ตอนที่ 9 : Ch 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 พ.ค. 60





9.

 

 

 

แม้อยากหยุดเวลาแห่งความสงบเอาไว้เพียงใด ฤดูกาลก็ผันไปอย่างคงเส้นคงวา


 

เนเว่ค่อยๆ เดินลงมาตามเนินเขา ตรงไปยังรั้วทางเข้าติดถนนใหญ่ ที่นี่มีกล่องจดหมายทำจากเหล็กติดตั้งอยู่ เขาใช้กุญแจดอกเล็กที่พกมาไขเปิดออก หยิบจดหมายสามฉบับออกมา...ฉบับแรกคือค่าไฟฟ้า ฉบับที่สองคือค่าโทรศัพท์บ้าน และฉบับสุดท้ายประทับตราตระกูลวอลเธอร์ จ่าหน้าถึงวาสโก้


 

เขาลองยกซองขึ้นส่องกับแสงแดดยามเช้า กระดาษข้างในมีแถบสีดำปกปิดข้อความ คาดเดาได้ว่าเป็นหลักฐานทางการเงิน


 

หนุ่มน้อยกลับบ้าน ตรงไปหาเจ้าของจดหมายบนโซฟา เนเว่เดินอ้อมไปด้านหลัง คล้องแขนรอบคอคนตัวใหญ่ที่กำลังง่วนอยู่กับสมาร์ทโฟนในมือ แล้วต้องหลุดขำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเล่นอะไรอยู่


 

“แอพเกมอื่นๆ มีให้เลือกโหลดตั้งเยอะ คุณก็ยังเลือกเททริสอยู่ดี”


 

“ช่วยไม่ได้...เกมอื่นไม่ถูกใจ” วาสโก้บ่นเสียงเบา อันที่จริงเขาลองเล่นมาหลายเกม แต่ตายด่านแรกทุกครั้ง ความหงุดหงิดเพราะเกลียดการพ่ายแพ้ ทำให้เขาเลือกจะกลับมาหาเกมที่ตนเองชำนาญที่สุด


 

เนเว่ลอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะแกล้งยื่นมือไปกดหน้าจอให้บล็อกร่วงลงมารัวๆ


 

“เฮ้ย!” คนเล่นอยู่ประท้วง เขาเลิกเล่นเกมหันมาเล่นคน โดยการเอี้ยวตัวไปคว้าร่างเล็กแล้วจับทุ่มลงกับโซฟาข้างตัว


 

“อ๊าก!” คนถูกทุ่มส่งเสียงกระอักแบบเกินจริง หัวเราะที่แกล้งคนติดเกมได้ แม้ตัวเองจะถูกเอาคืนแบบไม่มีทางสู้ก็เถอะ


 

“กล้ากวนฉันตอนเล่นเกมแบบนี้ มีอะไรอีกล่ะ” วาสโก้ดึงเจ้าตัวเล็กให้นอนหนุนตักแล้วถามอย่างรู้ทัน ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันเนเว่ไม่เคยเกเรใส่ ยกเว้นมีเรื่องต้องคุย


 

“จดหมายของคุณครับ” มือขาวราวกับกระดาษยื่นของให้


 

เจ้าของชื่อบนจ่าหน้ารับมาเลื่อนดูทีละซอง เขาชะงักเมื่อถึงซองสุดท้ายจากตระกูลวอลเธอร์ ดวงตาเข้มลอบมองคนที่นอนหนุนตัก ปรากฎว่าสบตากันพอดี


 

“ได้เงินเดือนเท่าไหร่ครับ” ประโยคนั้นมาด้วยเสียงธรรมดาเหมือนถามเรื่องดินฟ้าอากาศ


 

วาสโก้ยังไม่ตอบ เขาฉีกซอง...ในนั้นมีกระดาษเพียงใบเดียว ระบุเงินโอนเข้าบัญชีหกร้อยเหรียญ ปกติเงินจำนวนนี้ต่อเดือนเพียงพอให้เขากินอยู่อย่างเหลือใช้ มีอีกหนึ่งปากท้องให้เลี้ยงก็ยังพอจ่าย


 

แต่ปัญหาอยู่ที่อีกฝ่ายคาดหวังว่าจะได้รับเงินเดือนตามที่เขาสัญญา...เจ้าตัวออกไปตรวจสอบหมุดหลักเขตทุกวันไม่ได้ขาด ขยันกว่าเขาร้อยเท่า


 

กำลังลังเลว่าจะควรแบ่งเงินครึ่งหนึ่งจ่ายให้เนเว่หรือไม่ อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมา


