คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ

ตอนที่ 57 : Kiss Love 34 : ดอยสุเทพ...ความสุขเพียงเล็ก [เอก...☼]


     อัพเดท 19 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: Yaoi, Boy's Love, Y, Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Memew, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Drama, Erotic, X, Sexy, น่ารัก, สดใส, ขี้หึง, โหด, หื่น, รักต้องห้าม
ผู้แต่ง : ♥Memew ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Memew
My.iD: https://my.dek-d.com/m-e-mew
< Review/Vote > Rating : 97% [ 546 mem(s) ]
This month views : 12,388 Overall : 2,873,389
63,610 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 31877 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 57 : Kiss Love 34 : ดอยสุเทพ...ความสุขเพียงเล็ก [เอก...☼] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 48569 , โพส : 415 , Rating : 71% / 150 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


วัดพระธาตุดอยสุเทพ



34
ดอยสุเทพ...ความสุขเพียงเล็ก
[เอก...]





 

รถของพวกเรากำลังเชิดหัวขึ้นสู่ดอยสุเทพ เราเหมารถตู้กันมา บอกตามตรงว่าผมไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของไอ้ตัวเล็กมัน

 

จะว่าผมเป็นคนไม่ใส่ใจก็ได้ หรือยังไม่ได้หาข้อมูลของมันเก็บไว้ก็ถูก ผมรู้ตอนไอ้เป้มันโทรมาบอกว่าแม่ชวนมางานเลี้ยงวันเกิดไอ้ตัวเล็ก แล้วให้ชวนเพื่อนที่เคยไปบ้านกายครั้งที่แล้วมาด้วย ตอนแรกแม่จะออกค่ารถให้ (เหมารถตู้มากัน) แต่พวกผมขอมาเครื่องกันดีกว่า (แต่ละคนมีเงินจ่ายครับ รวย ๆ กันทั้งนั้น เรื่องแค่นี้ขี้ปะติ๋ว)

 

พอไอ้สามป่วนมันได้ข่าว ก็รีบออดอ้อนขอตามมาด้วยให้ได้ สุดท้ายก็อย่างที่เห็น

             ผมมีเวลาแค่วันกว่า ๆ ในการหาของขวัญให้มัน เดินหาอยู่นานครับ แต่ไม่เจอ สุดท้ายเลยสั่งทำบางอย่างให้มันแทน

 

และตอนนี้ ผมกำลังมองคนที่เดินหอบแฮก เหงื่อโทรมกายอยู่ข้าง ๆ เพราะยังไม่ทันถึงดอยดี ไอ้โอมมันดันเสนอไอเดียให้พวกเราเดินขึ้นดอยกัน ไม่ไกลครับ แค่สามกิโลจากจุดที่รถจอด (มันให้รถขับขึ้นไปรอด้านบนก่อน)

            แต่ขอบอก ทางขึ้นเขา
ไม่ไกลก็เหมือนไกล

 

ไอ้คนออกความเห็นมันก็เดินหอบแฮกเหมือนกัน แต่ก็ยังกลั้นใจพาขาอันอ่อนล้าเดินขึ้นเขาต้อย ๆ

 

“ไหวไหม”

ผมถามไอ้ตัวเล็ก หยิบผ้าเช็ดหน้ามายื่นให้ มันรับไปซับแล้วยิ้มกลับ

 

“ขอบคุณฮะ”

 

 

“โอ๊ย พี่เป้ ไม่ไหวแล้ว แบกผมที”

ไอ้เต้ยมันขาล้าแล้วครับ คนแรงน้อยแบบมันเดินมาถึงนี่ได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว

 

“มาเองก็เดินเอง”

ไอ้เป้มันตอบกลับเรียบ ๆ สงสัยไอ้เต้ยจะหมั่นไส้เลยกระโดดขี่หลังพี่มันแทน

 

“นี่!! เดินเองสิ”

ไอ้เป้มันพยายามแกะมือน้องมันออก

 

“ไม่เอา พี่เป้แบก”

 

“หนัก!!

ไอ้เป้บ่น ไอ้เต้ยกระชับมือที่คอพี่มันแน่น แนบหน้าไว้กับลำคอพี่มัน

 

“นะ แบกผมหน่อย”

มันบอกเสียงเบาคล้ายคนกำลังจะจากลาไกล ผมฟังยังรู้สึกวูบโหวง แล้วไอ้เป้ล่ะ มันจะรู้สึกขนาดไหน สุดท้าย มันก็ยอมให้น้องมันขี่คอดี ๆ

 

“หนัก”

มันบ่น

  

“ผมน้ำหนักลดไปตั้งห้ากิโลเชียวนะ น่าจะเบากว่าแต่ก่อนอีก”

ผมสังเกตเห็นเหมือนกัน ว่าไอ้เต้ยดูซูบ ๆ ไป

 

“ทำไม”

ไอ้เป้มันถามเสียงเครียด

 

“เหงา กินอะไรไม่ค่อยลง”

มันบอกเสียงอ่อน กอดคอพี่มันแน่นขึ้น ไอ้เป้นิ่งเงียบไป แต่ผมว่า ใจมันกำลังร้องไห้อยู่แน่ ๆ

 

“ผมรักพี่นะ”

ไอ้เต้ยบอกพี่มันเสียงเบา แต่ไร้เสียงตอบรับใด ๆ กลับมา

 

ผมกับกายเป็นคู่สุดท้ายที่เดินตามหลัง โดยมีไอ้เต้ยกับไอ้เป้เดินนำหน้าเราไปเรื่อย ๆ ผมมองพวกมันด้วยแววตาเห็นใจ ก่อนหันมามองคนข้างตัวบ้าง มันแทบจะเดินลิ้นห้อยแล้ว

 

“อ่อน”

ผมว่าใส่

 

มันเชิดหน้าทำท่าฮึดฮัด

 

“ผมไม่ได้แรงควายอย่างพี่นี่”

 

ผมอมยิ้มไปกับคำต่อว่ามัน

 

