดินผืนนี้

 

“ขอบคุณครับแม่”

ผมรีบผละจากอกพ่อไปสวมกอดแม่ทันที แม่เชิดหน้าใส่พ่อ

 

“ชิ ผมก็ยกบ้านที่กรุงเทพให้คุณกับลูกเหมือนกันแหละ”
 

แม่เบ้ปาก แม้มือจะลูบหัวผมด้วยความอ่อนโยนอยู่ก็ตาม

 

“อ่ะ นี่สำหรับมึง”

ไอ้เต้ยมันยื่นของขวัญมาให้ ผมขมวดคิ้วมอง

 

“ไหนว่ามึงจำไม่ได้”

 

“วันเกิดเพื่อนสนิททั้งที จำไม่ได้ก็ควายแล้ว”

 

ผมยิ้ม

 

สรุปมันทำเนียน

 

แล้วพวกพี่ ๆ ก็เดินมายื่นของขวัญให้ผมกันคนละกล่องสองกล่อง พี่กิ๊ฟให้กล่องใหญ่มากกกกกกกก คาดว่าน่าจะเป็นตุ๊กตา พอผมเปิดออก ก็ตามคาดครับ เป็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่เบ้อเริ่ม ตัวใหญ่กว่าผมอีก

 

“เอาไว้กอดแทนไอ้เอกมัน”  

พี่กิ๊ฟกระซิบบอก ผมยืนหน้าร้อน แต่ก็พยายามตีเนียนนิ่งไว้

 

พอพี่กิ๊ฟละออกไป สามทโมนก็พากันกระโจนใส่ผมทันที

 

“นี่ของขวัญจากพวกเรา”
 

กล่องเดียวครับ แต่ผมรู้ว่าพวกน้อง ๆ คงร่วมกันซื้อหรือทำให้ ผมรับมาถือไว้ น้องมันบอกให้เปิดทีหลัง ผมก็เก็บเอาไว้ก่อน

 

แล้วพี่เอกก็เดินมายื่นของขวัญให้ผมบ้าง เป็นกล่องเล็ก ๆ ครับ ผมรับมาถือไว้ แต่ยังไม่เปิดหรอก ของคนสำคัญ ต้องเก็บเอาไว้เปิดทีหลัง

 

ผมถามว่าทำไมถึงได้มาจัดงานกันตั้งแต่เช้า คำตอบก็คือ เพราะพวกพี่เขานั่งเครื่องมาถึงกันตั้งแต่เมื่อคืน (หลังจากผมหลับไปแล้ว) ขืนรอให้พ้นวันก็ไม่รู้ว่าจะไปแกร่วกันอยู่ที่ไหน

 

สรุป ผมต้องเป่าเทียนตอนเช้า 

 

ก็ได้ครับ ตอนไหนสำหรับผมก็คือวันเกิด เป็นวันที่แม่มอบชีวิตให้ผม ผมเดินเข้าไปหอมแก้มแม่ที แล้วก็กล่าวขอบคุณที่เลี้ยงผมมาจนโต

 

แม่ซึ้งหน้าแดงใหญ่ แต่โดนพ่อแซว แกเลยรีบกลับมาตีหน้าบึ้งเหมือนเดิม

 

 

แม่เสนอให้พวกเราไปเลี้ยงอาหารเด็กกำพร้าบนดอยครับ ไม่ไกลลิบเท่ากับที่เราไปสร้างโรงเรียน แต่ก็ไกลพอที่ความเจริญยังเข้าไม่ถึง

 

งานนี้พวกเราเลยลงขันกันเอง พ่อใจใหญ่สุด ให้มาเป็นหมื่นเลย แกบอกตอนแรกจะเก็บไว้ให้ผม แต่เปลี่ยนใจให้เด็กดอยแทน ผมงี้ซึ้งใจพ่อเลย แต่วันเกิดครับ ทำบุญได้รีบทำไปเถอะ ก่อนจะไม่มีโอกาสได้ทำ

 




 

พวกเราเหมารถตู้มากันเอง เอามาสองคัน เพราะคนเยอะกว่าเดิม แถมของยังเยอะอีกต่างหาก พวกทโมนตื่นเต้นกันใหญ่ คงเพราะไม่เคยออกนอกสถานที่แบบนี้ และผมเพิ่งรู้ฮะ ว่าพี่เอกมันทำทุกปี

 

โห หน้าไม่ให้ แต่ใจรักวุ้ย

              
เส้นทางกันดารสุด ๆ กว่าจะขึ้นมาถึง ไส้ผมแทบจะลงไปกองอยู่ที่พื้น พอรถจอดสนิท พี่มอที่นั่งอยู่ติดกับประตูก็เปิดประตูออก พออากาศภายนอกสัมผัสผิว ผมรีบห่อตัวเข้าหากันทันที

               เย็นครับ เย็นเจี๊ยบเลย

               ยังดีนะที่แม่เตือนเอาไว้ก่อน พวกเราเลยรอดกันด้วยเสื้อกันหนาวกันคนละตัวสองตัว ผมก้าวลงจากรถ กระชับเสื้อกันหนาวแน่นขึ้น ไม่คิดว่าบนดอยในฤดูนี้จะหนาวขนาดนี้ (แม่บอกว่าดอยนี้ มันโอบล้อมไปด้วยน้ำตกกับต้นไม้ใหญ่เยอะน่ะ เลยเย็นมากกว่าปกติ)
 
