[ Fic KNB ]Megic of red color ปรัมปราราชันสีเพลิง (แจ้งยกเลิกรวมเล่ม)

ตอนที่ 21 : บทที่ 21 ประมาท 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 เม.ย. 59


บทที่ 21 ประมาท

 

                “แล้วเราจะจัดการมันยังไงดี? อยู่ไกลขนาดนั้นต่อให้เป็นฉันก็ขว้างดาบไปปักอกมันไม่ได้แน่ๆ?”คากามิเอ่ยดังขึ้นด้วยสีหน้าครุ่นคิดสลับกับร่างบางอีกคนที่เหมือนจะคิดตกในเรื่องอะไรบางอย่าง คุโรโกะที่พึ่งตั้งมั่นคาดโทษกับร่างโปร่งสีเพลิงด้วยสีหน้าเรียบกำลังถอนหายใจอย่างหนักหน่วง


                เธอพับเก็บความสงสัยเกี่ยวกับอาคาชิไว้ก่อนจะหันไปมองร่างที่นอนอยู่บนแท่นหินอย่างใช้ความคิด


                แท่นหินอยู่กลางน้ำและอยู่ไกลเกินไปที่จะกระโดดไปถึง แม้จะใช้พละกำลังของคากามิแต่เจ้าตัวก็ยืนยันว่าไม่มีความแม่นยำพอที่จะใช้ดาบต้องสาบในมือไปปักอกอีกฝ่ายได้ เนตรสีนภาค่อยๆเริ่มสำรวจสถานที่แห่งนี้อีกครั้งอย่างตั้งใจก่อนที่เธอจะไปสะดุดกับกลุ่มหยาดเรืองแสงหนึ่งเข้า


                เม็ดหยาดเรืองแสงใต้น้ำที่เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่เธอสังเกตเห็นนั้นมีการรวมตัวกันอย่างแปลกๆ เมื่อใช้สายตามองอย่างเพ่งพินิจก็ทำให้เธอเริ่มมั่นใจ


                เพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง คุโรโกะเดินไปหยุดอยู่ขอบทะเลสาบอีกฝากก่อนเธอจะกลั่นใจยกฝ่าเท้าขึ้นและเหยียบผืนน้ำ เธอค่อยๆแหย่เท้าลงไปก่อนจะรู้สึกเหมือนใต้ฝ่าเท้าชนกับอะไรบางอย่าง

 

               ทั้งๆผืนน้ำใสแจ๋วและยังมีหยาดเรืองแสงสาดส่องไปทั่ว ทั้งที่ใต้ฝ่าเท้าของเธอก็ไม่มีสิ่งใดอยู่เลยแต่เธอกลับทิ้งน้ำหนักตัวลงไปได้อย่างมั่นคง....ใต้ผืนน้ำมีพื้นกระจกที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่


                “ทำอะไรของเธอนะ!?”สหายร่างโปร่งอุทานด้วยความตกใจก่อนจะมองร่างบางสีขาวที่กำลังย่างฝีเท้าอีกข้างลงไปในน้ำ เจ้าของเนตรสีก่ำยืนมองอย่างตกตะลึงพลางสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างบางสีที่แสนคุ้นตากำลังก้าวเดินบนผืนน้ำราวกับเวทย์มัน!


                “นี้เธอเดินบนน้ำได้ด้วยหรอ!? ไหนบอกใช้เวทมนตร์ไม่เป็นไง”เจ้าคนขี้ตกใจอุทานลั่นก่อนจะได้รับดวงเนตรกลมโตที่หรี่ลงมองคนเข้าใจอะไรผิดไป


                “ใช่ค่ะ ฉันใช้เวทมนตร์ไม่เป็นแต่ตรงนี้มันมีพื้นล่องหนอยู่ค่ะ”เธอกล่าวด้วยสีหน้านิ่งตามประสา เธอบอกให้คากามิค่อยๆเดินตามเธอมาอย่างระมัดระวัง