 

“เร็ว ๆ หน่อยซิคะ!! พวกพี่ ๆ เต่ากันจริงเชียว”

พวกไอ้อ้อนเอามือป้องปากโบกมือไหว ๆ นำหน้าอยู่บนเนินทางโค้งนู้นครับ พ่อกับแม่ที่น่าจะแรงน้อยกว่าพวกเรา กลับเดินลิ่วนำโด่งไปก่อนเพื่อน สองคนนี้เขาแข่งกันเดินเร็วครับ ส่วนพวกน้อง ๆ มันก็วิ่งเล่นกันไป แวะดูต้นไม้ดอกไม้ข้างทางกันไป

 

หันกลับมามองคนลิ้นห้อยอีกที ผมผ่อนจังหวะฝีเท้าให้ช้าลง คว้ามือมันมาจับ แล้วเดินเคียงไปกับมัน

 

“เอ้า ซ้าย ขวา ซ้ายซ้าย ขวา ซ้าย”

ผมก้าวขาเป็นจังหวะ มันขำใหญ่

 

“พลทหารกาย ขืนชักช้า เดี๋ยวก็ถูกทำโทษหรอก”

 

มันส่งค้อนให้ผมที เร่งความเร็วตามจังหวะที่ผมนำ

 

พ่อแม่และพวกทโมนเดินนำหน้า ช่วงกลาง ๆ เป็นเพื่อน ๆ ผม ตามด้วยไอ้เป้กับน้องมัน และมีผมกับกายรั้งท้าย ไอ้เป้จงใจเดินช้า ๆ คงไม่อยากให้มันและน้องมันเป็นที่สนใจของคนอื่นเท่าไหร่ ยกเว้นผมกับกายที่รู้เรื่องกันดีอยู่แล้ว 

 

มันก้าวเท้าเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนอยากจะรักษาช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุด มันคล้องแขนมาด้านหลัง รัดน้องมันไว้ ไม่ต่างกับไอ้เต้ยที่กอดคอพี่มันไว้ ซบหน้าข้างลำคอพี่มัน

 

ผมมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาหมองเศร้าคละเคล้าความสุขเพียงเล็กน้อย

 

มันมีความสุขกับช่วงเวลาอันน้อยนิด แต่ก็เศร้า

 

เพราะอีกไม่นาน ช่วงเวลาเหล่านี้ก็จะหมดไป

 

ผมกระชับมือขาวที่จับอยู่แน่น จับมันไว้ แล้วก้าวเดินไปพร้อมกัน อยากเอามันขี่หลังเหมือนกันครับ แต่มันคงไม่ยอม  

 

 

 

“เอ้ย!! ไอ้สองคู่นั้นน่ะ รีบ ๆ เดินเด๊ะ เดี๋ยวดอยสุเทพก็หายไปหรอก”

 

ดอยสุเทพบ้านแป๊ะมึงอะดิ จะหายไป

 

ผมกระชับมือไอ้ตัวเล็กให้เดินเร็วขึ้น สักพักพวกเราก็มายืนหอบแฮก หาน้ำหาท่ากินกันตรงทางขึ้นวัด ข้างทางมีร้านขายของที่ระลึกหลายร้าน มีรถขายผลไม้ และน้ำดื่มต่าง ๆ ผมซื้อน้ำตะไคร้ดื่ม ส่วนไอ้ตัวเล็กมันเอาน้ำมะพร้าว

 

มีแม่ค้าเดินเข้ามาขายพวงมาลัยให้เรา พวงละยี่สิบบาท แต่แม่บอกให้ไปซื้อข้างบนดีกว่า สิบบาทเอง พวกเราเลยขนย้ายตัวเองขึ้นไปยืนอยู่บนตีนบันไดทางขึ้นวัด (ขนาบสองข้างทางด้วยพญานาคตัวยาวเฟื้อย)

 

พวกไอ้อ้อยทำหน้าเมื่อยทันทีที่เห็น

 

พวกมันค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดกันสองสามก้าว แล้วก็พัก แล้วก็ก้าวกันต่อ ผมกับไอ้ตัวเล็กเดินคู่กันไปเงียบ ๆ พ่อกับแม่เดินลิ่ว ๆ นำไปนู่นแล้ว ตามติดด้วยสามสาวที่เริ่มหมดแรงอ้อนพ่ออ้อนแม่กันยกใหญ่

 

“เหนื่อยฉิบ ไม่น่าบ้าจี้ตามไอ้โอมมันเลย”

อิงเริ่มบ่น

 

“กูก็ลืมไปว่าต้องมีเดินขึ้นบันไดด้วย”
 

ไอ้โอมหันมายิ้มเหนื่อย ๆ ให้

 

“พวกมึงรู้รึเปล่า ว่าพวกมึงอ่ะ ได้บุญเยอะกว่าคนอื่น ๆ ยิ่งลำบาก บุญยิ่งเยอะนะโว้ย”

มันหันหัวเรือกลับมาช่วยพวกสาว ๆ ก้าวขึ้นบันไดไปด้วยกัน ผู้ชายคนอื่น ๆ ก็ลงมาช่วยด้วยเหมือนกัน เว้นแต่ผมกับไอ้เป้ เพราะไอ้เป้ลากน้องมันอยู่ ส่วนผมอยากเดินคู่ไปกับไอ้ตัวเล็กมันมากกว่า

 

ผมมองไปยังปลายทาง

 

กว่าจะถึง สงสัยหอบแดกกว่าเดิมแน่ ๆ





            

            




 

ถึงจะช้าไปบ้าง แต่ในที่สุด พวกเราก็มาถึง

 

ผมหยุดฝ่าเท้าตรงบันไดขั้นสุดท้าย เพราะไอ้ตัวเล็กมันหยุดถ่ายภาพ มันยืนเล็งกล้องนิ่ง ๆ อยู่นานจนพ่อกับแม่และน้อง ๆ พากันหอบดอกไม้ธูปเทียนมายื่นให้ ผมรับมาถือไว้ แล้วบอกให้พวกเขาขึ้นไปกันก่อน ส่วนผมก็ยืนรอไอ้ตัวเล็กมัน