               พวกเรารีบช่วยกันขนข้าวของลงจากรถ ยกเอาไปวางไว้ยังจุดที่ทางโรงเรียนเตรียมเอาไว้ ผมก็ช่วยด้วยเหมือนกัน เมื่อกี้ยกลังขนมไปแล้ว เดินกลับมา กำลังจะก้มยกลังที่สองต่อ  

 

"กาย"

               ผมหันไปตามเสียงเรียก ยังไม่ทันได้รู้ว่าเป็นใคร ก็มีสิ่งหนึ่งวิ่งมาโป๊ะหน้า และก่อนที่มันจะร่วงลงพื้น ผมรีบคว้าเอาไว้ทันที

               เป็นเสื้อกันหนาวครับ

               ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสื้อตัวนั้น พี่มันเดินเข้ามาใกล้ แล้วก้มยกลังที่ผมกำลังจะยกเมื่อกี้ไปถือเอง ไม่พูดไม่จา เดินลิ่ว ๆ เอาลังไปวางไว้แล้วเดินกลับมาใหม่ ลากเอาลังขวดน้ำหวานเฮลซ์บลูบอยจากด้านในออกมา กำลังจะช้อนอุ้ม (มันหนักนะน่ะ)               

               "พี่ไม่ใส่เหรอ" ผมถาม

               พี่มันหันมามอง ไอ้เสื้อยืดสีเทาตัวนั้นมันจะเน้นกล้ามของพี่มันไปไหน

               "ร้อน ฝากไว้หน่อยละกัน จะใส่ก็ได้"
               พี่มันบอกแค่นั้น แล้วอุ้มลังน้ำหวานเดินจากไป 

              
ผมมองพี่มันงง ๆ

              
คนหรือหมีควายวะ คนอื่นเขาหนาวกันจะตาย มาบอกร้อนกัน

               ผมก้มมองเสื้อพี่มันอีกที

               ก็ดี กำลังหนาวเลย

              ผมรีบสวมเสื้อตัวนั้นทันที หันไปมองไอ้เต้ย มันมีสภาพไม่ต่างกับผมครับ ใส่เสื้อกันหนาวตัวใหญ่ ๆ เหมือนกัน และให้เดาคงเป็นของพี่เป้ เพราะรายนั้นก็เดินเท่ แบกของในสภาพเสื้อยืดตัวเดียวไม่ต่างกับพี่เอกเหมือนกัน

               สงสัยพวกผู้ชายตัวใหญ่ ๆ จะเป็นโรคขี้ร้อนกัน

               ผมละความสนใจจากพวกพี่มันหันมาช่วยกันยกข้าวของต่อ เราเน้นพวกข้าวสารอาหารแห้งกันเป็นหลักครับ อย่างพวกน้ำมัน น้ำปลา เกลือ พริกไทย น้ำตาล ของใช้เบสิกที่พวกเราหาซื้อกันได้ง่าย ๆ แต่สำหรับที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

 

ไอ้เต้ยช่วยพี่มันขนของอยู่ ในขณะที่สามทโมนช่วยพวกพี่ผู้หญิงหิ้วของเล็ก ๆ น้อย ๆ สักพักก็พากันวิ่งไปหาพี่เอก ผมเข้าไปช่วยพ่อแม่รื้อของ เตรียมแยกเพื่อแจกให้เด็ก ๆ

               สองคนเขาก็ช่วยกันไปกัดกันไป เพิ่มสีสันดีครับ ผมก็ทำ ๆ หยุด ๆ เพราะต้องเก็บภาพความประทับใจเอาไว้ ดีที่เอาขาตั้งกล้องมาด้วย ผมจะได้เข้าไปอยู่ในเฟรมได้ ผมไว้ใจขากล้องมากกว่ามือคนอื่นซะอีก

 

ยกเว้นพี่เอกน่ะนะ แต่ตอนนี้มีสามทโมนอยู่ ผมไม่กล้าให้พี่แกแตะครับ

 




 

ไม่นานทางโรงเรียนก็ต้อนพวกเด็ก ๆ มารวมกันไว้ยังจุดเดียว เยอะเหมือนกันครับ แต่แม่เตรียมของมาครบแน่นอน (วางแผนมาดีครับ แม่ผม) เด็ก ๆ เดินเรียงแถวกันเข้ามารับขนมจากมือพวกเรา พอดีวันนี้วันเสาร์ โรงเรียนปิด แต่แม่แจ้งเข้ามาก่อนหน้านี้แล้ว ว่าจะมีคณะของพวกเรามาแจกของ ชาวบ้านเขาเลยพากันมารอ พวกผมนี่เหมือนเป็นพระเจ้าของคนพวกนั้นเลย

 

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เอกถึงได้ชอบทำนัก

 

