คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ

ตอนที่ 76 : Kiss Love 52 : หวาดกลัว [เอก... ☼]


     อัพเดท 25 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: Yaoi, Boy's Love, Y, Boy Love, ชายรักชาย, วาย, Memew, Romance, NC18+, Thai Yaoi, Boy love boy, Drama, Erotic, X, Sexy, น่ารัก, สดใส, ขี้หึง, โหด, หื่น, รักต้องห้าม
ผู้แต่ง : ♥Memew ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Memew
My.iD: https://my.dek-d.com/m-e-mew
< Review/Vote > Rating : 97% [ 546 mem(s) ]
This month views : 8,746 Overall : 2,869,747
63,579 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 31751 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 76 : Kiss Love 52 : หวาดกลัว [เอก... ☼] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 43444 , โพส : 622 , Rating : 86% / 134 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



52
หวาดกลัว
[เอก...]

-PG
**เนื้อหาบางส่วนถูกตัดออก **




 
              

ผมนั่งยิ้ม จ้องมองโทรศัพท์ที่ตัวเองเพิ่งกดตัดสายไป ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน กายดูจะออดอ้อนผมมากขึ้น ผมไม่ได้พูดเล่น ถ้าขืนมันอ้อนผมมากไปกว่านี้ ผมจะรีบทิ้งงาน แล้ววิ่งไปหามันทันที

 

“พูดอะไรไม่คิดบ้างเลย” ผมพูดกับมือถือเบา ๆ

 

“ดูท่าคนนี้จะเป็นตัวจริงซะแล้ว”

 

ผมสะดุ้งเงยหน้ามองคนที่กำลังเปิดประตูหน้าห้องออกกว้างและก้าวเข้ามาภายใน

 

“พ่อ” ผมทำท่าอึดอัด

                คือ..
                ไม่อยากจะยอมรับแต่ก็อยากจะยอมรับ

 

“กาย”
               พ่อพูดสั้น ๆ วางแฟ้มงานที่ถือติดมือมาด้วยไว้บนโต๊ะ ผมจ้องมองคนสูงวัยตรงหน้าด้วยความตระหนก

               พ่อหัวเราะหึ ๆ

 

“พ่อไม่พูด ไม่ได้หมายความว่าไม่รู้”

 

ผมกรอกตาไปมาราวกับจะหาทางออกให้กับความอึดอัดที่เกิดขึ้น

 

“ผม

 

พ่อเดินเข้ามาตบหลังผมเบา ๆ

 

“ทำงานได้แล้ว รีบไม่ใช่รึไง เออเนอะ ว่าที่ประธานบริษัทมีอาชีพเสริมเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านกาแฟ”

พ่อพูดติดตลก หันหลังกำลังจะเดินจากไป 

 

“พ่อ!” ผมเรียก

 

พ่อเบรกเท้าตัวเองลงกึก หันมามอง

 

“แล้ว...เอ่อ...เรื่องผมกับกาย

ผมไม่รู้จะพูดกับพ่อยังไงดีเหมือนกัน

 

“พ่อไม่เคยบังคับให้แกทำอะไรนะเอก ถ้าพ่อบังคับแกได้ แกคงได้หมั้นกับอ้อยไปนานแล้วล่ะ”

พ่อทิ้งท้ายไว้แค่นั้น หันหลังก้าวเดินจากไป

 

พ่อไม่ได้พูดยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

                ผมถอนหายใจออกมาเบา ๆ ทิ้งแผ่นหลังไว้กับพนักเก้าอี้ คิดถึงดวงหน้าเคลือบอารมณ์ของไอ้ตัวเล็กมัน

 

“เอ้าไอ้เอก คิดถึงมากก็รีบปั่นงานสิวะ จะได้ไปหาเร็ว ๆ”

ผมบอกตัวเอง คว้าหยิบแฟ้มงานมานั่งอ่านต่อ ต้องทำงานให้เร็วและมีคุณภาพมากที่สุด เพราะผมทำงานได้ดีมาตลอดแบบนี้แหละ พ่อถึงได้ไม่ค่อยจะมาบังคับอะไรเท่าไหร่

 

มีกรอบให้ แต่ไม่เคยจำกัดอิสระให้เดิน

 

ผมรีบปั่นงานให้เร็วที่สุด โดยมีใบหน้าของใครบางคนเป็นตัวช่วย

 

 





 

 

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ ผมเอื้อมหยิบมากดรับ
 

“พี่เอก!

เป็นเสียงของคนที่ผมคิดถึงอยู่ตลอดเวลานั่นเอง

 

“ว่าไง”

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว รู้สึกแปลก ๆ แฮะ เหมือนมีเรื่องร้อนใจยังไงบอกไม่ถูก

 

“รีบมาเร็ว ๆ นะฮะ” ผมนั่งนิ่ง “รีบมาเร็ว ๆ นะ”

มันย้ำแค่นั้น แล้วกดตัดสายไป ผมเคยบอกมันแล้วว่าอย่ามาอ้อนผมอีก แต่มันก็ยังทำ ผมรีบวางกระดาษและปากกาทิ้งไว้บนโต๊ะ วิ่งออกนอกห้องตรงไปยังห้องทำงานของพ่อทันที

 

“พ่อ!!