 

ผมมองไปรอบ ๆ คนเยอะน่าดู วันนี้วันเสาร์ด้วย หันมามองไอ้ตัวเล็ก มันยังยืนเล็งกล้องอยู่ ผมเขยิบหลบไปยืนอยู่ข้าง ๆ จะได้ไม่ขวางทางคนอื่น

 

ไอ้ตัวเล็กมันยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ขยับมือเพียงนิดเพื่อหามุม และขยับนิ้ว เพื่อลั่นชัตเตอร์

 

ผมว่ามันไม่อึดเรื่องการเคลื่อนไหว แต่ถ้าเรื่องให้นิ่งมันทำได้ดีนะ

 

สักพักมันก็ลดกล้องลง หันมามอง

 

“อ้าว แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ”

 

“ไปกันหมดแล้ว”

 

มันยิ้มแฮะ ๆ รับดอกไม้ธูปเทียนจากมือผมไป

 

“ไม่ต้องรอผมก็ได้ กว่าจะถ่ายได้ บางทีมันใช้เวลานาน”

 

อันนั้นกูรู้อยู่แล้ว

 

ผมไม่ได้ตอบ เดินเคียงมันขึ้นไปด้านบน พวกเพื่อน ๆ คงไหว้พระกันเสร็จแล้ว เพราะเห็นพวกมันกำลังสนุกสนานกับการหามุมถ่ายรูปกันอยู่ ในขณะที่พ่อกับแม่ถูกพวกทโมนลากให้ไปเติมน้ำมันตะเกียงอีกด้าน
 

เราเดินไปจุดธูปเทียนกันด้านซ้าย ที่นี่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ พวกไกด์ก็แนะนำนักท่องเที่ยวกันด้วยภาษานั้น ๆ ที่ได้ยินบ่อยก็ ญี่ปุ่น อังกฤษกับจีน

 

เราจุดธูปและเทียนพร้อมกัน เดินเอาเทียนไปปักไว้ที่ฐาน แล้วเดินถือธูปไปนั่งคุกเข่าบนพรมแดง

 

ผมแหงนหน้าขึ้นมององค์พระ แล้วตั้งจิตอธิษฐาน 

 

ขอให้ผมและคนที่ผมรักทุกคน มีความสุขและสุขภาพแข็งแรง

 

พอผมขอพรเสร็จก็นั่งคอยไอ้ตัวเล็กที่ยังคงหลับตาตั้งจิตขอพรอยู่ พอมันเสร็จ ผมถึงได้ลุกพามันเดินไปปักธูปลงกระถางเดียวกันและจุดเดียวกันกับมัน แล้วพวกเราก็กลับมากราบพระอีกสามครั้ง เป็นอันจบกระบวนการ

 

พวกเราเดินหยอดตู้ทำบุญกันอีกนิดหน่อย พวกสาว ๆ ชอบเสี่ยงเซียมซีกัน แต่ของผมไม่ เพราะผมถือคติ สิ่งที่เชื่อได้มากที่สุด คือจิตใจและการกระทำของตัวเองนี่แหละ

 

“ไปถวายสังฆทานกัน”

มันชวน

 

ผมพยักหน้าเดินไปซื้อเครื่องสังฆทานที่เขาเตรียมไว้ให้ แล้วเราก็พากันเดินไปถวายสังฆทาน พระที่นี่ดูใจดีและอบอุ่นครับ สวดด้วยภาษาเหนือ แถมยังให้พรซะยาวยืด ผมก้มหน้าต่ำตอนพระท่านรดน้ำมนต์แล้วเคาะกระบาลมาสามที

 

“ขอให้มีแต่ความสุขและความเจริญนะโยม”

ผมน้อมรับลงกระหม่อมพอ ๆ กับคนข้างตัว

 

แล้วเราก็พากันเดินไปเติมน้ำมันตะเกียง พอจบกระบวนการไหว้พระ เราถึงได้พากันเดินลงมาที่โซนด้านล่าง

 

“ถ้าอยากให้ชีวิตประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียง ก็ต้องตีระฆังให้ดัง ๆ”

ไอ้ตัวเล็กมันบอก

 

“แล้วตีแบบไหนถึงจะดัง”

 

“ก็ตีดัง ๆ”

 

“ยังไง”

ผมถามมันกวน ๆ มันเลยไปหยิบไม้มาอันหนึ่ง แล้วตีให้ดู ผมยิ้มเย็น ดึงไม้จากมือมันมาถือ

 

“พี่มีเทคนิค ตีให้ดังโดยไม่ต้องออกแรงเยอะ”

แล้วผมก็ทำให้ดู ไอ้ตัวเล็กอ้าปากค้าง ทึ่งไปกับเสียงกังวานใสแต่ดังสะท้านไปทั่วจนผู้คนหันมามอง

 

ผมหัวเราะหึ ๆ ในใจ

 

“ทำยังไงอ่ะ!

มันรีบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมเลยสอนเทคนิคไป มันลองทำดู แต่เสียงก็ยังดังเท่าเดิม ผมเลยเดินไปยืนขนาบอยู่ด้านหลัง จับหลังมือมันไว้ ผมสอนให้มันวางมือให้นิ่งที่สุด ขยับมือให้น้อยที่สุด แต่ปล่อยพลังของร่างกายทั้งหมดไปที่ปลายไม้ แล้วผมก็จับมือมันลงระฆังด้วยจังหวะเพราะพริ้ง

 

เสียงมันก้องกังวานเป็นสองจังหวะ อาจจะเพราะมีสองแรงมือ มันยิ้มที่ระฆังที่มันทำเสียงดังขึ้นกว่าเดิมโดยไม่ต้องตีแรงจนเจ็บมือ

 

“เก่งจัง ขนาดตีระฆังก็ยังเก่ง”