ตอนแรกผมก็ช่วยพ่อแม่อยู่หรอก แต่ไป ๆ มา ๆ สามสาวก็เข้ามาแทนที่ แล้วผมก็ถูกเตะให้มาอยู่กับพี่เอกแทน เรายืนแจกของด้วยกันสองคน (แยกกันครับ ผมกับพี่เอกแจกขนม พวกพี่ผู้หญิงแจกพวกสมุดดินสอ พี่โอ๊คกับพี่ปิงแจกหนังสืออ่านเล่น พี่มอกับพี่โอมแจกพวกข้าวสารอาหารแห้ง ส่วนพ่อกับแม่และสามทโมนแจกพวกเสื้อผ้าเครื่องนุ่มห่ม)

 

 

พอเราแจกของกันครบ ก็มีตัวแทนเด็ก ๆ ออกมาร้องเพลงกับเต้นให้พวกเราดู พวกที่เหลือก็นั่งกินขนมกันแก้มตุ่ย บ้างก็ช่วยกันร้องเพลงประกอบ น่ารักดี ผมก็ช่วยปรบมือด้วย ทั้งยิ้มทั้งหัวเราะมองน้อง ๆ ยกมือขึ้นหมุน ๆ แล้วโยกเอวซ้ายขวาในจังหวะไม่พร้อมเพรียงกัน อีกคนโยกซ้าย อีกคนโยกขวา น่ารักน่าเอ็นดูดี ครูหนุ่มดอยทำหน้าที่ให้จังหวะจากกลองกระติกน้ำพลาสติก ชาวบ้านบางคนก็คว้าหม้อไหกะละมังถังถาดมาช่วยกันเคาะให้จังหวะ ดูพื้น ๆ แต่มีเสน่ห์ดีครับ

                หลังจากการแสดงจบ พวกเราก็เริ่มเก็บข้าวของบางส่วนขึ้นรถ ผมกำลังเก็บขยะอยู่ สายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกลนัก เดาไม่ออกว่าเป็นเด็กผู้หญิงหรือผู้ชาย ตัวเล็ก ๆ หน้ามอม ๆ ผมสะกิดให้พี่เอกมอง พี่แกอมยิ้ม หันไปหยิบขนม สมุดหนังสือ ของใช้ของเล่นมาเซตใหญ่ แล้วเราสองคนก็พากันเดินเข้าไปหาเด็กน้อยคนนั้น 
 
 

ผมย่อตัวลงจนเสมอตัวเด็ก ในขณะที่พี่เอกก็ทำตามบ้าง เด็กน้อยทำท่าหวาดกลัว

              
“ไม่ต้องกลัวพวกพี่นะ”
              
ผมยิ้มอบอุ่น หันไปรับของจากมือพี่เอกมายื่น เด็กน้อยรีบรับไปหอบไว้กับอก วิ่งลิ่ว ๆ หนีไป ผมหันไปมองพี่เอก   

 

“พี่เอกทำเด็กกลัว”

 

“นายนั่นแหละ”  

พี่มันเถียง

 

ผมกำลังจะเถียงต่อ แต่ได้ยินเสียงคนโวยวายด้านหลัง ผมกับพี่เอกหันไปมอง ก็เห็นพี่โอมกับพี่มอ กำลังแย่งกันป้อสาวแม้ววัยละอ่อนคนหนึ่ง น่ารักใช้ได้เลยครับ มิน่าล่ะ พวกพี่มันถึงได้แย่งกันจีบ 

 

ผมอมยิ้ม ส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา ขนาดมาทำบุญทำทานกันนะเนี่ย

               ผมกับพี่เอกลุกเดินกลับเข้าไปในกลุ่ม พวกสามทโมนรีบลากพ่อกับแม่เดินเข้ามาหาทันที หนึ่งในสามทโมนยื่นกล้องมาให้ ผมรีบรับมาถือไว้ กลัวลูกชายพังครับ (เมื่อกี้ตอนเก็บของ ผมฝากกล้องไว้กับพ่อน่ะ ไหงมาอยู่กับพวกทโมนได้เนี่ย)

 

“เมื่อกี้คุณพ่อถ่ายภาพพี่เอกกับพี่กายด้วยนะ”

สาวน้อยคุยโวใหญ่

 

ไปเป็นพ่อลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ 

 

“เนอะคุณพ่อคุณแม่”  

เนียนครับเนียน

                แม่พยักหน้า ลูบหัวสามสาวด้วยความเอ็นดู

 

ผมเข้าใจเจตนาของน้อง ๆ ทันที เพราะดูจากระยะที่พ่อกับแม่ยืนอยู่คู่กันโดยไม่กัดกันแล้ว ถือว่าพัฒนาไปได้เยอะครับ สามทโมนหันมายักคิ้วให้ ผมอมยิ้ม ขยับริมฝีปากพูดคำว่า "ขอบคุณ" ให้เห็นกันแค่สี่คน  

 

พอบ่ายโมงกว่า ๆ พวกเราก็บอกลาเด็ก ๆ และชาวบ้านเพื่อเดินทางกลับ หลังจากนี้ พวกเราจะตรงไปวัดกันครับ ไปไหว้พระที่ดอยสุเทพกัน

 





              To Be Con...