ผมเรียกอย่างร้อนรน พ่อเงยหน้ามอง

 

“ผมขอทำตัวเกเรสักวันจะได้ไหม หัวใจกำลังเรียกหาผมอยู่”

ผมบอกแค่นั้น

               พ่อเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจกับภาษาลิเกที่ผมใช้

 

“แล้วผมสัญญาจะกลับมาเคลียร์งานให้เสร็จภายในวันนี้แน่นอน”

ผมให้คำมั่น พ่อพยักหน้า ผมรีบหันกลับไปยังหน้าประตู ยังไม่ทันจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงพ่อก็เบรกเอาไว้ก่อน

 

"ถ้าไงก็อย่าลืมพาหัวใจแกไปค้างที่บ้านบ้างนะ แม่แกคิดถึง”

 

ผมมองหน้าพ่ออึ้ง ๆ ก่อนยิ้ม แล้วรีบก้าวเท้าเดินจากมา

               ผมขับรถราวกับเหาะ วันนี้วันเสาร์ไม่กลัวตำรวจโบก เพราะสิ่งสำคัญคือใครบางคนที่กำลังรอผมอยู่  

 

ไม่เคยสักครั้งที่กายจะอ้อนผมแบบนี้ ผมไม่รู้ว่ามันอ้อนผมด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่เหมือนมีบางอย่าง ที่ทำให้ไอ้ตัวเล็กของผมรู้สึกไม่สบายใจ และผมก็ต้องไปหา ไปปลอบใจ ไปอยู่เคียงข้างมัน

 

ผมไปถึงร้านในเวลาอันรวดเร็ว ผมก้าวลงจากรถ กวาดตามองหา วันนี้ร้านดูคึกคักไม่ต่างกับวันที่ผมเคยมา ผมเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนถึงบางอ้อ เมื่อเห็นไอ้อาร์ตกับไอ้อิฐ เดินเสิร์ฟกาแฟกันอยู่

 

นี่ตกลงร้านนี้มันยังไงกัน เอาคนอื่นมาเป็นพนักงานเสิร์ฟกันเป็นว่าเล่น

 

ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมมา ผมแค่ต้องการเจอกายเท่านั้น ผมกดเมสเสจ เพื่อบอกให้มันรู้ว่าผมมาถึงแล้ว และรอมันอยู่ที่ไหน พอกดส่งเสร็จ ผมก็ยืนรอมันอยู่ที่ลานจอดรถนั่นแหละ อยากเห็นมันก่อน เพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วค่อยกลับไปทำงานต่อ

 

รอไม่นาน ผมก็เห็นมันเดินออกมา ในสภาพร้อนรน ผิดวิสัยที่ควรจะเป็นสุด ๆ

 

“กาย!!


 

 

เนื้อหาส่วนนี้ถูกตัดออก (-PG)






 

และตอนนี้ผมก็มาอยู่ในชุดทำงานเหมือนพวกน้อง ๆ แล้ว พวกมันแซวกันใหญ่ว่าผมหนีงานมา ผมไม่ได้หนีครับ แค่เลื่อนเวลาทำงานออกไปอีกเท่านั้น

 

ตอนนี้พวกเราเลยกลายเป็นเป้าสายตาสุด ๆ คงเพราะมีสามหนุ่มหน้าพิมพ์เดียวกันไม่ต่างกับสามทโมนที่มีใบหน้าไม่ต่างกันมายืนเสิร์ฟ  

 

พวกไอ้อาร์ตกับไอ้อิฐทดลองมาทำกันเล่น ๆ น่ะ เห็นผมมาทำบ่อย ๆ แล้วไอ้สามทโมนก็ชอบไปโม้ไว้ด้วย

 

ส่วนไอ้ตัวเล็ก มันก็เกาะหนึบอยู่กับไอ้เต้ยครับ มันเลี่ยงที่จะเข้าใกล้พวกผมยังไงพิกล ผมพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็ไม่ยอมตอบ

 

แต่ดูท่า มันคงมีเรื่องไม่สบายใจอะไรสักอย่างแน่ ๆ ไม่งั้นมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก

 

ผมเห็นไอ้ตัวเล็กมันมองมาทางพวกผม พอผมยิ้มให้ มันก็หันหน้าหนี ผมขมวดคิ้ว ทำไมมันต้องทำเมินแบบนั้นด้วย 

 

ผมเริ่มอารมณ์เสีย แต่ก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไปเรื่อย ๆ

 

พวกสาว ๆ เริ่มชำนาญงานกันแล้ว แต่งตัวได้น่ารักสุด ๆ ผู้จัดการนี่ก็เข้าใจคิดนะ ทำให้ผมอยากเปิดร้านกาแฟสักร้าน เอาไว้ให้เจ้าพวกนี้ได้วิ่งเล่นกันซะแล้ว

 

บอกตามตรง นอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนสนิทของผมแล้ว ไม่มีใครแยกพวกผมออกหรอกครับ โดยเฉพาะผมกับอาร์ต เพราะมีบุคลิกที่ค่อนข้างใกล้เคียงกันมาก ทั้งรูปร่างหน้าตา น้ำเสียง ส่วนสูงและทรงผม (พอดีพวกเราตัดผมทรงเดียวกันหมดน่ะ ตัวการบังคับก็พวกทโมนนั่นแหละ ไม่รู้จะทำให้มันเหมือนกันไปทำไม = =) แต่อิฐดูจะเด็กกว่านิดหนึ่ง คงเพราะอายุน้อยสุด แต่ถ้าเจอกันใหม่ ๆ ร้อยทั้งร้อย ก็ไม่มีใครรู้

               ขนาดไอ้กิ๊ฟที่ว่าเก่ง ๆ ในเรื่องของการมองคน มันยังใช้เวลาตั้งเดือนกว่า ๆ กว่าจะแยกพวกเราออก

 

“อาร์ต อิฐหรือเอกสักคน ช่วยเอานี่ไปเสิร์ฟโต๊ะสามให้ที”

 

ผมพยักหน้า แต่ไม่ได้เฉลยว่าเป็นใคร ผมเดินเอาไปเสิร์ฟ กำลังจะเดินสวนกับไอ้ตัวเล็ก ผมยิ้ม เอื้อมมือจะลูบหัวให้กำลังใจมัน

 

แต่มันปัดมือผมทิ้ง

 

ผมขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

 

เมื่อกี้ยังอ้อนกูอยู่ดี ๆ อยู่เลย ไหงมาปัดมือกูทิ้งได้วะ

 

“ขอโทษฮะ ผมตกใจ ขอตัวก่อน”

มันรีบพูดแล้วรีบเดินจากไป

 

อะไรของมันวะ

 

ผมก็ได้แต่งงกับชีวิต แล้วมันก็ไม่ใช่แค่รอบเดียวด้วยนะ เพราะตลอดระยะเวลาที่ผมพยายามเข้าใกล้มัน มันจะรีบเดินหนี หรือพอผมพยายามจะสัมผัสมัน มันก็จะปัดมือผมออกทันที แล้วจ้องหน้าราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง

 

ยิ่งทำงานมาก ๆ ผมยิ่งหงุดหงิด

 

แม่ม!!