 

“สมัยนี้การจะจ้างใครไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่แปลกหรอกครับที่เจ้านายของคุณจะยังไม่อยากรับผมเข้าทำงาน ผมเข้าใจนะครับ”


 

วาสโก้นิ่งไป...คำกล่าวของเนเว่เป็นเหตุเป็นผล เขาไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้างอะไรอีก


 

“ใช่...เพราะนายเพิ่งมาอยู่กับฉันไม่นานด้วย” เขาพูดตามน้ำ โกหกได้อย่างคล่องปากเพราะที่จริงแล้ว...เขาไม่อยากแนะนำเด็กคนนี้ให้กับทางเจ้านายรับรู้


 

“ผมเผื่อใจเรื่องนี้ไว้พอควร…” เนเว่ลุกขึ้น หยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาเปิดรูปภาพ “เลยหาช่องทางทำเงินอื่นๆ จากป่า แล้วเจอพวกนี้พอดี”


 

เจ้าของบ้านมองรูปถ่าย...กองกระดูกสัตว์สภาพดีเรียงรายอยู่หลังบ้าน มีกะโหลกของกวางเขางามวางเด่น ปกติบริเวณนี้จะมีผ้าใบคลุมทับเอาไว้ และเขาขี้เกียจเกินกว่าจะใส่ใจเปิดดู


 

“จำได้ว่าสัตว์ป่าไม่ถือเป็นของตระกูลวอลเธอร์ แถมนี่ยังเป็นซากสัตว์อีก เลยไปเก็บมาทำความสะอาด กะว่าจะไปปล่อยขายในเมือง” นิ้วเล็กกดปิดหน้าจอ ยิ้มบางให้อีกฝ่าย “ผมพอจะมีเส้นสายคนที่รับซื้ออยู่บ้าง”


 

“นายนี่...หัวการค้าเหมือนกันนะ” บอกพลางยื่นมือมาจับศีรษะกลมทุย สอดนิ้วไปในเส้นผมนุ่ม “เดี๋ยวจะหากระสอบใหญ่ๆ มาใส่ แล้วบรรทุกขึ้นหลังคารถ”


 

คนถูกชมยิ้ม ก่อนจะเอ่ยเรื่องคาใจ “ผมไม่อยากให้คุณกังวลเรื่องผมมากเกินไป ถึงผมจะดูไม่เอาไหน แต่ก็พึ่งพาตัวเองได้”


 

“ฉันไม่เคยคิดว่านายไม่เอาไหน” บอกพลางเลื่อนมือจากเส้นผมลงมายังหัวไหล่ ดึงให้อีกคนเอนตัวมาหา “...พอมีนายอยู่ด้วย ชีวิตฉันดีขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ”


 

ในมุมที่คนตัวใหญ่ไม่เห็นนั้น นัยน์ตาสีฟ้าปรากฎความหวั่นไหว


 

เป็นที่ต้องการ...ให้ความรู้สึกดีเสมอ


 

“ผมดีใจที่คุณรู้สึกแบบนั้นนะครับ” เนเว่กระซิบ


 

“ส่วนเรื่องรายได้…” วาสโก้ทอดสายตาไปไกล มองผืนดินโล่งกว้าง “...ที่ดินตรงหน้าบ้านเป็นชื่อของฉันเอง สามารถทำอะไรก็ได้...เราลองมาปลูกผักหรือเลี้ยงสัตว์ส่งขายกันไหม”


 

“ฮ่ะๆ น่าสนใจนะครับ” คนฟังคิดตาม “ส่วนหลังบ้าน เลี้ยงปลากันเถอะ ผมอยากลอง”


 

“ต้องขุดบ่อสินะ” เจ้าของไอเดียเริ่มต่อยอด “แล้วสร้างเล้าไก่ เก็บไข่ขาย”


 

“เลี้ยงเป็ดด้วยสิครับ” คนอาศัยเสนอ


 

“ไม่” ตอบรวดเร็ว


 

คำถามตามมา “ทำไมล่ะ”


 

“ฉันเกลียดเป็ด มันเคยจิกฉันตอนเด็ก”


 

คนฟังขำพรืด “แต่ไข่เป็ดขายได้ราคาดีกว่าไข่ไก่”


 

“ไม่คือไม่ เลี้ยงแค่ไก่พอ”


 

การพูดคุยยาวออกไป จินตนาการถึงสิ่งที่เป็นไปได้อย่างไม่รู้เบื่อ...แม้ภายนอกจะต่างกันเพียงไหน หากทั้งคู่เพิ่งรับรู้โดยไม่ต้องพูดออกมา ว่าต่างก็ปรารถนาชีวิตเรียบง่าย…


 

ชีวิตที่ใครๆ ก็สร้างได้...แต่สำหรับพวกเขา ดูจะเป็นเรื่องห่างไกลเกินตัว


 

เพราะภาระซ่อนเร้นที่มีอยู่...