              ไรเตอร์ตกรถ
จริง ๆ ตอนนี้น่าจะอยู่เชียงใหม่แล้ว ห่วงลงนิยายเลยพลาดรถเที่ยวสุดท้าย ดีว่าไม่ได้จองตั๋วไว้ก่อน Icon Onion Emotion

               จะว่าไปแล้ว ชื่อตอนแต่ละตอนนี่สมพงษ์กับชีวิตไรเตอร์ไปไหน ตั้งแต่ตอนระบม (รถล้ม ระบมจริงอะไรจริง) แทบจะทุกตอน ตอนนี้วันเกิด กับเที่ยวเชียงใหม่ เมื่อวานเพิ่งส่งเค้กวันเกิดให้น้อง วันนี้ไรเตอร์กำลังจะตีรถขึ้นเชียงใหม่ น้องกายกำลังจะไปดอยสุเทพ ไรเตอร์ก็ไป ฮ่าๆ น้องกายได้บ้านที่เชียงใหม่ ไรเตอร์ก็เพิ่งได้ 
              ชื่อตอนที่มีความสุขไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเจอชื่อตอน "จากรักเป็นชิงชัง" ขึ้นมา ไรเตอร์ชักเริ่มกลัว T^T
              
              ปล. ประทับใจตอนพี่เอกให้เสื้อน้องกาย อิอิ ไม่กล้าให้ตรง ๆ เนียนได้อีกพี่เรา กริ้ววว เขินแทน ยิ้มปากจะฉีกอยู่แว้ววว

             ปล. น้องกายมีความสุขกับแม่ แต่มีน้องในคลับคนหนึ่ง กำลังทะเลาะกับคุณแม่อยู่ พี่อยากมอบเพลงนี้ให้น้องนะ ^^
             พี่ไม่บอกว่าน้องเป็นใคร รู้แค่เราสองคนเนอะปลายเนอะ (ยิ้มใสซื่อ
)

สภาพน้องตอนนี้ "ทะเลาะกันอยู่"

ง้อยกแรก "ดีกันนะ"

ง้อยกสอง "ขอโทษ"

ง้อยกสาม ง้อกันต่อไป ฮ่า ๆ
มอบเป็นกำลังให้น้องนะ จะได้มีความสุขเหมือนกายกับแม่น่ะ ^^




              อธิบายเรื่อง NC 

นิยายเรื่องนี้จะถูกตัดฉาก "ติดเรท" ออกไป 2 แบบนะคะ
1. PG13  คือ ฉากติดเรททั่วไป อย่าง ฉากจูบ(แบบแลกลิ้น), ฉากแก้ผ้า, ฉากสัมผัสเนื้อตัวในเชิงวาบหวิว,
2. NC17 หรือ NC18+ คือ ฉากบรรยายความรักขั้นแอดว้านค่ะ ถึงเนื้อถึงตัว (สุขสม) เรียบร้อย

(ลบตามกฏของเด็กดีนะคะ)

คำอธิบายแบบละเอียด
(ใครขี้เกียจอ่าน ก็ข้าม ๆ ไปเตอะ มันยาว= =)

1. นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวอ่านสบาย ๆ + อิโรติกนะคะ (ไรเตอร์ชอบแต่งแนวนี้ เพราะมันหาอ่านยากมาก เลยแต่งไว้เองซะเลย = =)
2. นิยายเรื่องนี้ ลงมา 33 ตอนแล้ว มีเอ็นซีจริง ๆ แค่ 5 ตอน ที่เหลือไม่ใช่เอ็นซีนะคะ เป็นแค่ฉากติดเรท แต่ไรเตอร์ต้องตัดออก เพราะผิดกฏเด็กดี ที่มันดูเยอะ เพราะผ่านการเล่าจากคนสองคนมากกว่า ^^
3. เหตุที่น้องคีสถูกแบนฉากพวกนี้ (ทั้งที่นิยายบางเรื่องลงเยอะกว่านี้เยอะแต่กลับไม่โดนแบน) อันนี้คงเนื่องมาจาก นิยายเรามีคนเข้ามาอ่านเยอะ (ขอบคุณค่ะ) จนติดชาร์จอันดับหนึ่ง "ในหมวดนิยายอ่านสบาย ๆ คลายเครียด"
            พูดในแง่ดีคือ น้องคีสได้รับการยอมรับจากทุกคน แต่ในอีกแง่หนึ่ง น้องคีสจะถูกผู้คนภายนอกที่อ่านและไม่ได้อ่านนิยายวายเพ่งเล็ง โดยเฉพาะทางเวปมาสเตอร์ ยิ่งเด่นเขายิ่งต้องตรวจสอบเยอะเป็นพิเศษ เพราะท๊อปชาร์จก็เป็นหนึ่งในหน้าตาของเด็กดีเหมือนกัน

          แต่ก่อนไรเตอร์ไม่รู้ว่ามีคำว่า PG ด้วย เลยใส่แต่คำว่า NC ซึ่งอาจทำให้หลายคนเข้าใจผิดว่าทุกฉากที่ตัดไปไนั้น เป็น เอ็นซีหมดเลย(จริง ๆ ฉากแก้ผ้ากับจูบไม่ถือเป็นเอ็นซีนะคะ) ไรเตอร์เพิ่งศึกษาและเปลี่ยนคำว่า  NC เป็น PG แทน

                      
             