 

เป็นอะไรวะ!!

 

ผมจึงได้แต่เก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ในอก แล้วทำงานคล้ายอิฐคล้ายปูนต่อไป

 

เหลือเวลาอีกชั่วโมงเดียว ผมกำลังจะเดินไปหามัน เพื่อบอกมันว่าผมจะพามันกลับไปด้วย พอผมเดินไปใกล้ มันทำหน้าตื่น ถอยหนีราวกับเห็นผมเป็นตัวประหลาด ผมขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ

 

“เป็นอะไร!!

ผมกระชากเสียงถาม โมโหแล้วครับ

 

“พี่เอก”

มันครางเรียก

 

“เป็นบ้าอะไร! พี่พยายามเดินเข้ามาใกล้ แล้วเดินหนีทำไม ปัดมือพี่ทำไม มีอะไรไม่พอใจ!”

โมโหครับ ว่าจะไม่ต่อว่าแล้วนะ

 

มันจ้องหน้าผมใหญ่ ก่อนที่มันจะคว้าแขนผมลากผมไปทางหลังร้าน แล้วกอดผมไว้ ผมได้แต่อึ้งกับอึ้ง

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ

 

อยู่ ๆ ก็กอด อยู่ ๆ ก็ผลัก จะเล่นอะไรกัน

 

“กาย” ผมดึงตัวมันออก “บอกพี่มา เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรของนาย”

 

มันส่ายหัวไปมา แล้วกอดผมไว้อีกรอบ

 

ผมไม่รู้ครับว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่ามันกำลังกลัวอะไรสักอย่างอยู่ และสิ่งที่มันกลัว ต้องเกี่ยวข้องกับผมแน่ ๆ

 

ผมก็ได้แต่กอดมันไว้

 

“พี่อยู่ตรงนี้นะกาย พี่ยอมทิ้งงานเพื่อมาหากาย ทำไมกายไม่บอกพี่ว่าเกิดอะไรขึ้น”

 

มันเงยหน้าขึ้นมาเบะ

 

โอ้เว้ย ยิ่งคบกันยิ่งทำตัวน่ารักขึ้นทุกวันเลยวุ้ย

 

“อยากเลิกงานเร็ว ๆ อยากกลับบ้าน”

มันบอกแค่นั้น

 

“เลิกก่อนก็ได้นี่”

 

มันทำท่าจะเห็นด้วย แต่ชะงัก

 

“ไม่ได้หรอก วันนี้ทำงานวันสุดท้ายแล้ว ผมอยากทำให้ดีที่สุด แล้วอีกอย่าง ต้องอยู่เป็นเพื่อนไอ้เต้ยมันด้วย”

 

ผมพยักหน้าเข้าใจ แล้วเราก็พากันเดินออกไปหน้าร้านเหมือนเดิม

 

ผมเริ่มทำงานใหม่อีกครั้ง แต่ไม่เข้าใกล้มันอีก เพื่อให้มันได้ทำงานได้อย่างสบายใจมากขึ้น แล้วค่อยไปหาคำตอบเอาทีหลัง ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ไอ้เต้ยทำงานในสภาพเหงาหงอยเป็นที่สุด ส่วนไอ้เป้ไม่ต้องพูดถึง เหมือนพาร่างไร้วิญญาณมาทำงานด้วย ผมจึงได้แต่ปลอบใจมันเป็นบางครั้งเท่านั้น

 


              
.. 60%

 
             

และแล้ว ช่วงเวลาสุดท้ายของการทำงานก็มาถึง ไอ้ตัวเล็กตัดสินใจบอกผู้จัดการว่ามันกับไอ้เต้ยจะไม่มาทำงานอีกแล้ว ผู้จัดการบอกเสียดายพวกมันกันใหญ่ แล้วบอกว่า ถ้าอยากมาทำอีกเมื่อไหร่ก็มาได้เสมอ

 

พวกสาว ๆ ทำงานกันด้วยความสนุกสนาน ไม่ต่างกับพวกไอ้อาร์ตและไอ้อิฐ ส่วนผมก็โอเค ถ้าไม่ติดเรื่องของไอ้ตัวเล็กมันน่ะนะ

 

พวกเราปิดร้านกันตอนสามทุ่ม ผู้จัดการร้านโทรสั่งหมูกระทะเจ้าเดิมมาเลี้ยงอำลา  

 

เปรมครับงานนี้

               พวกเราก็กินกันไปเฮฮากันไป ผมสังเกตว่าไอ้ตัวเล็กจะเงียบมากผิดปกติ แต่ผมคาดเดาเอาว่าน่าจะเป็นเพราะทำงานวันสุดท้ายแล้ว กายทำงานเกือบทุกวัน ความผูกพันย่อมมีมากกว่าพวกผมที่นาน ๆ มาทำทีอยู่แล้ว ขนาดผมยังชอบเลย แล้วมันล่ะ จะขนาดไหน

 

