ตอนที่ 2 : Ch 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 พ.ค. 60







2.



     


     พายุหิมะด้านนอกทวีกำลังมากขึ้นจนเขย่าหน้าต่างเสียงดังกึงกัง เจ้าของบ้านกลัวลมจะพัดเศษอะไรมาโดนกระจกแตก จึงออกไปตอกแผ่นไม้ปิดบานหน้าต่างเอาไว้ กินเวลานานพอดูกว่าจะเรียบร้อย



     เขาโยนโค้ทพาดราวแขวนและถอดรองเท้าเปียกชุ่ม รีบตรงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ในห้องนอน ร่างกายจึงค่อยอุ่นขึ้นบ้าง หลังจากนั้นจึงออกมายังห้องรับแขก หย่อนตัวลงบนอาร์มแชร์ข้างเตาผิง คว้ากาไฟฟ้าและถ้วยบนโต๊ะกลางมารินกาแฟดำควันกรุ่น อังมือกับผิวกระเบื้องให้หายหนาว



     ในห้องนี้ ที่ปลายสายตามีร่างหนึ่งนอนขดอยู่บนโซฟา...



     เมื่อแรกเจอ เขานึกว่าหมอนี่โดนน้ำแข็งเกาะ แต่พอดูดีๆ ถึงได้รู้ว่าทั้งผมและผิวนั้นขาวจัด...คล้ายคนเผือกแต่ไม่ใช่ ลักษณะเหมือนดาราหญิงออสเตรเลียนคนหนึ่งมากกว่า เธอมีผิวและเส้นผมอ่อนจางโดยธรรมชาติ



     และเพราะความขาวนั้น จึงดูไม่ออกว่าร่างกายซีดเผือดใกล้ตายหรือเปล่า เขาไม่ได้ดูแลอะไรมากมาย เพียงแค่ถอดรองเท้าและถุงมือ ดึงเสื้อผ้าเปียกๆ ของอีกฝ่ายออก โดยที่กางเกงนอกและกางเกงในยังติดคาข้อเท้าขวาอยู่ ช่วยไม่ได้ เขากระชากแล้วมันไม่หลุด...ต่อจากนั้นพันตัวเอาไว้ด้วยผ้าห่มนวม เติมฟืนใส่เตาผิงให้ส่งความร้อนทั่วห้อง...ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับเจ้านั่นแล้วว่าจะรอดไหม



     ดูเหมือนจะอึดกว่าที่คาดเอาไว้ เพราะลูกแก้วสีฟ้าอ่อนปรากฎวับแวมอยู่หลังเปลือกตาที่กะพริบถี่



     เจ้าตัวอุทานเสียงแห้งเมื่อได้สติ กลอกตาสำรวจรอบๆ และตนเอง เมื่อรู้ว่าไม่ได้สวมเสื้อผ้าจึงค่อยๆ ยันตัวขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลไม่ให้ผ้าห่มหลุด...มองแล้วเหมือนตุ๊กตาหิมะที่มีหัวเป็นคน


     แทนที่จะมีประโยคประมาณว่า ‘ที่นี่ที่ไหน’ ‘คุณช่วยชีวิตผมเอาไว้’ หรือ ‘ทำไมผมมาอยู่ที่นี่’คำแรกของเจ้าตัวกลับเป็น  “ผมขอดื่มนั่นได้ไหมครับ”



     มือในผ้าห่มชี้มายังถ้วย ช่วยให้เจ้าของบ้านหายงง “...นี่กาแฟ”



     “ยิ่งดีเลย” ตอบพลางพยักหน้ารัว ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ...เจ้าตัวจิบกาแฟร้อนไปหลายอึกจึงพูดต่อ “ขอบคุณนะครับ...ผมชื่อเนเว่...เนเว่ เรโก้”



     “อืม” เจ้าของเครื่องดื่มตอบรับในลำคอขณะลุกขึ้นไปหยิบถ้วยใบใหม่ เขายืนลังเลอยู่หน้าเคาท์เตอร์ในครัวว่าจะหยิบถ้วยไปใส่กาแฟ หรือจะหยิบขวดเหล้าหมักเองไปจิบให้ร่างกายอุ่นไวขึ้น