           
           และอีกอย่าง ที่ไรเตอร์ใส่ใจในรายละเอียดของเอ็นซีค่อนข้างเยอะ เพราะพูดกันตามจริงนะ จริง ๆ ฉากที่ถูกตัด บางตอนมันมีแค่แถวเดียว บางตอนก็แค่สองสามแถว แล้วรีดเดอร์คิดดูนะ ว่าถ้ารีดเดอร์อ่าน ๆ อยู่ กดไปอีกหน้า เจอแถวเดียว รีดเดอร์จะรู้สึกยังไง
          
            ไรเตอร์คือคนกลาง ไรเตอร์พยายามหาหนทางสำหรับผสานเนื้อหาสองเวปให้ไปด้วยกันได้ดี ซึ่งมันมีสองทางให้เลือก
             1. ลงแบบสั้น ๆ ด้วน ๆ นั่นแหละ ให้เสียอารมณ์กันไปว่า "อะไรฟระแค่แถวเดียวก็ต้องตัด" 
             2. เพิ่มรายละเอียดเข้าไปอีกนิด (ไม่ได้เยอะค่ะ เพื่อให้มันสอดคล้องกับเนื้อหาหลัก ซึ่งถ้าทุกคนอ่านแบบต่อเนื่องจะรู้ว่ามันได้เยอะเลย เพราะเวลาไรเตอร์รีไรท์ ไรเตอร์จะทำทั้งองค์รวม ไม่ใช่จดจ่ออยู่แค่ฉากเอ็นซีอย่างเดียว (ไรเตอร์ให้ความสำคัญกับทุกฉากเท่าเทียมกันเสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งแค่ฉากพระเอกกับนายเอกก้าวลงบันได ไรเตอร์จะใส่รายละเอียดว่าต้องมีอะไร ยังไง ใครมอง ใครไม่มอง เพราะเวลาไรเตอร์แต่งนิยาย ไรเตอร์แต่งเป็นภาพ ไม่ใช่แต่งเป็นเวิร์ด ^^)

            ถ้ารีดเดอร์มาเป็นไรเตอร์ มั่นใจว่ารีดเดอร์ต้อทำแบบเดียวกันแน่นอน
            เพื่ออะไร
            ก็เพื่อให้รีดเดอร์อ่านแล้วได้อรรถรสเพิ่มมากขึ้นทดแทนฉากที่ถูกตัดไป
 
            ถ้านิยายเราสามารถลงแบบรวดเดียวจบได้ ไรเตอร์จะไม่แก้ปัญหาด้วยวิธีนี้ แต่เพราะนิยายเราต้องตัดต่อซึ่งสิ่งที่สำคัญคือทางเชื่อมและสมดุลระหว่าง ห้องสองห้อง

            ทุกอย่างผ่านการคิดและตัดสินใจหลากหลายรอบ และไรเตอร์ก็พยายามเลือกหนทางที่ดีที่สุด ถ้าทำหนังสือขายอย่างเดียว ไม่ต้องมานั่งทำเรื่องแบบนี้เลย คงทำเสร็จไปนานแล้ว แต่ว่าไรเตอร์ทำเพื่อคนอ่านหลักซึ่งอ่านในเวปกันซะเยอะ(โดยเฉพาะเด็กดี ไรเตอร์รักเวปนี้มาก เพราะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตเด็ก ๆ เลย ^^)

           
มันไม่ง่ายเลยท่ามกลางข้อจำกัดหลายอย่าง แต่ไรเตอร์ก็พยายามทำให้ดีที่สุด
            คงเหมือนแขนที่ขาด ไรเตอร์พยายามหาแขนเทียมมาต่อให้ มันอาจใช้งานได้ แต่คงไม่ร้อยเปอร์เหมือนแขนจริง



           เพราะงั้นต้องทำการบ้านให้ดี ก่อนลงจะคิดอยู่เสมอว่าจะทำยังไง ให้อ่านกันในเวปได้อย่างสนุกสนาน(สุดๆ) และอ่านในหนังสือได้สนุก (ยิ่งขึ้นไปอีก) อยากให้ทุกคนอ่านง่าย ไม่ต้องยุ่งยาก ไม่สะดุดอารมณ์ และที่สำคัญ ต้องอ่านได้หลาย ๆ รอบ = =

            
            เรามาอาศัยอยู่บ้านเขา เราต้องทำตามกฏบ้านเขา ที่หลายคนขัดใจ เพราะมีฉากเอ็นซีเยอะ หรือเพราะต้องตัดไปตัดมา(จนเสียอารมณ์) อันนี้ต้องทำใจยอมรับข้อเสียนี้ไป เพราะเป็นกันแทบทุกคน (ไรเตอร์ก็เป็น ถึงชอบอ่านในไฟล์มากกว่า ถึงได้ใส่คำว่า -NC13+ เพื่อให้ทุกคนเปิดหน้าเวปนั้นรอกันไว้ก่อน จะได้ไม่เสียอารมณ์มาก

             เราหลีกเลี่ยงกันไม่ได้(เหมือนหนีรถติดในกรุงเทพไม่ได้นั่นแหละ) แต่แก้ให้มันเบาบางลงได้ ยุ่งยากหน่อย แต่ดีกว่าไม่ได้อ่านเนอะ ^^