มันชม ผมอมยิ้ม แล้วปล่อยให้มันเป็นอิสระ

 

“เรื่องบางเรื่อง ถ้าเราจับให้ถูกจุด ก็ไม่จำเป็นต้องออกแรงอะไรมากก็ทำสำเร็จแล้ว”

 

มันมองผมด้วยสายตาชื่นชม คล้าย ๆ กับสายตาที่มันมองไอ้คุณชรินทร์นั่นแหละ

 

ผมงี้เขินเลย

 

 

“เอ้ย!! ไอ้พวกนั้นน่ะ มาถ่ายรูปกัน”

ไอ้อ้อยมันตะโกนเรียก ผมกับไอ้ตัวเล็กหันไปมอง พวกนั้นกำลังสนุกกับการถ่ายรูปกันใหญ่ เห็นสี่สาวกำลังกระโดดสูงกลางอากาศ โดยมีไอ้ปิงเป็นมือถ่าย

 

ผมกับกายรีบเดินไปสมทบทันที

 

ดีไอ้ตัวเล็กมันพกขาตั้งกล้องมาด้วย พอมันจัดมุมเสร็จ พวกเราก็รีบมุดเข้าเลนส์กล้องแล้วจัดการโพสท่าตามใจข้าทันที

 

พ่อกับแม่หันไปชนกันนิดหน่อย แล้วต่างคนก็ต่างดีดตัวออกห่างจากกัน

 

เอ่อเนอะคนเรา

 

 

 

 

พอถ่ายรูปกันจนหนำใจ พวกเราก็พากันยกโขยงลงบันไดพญานาค ขาลงง่ายครับ พวกสาว ๆ พากันวิ่งลิ่ว ๆ ส่วนพวกหนุ่ม ๆ เดินเหล่สาวกันไป

 

ไอ้พวกนี้ในวัดในวาก็ไม่ว่างเว้น (ได้ข่าวว่ามึงก็เป็น)

 

พวกเราเดินไปยังโซนขายของชำร่วยตรงตีนบันไดด้านขวามือ แอมเกาะแขนคุณแม่ ส่วนไอเกาะแขนคุณพ่อ แล้วก็มีไอ้อ้อนเกาะแขนคนทั้งคู่อยู่ตรงกลาง สามสาวพากันออดอ้อนราวกับเป็นพ่อแม่ของตัวเองจริง ๆ ส่วนไอ้ตัวเล็กก็เดินไปหยุดถ่ายภาพไป โดยมีผมเดิน ๆ หยุด ๆ อยู่เป็นเพื่อน

 

มันหยุดขาไว้ เล็งกล้องไปยังพ่อกับแม่และสามทโมนที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ดูพวงกุญแจทำมือของแม้วสูงวัย 

 

“พ่อกับแม่อยากได้ลูกสาวมานาน สมใจพวกเขาล่ะ”

ผมหันไปมอง

 

“เอาเลยพี่ยกให้”

 

“ผมเอาจริง ๆ นะ แล้วพี่จะเสียใจ”

 

“เอาไปเลย แถมข้าวสารอีกสิบกระสอบ”

ลดแลกแจกแถมครับรุ่นนี้ ไม่รับคืนสินค้าด้วย

             มันหัวเราะใหญ่

 

ผมหันไปมองไอ้เป้กับไอ้เต้ย เห็นไอ้เต้ยมันลากแขนพี่มันไปที่ร้านขายของที่ระลึก คว้าหยิบหมวกแม้วมาใส่ให้พี่มัน ไอ้เป้มันส่ายหน้า เพราะดูแล้วคงไม่หล่อ

 

เอาน่าเป้ ปล่อยวางสักวัน

 

พวกเราเดินดูของกันด้านบนเสร็จก็ไปต่อกันที่ด้านล่าง ได้ของไปฝากคนกรุงเทพเพียบ

 

หิวครับ ตอนนี้หิวมาก กว่าจะเดินดูของกันหมด ก็เกือบห้าโมงกว่า เสียพลังงานไปเยอะ แม่เลยชวนพวกเราไปกินหมูกระทะกันย่านนิมมานเหมินทร์กัน

 

 

 

 

 

พวกเรามากันเยอะ ร้านเขาแทบพัง อาหารเป็นแบบบุฟเฟ่ คิดเป็นรายหัว หัวละ 119 บาท คุ้มสุด ๆ เพราะของกินเพียบ เราได้โต๊ะยาวเป็นวาเหมาทั้งแถบ น้อง ๆ ผมมันวิ่งไปหยิบขนมมากินกันก่อน เป็นนิสัยไปแล้วครับ ชอบกินของหวานก่อนของคาว

 

ไอ้เต้ยมันเดินไปหยิบตะกร้าใส่ของมาสองใบ แล้วยื่นให้พี่มันถือ ส่วนตัวมันก็เดินหยิบนู่นหยิบนี่ใส่ตะกร้า แต่ของส่วนมากก็เป็นของโปรดของไอ้เป้มันนั่นแหละ ไอ้เป้มันมองน้องมันด้วยสายตาอ่านไม่ออก

 

มันคงจะรู้สึกผิดที่ทำกับน้องมันแบบนั้นเหมือนกัน

 

“เลือกของที่นายชอบบ้างสิ”

 

ไอ้เต้ยหันมามองด้วยรอยยิ้ม

 

“อะไรที่พี่ชอบ เต้ยก็กินได้หมดแหละ”

มันพูดเอาใจพี่มัน หันไปคีบอาหารต่อ

 

ผมที่กำลังมองคนทั้งคู่อยู่ชะงัก เพราะตรงหน้ามีตะกร้าใส่ผักยื่นมาให้สองใบ

 

“ช่วยผมถือที”

ผมก็รับมาถือไว้ เดินตามมันต้อย ๆ มันถามว่าผมอยากกินอะไร ผมก็บอกมันไปสี่ห้าอย่าง

 

“พี่ต้องกินแบบนี้แหละ คุ้มสุด”

 