     คำถามไล่ตามแผ่นหลังใหญ่ “คุณล่ะครับ”



     “อะไรนะ” คนฟังเลิกคิ้ว



     “ชื่อน่ะ ชื่อ” คนถามขยายความ



     ไม่มีคำตอบตามมา…



     “คุณเป็นคนช่วยผมเอาไว้นะ เพราะฉะนั้นต้องบอกชื่อสิ”



     เป็นเรื่องปกติรึเปล่านะที่จะต้องเค้นถามชื่อคนที่ช่วยชีวิตตัวเองเอาไว้...ถึงจะไม่อยากทำความรู้จักด้วย แต่ถ้าแค่ชื่อ…



     “วาสโก้”



     “คุณวาสโก้” เนเว่ทวนคำ “นามสกุลล่ะครับ”



     วาสโก้ไม่ตอบ



     “นามสกุลล่ะครับ นามสกุล” ย้ำแล้วย้ำอีก



     มือใหญ่คว้าขวดเหล้า...เอาไปกระดกเผื่อแก้รำคาญดีกว่า



     เจ้าของบ้านเดินกลับมาทิ้งตัวลงบนอาร์มแชร์ ดื่มไปสามอึกก่อนตอบ “วาสโก้ อินาร์ริตู”      


     คนในผ้าห่มปั้นหน้ายาก “อินาร์...สะกดไม่ถูกแฮะ”



     จะสะกดไปทำไมวะ วาสโก้คิดแล้วเปลี่ยนประเด็น “ถ้าฟื้นแล้วก็ไปซะ เสื้อผ้านายกองอยู่ข้างโซฟานั่นแหล่ะ”



     หัวขาวๆ ชะโงกไปดู ทำหน้างงเล็กน้อยที่เห็นกางเกงยังติดอยู่คาเท้า  ลองเอื้อมแขนไปจับแล้วพบว่าผ้ายังชื้นเกินกว่าจะสวม “...เอ่อ...ขออยู่รบกวนจนกว่าชุดจะแห้งได้ไหมครับ”



     “ไม่…” ตอบพลางจิบเหล้า


     นั่นทำให้เนเว่ต้องค่อยๆ หยิบกองผ้าเข้าไปใต้ผ้าห่มทีละชิ้น เสียงฟันกระทบกึกกักเมื่อสวมชุดเย็บเฉียบไม่ต่างกับเอาถุงน้ำแข็งนาบ ผ่านไปหลายนาที ในที่สุดขาที่สวมกางเกงยีนส์เข้าที่แล้วก็วางลงกับพื้นบ้าน



     ตอนนั้นเองที่วาสโก้เพิ่งเห็นว่าเท้าขวาของอีกฝ่ายเป็นเท้าปลอม...วัสดุทำจากไม้ แกะสลักแบบเรียบง่าย



     คนแต่งตัวเสร็จเขยิบเข้าหาเตาผิง...อยากจะอาศัยผึ่งให้ชุดแห้ง แต่ทนแรงกดดันทางสายตาของอีกฝ่ายไม่ไหว จึงรีบส่งยิ้มซื้อความเมตตา



     ดูเหมือนจะไม่ได้ผล “...ไปได้แล้ว”



     “งั้น...ขอผ้าห่มติดตั----”



     “ไม่”



     นัยน์ตาสีฟ้าเหลือบไปทางหน้าต่างที่ถูกแผ่นไม้ตีปิด เห็นหิมะซัดผ่านร่องเล็กๆ เข้ามา ก็พอจะเดาได้ว่าข้างนอกอากาศเลวร้ายแค่ไหน เขากลอกสายตาอย่างว้าวุ่น...แล้วนึกอะไรได้



     วาสโก้ถอนหายใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายปลดผ้าห่มออกจากตัว พับอย่างเรียบร้อยแล้ววางบนโซฟา เขายกขวดเหล้าขึ้นดื่มพลางมองส่ง



     เนเว่เดินตัวสั่น ความหนาวทำให้ก้าวขาไม่ค่อยออก เขา ‘แกล้ง’เดินไปจนเกือบถึงประตู ก่อนจะหันมายิ้มให้เจ้าของบ้าน