กว่าจะกินกันอิ่มก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม ไอ้เต้ยขอไปนอนกับพี่มันเป็นครั้งสุดท้าย ในขณะที่ไอ้อาร์ตกับไอ้อิฐก็พากันแบกพวกทโมนที่ตาปรือจะปิดไม่ปิดแหล่ไปขึ้นรถ แล้วขับกลับบ้าน ส่วนผม ก็พาเจ้าตัวเล็กกลับด้วยเหมือนกัน

 

พี่ต้องกลับไปทำงานก่อนนะ สัญญากับป๋าว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จภายในวันนี้” ผมบอก

               มันพยักหน้า เดินตามหงอย ๆ 




 

บอกพี่ได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น
                ผมถามขณะขับรถวนเข้าไปจอดภายในตัวตึก พนักงานส่วนใหญ่กลับกันหมดแล้ว ยกเว้นพวกทำโอทีและยาม

 

มันไม่ยอมตอบคำถามผมแม้แต่คำเดียว นั่งเงียบจนผมเป็นห่วง ผมพามันก้าวลงจากรถ เดินไปหยุดอยู่หน้าลิฟท์ มันเดินตามมาเงียบ ๆ ก้มหน้ามองเพียงพื้นกระเบื้องที่ปลายเท้า ผมหันไปหามัน เสยจับคางมันเงยหน้ามอง

 

ทำไมต้องทำท่ากลัวพี่ด้วย

ผมถามมันอีกที

 

เปล่า ผมไม่ได้กลัวพี่

 

กาย

ผมเรียกมันเสียงเหนื่อย ก่อนยืนตะลึง เมื่อมันกอดหมับที่ลำตัวผมเหมือนครั้งที่มันทำในร้านกาแฟ

 

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี

 

กาย

ผมเรียกให้มันรู้ตัว แต่มันยังกอดผมอยู่ กอดเฉย ๆ กอดนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น ประตูลิฟต์ทำท่าจะปิดตัวลง ผมรีบกดปุ่มเปิดค้างเอาไว้

 

กาย

ผมเรียกสติมันอีกที แต่มันยังไม่ยอมตอบรับอะไรกลับมา ผมเลยตัดสินใจ โอบลำตัวมันไว้และลากมันเข้าไปด้วย

 

ประตูลิฟต์ปิดตัวลง ผมจิ้มกดปุ่มไปยังชั้นบนสุด มันยังกอดผมอยู่ ผมมองตัวเลขที่กำลังเคลื่อนที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งมันหยุดนิ่งและเปิดออก ผมก้มมองคนในอ้อมแขนอีกที 

 

ดูท่ามันจะไม่ยอมพูดอะไรจริง ๆ แฮะ

 

ผมต้องนั่งทำงาน โดยมีมันนั่งอยู่บนตัก ถ้าเป็นคนอื่น ผมคงรำคาญและสลัดทิ้งไปแล้ว แต่อ้อมกอดที่มันกอดผมไว้ เหมือนมันกลัวว่าผมจะหายไป

 

กอดแน่น กอดเฉย ๆ กอดไม่ปล่อย

               ผมตั้งหน้าตั้งตาทำงานไป มืออีกข้าง ก็ลูบแผ่นหลังมันไป งานเยอะครับ ส่วนนี้เป็นส่วนที่ผมต้องรับผิดชอบโดยตรงด้วย

 

ผมรู้ว่าพ่อทำงานหนัก แต่พ่อก็ทำได้ดี ผมอยากเป็นแบบพ่อ ถึงได้ขยันและทำให้ดีที่สุด โชคดีที่ผมมีน้อง ๆ คอยช่วยเหลือด้วย

 

ผมเหลือบมองนาฬิกา ตีสองแล้ว ผมนั่งหาว ทั้งง่วงทั้งปวดตา คนอื่นเขาหลับกันไปหมดแล้ว แต่ผมยังต้องมานั่งหาวหวอดเพื่อทำงานในออฟฟิศที่สว่างโร่เพียงห้องผมคนเดียว

 

ผมปักปากกาเข้าฐาน หักคอไปทางด้านซ้ายเบา ๆ เพราะด้านขวามีกายซบอยู่ เจ้าตัวหลับคาไหล่ผมไปแล้ว ผมก็ทำงานเพลิน เลยไม่ได้อุ้มมันไปวางไว้บนโซฟา

 

ผมลุกออกจากเก้าอี้ อุ้มไอ้ตัวเล็กไปวางไว้บนโซฟา แล้วตัวเองก็เดินไปล้างหน้าล้างตาแก้ง่วง

 

ผมเดินกลับมาหามันอีกครั้ง ลูบหัวมันเบา ๆ แอบแปลกใจนิดหน่อย ที่มันใส่เสื้อของทางร้านกลับมา แถมยังติดกระดุมซะติดลำคอขนาดนั้น กลัวมันอึดอัดครับ เลยช่วยปลดออกให้

 

ผมขมวดคิ้วจ้องมองรอยคิสมาร์คไม่คุ้นเคยตรงคอมัน พยายามนึกให้ออกว่าตัวเองไปทำทิ้งไว้ตอนไหน 

 

แต่จำไม่ได้ครับ

 

โทษทีนะ ครั้งหน้าพี่จะพยายามไม่ทิ้งไว้ละกัน

ผมลูบหัวมันเบา ๆ ก่อนก้มลงไปกดจูบ

 

วันนี้มันทำให้ผมสับสนหลายอย่างมาก ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมันกันแน่


               แม้แต่กับคนหลับ ผมก็ยังมีอารมณ์ แรงโหมของปลายลิ้นเริ่มเพิ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างกายพากันร้อนระอุ เจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่เริ่มเครือครางประท้วง เปลือกตาที่ปิดสนิท ค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นมามองช้า ๆ ก่อนจะเบิกกว้าง เขยิบตัวผลักอกผมออกแรงด้วยท่าทีตระหนก

 

กาย นี่พี่เองผมรีบบอก

 