 

---------

 

 


เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เมื่อรถ 4WD คันโตจอดลงที่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง ในบริเวณรอยต่อระหว่างเขตเหนือกับเขตกลางของเมืองเรเวน


 

เนเว่ลงจากรถมาก่อนแล้วตรงเข้าไปในอาคาร วาสโก้นั่งคอยอยู่ประมาณห้านาที อีกฝ่ายถึงกลับมาพลางส่งสัญญาณให้ปลดสินค้าที่บรรทุกมาลงจากหลังคารถ หนุ่มใหญ่จัดการแบกกระสอบใบโตเข้าไปในร้าน


 

เพราะเป็นช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลิ แดดจากหน้าต่างจึงสว่างพอจนไม่ต้องเปิดไฟ ภายในห้องนั้นตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้รูปแบบย้อนยุค แม้จะเก่าแต่สลักเสลาอย่างสวยงาม...เนเว่กำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เธอมีเส้นผมสีบรูเน็ต นัยน์ตาอำพัน ผิวสีน้ำผึ้งอ่อน...เดรสวันพีชสีดำผ่าข้าง ขับให้เรือนร่างระหงน่ามอง


 

“ผมขออนุญาตแนะนำนะครับ วาสโก้ นี่คือลินดา เธอเป็นเจ้าของร้านรับซื้อของเก่ารวมไปถึงของป่า” เนเว่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ลินดาครับ นี่คือวาสโก้ คนที่ผมอาศัยอยู่ด้วย”


 

“หืม…” เสียงหวานเอ่ยจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีนู้ด “อาศัยอยู่ด้วยนี่...แบบไหน”


 

เนเว่เม้มปาก ทว่าเมื่อกำลังจะพูด เสียงหนึ่งกลับขัดขึ้นเสียก่อน


 

“เป็นหัวหน้างานน่ะครับ เจ้าหมอนี่มารับจ๊อบเฝ้าที่ดินกับผม เลยให้พักอยู่บ้านเดียวกัน” วาสโก้อธิบาย สบสายตากับสาวงาม


 

...ลินดาคือนางฟ้าชัดๆ…


 

“อย่างนี้นี่เอง” คนสวยยิ้วพราว ก่อนจะหันไปหาคนข้างๆ “ว่าแต่ หนุ่มน้อยของฉัน วันนี้มีอะไรมาเสนอจ้ะ”


 

เนเว่พยายามไม่ใส่ใจสายตาของวาสโก้ที่มองลินดา เขาแกะเชือกผูกปากกระสอบ หยิบกะโหลกกวางอันใหญ่ออกมาวางบนโต๊ะกลางร้าน


 

“ผมเห็นว่าสภาพของมันสมบูรณ์ดี เหมาะจะเอาไปขายต่อ ทำของตกแต่งบ้าน” มือเล็กลูบไปตามกิ่งเขา “เขาของมันไม่หักเลยแม้แต่กิ่งเดียว ชอบไหมครับ”


 

ลินดามองประเมิน กรีดนิ้วเรียวตามมือขาวอย่างพอใจ “ชอบสิ เธอรู้ใจฉันเสมอเลยเนเว่”


 

“งั้นขอราคาแบบเอ็นดูผมด้วยนะครับ” หนุ่มน้อยออดอ้อน


 

และสาวงามก็ตอบรับด้วยการยกมือโอบบ่า “แน่นอน เด็กคนนี้นี่...ทำอย่างกับฉันเคยให้ราคาต่ำ เอ้า มีอะไรอีก เอาออกมาขายให้หมด”


 

“ได้เลยครับ” เจ้าตัวค้นในกระสอบกุกกัก “นี่กระดองเต่า สภาพสมบูรณ์เหมือนกัน น่าจะเอาไปขายที่ไชน่าทาวน์ ส่วนนี่เป็นกะโหลกกวางตัวเมีย-----


 

เนเว่ค้นสินค้าออกมาขาย เสียงนุ่มเอ่ยบรรยายสรรพคุณเชิญชวนให้เจ้าของร้านคนงามซื้อสินค้า


 

ลินดาฟังข้อเสนอด้วยหู ตอบรับด้วยวาจา...หากสายตาเบนไปยังอีกคนบ่อยครั้ง


 