“มื้อเย็นพี่ไม่กินเยอะเหมือนมื้อเช้าหรอกนะ”

 

“กินเยอะก็ออกกำลังกายเยอะ ๆ สิ”

มันแนะ

 

“อื้ม..เป็นความคิดที่ดี”

ผมทำสายตากรุ้มกริ่ม มันเสหน้าไปทางอื่น เลือกหยิบผักมาใส่ตะกร้าซะพูน

 

ผมหัวเราะหึ เดินตามมันไป

 

ผมถือสอง มันอีกสอง พอของครบ ก็เดินกลับไปที่โต๊ะ ผมนั่งข้างไอ้ตัวเล็ก ฝั่งตรงข้ามเป็นไอ้เป้กับไอ้เต้ย สี่คนต่อหม้อครับ ยกเว้นหม้อของพ่อกับแม่ที่มีสามสาวร่วมกินด้วย พวกน้อง ๆ พากันแย่งคีบอาหารให้พ่อกับแม่กินใหญ่

 

“ป๋าต้องกินเยอะ ๆ นะ จะได้มีแรงทำน้องให้พี่กาย”

พวกมันทำเนียน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าพ่อกับแม่เลิกกัน แม่ทำท่าจะค้าน ไอ้อ้อนมันสอดขึ้นมาอีก

 

“ม๊าก็ต้องทานเยอะ ๆ นะคะ บำรุง น้องจะได้ผิวสวย ๆ เหมือนอ้อนไง”

ชมตัวเองก็เป็นเนอะคนเรา

 

แล้วพวกมันก็พากันนั่งประเคนอาหารให้พ่อกับแม่กิน สองคนนั้นเลยต้องแกล้งเนียนเป็นผัวเมียกันไปก่อน คงไม่อยากให้เด็ก ๆ เสียความรู้สึก

 

แต่พ่อกับแม่ตกหลุมพรางพวกมันแล้วล่ะครับ 

 

 

“มึงอย่ามาแย่งของกูเด๊ะ!!

ไอ้มอมันแย่งหมูกับไอ้โอมมัน เรื่องอื่นมันสามัคคีกันดี ยกเว้นเรื่องกินนี่แหละ ไม่แข่งก็ตีกันตลอด

 

พ่อกับแม่นั่งกันคนละฝั่งตรงหัวโต๊ะ มีอ้อนนั่งต่อจากพ่อ ส่วนแม่โดนประกบคู่ แอมกับไอ ถัดจากไอเป็นผมแล้วก็กาย ข้างไอ้กายเป็นไอ้โอ๊คไอ้ปิง ฝั่งตรงข้ามเป็นไอ้มอกับไอ้โอม ที่ยังแย่งหมูกันไม่หยุด ที่เหลือเป็นสาว ๆ ครับ

 

ปกติ พวกผู้หญิงกลุ่มผมจะรักษาหุ่นกันอยู่แล้ว แต่อย่าให้ได้เข้าร้านบุพเฟ่

 

กินกันเหมือนเห้ลงมาก

 

 

“นี่พอได้แล้ว พี่กินไม่หมดหรอก”

ไอ้เป้มันปราม เพราะไอ้เต้ยมันตักของกินให้ซะพูนจาน

 

“นายน่ะกินซะบ้าง น้ำหนักลดไปตั้งเยอะ”

มันคีบของกินบางส่วนคืนน้องมัน ไอ้เต้ยยิ้มแป้นด้วยความดีใจ คีบกินอาหารที่ได้จากพี่มัน

 

ผมกำลังจะคีบผักมาใส่จาน อยู่ ๆ ก็มีตับชิ้นโตมาวางแหมะอยู่บนจาน

 

“ของโปรดพี่”

มันพูดแล้วคีบกินของมันเองต่อ

             ผมเงยหน้าขึ้นสบตาไอ้เป้ ก่อนคีบสิ่งที่มันให้มากิน แล้วไอ้ตัวเล็กก็หันไปคีบไก่ไปให้ไอ้เต้ย คีบหมูให้พ่อ และคีบต้นหอมให้แม่

 

ผมควรจะดีใจดีไหมเนี่ย


 

 

“กายพี่ให้”

หันไปมองด้านข้าง ไอ้โอ๊คมันคีบหมูย่างไว้บนจานไอ้ตัวเล็ก ผมคิ้วขมวด

 

“คีบเพลินไปหน่อย”

มันให้เหตุผล จานมันพูนไปด้วยหมูย่างจริง ๆ นั่นแหละ

 

ผมไม่ได้ใส่ใจ หันไปแย่งหมูย่างกับไอ้เป้มันต่อ

 

“พี่เป้”

ไอ้เต้ยมันหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้พี่มัน แล้วก้มลงไปกินต่อ ไอ้เป้มันก็นั่งกินไปเงียบ ๆ ถ้าเป็นผม คงรู้สึกทรมานไม่แพ้กัน ถ้าคนที่เรารักแต่บอกไม่ได้มานั่งเช็ดเหงื่อให้แบบนิ้

 

ผมถอนใจเบา ๆ แล้วอยู่ ๆ ก็มีมือขาว ๆ พร้อมผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาซับเหงื่อที่หน้าผากให้

 

ผมหันไปมอง มันรีบชักมือกลับ วางผ้าเช็ดหน้าไว้บนตัก หยิบตะเกียบข้างจานมาคีบหมูที่สุกแล้วบนเตาย่างกินต่อ

 

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วผ่อนคลายออก 

 

มึงจะทำให้กูหวั่นไหวไปถึงไหนวะเนี่ย 

 

 

 

 

 

พอหนังท้องตึง พวกเราก็ขนขบวนกันออกจากย่านนิมมาน แล้วไปต่อกันที่ถนนวัวลายเพื่อละลายทรัพย์ในกระเป๋า เป็นแหล่งช๊อปคล้ายถนนคนเดินวันอาทิตย์นั่นแหละ ตั้งอยู่ที่ถนนวัวลาย เขาเริ่มวางของขายกันตั้งแต่ห้าโมงเย็น ยิ่งดึกคนยิ่งเยอะ ถึงถนนเส้นนี้จะสั้นและคนไม่เยอะเท่าถนนคนเดินวันอาทิตย์ แต่ก็เยอะอยู่ดี