คนที่ทำหน้าตื่นเมื่อกี้กลับมาสงบอีกครั้ง

 

พี่เอก

มันครางเรียกเสียงแผ่ว ค่อย ๆ โน้มตัวมากอดคอผมไว้ ผมกอดตอบ ลูบหลังมันเบา ๆ 

 

ตอนนี้ผมแน่ใจแล้ว ว่าปัญหาที่กายเจอ ต้องเกี่ยวกับผมหรือมีผมเป็นต้นเหตุแน่ ๆ

 

ผมพาเจ้าตัวเล็กกลับไปที่รถ พอขึ้นรถได้ปุ๊บมันก็หลับทันที ท่าทางเหมือนคนเหน็ดเหนื่อยมายาวนาน ผมขับรถพามันกลับคอนโด ก่อนโฉบอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน พามันเดินขึ้นห้อง

 

ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง ถึงจะทำให้มันพูดสิ่งที่ทำให้มันหวาดกลัวออกมาได้ แต่ผมต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นคนที่จะแย่คงเป็นผมเอง 



 

To Be Con....

 

                ps.จะบอกทุกคนว่า ต่อไปนี้ ทุกคนจะหลงรักพี่เอกมากขึ้นเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ และเรื่อย ๆ แน่นุง และตั้งแต่ตอนที่ 52 เป็นต้นไป (นิยายมีทั้งหมด 100 ตอนจบ) เวลาอ่านน้องคีส มันจะเพิ่มรสชาติของความละมุนมากขึ้นไปอีก ไงดีอ่ะ คงเป็นเพราะพี่เอกรู้ใจตัวเองมากขึ้น ยอมรับตัวเองมากขึ้น และผู้ชายคนนี้ หากยอมรับว่ารักใครแล้วละก็ เตรียมอิจฉาน้องกายกันเป็นทิวแถวได้รุย >////< มันอธิบายไม่ถูก อ่านแล้วมันเบา ๆ สบาย ๆ หวาม ๆ ไหว ๆ หวาน ๆ สุข ๆ แก้มบาน ๆ ไงบอกไม่ถูก
                เว้นไว้แต่เรื่องหื่นกับขี้หึงนี่แหละ เฮ่อ! = =


                ไรเตอร์ทอค
                ถามกันจริง ๆ เลยนะ = = เหนื่อยกันบ้างไหม? ที่มีไรเตอร์แบบนี้
                1. ทอคมาก
                บางทียาวกว่านิยายแต่ละตอนซะอีก = = คือมันมีความสุขอ่ะ แม้เวปเด็กดีจะเป็นเวปนิยาย เป็นเวปที่ไรเตอร์หลาย ๆ ท่านเดินมาลงนิยายแล้วเดินจากไป แต่สำหรับไรเตอร์มิวมันไม่ใช่เพียงเวปนิยาย แต่มันคือบ้านหลังหนึ่ง ที่เป็นศูนย์รวมของเพื่อน ๆ พี่ ๆ และน้อง ๆ ให้เข้ามาพูดคุยทักทายกัน โดยใช้นิยายเป็นตัวกลาง หรือพูดให้ถูก ที่นี่คือร้านกาแฟร้านหนึ่ง(ที่ไรเตอร์พักอยู่ชั้นบน) เป็นร้านที่ทุกคนจะเข้ามานั่งดื่มกาแฟ (หรือเครื่องดื่มอื่นๆ) มาพูดคุยกัน มาทำการบ้าน นั่งเล่น อะไรทำนองนั้น ใครอยากแชร์ อยากพูด อยากคุยอะไรได้ตามสบายเลย ฮ่า ๆ ไรเตอร์ชอบอ่าน ไม่เกี่ยวกับนิยายก็อ่าน ฮ่า ๆ (ว่าไปนั่น)

                 2. นอยด์ง่าย
                แค่มีคนมาว่าใส่ตัวละครที่ตัวเองรักหน่อยก็นั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรแล้ว แต่ไม่ได้ห้ามนะคะ เพราะเข้าใจว่านั่นคือความรู้สึก เม้นท์ตามความรู้สึกได้ตามสบาย เพราะไรเตอร์เคยบอกแล้วว่า เม้นท์เพราะอยากเม้นท์ ทำตามใจได้เลย ไรเตอร์ยังคงตั้งใจอ่านเหมือนเดิม (แม้จะแอบเดินไปนั่งหลบอยู่ข้างมุมเสา ใช้นิ้วเขี่ยพื้น ปล่อยน้ำตาร่วงเหมาะแหมะเพราะสงสารตัวละครตัวเองก็ตาม) จริง ๆ มันก็เป็นเรื่องดีนะ เพราะถ้าเกลียดมาก ๆ เวลาหักมุมมาทุกคนจะรู้สึกดีสุด ๆ
                แต่แค่แอบกลัวว่าโกรธกลียดกันมาก ๆ จนพาลไม่อยากอ่านกันเท่านั้นเอง
                คือ...อันนี้ยอมรับว่าเอานิสัยตัวเองมาเป็นฐาน เพราะตัวเองไม่ชอบดูหนังไทย หนังที่มีตัวร้าย(แบบหาเหตุผลไม่เจอ) เจอฉากตัวร้ายลุกขึ้นมากรี๊ด ๆ จะรีบหยิบรีโมตขึ้นมากดปิดทันที เจอนางเอกซุปเปอร์บื้อแบบบื้อมาก ๆ บื้อแบบไร้เหตุผล(ทั้งที่ฉลาดมาตลอด) ก็กดปิดทันที อะไรทำนองนั้น กลัวว่าทุกคนจะมองว่ากายบื้อ ทั้งที่จริง ๆ มันมีเหตุผลที่เป็นแบบนั้น = =

