. . Love song . . บทเพลงรัก ณ ต้นซากุระ

ตอนที่ 3 : ♫,,Chapter 2 เด็กหญิงใต้ต้นซากุระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    17 ก.พ. 55

 


♫,,Chapter 2 เด็กหญิงใต้ต้นซากุระ
 

                      มันช่างยาวนาน... หรือแสนสั้นกันนะ?

 

 

                       “นี่... อิทาจิ เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันน่ะ”

                      เด็กหนุ่มผมสีดำหยักศกประต้นคอเอ่ยถามเพื่อนสนิทข้างตน   เด็กชายเจ้าของชื่อไม่ตอบ เพียงแค่หรี่ตามองภาพตรงหน้าแว่บหนึ่งเท่านั้น            ภาพตรงหน้าเด็กหนุ่มทั้งสองคือเด็กหญิงตัวเล็ก ในชุดกิโมโนสีแดงสด ผมสีเงินเป็นประกายของเธอตัดกับดวงตาสีส้มออกแดงกลมโต    เด็กหญิงกำลังเล่นเทมาริอยู่กับเด็กคนอื่นๆใต้ต้นซากุระสีสวยสด

                       “นายหมายถึงเด็กผู้หญิงผมสีดำคนนั้นน่ะเหรอชิซุย? ก็คิซาระที่อยู่ห้องเดียวกันกับพวกเราไง” อิทาจิเอนตัวพิงต้นไม้ข้างกาย

                       “ไม่ใช่สักหน่อย” ชิซุยค้านขึ้น “เด็กผมสีเงินคนนั้นต่างหากล่ะ”

                       “เธอคนนั้นน่ะเหรอ?” อิทาจิปรายตามองตาม “เธอมาจากทากิงาคุเระ...”

                       “ทำไมถึงย้ายมากันนะ โคโนฮะน่ะใหญ่ก็จริง แต่อันตรายก็เยอะนี่นา” ชิซุยถามอย่างใคร่รู้

                       “นายไม่เคยได้ยินเหรอ?” อิทาจิหันมามองชิซุย “เขาลือกันว่าทากิงาคุเระเกิดสงครามภายในขึ้นเพื่อแย่งตำแหน่งหัวหน้าของหมู่บ้าน”

                       “อย่างนี้นี่เอง ถึงย้ายมาอยู่โคโนฮะเพื่อหนีสงครามสินะ” ชิซุยพยักหน้าเบาๆ

 

                      ตุบ!

 

                      ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ    ลูกบอลสีเหลืองก็พุ่งเข้ามาผ่าวงสนทนาของเด็กชายทั้งสอง อิทาจิและชิซุยมองมันอย่างงงงวย                               เด็กหญิงเจ้าของบอลสีเหลืองยังไม่ทันจะได้ทำอะไรไปมากกว่าการก้าวเท้าเดินก็ถูกบรรดาเด็กรอบข้างห้ามเอาไว้

                       “อย่าเลย ซื้อใหม่เถอะ.. นะ?” เด็กหญิงผมสีน้ำตาลว่าขึ้นเบาๆ

                       “ทำไมล่ะ แค่เดินไปเก็บก็ได้ไม่ใช่เหรอ?” เด็กหญิงผมสีเงินสว่างเอียงคอมองอย่างงุนงง “ไม่เห็นต้องซื้อใหม่เลย”

                       “นี่เธอไม่รู้อะไรเลยเหรอ!? ...เอ้อ เธอมาจากต่างหมู่บ้านนี่นะ”

                      เด็กหญิงผมสีดำหน้าซีดเผือดเมื่อเหลือบไปสบตาชิซุยและอิทาจิ

                       “พวกเขา... เป็น อุจิวะ เธอคงเคยได้ยินนะ ถึงจะมาจากต่างหมู่บ้านก็เถอะ” เด็กหญิงผมดำตัวสั่นระริกเมื่อพูดถึงชื่อนั้น “พวกเขา น่ากลัว เพราะพวกเขามีอำนาจต่อหมู่บ้านนี้ไม่มากก็น้อยทีเดียว”