 

พวกเราเริ่มเดินกันตั้งแต่ปากทางเข้า พวกทโมนเดินประกบพ่อกับแม่เหมือนเดิม ผมไม่แน่ใจว่าพวกน้อง ๆ ต้องการช่วยให้พ่อแม่คืนดีกัน หรืออยากอ้อนเอาของ หรืออยากกันพวกท่านออกจากกาย เพื่อให้ผมได้มีเวลาอยู่กับกายสองคนนาน ๆ

 

หรือบางทีอาจจะทั้งสามอย่างรวมกันก็ได้ ตามคอนเซ็ป ยิงปืนนัดเดียว ได้นกสามตัว

 

ผมไม่ได้พูดเองนะ เป็นคติของพวกทโมนเขาน่ะ

 

พวกเราเดินดูของกันไปเรื่อย ๆ ก่อนหยุดกันที่หน้าร้านขายสตรอเบอร์รี่ ไอ้ตัวเล็กหยิบมาแจกให้ผมกับเพื่อน ๆ ผมคนละแก้ว ส่วนมันถือไว้สองพอ ๆ กับแม่และพ่อนั่นแหละ

 

มันบอกว่าชอบ

 

ผมอมยิ้มเดินดูข้าวของข้างทางไป พวกไอ้สาว มันยืนดูผ้าไหมไทย คงอยากได้ไปฝากคนที่บ้าน ส่วนอิงยืนดูเขาทำเมี่ยงคำ ก่อนเหมามาเซตใหญ่แล้วแจกจ่ายให้พวกเรา งานนี้ซื้อนู่นซื้อนี่กินกันไม่หยุด นี่ขนาดว่ากินหมูกระทะกันมาแล้วนะเนี่ย

 

ผมเดินตามไอ้ตัวเล็กมัน เห็นมันเดินไปหยิบเสื้อลายวัยรุ่นมาถือไว้ เป็นเสื้อสีขาว มีไซส์สำหรับผู้หญิงและผู้ชาย

 

ของผู้ชายเขียนเอาไว้ว่า เพราะเราส่วนของผู้หญิงเขียนไว้ว่า รักกัน”

 

พอซื้อเสร็จมันก็เอาไปยื่นให้กับพ่อแม่ทันที

 

ถ้าพ่อกับแม่เห็นลาย จะยอมใส่กันไหมน่ะ

 

 

ผมเห็นร้านขายภาพถ่ายฝีมือเด็กม.ต้น ผมรีบลากมันเดินไปตรงนั้นทันที เป็นน้องผู้ชายอายุแค่ 13 ปี ชื่นชอบการถ่ายรูปมาตั้งแต่สิบขวบ แล้วกล้องที่ใช้ ก็เป็นกล้องจากมือถือ เพราะยังไม่มีงบไปซื้อกล้องจริง ๆ

 

เห็นบอกทำภาพมาขาย เพื่อต้องการรวบรวมเงินเอาไว้ซื้อกล้องจริง ๆ ใช้  

 

ไอ้ตัวเล็กมันคุยจ้อกับน้องเขาใหญ่ ฝีมือดีครับ ภาพไม่คมชัดเท่ากับกล้องจริง ๆ แต่มุมมองและบรรยากาศของภาพสวยงามมาก

 

สำหรับเด็กน้อยวัยแค่นี้ ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเจ๋งแล้วครับ ที่สำคัญ ยังสร้างรายได้และความภาคภูมิใจให้ตัวเองอีกต่างหาก ไอ้ตัวเล็กมันเหมามาเกือบหมดแผง โดยผมเป็นคนจ่าย (คืองบมันหมดระหว่างทาง พ่อกับแม่หายไปไหนแล้วไม่รู้ มันเลยขอยืมผมแทน) ผมก็แงะกระเป๋าตัวเองจ่ายไป แล้วก็ถือของให้มันด้วย จะได้ให้มันดูข้าวของได้สะดวก ๆ

 

มันแลกอีเมลกันนิดหน่อย เอาไว้ติดต่อกันในฐานะคนรักการถ่ายภาพเหมือนกัน หมดจากร้านถ่ายภาพ เราก็ไปยืนดูน้อง ๆ ฟ้อนรำบ้าง คนแก่ฟ้อนรำบ้าง มันก็ทำบุญไปน่ะนะ(ด้วยเงินผม)

 

ดีใจครับ ที่มันขอยืมผม เหมือนได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมันดี

 

พวกเราพากันเฮโลไปหยุดอยู่ที่ร้านโปสการ์ด แล้วเขียนโปสการ์ดส่งให้ตัวเอง แล้วก็คนอื่น ๆ ที่เราต้องการ สนุกครับ ผมเขียนส่งให้ตัวเองใบหนึ่ง ที่เหลือก็ส่งให้พ่อกับแม่ น้อง ๆ รวมถึงเพื่อน ๆ ทุกคน ไม่เว้นแม้กระทั่งไอ้ตัวเล็กด้วย

 

เดินไปได้สักพัก เราก็หยุดมองกลุ่มนักร้องคนตาบอดที่นั่งเรียงกันบนพื้น ผมหยิบเงินมายื่นให้ไอ้ตัวเล็กทันทีอย่างรู้งาน

 

เก่งครับคนเหล่านี้ แม้ร่างกายจะพิการ แต่ใจยังสู้ ไม่เพียงทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น แต่ยังทำให้ผู้คนที่ได้มาพบเห็น มีทั้งรอยยิ้มและกำลังใจกลับบ้านไปด้วย 

 