                 3. ยังอ่านรอบสองรอบสามกันได้อยู่ไหม หรือรมณ์เสียอ่านได้แค่รอบเดียว T^T

                 4. ช้า...
                 อันนี้เคยรู้มาว่า บางคนเขียนนิยายรอบเดียว รีเช็คอีกรอบ ลงได้เลย โห เทพมาก อันนั้นเรียกพรสวรรค์ไหม (สุดยอดอ่ะ ท่านเทพมาก ข้าน้อยขอให้ข้าน้อยทำได้แบบท่านบ้าง รีดเดอร์ข้าน้อยจะได้มีนิยายไว้อ่านกันเยอะ ๆ ฮ่า ๆ)
                 แต่ถึงจะช้า ทุกคนก็ยังรอคอยกันได้เนอะ เก่งกันจัง ^^

                 5. ชอบ "เอ็นซี"
                 อันนี้หลายคนชอบ แต่ก็มีหลายคนไม่ชอบ แต่ไรเตอร์บอกแล้วว่าแต่งนิยายเรื่องนี้เพื่อตัวเอง เพราะงั้น ตัวเองชอบแบบไหน มีความสุขกับการทำแบบไหนก็ทำตามในแบบที่ตัวเองต้องการ
                 นิยายของไรเตอร์ ไม่ใช่นิยายขายเซ็กส์ ว่ากันตามจริงแล้ว ทุกฉากเรียกว่าฉากอิโรติก เอ็นซีของไรเตอร์คืองานศิลปะที่ไรเตอร์ใส่ใจค่อนข้างสูง(จริง ๆ ก็ทุกฉากนั่นแหละ) คำพูดต้องสวยงาม ภาพสื่อไม่โจ่งแจ้ง ให้เห็นบางส่วน จิ้นเองบางส่วน ถ้าเป็นภาพวาด ก็คงเป็นอารมณ์แบบคนยืนเปลือยอยู่ท่ามกลางสายน้ำแล้วมีผ้าแพรบาง ๆ ปิดเรือนร่างไว้ มันทั้งอิโรติก โรแมนติกและสวยงามในเวลาเดียวกัน
                 แต่ก่อนเคยคิดจะไปเรียนวาดภาพ (เป้าหมายเพื่อเป็นดีไซด์เนอร์) แต่ไม่มีงบส่งตัวเองเรียน เลยไม่ได้เรียน ฮ่า ๆ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ขืนไปเป็นดีไซด์เนอร์จริง ๆ รีดเดอร์คงไม่ได้อ่านนิยายน้องคีสแน่ ๆ
                 เรื่องเซ็กส์ หรือเซ็กซี่ มันเป็นเรื่องสองแง่สองง่าม ก็คงเหมือนชุดชั้นในกับชุดว่ายน้ำนั่นแหละ ทั้งที่พอเอามาวางคู่กัน มันแทบจะมีรูปร่างไม่ต่างกัน ไรเตอร์ยังเคยเอาชุดว่ายน้ำมาใส่เป็นชุดชั้นใน แล้วใส่ชุดชั้นในไปว่ายน้ำเลย = =(อารมณ์ไอด้อนแคร์มากมาย = =) แต่สังคมยอมรับว่าชุดว่ายน้ำไม่โป๊ แต่ชุดชั้นในโป๊ (ทั้งที่ชุดชั้นในปิดมิดมากกว่าชุดว่ายน้ำบางตัวซะอีก - -)
                กลับมาเรื่องเอ็นซีกันต่อ เพราะงั้น สิ่งที่ไรเตอร์ถ่ายถอดคืองานศิลปะ เอ็นซีไรเตอร์ก็คงเหมือนส่วนผสมหนึ่งของกาแฟ หากขาดไป รสชาติความอร่อยของกาแฟสูตร Memew คงจะพร่องตามไปด้วย ^^(ไม่ได้บอกว่าหมดไปนะคะ แค่บอกว่าพร่องไปเฉย ๆ ^^)
         