                      ชิซุยกำมือแน่น... แน่นเสียจนมันสั่น       “อีกแล้วเหรอ?” เขาคิด         ชิซุยและอิทาจิไม่มีเพื่อนคนอื่นในห้องเรียนเลย เพราะทุกคนต่างเกรงกลัวตระกูล “อุจิวะ” กันทั้งนั้น         ไม่เว้นแม้กระทั้งเหล่าอาจารย์ที่มักมองพวกเขาด้วยสายตาแปลกๆ ทั้งกลัวเกรงและริษยาปะปนกัน        อิทาจิเองก็รู้สึกไม่ต่างกันกับชิซุย บางทีมันอาจจะดีกว่าถ้าพวกเขาเกิดมาเป็นเด็กธรรมดา ไม่ใช่อัจฉริยะจากอุจิวะ

                       “กลับกันเถอะอิทาจิ... ” ชิซุยว่าพลางหมุนตัวกลับ “มันก็ เหมือนเดิม นั่นแหละ... ”

                      อิทาจิไม่ตอบ เด็กหนุ่มเพียงแค่พยักหน้าเบาๆแล้วทำตามที่ชิซุยพูด

                       “แล้วลูกบอลนี่ล่ะ?”

                       “ทิ้งไว้ตรงนั้นนั่นแหละ... ”

                      .

                      .

                      .

                       “เดี๋ยว!

                      .

                      .

                      .

                      เด็กหนุ่มทั้งสองหยุดชะงัก พร้อมกันหันขวับไปมองเจ้าของเสียงใสนั้น     เด็กหญิงผมสีเงินกำลังยิ้มให้พวกเขาอย่างเป็นมิตร

 

                       “นี่... ช่วยเก็บลูกบอลให้หน่อยสิ”

 

                      “หา? อะไรของเธอน่ะ?” ชิซุยจ้องหน้าเด็กสาวตาไม่กระพริบ

                      “อ้าว? ฉันบอกว่าช่วยเก็บลูกบอลให้หน่อยน่ะ ไม่ได้ยินเหรอ?”

                      เด็กหญิงพูดไปยิ้มไป ราวกับกำลังสนุกที่ได้แกล้งคนอื่น

                      “นี่เธอ... รู้ใช่ไหมว่าพวกฉันเป็นใครน่ะ?” ชิซุยพูดแบบลองเชิง

                      “ก็คนอุจิวะไง... ไม่ใช่เหรอ?” เด็กหญิงเอียงคอมองทั้งสอง

                      “แล้วเธอไม่กลัวพวกฉันรึไง?” อิทาจิถามขึ้นบ้าง

                      “ใช่ๆ อย่าเลยนะ เดี๋ยวก็ตายหรอก”

                      เด็กหญิงผมสีน้ำตาลข้างๆว่าขึ้นพลางกระตุกชายเสื้อเด็กหญิงผมเงินเบาๆ

                      “ทำไมล่ะ พวกเขาก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรนี่นา?”

                      “นี่เธอ...”

                      “นี่— เก็บลูกบอลแล้วมาเล่นด้วยกันสิ เล่นกันอยู่สองคนมันไม่สนุกหรอกนะ... อุจิวะคุง

                      เด็กหญิงยังคงยิ้มอย่างใสซื่อและอบอุ่น

                      “แต่ถ้าพวกเธอไม่ว่าง... ไว้วันหลังก็ได้”

                      ชิซุยมองหน้าเด็กหญิงอย่างมึนงง         แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่อิทาจิและชิซุยเป็นฝ่ายถูกชวน... แถมถูกเด็กผู้หญิงชวนอีกต่างหาก

                      “ฉันอุจิวะ ชิซุย ส่วนนี่อุจิวะ อิทาจิ” ชิซุยแนะนำตัวเองและเพื่อนของตน

                      “เอ๋? เอ๋?”

                      “ก็ถ้าจะเล่นด้วยกัน--- รู้ชื่อกันไว้น่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ”

                      ชิซุยพูดเขินๆ เกาแก้มตัวเองก่อนจะก้มลงเก็บลูกบอล เด็กหญิงยิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อสะท้อนกับแสงแดดเบาบางภายใต้ร่มเงาของต้นซากุระสีชมพูสวย

 

                      “ฮาสึกิ... คุราเระ ฮาสึกิ, ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

Chapter2 - fin.
TCB on Next Chapter

MADA-CHAN

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #13 วิสกี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 22:30
    น่าสนุก
    #13
    0