     “ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับคุณวาสโก้ คาดว่าผมเดินฝ่าพายุไปสักชั่วโมงก็คงถึงเมือง...จริงสิ บ้านนี้ถือว่าอยู่ในเขตเมืองอะไรเหรอครับ”



     คนฟังเลิกคิ้วทำนองว่าถามทำไม แต่ก็ตอบให้เพราะหวังว่าจะเป็นครั้งสุดท้าย “เขตเมืองเรเวน”



     “อ๋อ…” ทำเสียงเข้าใจ ก่อนจะถามต่อด้วยรอยยิ้มใสๆ “...เรเวนเนี่ย...เข้มงวดเรื่องเหล้าเถื่อนไม่ใช่เหรอครับ”



     ปากขวดแก้วกระทบฟันหน้าวาสโก้ดังกึก…



     ตลอดมาเขาพยายามอยู่ที่นี่อย่างเงียบที่สุด...ไม่พยายามจะข้องแวะกับบุคคลภายนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำรวจ...ตำรวจเลวๆ ที่มองคดีฆาตกรรมเป็นเรื่องธรรมดา แต่ไล่จับคนต้มเหล้าเถื่อนอย่างบ้าคลั่งเพราะไปแย่งส่วนแบ่งตลาด



     “ผมไม่บอกใครหรอก” เนเว่ยิ้มหวานแม้ฟันจะสบกันระรัวเพราะความหนาว


ไอ้เด็กเวรนี่ขู่เขา



     วาสโก้วางขวดเหล้าลงกับโต๊ะกลาง แล้วลุกขึ้นไปหยิบผ้าห่ม เขวี้ยงใส่ร่างเล็กแทนคำอนุญาตให้อยู่ต่อ




TBC


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #57 YisTheBEST (@fan-yaoi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 10:45
    ทำไมวาสโก้โหดดด
    #57
    0
  2. #14 TimeSuns (@yamamoto18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:16
    ใจรั๊ยยยยยยยยยยยย พาเค้ามาหลบลมหลบหิมะ ให้ตื่นมาสัมผัสความอบอุ่นได้แปปเดียว ก็ถีบน้องออกไปเผชิญความหนาวอีกรอบ บุ่ยๆ  น่าตบตีเหลือเกิน -3-
    #14
    1
    • #14-1 macho_luglio (@macho_luglio) (จากตอนที่ 2)
      25 พฤษภาคม 2560 / 09:01
      แต่ก็ได้อยู่ต่อแล้วนะ อิอิ
      #14-1
  3. #4 Sal (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 23:22
    ไม่รุคิดเอาเองไหม แต่สำนวนการเขียนเปลี่ยนไป รวบรัดดีค่ะ

    ท่าทางวาสโก้จะต้องปวดหัวกับเจ้ากระต่ายเผือกนี้อีกมากแน่ๆ



    /โยนผ้าห่มให้แล้ว ตามด้วยขวดเหล้า...(เสียดายพลั่วยังอยู่นอกบ้าน) เดี่ยวนะ!!นี่ไม่น่าจะใช่นิยายฆาตรกราม Haha
    #4
    1
    • #4-1 macho_luglio (@macho_luglio) (จากตอนที่ 2)
      17 พฤษภาคม 2560 / 23:29
      อุ๊ โดนจับได้ ช...ใช่ค่ะ เรื่องนี้ปรับสำนวนให้กระชับขึ้น ไม่เวิ่นเว้อ (///___///

      อย่าเพิ่งฆาตกรรมกระต่ายหิมะะะะะ กรี๊ดดดดดดด /กอดๆ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ค่าาา <3
      #4-1
  4. #2 fukumoji (@momochiyo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 22:41
    เก็บแมวจร สุดวอแวได้หนึ่งตัวชัดๆ
    #2
    1
    • #2-1 macho_luglio (@macho_luglio) (จากตอนที่ 2)
      17 พฤษภาคม 2560 / 22:42
      กร๊ากกกก เห็นภาพมากค่ะ!!! XD /กอดๆ ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์นะคะะะะ <3
      #2-1