 
               6. มีคนถามว่าไรเตอร์เรียนจิตวิทยามาหรือเปล่า
               อยากบอกว่าเรียนค่ะ แต่เรียนเอง เป็นหนึ่งในวิชาที่ชอบเอามาก ๆ พอ ๆ กับวิชาศิลปะและภาษาต่างประเทศเลย แต่ไรเตอร์จบบัญชีมา (ตอนนี้ให้นับเลขเยอะ ๆ ยังนับไม่ถูก T^T) ไอ้สิ่งที่เรียนมาไม่ได้นำมาใช้เลยแม้แต่น้อย แต่ไอ้ที่เอามาใช้ได้จริง คือวิชาที่ขนขวายหาซื้อหนังสือและเปิดเน็ตเพื่อเรียนด้วยตัวเองเองต่างหาก
                ไรเตอร์ไม่มีปริญญา (เพราะต้องทำงานส่งตัวเองเรียนเองตั้งแต่จบมอสามแล้ว) แต่ดีใจนะ ที่ตัวเองเรียนไม่จบ แม้จะไม่ได้ความภาคภูมิใจในวันที่ได้รับปริญญาเหมือนคนอื่น ๆ แต่ภูมิใจในฐานะลูกคนหนึ่ง ที่สามารถเลี้ยงดูแม่ให้อยู่แบบสุขสบายได้ เป็นหัวหน้าครอบครัว ช่วยเหลือทุกคนในครอบครัวได้ แม้ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย จบมาจริง อาจได้ไม่เยอะและมีอิสระเท่าทุกวันนี้ก็ได้ ^^
                ไรเตอร์เริ่มต้นจากศูนย์จากไม่มีอะไรติดตัวเลยนอกจากเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เดินทางสู้ชีวิตด้วยสองมือสองเท้าจนมาถึงจุดที่เรียกได้ว่า สุขสบาย อยากกินอะไรก็ได้กิน อยากซื้ออะไรก็ได้ซื้อ แม้จะไม่มากมายเท่ากับเศรษฐีบางคน แต่ก็มากกว่าใครหลาย ๆ คนที่ด้อยกว่า
                ไรเตอร์ภูมิใจกับชีวิตของตัวเองตอนนี้เอามาก ๆ
                มีแม่ที่น่ารัก -ใครได้เกิดเป็นลูกของผู้หญิงคนนี้ บอกได้เลยบุญโคตรเยอะ สมบัติไม่มีให้ แต่จิตใจที่รักลูกและคำสั่งสอนดี ๆ บวกกำลังใจในแง่บวก เธอคนนี้มีให้เยอะมว้ากกกกก (ต้นแบบ positive thinking ของไรเตอร์เอง ^^) แต่ก่อนแม่หาเงินเพื่อเลี้ยงลูก มาตอนนี้ลูกกำลังหาเงินเพื่อเลี้ยงแม่ (อย่างที่พี่อุดมบอก)
เลี้ยงแม่เลี้ยงไม่ยาก เงินอย่าให้ขาดมือเป็นพอ ฮ่า ๆ
                แต่เวลาเห็นแม่มีความสุข ไรต์ก็พลอยมีความสุขตามไปด้วย เพราะฉะนั้นมีเท่าไหร่ ไรเตอร์ก็เทกระจาดให้หมดเลย ฮ่า ๆ
)
                มีคนรักที่ดี - ที่รักและพยายามทำให้ไรเตอร์มีความสุขตลอดเวลา อยากได้อะไรก็หาให้ ท้อแท้หมดกำลังใจก็มีให้ตลอด พร้อมจะอยู่เคียงข้าง และเป็นห่วงเป็นใยไรเตอร์เสมอ
                มีงานรัก - ที่ให้ทั้งเงินและความสุข
                และมีนิยายที่รัก - เป็นงานอดิเรกที่หาค่าความสุขไม่ได้ มีกำลังใจดี ๆ จากรีดเดอร์ทุกคน มีเงินให้ใช้ มีสมบัติให้เก็บ มีสุขภาพที่แข็งแรง ไม่รู้ว่าจะเจอเรื่องอะไรดี ๆ อีกบ้าง แต่ไรเตอร์ก็พร้อมที่จะยอมรับมัน อุวะฮ่า ๆ (ได้ข่าวว่าแกเพิ่งร้องไห้เพราะน้องกายโดนด่ามา = =) 
               เอาน่า แค่รู้ว่าทุกคนด่าเพราะรัก ไรเตอร์ก็วางใจแล้ว (ปาดน้ำตาออกจากแก้ม อ้าวเอ้ย นี่มันน้ำมูกนี่หว่า!! = =)
              

              รักคนอ่านทู้กกกกกคน ^^


            เจอคำผิดสะกิดด้วยฮับ

                  