พวกเราออกเดินกันต่อ ผมหยิบ ๆ จับ ๆ ดูพวกงานฝีมือซะส่วนใหญ่ ก่อนที่มันจะเดินไปหยุดอยู่ร้านร้านหนึ่ง มันยืนมองอะไรบางอย่าง ก่อนเดินหายเข้าไปภายใน ผมก้าวเท้าตามมันไปติด ๆ

 

“พี่แพ้พวกเงินหรือเปล่า”

มันหันมาถาม ผมส่ายหน้า มันหันกลับไปคุยอะไรกับเจ้าของร้านนิดหน่อย ก่อนหยิบบางสิ่งมาถือไว้ แล้วหันมาทางผม สิ่งที่มันโชว์ต่อหน้าคือสร้อยคอรูปพระอาทิตย์ ลูกเล่นและลายสวยดีครับ เป็นงานฝีมือที่น่าจะทำยากพอควร

 

“ผมให้”

 

ผมนิ่ง ก่อนพยักหน้าทีหนึ่ง

 

“ก้มหน่อย”

มันสั่ง

             ผมก้มหัวลงต่ำจนหน้าเราจะชนกัน ผมแกล้งเคลื่อนปากไปแตะแก้มมันเบา ๆ มันรีบเอียงหน้าหลบหนี ผมอมยิ้ม มันพยายามปรับสีหน้าให้นิ่งอยู่

 

คงกำลังอาย

 

เป็นแบบตะขอครับ เส้นสายทำด้วยเชือกไม่อับชื้น ไม่คายและไม่อึดอัด ราคาแพงน่าดู แต่ผมก็ยอมให้มันซื้อให้ ไม่ใช่เพราะราคา แต่เพราะมันเป็นของที่มาจากมันต่างหาก

 

“ขอบใจ”

 

“เท่ดี คิดแล้วว่าต้องเหมาะ”

มันชม

 

ผมทำหน้านิ่ง ๆ ยื่นกระเป๋าเงินให้มันไปทั้งใบเลย มันก็รับไปถือไว้ ผมรู้ว่ามันจำได้ว่ามันใช้ไปเท่าไหร่แล้ว แต่ผมไม่สนใจหรอก อยากใช้ใช้ไปเถอะ

 

บอกแล้ว ถ้ากับเมีย ผมยอม

 

เอ๊ะ?

กูคิดอะไรอยู่วะ

 

ผมเดินออกมาจากร้านเครื่องเงิน โดยมีบางสิ่งติดคอมาด้วย

 

รู้สึกหน้าตัวเองจะบาน ๆ ยังไงบอกไม่ถูก


 

 

ผมซื้อกางเกงเลมาด้วยสองสามตัว เอาไว้ใส่นอน จริง ๆ ชอบแบบหูรูดมากกว่า ถอดง่ายดี มันซื้อด้วยสองสามตัวเหมือนกัน

 

ไป ๆ มา ๆ พวกเราก็วงแตก ตอนนี้ใครอยู่ตรงไหนกันแล้วก็ไม่รู้ เดี๋ยวค่อยโทรหากันอีกที บอกตามตรง ปกติผมไม่ชอบเดินตามใครเพื่อช๊อปปิ้งแบบนี้หรอก แม้แต่กับน้อง ๆ หรือคนที่เคยคบ ๆ กันมาก็เถอะ แต่ไม่ใช่กับกาย

 

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะตัวมัน หรือเพราะสถานที่ที่เราเดินกันนั้นไม่ใช่ร้านขายเสื้อผ้า เครื่องสำอาง หรือรองเท้าที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของผมกันแน่

 

ผมถึงได้มีความสุขขนาดนี้

 

หรือคุณว่าไง?

           
            To Be Con...

            เพราะคนที่พี่เดินด้วยเป็นน้องกายไง >////< ตาหล่อบื้อ หุหุ ตอนนี้น่ารักมากมาย ได้บรรยาศเชียงใหม่แท้ ๆ เลย ^^ 

            แอบกรี๊ดประโยคนี้เบา ๆ "กับเมีย ผมยอม" พี่เอก แกยอมรับน้องกายเป็นเมียแล้วรึ แต่ก่อนอื่น ขอน้องเขาเป็นแฟนก่อนดีไหม = =

            พาร์ทนี้เบา ๆ นะคะ หลังจากนี้ จะหนักขึ้นเรื่อย ๆ อื้ม เฮ่อ!! (แต่ยังคงสร้างรอยยิ้มได้มิสร่างเช่นเคย ^^) 
                      

              
 

               ตอนนี้ยาวสะใจดี  = = เม้นท์เยอะ ตอนหน้าลงเร็วนะคับบบ
               



 

 