            ปล. ตอนที่ไรเตอร์อ่านในไฟล์หลัก ไรเตอร์แทบหาไม่เจอว่ามีเอ็นซี พอมาลงในเด็กดีมันถูกตัดเยอะ เลยดูเหมือนมันเยอะ อันนี้ไรเตอร์พูดจริง ๆ ค่ะ (ช่วงแรก ๆ ที่ลง ไรเตอร์ถึงได้ตกใจว่า เฮ้ย นิยายเรามีเอ็นซีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมตอนอ่านในไฟล์หลัก ไม่เห็นเยอะ พอ ๆ กับที่เนื้อเรื่อง ถ้าอ่านในไฟล์หลัก (หรือหนังสือ) เนื้อหาจะวิ่งไปเร็วมาก แต่พอมาลงเวป มันดูช้า ๆ ยังไงพิกล T^T)
            ไม่เชื่อไปถามคนที่อ่านน้องซินในหนังสือกับในเวปดู ทุกคนจะไม่ค่อยรู้สึกว่ามีเอ็นซีเยอะ แต่ถ้าเข้าไปอ่านในเด็กดี โห ฉากตัดเยอะไหนไหน ประมาณนั้นแหละ ^^

            


             ส่วนเรื่องเนื้อหา หลายคนคงอ่านเจอนิยายที่พระเอกนายเอกรักเร็วเคลมเร็วกันมาเยอะ แต่เรื่องนี้ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปค่ะ ทุกอย่างมีเหตุและผลในตัวมันเอง นิสัยของพี่เอกและน้องกายเป็นนิสัยของคนจริง ๆ ที่เวลาคบกันมันต้องใช้เวลาและความแน่ใจ และอีกอย่าง หุหุ มันต้องมีเหตุผลว่าทำไมไม่บอกซ้ากกกกกที

             ส่วนเรื่องบอกรักไม่บอกรักหรือขอคบเนี่ย พูดกันตามตรง ในชีวิตจริง เวลาที่คนเราคบกันจริง ๆ ไม่ใช่ทุกคู่จะพูดจาขอคบกันอย่างเป็นทางการ หรือบอกรักกันอย่างเป็นทางการ (อันนั้นนิยายไป) ส่วนมากจะดู ๆ กันไป รู้ตัวอีกที ต่างคนต่างรู้ว่าเป็นของกันและกันแล้ว (อันนี้ชีวิตจริงค่ะ) ฮ่า ๆ

            ทุกคนจะได้เห็นพัฒนาการความรักระหว่างคนสองคนชนิดตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ใช่ว่ามาถึง พระเอกรักนายเอกแล้วเจออุปสรรคขวางกั้นจบ

            นิยายอิไรเตอร์มิวไม่ชอบมีตัวร้าย เพราะงั้นความอึดอัดที่เกิดขึ้น จะเกิดขึ้นจากตัวละครเองไม่ใช่จากบุคคลภายนอก ลองถามตัวเองดู ว่าตั้งแต่อ่านนิยายเรื่องนี้มา "ด่าพี่เอกไปแล้วกี่รอบ" (เหมือนที่ซีวอนในน้องซิน โดนด่ากระจุยมาแล้ว แต่รายนั้นโดนหนักกว่าพี่เอกเยอะ ในเรื่องนี้ พี่เอกยังใจดีกับกาย แต่เรื่องนั้น โหดร้ายไปไหน =*=)

            ตัวร้ายที่แท้จริงก็พระเอกตัวจริงนั่นแหละ ไม่มีใครเลวไปกว่าพระเอกของเราอีกแล้ว

            ถ้าทุกคนได้อ่านน้องซิน คงผ่านการเกากำแพงเพราะความอึดอัด(แต่สนุก)มาแล้ว เรื่องนี้ก็คงไม่ต่าง ทุกคนต้องทนอึดอัด อยากรู้อยากเห็น อยากให้เนื้อเรื่องดำเนินไปเร็ว ๆ (เป็นหนึ่งในฟังชั่นของหนังหรือนิยายทุกเรื่องค่ะ เพื่อทำให้คนอยากหรือติดตาม)

            อยากให้ทุกคนเปิดใจเรื่องฉากเอ็นซีสักนิดค่ะ อย่าเหมารวมว่าไรเตอร์จงใจสร้างนิยายเรื่องนี้เพราะเรท ไรเตอร์ตั้งใจจะแต่งนิยายแบบไม่มีเอ็นซีด้วยซ้ำ (ความหวังสูงสุดเลยนะ) แต่พอฟิวนิยายมา มันก็เวิ้นไปเรื่อย

             คนที่อ่านนิยายจากหนังสือจะเข้าใจสิ่งที่ไรเตอร์พูดดี ^^ส่องกันให้ชัด ๆ อีกทีว่าที่เห็น มันเอ็นซีจริง หรือแค่ฉากเสี่ยงเท่านั้น

             ไรเตอร์ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นนะคะ คงมีแอบนอยด์บ้าง (คนมันเซ้นสิโดนถีบ = =)
             การตำหนิเพื่อก่อมันก็ดี (แต่ตามหลักจิตวิทยาพัฒนาผู้คนแล้ว การชมเพื่อก่อจะดีกว่านะคะ พลังงานเยอะกว่ากันเยอะ ฮ่า ๆ)