เพราะเนเว่ง่วนอยู่กับการขาย วาสโก้จึงมองสาวสวยได้ไม่วางตา


 

และรู้ดีว่าเธอสนใจเขาอยู่ไม่น้อยไปกว่ากัน


 

---------

 

 


“ลินดา...ทั้งสวยและมีเสน่ห์เนอะครับ”


 

วาสโก้ละสายตาจากถนนไปทางคนนั่งข้างวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาตั้งใจขับรถต่อ “ใช่ เธอสวยมากจริงๆ”


 

เนเว่มองสมาร์ทโฟนในมือที่แจ้งยอดเงินเข้าบัญชี กะโหลกกวางและกระดองเต่าที่เขาเก็บมาจากในป่า ลินดารับซื้อเอาไว้จนหมด  “ใจดีด้วย...เหมือนนางฟ้า ผมนับถือเธอมากด้วยล่ะ”


 

คนฟังเริ่มจับความรู้สึกได้ลางๆ...เด็กนี่รุกเข้าหาคนอื่นได้อย่างคล่องแคล่ว แต่เวลาหึงหวงกลับขี้ขลาด


 

“กลัวฉันจะจีบเธอหรือไง” วาสโก้เอ่ยออกไปตรงๆ


 

ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันก่อนเอ่ย “...ขอได้ไหมครับ...ว่าอย่า”


 

คำอ้อนวอนนั้น ปลุกความอยากรังแกในใจ “นายคิดว่าตัวเองมีสิทธิห้าม...”


 

“ไม่มีครับ” เนเว่เอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่มี...ผมไม่มีสิทธิจะผูกมัดใครไว้”


 

รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนมุมปากของวาสโก้


 

เด็กนี่หึงหวงเขา แต่ไม่กล้าแสดงออกเพราะกลัวจะถูกโกรธ...หลงรักเขามากกว่าที่คาดไว้เสียอีก


 

ให้ตายเถอะ...เขาพอใจเหลือเกิน


 

วาสโก้กดความยินดีเอาไว้ขณะยื่นมือไปจับศีรษะเล็กอย่างคุ้นชิน  “คิดมากน่า…เชื่อใจฉันได้ไหม”

 

เนเว่พยักหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้มจางๆ

 

TBC



อย่าไปเชื่อมันนนนน อย่าาาาาาาาาา /โดนลากไปเก็บ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #63 YisTheBEST (@fan-yaoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 13:11
    ลุง อย่าเพิงลำพองตัวว่าเขารักลุงสิจ้ะ สติจ้ะลุง สติ 5555 #ทีมเนเว่
    #63
    0
  2. #25 ant (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 10:06
    แอบสงสัยที่เนเว่ห้ามไม่ให้วาสโก้จีบลินดาอาจไม่ใช่เพราะหวงแต่น่าจะมีอะไรมากกว่านั้น

    คุณช้วนทำให้เราสงสัยทุกอย่างที่โผล้เข้ามาในเรื่องหมด ... ไม่แน่ลินดาก็อาจจะเป็นหนึ่งในกลุ่มคนหรือองค์กรที่เน่เว่ทำงานให้ก็ได้ /// สงสัยๆๆๆๆ
    #25
    1
    • #25-1 macho_luglio (@macho_luglio) (จากตอนที่ 9)
      27 พฤษภาคม 2560 / 22:26
      เรื่องนี้ เชื่อไรไม่ได้เลยค่ะ โดยเฉพาะคนเขียนเนี่ยแหล่ะ /โดนชก
      #25-1
  3. #21 TimeSuns (@yamamoto18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:58
    ลุงเล่นเกมไม่เก่งเหรอ อ้อนเด็กสอนสิ!!!!!  
     
    ลุง ... จะล่อลวงเด็กให้อยู่ตลอดไปเลยเหรอ นี่จะสละที่ทำแปลง กั้นคอก ขุดบ่อ เลยนะ 555555555555
     
    เชื่อใจอะไรรรร เชื่อไม่ได้เว้ยยยยย  คนแก่เจ้าเลห์นี่ ........
    มาโชวางบอมเราแล้วมั้ยล่ะ  ;w;
     
    #21
    1
    • #21-1 macho_luglio (@macho_luglio) (จากตอนที่ 9)
      27 พฤษภาคม 2560 / 22:24
      โอ๋ๆๆๆ เก๊าปลอบใจ อิอิ / ตอนนี้เหมือนเล่นเกมปลูกผักกันเลยค่ะ เอิ๊กๆ
      #21-1