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket Add Fevorite

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 57 : Kiss Love 34 : ดอยสุเทพ...ความสุขเพียงเล็ก [เอก...☼] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 48569 , โพส : 415 , Rating : 71% / 150 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17
# 415 : ความคิดเห็นที่ 63547
พี่เอกกำลังเตรียมตัวเข้าชมรมพ่อบ้านใจกล้าอยู่รึป่าวคะเนี่ย
Name : 奇跡 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 奇跡 [ IP : 182.232.29.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2562 / 23:08
# 414 : ความคิดเห็นที่ 63270
หลงเมียขั้นสุด มาขนาดนี้แล้วก็ขอคบไปเถ๊อะ ลีลาจังพ่อคุณ-_-
Name : พญานก T^T < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พญานก T^T [ IP : 124.122.16.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2560 / 20:57
# 413 : ความคิดเห็นที่ 63084
ช่ายๆ เพราะคนที่มาเดินด้วยคือกายไงอิพี่ แหมมม
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 1.4.129.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กันยายน 2560 / 11:29
# 412 : ความคิดเห็นที่ 62698
เมื่อไหร่จะขอคบค่ะพี่เอก เปย์ขนาดนี้
Name : Tasanee Buram < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tasanee Buram [ IP : 27.55.44.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กันยายน 2559 / 19:14
# 411 : ความคิดเห็นที่ 62588
พี่เอกสายเปย์ที่แท้จริง 555555555555555
Name : 鳥♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 鳥♡ [ IP : 58.8.169.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2559 / 20:02
# 410 : ความคิดเห็นที่ 62484
เพราะเป็นกายต่างหากล่ะ ไม่รู้เรื่องเลยเอกนี่
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.14.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2559 / 13:52
# 409 : ความคิดเห็นที่ 62381
พี่เอกมันสายเปย์ เปย์น้องมันเข้าไป
Name : 25_stm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 25_stm [ IP : 223.207.15.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2559 / 08:20
# 408 : ความคิดเห็นที่ 62265
แน่ะ สายเปย์ว่ะพี่เอก แหมมม ตกลงใช่เมียป่ะคะ การใช้เงินร่วมกันเนี่ยย มันไม่ทำดาหรอกนะคะ อรั้ยยยย
Name : อาแนของแบคฮยอน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาแนของแบคฮยอน [ IP : 27.55.201.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2559 / 02:21
# 407 : ความคิดเห็นที่ 62162
เพราะกายแล่ะพี่เอก
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 171.5.246.30 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2559 / 23:03
# 406 : ความคิดเห็นที่ 61905
เรียกน้อง (ในใจ) ว่าเมียแล้ว ก็ไปสู่ขอกับพ่อแม่น้องเขาสักทีสิ เอาน้องกายมาเป็นเมียจริง ๆ เลย
PS.  다시 돌아와 언제나 기다릴게 ♡
Name : Bennie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bennie_ [ IP : 115.87.132.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 21:30
# 405 : ความคิดเห็นที่ 61822
โอ้ยยยยไม่ไหวแล้วโอ้ยยยย
น่าฮักขนาด น้องกายยย งืออออ
Name : Twinkle Little Sun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Twinkle Little Sun [ IP : 58.9.188.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2559 / 13:53
# 404 : ความคิดเห็นที่ 61808
อ่านไปก็ได้แต่กรี๊ด ยิ้ม จิกหมอน
โอยยยย
Name : bysara < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bysara [ IP : 58.9.92.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มีนาคม 2559 / 22:53
# 403 : ความคิดเห็นที่ 61505
นุ้งกายน่ารักเหมือนเดิม>////< ยิ้มไม่หุบเลยอะ
Name : เฟื้องฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เฟื้องฟ้า [ IP : 1.20.25.93 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มกราคม 2559 / 16:00
# 402 : ความคิดเห็นที่ 61284
ยัง... ยังไม่รู้ตัวอีก เจ้ละเหนื่อยใจ
Name : fe&font < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fe&font [ IP : 202.29.6.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 พฤศจิกายน 2558 / 13:06
# 401 : ความคิดเห็นที่ 60536
แหม!!พี่เอกนี่หน้าจะรู้ตัวได้แร้วนะ
Name : Oiu Oiu Onanong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oiu Oiu  Onanong [ IP : 49.230.215.223 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:16
# 400 : ความคิดเห็นที่ 60300

เมีย! เมีย!! เมีย!!! พี่เอกยอมรับแล้วใช่มั้ยครับบบ 555 -..-
อยากมีคนเดินตามแบบนี้บ้าง ออกเงินให้บ้าง อยากมีแอบอิจฉากายอ่าา -3-
PS.  ผมไม่ได้ดีอะไร...แต่สิ่งที่ผมมีคือสิ่งที่คุณต้องการ ;)
Name : `zasayden . < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `zasayden . [ IP : 1.47.10.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ตุลาคม 2557 / 16:26
# 399 : ความคิดเห็นที่ 60139
เปนแฟนกันซักทีเถอะะะะะะนะะะะะะ ความจิงแค่นี้ก้อฟินละ แต่อยากฟินอีกกกกก
พี่เอกน่ารักน้องกายก้อมุ้งมิ้ง 55555
Name : kittylyly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kittylyly [ IP : 110.78.186.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กันยายน 2557 / 22:13
# 398 : ความคิดเห็นที่ 59975
ฟินนนนนนนนนนนนนนนนน
PS.  
Name : KitaScarlet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KitaScarlet [ IP : 49.48.132.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2557 / 19:03
# 397 : ความคิดเห็นที่ 59919
พี่เอกน่ารักอ่ะแต่น้องกายน่ารักกว่า
Name : gryffin [ IP : 27.55.7.13 ]

วันที่: 23 กรกฎาคม 2557 / 22:10
# 396 : ความคิดเห็นที่ 59877
ถ้ากับเมียผมยอม น่ารัก เอกยอมรับแล้วเหรอ
Name : ruja [ IP : 110.168.172.81 ]

วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 21:35
# 395 : ความคิดเห็นที่ 59756
หลงน้องกายแล้วจ้า
Name : 0474 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0474 [ IP : 180.183.95.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2557 / 20:27
# 394 : ความคิดเห็นที่ 59537
กับเมียเลยหรอพี่
Name : blacksaya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blacksaya [ IP : 14.207.243.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2557 / 08:39
# 393 : ความคิดเห็นที่ 59364
เอกมันหลงกายจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ววววววววววววววว><
PS.  หวัดดีค่ะทุกคน ยินดีที่ได้รุจักนะคะ
Name : aNa_AoNg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aNa_AoNg [ IP : 1.10.213.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2557 / 22:32
# 392 : ความคิดเห็นที่ 59317
อย่าถามฉันสิพี่เอก ใจพี่มันบอกอยู่แล้ว (ตอบจากประโยคสุดท้าย)
PS.  ข้าเชื่อในความฝัน...ที่ไม่มีวันเป็นจริง
Name : Lucia Eve < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucia Eve [ IP : 171.100.195.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2557 / 20:24
# 391 : ความคิดเห็นที่ 59129
เขินค่ะ อ่านไปก็เขินไป ฮาาาาาาาา พี่เอกน่ารักจังเลย >/////<

ดูแลกันดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย ทั้งคู่นั้นแหละ 555555 
PS.  Love KrisLay All EXO
Name : may0234 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ may0234 [ IP : 171.101.120.252 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2557 / 23:28
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android