             ขอบคุณที่อดทนอ่านกันมานะคะ ^^ เราไม่ใช่ญาติกัน แต่ไรเตอร์รักทุกคน และอยากให้ทุกคนอ่านกันด้วยความสนุก แม้จะมีอุปสรรคบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อ่าน ไรเตอร์พยายามทำนิยายให้ทุกคนอ่านกันง่าย ๆ ใส่ใจทุกรายละเอียด ให้อารมณ์ถูกสะดุดน้อยที่สุด ไรเตอร์แต่งนิยายเรื่องนี้เพราะนิยายแนวนี้หาอ่านยากมาก หลายคนก็อยากอ่านด้วย
             นิยายบางฉากบางตอนอาจมีไม่ถูกใจบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่องค์รวมถูกใจก็ถือว่าสอบผ่านค่ะ

             ช่วงนี้อาจลงนิยายช้านิด เพราะติดภารกิจหลายอย่าง และนิยายตอนหนึ่ง ๆ ไรเตอร์ใช้เวลาทำค่อนข้างนาน (อย่างต่ำ ๆ ก็วันหรือสองวัน บางตอนอาจเป็นอาทิตย์ ขึ้นอยู่กับอารมณ์และความยากง่าย) เพื่อให้มันออกมาดี ตรวจสอบแล้วตรวจสอบอีกก่อนลง เพื่อให้แน่ใจว่ามันออกมาดีแล้วจริง ๆ มันอาจไม่เต็มร้อยนะคะ เพราะข้อจำกัดหลายอย่าง แต่มันก็เต็มที่แล้ว สำหรับไรเตอร์โนเนมคนหนึ่ง
 
            รักคนอ่านทุกคนค่ะ ^^
            Memew

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket Add Fevorite

 

       

 



**เจอคำผิดสะกิดเบา ๆ**





                        

       