Add Fav. แฟนคลับน้องคีส


กดไลค์ Facebook แฟนเพจ

ทวิตเตอร์ฮับ




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Kiss Love : รักวุ่นวายนายสุดหล่อ [Yaoi ♥ [] ♥ Boy's Love] จบ ตอนที่ 76 : Kiss Love 52 : หวาดกลัว [เอก... ☼] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 43444 , โพส : 622 , Rating : 86% / 134 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
# 622 : ความคิดเห็นที่ 63573
พี่อาร์ตทำน้องกลัวแล้วนะ
Name : 奇跡 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 奇跡 [ IP : 182.232.192.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มีนาคม 2562 / 01:15
# 621 : ความคิดเห็นที่ 63385
อาร์ตไม่น่ารักเลย งอนแล้ว
Name : nidnid2530 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nidnid2530 [ IP : 182.232.57.95 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:32
# 620 : ความคิดเห็นที่ 63103
เรื่องมันต้องวุ่นวายเพราะพี่อาร์ตคนเดียว อย่ามาทำเจ้าเล่ห์กับน้องกานนะยะ
PS.  Mirecles in December >>> 还在爱你还在爱你 我爱你 我爱你 你别再哭 关掉&
Name : Chopoom94 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chopoom94 [ IP : 118.172.30.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2560 / 00:04
# 619 : ความคิดเห็นที่ 62856
บอกพี่เอกเถอะกาย ฮื่อสงสารกาย พี่อาต์รไม่น่าทำงี่เลย
Name : smaayd368 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ smaayd368 [ IP : 182.232.67.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2560 / 11:33
# 618 : ความคิดเห็นที่ 62605
กายน่าจะบอกไปนะ เดี๋ยวไม่เข้าใจกันอีก เรื่องใหญ่ เคลียร์ให้จบๆไปก็ดีกว่านะ
Name : 鳥♡ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 鳥♡ [ IP : 223.24.39.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 สิงหาคม 2559 / 18:19
# 617 : ความคิดเห็นที่ 62503
บอกๆเขาไปเถอะ อย่างมากก็อาจโดนทำโทษนิดหน่อย จะได้ไม่ต้องมานั่งระแวง
Name : baekbow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baekbow [ IP : 1.46.14.0 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2559 / 21:59
# 616 : ความคิดเห็นที่ 62295
พี่อาร์ต ไมทำงี้อ่ะ น้องกลัวหมดแล้วนะ พี่เอก แงง ช่วยน้องด้วยยย
Name : อาแนของแบคฮยอน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อาแนของแบคฮยอน [ IP : 223.24.39.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2559 / 08:24
# 615 : ความคิดเห็นที่ 62185
ฮือ สงสารกาย
Name : lufian < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lufian [ IP : 171.5.250.120 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2559 / 10:05
# 614 : ความคิดเห็นที่ 61925
พี่อาร์ตทำอะไรน้องงง นี่กะจะกินเลยเหรอ แค่น้องมันเข้าใจผิดว่าเป็นพี่เอกเนี่ยนะ ตาย ๆ ๆ สงสารน้องกายอ่ะ สับสนน่าดู หน้าเหมือนกันขนาดนั้น ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่พี่เอก แต่ก็ต้องยอมพี่อาร์ต โอ๊ยยยยย พี่เอกช่วยน้องที
PS.  다시 돌아와 언제나 기다릴게 ♡
Name : Bennie_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bennie_ [ IP : 115.87.121.45 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2559 / 10:03
# 613 : ความคิดเห็นที่ 61516
ทำไมพี่อาร์ตทำอย่านี้ ToT
Name : I am Hinasang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Hinasang [ IP : 223.24.29.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2559 / 15:13
# 612 : ความคิดเห็นที่ 61515
ทำไมพี่อาร์ตทำอย่านี้ ToT
Name : I am Hinasang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Hinasang [ IP : 223.24.29.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2559 / 15:13
# 611 : ความคิดเห็นที่ 61514
ทำไมพี่อาร์ตทำอย่านี้ ToT
Name : I am Hinasang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Hinasang [ IP : 223.24.29.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2559 / 15:13
# 610 : ความคิดเห็นที่ 61513
ทำไมพี่อาร์ตทำอย่านี้ ToT
Name : I am Hinasang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am Hinasang [ IP : 223.24.29.11 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2559 / 15:13
# 609 : ความคิดเห็นที่ 61415
พี่อาร์ตทำอะไรกายยย
PS.  อนิเมะคือส่วนหนึ่งของชีวิตของฉัน Link Start!!
Name : Eadesu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eadesu [ IP : 171.5.78.75 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2558 / 18:02
# 608 : ความคิดเห็นที่ 61300
พี่อาร์ตทำอะไรน้องงง
ไรต์ทอล์คยาวค่ะชอบบอ่านเพลินดึงอารมณ์มาก เศร้าๆโดนดึงไปฮา ฟินๆก็โนดึงไปฮา 5555
บางทีถึงขั้นอ่านทอล์คแล้วลืมเนื้อเรื่องค่ะ จะเม้นอะไรหว่า เอ๊ะเมื่อกี้มันเศร้าๆอยู่เลย ทำไมถึงหัวเราะล่ะ = =a
อารมณ์เปลี่ยน อ่ะอ่านใหม่ ฟฟฟฟ
Name : fe&font < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fe&font [ IP : 202.29.6.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2558 / 11:19
# 607 : ความคิดเห็นที่ 60476
พี่อาร์ต ทำดีมากกกก ทำให้พี่เอกเป็นห่วงกายด้วยยยย อย่างหวานน ><
Name : lovelykik < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovelykik [ IP : 171.97.184.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2558 / 21:51
# 606 : ความคิดเห็นที่ 60387
พี่อาร์ตทำน้องกายระแวงพี่เอก...นิสัยไม่ดีเลยนิสัยไม่ดีเลย -_-
PS.  ผมไม่ได้ดีอะไร...แต่สิ่งที่ผมมีคือสิ่งที่คุณต้องการ ;)
Name : ZiixZa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZiixZa [ IP : 1.47.162.180 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2557 / 16:55
# 605 : ความคิดเห็นที่ 60244
ตอบทอล์กไรท์มิว เค้ายังอ่านเป็นรอบที่สองสามอยู่นะ ^^ เพราะตอนนี้อ่านเป็นรอบที่สามอยู่ มันคิดถึงอ่า ไรท์ไม่มีภาคสองสักที5555 ถ้ามีภาคสองเมื่อไหน่ปนะกาศด้วยนะค้าบบบ อิอิ
Name : poungsaed < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poungsaed [ IP : 182.53.80.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ตุลาคม 2557 / 18:19
# 604 : ความคิดเห็นที่ 60129
เปลี่ยนทรงผม!!!  ด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆ  ไม่งั้นแยกไม่ออกพอดี -0-



ปล. ชอบอาร์ตอะ>< (แหวกไปนะ- -)
Name : nikunamemu < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nikunamemu [ IP : 58.10.205.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2557 / 22:39
# 603 : ความคิดเห็นที่ 59988
พี่อาร์ตนิสัยไม่ดี 
PS.  
Name : KitaScarlet < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KitaScarlet [ IP : 49.48.133.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2557 / 09:50
# 602 : ความคิดเห็นที่ 59775
พี่อาร์ตทำน้องกลัว
Name : 0474 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0474 [ IP : 180.183.95.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2557 / 00:22
# 601 : ความคิดเห็นที่ 59634
พี่อาร์ตอ่ะทำร้ายกาย พี่เอกน่าสงสารอ่ะฮือๆๆ//ร้องไห้แปป
Name : ผู้โบยบินสู่ฟากฟ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้โบยบินสู่ฟากฟ้า [ IP : 110.169.46.126 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2557 / 20:43
# 600 : ความคิดเห็นที่ 59558
แยกไม่ออกก็ไม่แปลก แต่แบบนี้ใจร้ายกับพี่เอกมากอ่ะ
Name : blacksaya < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ blacksaya [ IP : 14.207.243.210 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 พฤษภาคม 2557 / 15:55
# 599 : ความคิดเห็นที่ 59412
ชอบบรรยากาศแบบตอนนี้จัง -w-
PS.  ข้าเชื่อในความฝัน...ที่ไม่มีวันเป็นจริง
Name : Lucia Eve < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucia Eve [ IP : 171.100.195.100 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2557 / 14:46
# 598 : ความคิดเห็นที่ 59383
กายกลัวพี่อาร์ตอ่ะแต่ก้แยกไม่ออกว่าใครเปนใครเลยไม่กล้าเข้าใกล้ น่าสงสารรT^T
อาร์ตถ้าเรื่องนี้เออกรุเข้าแกตายแน่
PS.  หวัดดีค่ะทุกคน ยินดีที่ได้รุจักนะคะ
Name : aNa_AoNg < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aNa_AoNg [ IP : 1.10.213.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 17:12
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android