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 56 : Kiss Love 33 : วันเกิด..เที่ยวเชียงใหม่ [กาย...♥] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 51973 , โพส : 386 , Rating : 70% / 127 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
# 386 : ความคิดเห็นที่ 63546
อิ่มบุญเลยค่ะตอนนี้ อยากทำบุญบ้างจัง
Name : 奇跡 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 奇跡 [ IP : 182.232.27.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2562 / 19:15
# 385 : ความคิดเห็นที่ 63394
เมื่อไหร่จะบอกว่าชอบกันพี่เอก!!!!
PS.  
Name : Paengsp_Peraya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Paengsp_Peraya [ IP : 49.229.94.189 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:00
# 384 : ความคิดเห็นที่ 63083
อิจฉากาย มาเชียงใหม่ก็โดนเซอร์ไพรส์ คนรอบตัวงี้ก็ดีไปหมด
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.4.129.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2560 / 11:06
# 383 : ความคิดเห็นที่ 62755
ดีจังทำบุญกับผู้ขาดแคลนได้บุญเยอะดี
Name : tanthai1975 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tanthai1975 [ IP : 223.206.234.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2559 / 16:47
# 382 : ความคิดเห็นที่ 62587
ชอบเรื่องนี้ตรงมีหลายมุมมองหลายสถานที่นี่แหละค่ะ เพลินดี^^
Name : 鳥♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 鳥♡ [ IP : 58.8.169.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2559 / 19:33
# 381 : ความคิดเห็นที่ 62483
อยากมีโอกาสได้ทำอะไรแบบนี้บ้างจัง
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.14.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2559 / 13:33
# 380 : ความคิดเห็นที่ 62376
แอบอิจฉากาย มีแต่คนเซอร์ไพรส์วันเกิด ชีวิตคือดีมาก
Name : 25_stm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 25_stm [ IP : 182.232.42.235 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2559 / 23:35
# 379 : ความคิดเห็นที่ 62264
กายชีวิตดีอ่ะ โอ๊ยยยย ชอบ มีคนมาเซอร์ไพรส์วันเกิดเยอะโลย น่าย้ากก
Name : อาแนของแบคฮยอน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาแนของแบคฮยอน [ IP : 27.55.201.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2559 / 01:45
# 378 : ความคิดเห็นที่ 62161
ชอบจังงงงงงงง
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 171.5.246.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 22:47
# 377 : ความคิดเห็นที่ 61904
ยกโขยงกันไปเชียงใหม่ทั้งแก๊งเลย เซอร์ไพรส์วันเกิดน้องกาย แม้แต่สามทโมนก็มากับเขาด้วย คนยิ่งเยอะยิ่งสนุกเนอะ
PS.  다시 돌아와 언제나 기다릴게 ♡
Name : Bennie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bennie_ [ IP : 115.87.132.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 21:10
# 376 : ความคิดเห็นที่ 61283
เซอร์ไพรซ์ลงทุนกันสุดๆ
สามสาวน้อยนี่ฝีมือดีกันจริงๆ สนใจรับจ้างเป็นแม่สื่อมั้ยคะ 55
Name : fe&font < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fe&font [ IP : 202.29.6.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2558 / 12:53
# 375 : ความคิดเห็นที่ 61096
กายย ไม่รูหรอว่าพี่โอ๊คชอบใครรร ทีมโอ๊คครัชตอนนี้
Name : เขมจิรา ตั้งจิตมั่นสกุล < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เขมจิรา ตั้งจิตมั่นสกุล [ IP : 103.7.17.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2558 / 13:15
# 374 : ความคิดเห็นที่ 60299
อยากมีวันเกิดแบบนี้บ้าง ._. อิจฉากายอ่า
อยากมีคนมาเซอร์ไพร์บ้าง งืมม.มม งานนี้ได้ทั้งบุญและความสุขเลยนะเนี่ย ^^
PS.  ผมไม่ได้ดีอะไร...แต่สิ่งที่ผมมีคือสิ่งที่คุณต้องการ ;)
Name : `zasayden . < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `zasayden . [ IP : 1.47.10.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2557 / 16:24
# 373 : ความคิดเห็นที่ 59536
วันเกิดได้บ้านได้บุญ โชคดีจริงวุ้ยกาย
Name : blacksaya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blacksaya [ IP : 14.207.243.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2557 / 08:23
# 372 : ความคิดเห็นที่ 59363
เปนงานวันเกิดที่น่ารักจังเลย><
PS.  หวัดดีค่ะทุกคน ยินดีที่ได้รุจักนะคะ
Name : aNa_AoNg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aNa_AoNg [ IP : 1.10.213.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 21:58
# 371 : ความคิดเห็นที่ 59316
สามทโมนนี่มือมหศจรรย์จริงๆ ^^
เมื่อไหร่พี่เป้กับเต้ยจะเข้าใจกันน้อออ
พี่เอกมาที่นี่ไม่มี กขค. สบายใจเลยล่ะสิ
PS.  ข้าเชื่อในความฝัน...ที่ไม่มีวันเป็นจริง
Name : Lucia Eve < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucia Eve [ IP : 171.100.195.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2557 / 20:13
# 370 : ความคิดเห็นที่ 59128
น่ารักจังเลย ไปเลี้ยงอาหารเด็กด้วยกันทั้งหมดเลย ^^ อบอุ่นจัง
PS.  Love KrisLay All EXO
Name : may0234 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ may0234 [ IP : 171.101.120.252 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2557 / 21:39
# 369 : ความคิดเห็นที่ 58920
ไรเตอร์เก่งมากเลยอ่า พยายามสุดๆ # HBD นะน้องกายย >< 555 พี่เอกกับน้องกายน่ารักขึ้นเรื่อยๆ พ่อแม่น้องกายก็ดีขึ้นเพราะสามทโมนใช่ไหม #เรียกตามพี่เอกละ 555 
PS.  รักและเชื่อใจ only 13 + 2 = ELF รอมาตลอด..ว่าเมื่อไหร่คุณจะสนใจ ครอบครัว SJ คือชีวิต!
Name : Mu Thai-Elf < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mu Thai-Elf [ IP : 101.108.140.196 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:00
# 368 : ความคิดเห็นที่ 58669
ถ้ากับเมีย ผมยอม >//////////< กรี๊ด ประโยคนี้ฟินยันชาติหน้าเลย ยิ้มจนหน้าบานละ
Name : skyk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ skyk [ IP : 27.55.136.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2557 / 22:00
# 367 : ความคิดเห็นที่ 58666
>//////////<
Name : skyk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ skyk [ IP : 27.55.204.59 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2557 / 20:43
# 366 : ความคิดเห็นที่ 58615
อิ่มบุญเลย
Name : onniecool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ onniecool [ IP : 182.52.140.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2557 / 12:49
# 365 : ความคิดเห็นที่ 58409
สุขล้นมากจริงๆ วันเกิดน้องกายเนี่ย
PS.  .. โน่ริท x คริสเทา .. @ninggdestiny
Name : ninggdestiny < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ninggdestiny [ IP : 182.53.112.145 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ธันวาคม 2556 / 15:02
# 364 : ความคิดเห็นที่ 58310
ทามไมคุณพี่เอกไม่สู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวล่ะคร้าาาาา=_=พ่อกับแม่ก็อยู่กันพร้อมแล้วเนี่ยที่เชียงใหม่วิวสวยๆเยอะไปบอกรักกันบนดอยหรือริมภาบนดอยก็ได้น้าาาาให้น้องเต้ยถ่ายภาพให้ก้อได้น้าาาคุณพี่^^
Name : มดน้อย [ IP : 27.55.172.53 ]

วันที่: 28 ตุลาคม 2556 / 23:29
# 363 : ความคิดเห็นที่ 58020
ทุกคนน่ารักมาเลยอ่ะ รักกันจริงๆ นะเนี่ย ตามมาเบิร์ดเดย์ถึงเชียงใหม่ แสดงว่าน้องกายเป็นคนสำคัญจริงๆ >///<
แหม่ พี่มัน ไหนๆ พ่อแม่น้องก็อยู่กันครบองค์ประชุมแล้ว สู่ขอให้เป็นเรื่องเป็นราวซะเลยซิ
PS.  We're just ordinary people ^-^
Name : ToNAoRLoYLoM < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ToNAoRLoYLoM [ IP : 111.84.179.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2556 / 00:27
# 362 : ความคิดเห็นที่ 57695
สามแสบบบ

เก่งมากกกกกกกกก
Name : LooknamTK < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LooknamTK [ IP : 27.145.52.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2556 / 13:35
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android