                ทุกอย่างก้าวของพวกเธอจะเกิดคลื่นบนผิวน้ำเป็นวงกว้าง เสียงของหยดน้ำจากเพดานชื่นสั่นกระทบประสานกับเสียงฝีเท้าทำให้บรรยากาศนั้นเงียบงันจับใจ คากามิผู้ไม่กลัวความตายแต่กลัวผีสางพยายามเร่งฝีเท้าให้ประชิดผู้น้ำทางร่างสีขาวอย่างรวดเร็ว ถึงที่นี้จะสว่างวาบเพราะสิ่งที่มีหน้าตาเหมือนหิ่งห้อยแต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศวังเวงนี้ดีขึ้นเลย

ตึม!!


                ร่างโปร่งบางสะดุ้งโหยงกับแรงสั่นสะเทือนที่อยู่ๆก็เกิดขึ้น ส่งผลทำให้เม็ดหินทรายที่อยู่เบื้องบนร่วงหล่นลงมากระทบกับผืนน้ำ ทั้งคู่ดูตื่นตระหนักจนทำให้ฝีเท้าชะงักก่อนที่เนตรสีนภาจะหันไปมองเบื้องหลังของตัวเอง แรงสั่นสะเทือนขนาดนี้น่าจะมาจากการต่อสู้ระหว่างแนชและพวกผู้สร้างปาฏิหาริย์


                “เราต้องเร่งมือแล้ว”เสียงหวานเอ่ยด้วยความตึงเครียด คุโรโกะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ยิ่งไกลแท่นหินมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายชั่วร้ายจากร่างที่นอนนิ่งสนิท


                ทว่าทันทีที่ทั้งคู่ได้ยืนประจันหน้าต่อร่างที่นอนเหนือแผ่นหินกลับต้องหยุดนิ่ง คนหนึ่งหยุดนิ่งด้วยเลือดในกายที่สูบฉีดด้วยความตื่นเต้นลุ้นระทึกเพราะเธอนั้นไม่รู้จักแนช ตอนที่มาถึงแนชก็จากไปและทิ้งไว้เพียงเมล็ดพันธ์แห่งพลังที่สิงสู่อยู่ในร่างของอาโอมิเนะ กับอีกคนที่เบิกเนตรโพรงตื่นตะลึงระคนหวาดกลัว


                ...ก็ใบหน้าของคนที่หลับใหลอยู่นั้นไม่ใช่ใบหน้าของแนชที่เธอรู้จัก!


                ภาพใบหน้าของปีศาจแห่งโลกใต้พิภพยังคงเด่นชัดในความคิดของเธอ ผิวกายซีดขาวและเกศาสีอรุณ เนตรสีน้ำข้าวหยิ่งผยองและดูแคลงกับรอยสักบริเวรต้นคอ เอกลักษณ์ที่เด่นชัดของชายคนนั้นกลับไม่ปรากฏอยู่บนร่างนี้เลย


                ร่างของบุรุษสูงโปร่งที่นอนนิ่งราวกับเพียงแค่นอนหลับไป ชายในชุดหรูหราสีดำสนิทขลิบด้วยริ้วทองและอัญมณีประดับที่อก ดวงหน้าของเขาคมคายราวกับรูปสลัก เรียวคิ้วคมตวัดชี้ลงเล็กน้อยแสดงถึงนิสัยอันดุดันและเงียบขลึม ผิวกายละเอียดขาวสะอาดแผ่ประกายสูงศักดิ์อย่างสูงค่า เกศาสีน้ำตาลอ่อนที่ปกคลุมกรอบใบหน้าอย่างนุ่มนวล


                เป็นใบหน้าที่ยากจะละสายตามอง งดงามและสูงค่า...เหมือนกับราชาสีเพลิงคนนั้น


                ร่างบางสีขาวกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคออย่างหวาดระแวงและมึนงง ถึงจะไม่เหมือนไปซะทีเดียวแต่คนคนนี้ก็มีเค้าโครงใบหน้าที่ทำให้นึกถึงราชาสีเพลิงเป็นอย่างมาก


                “นี้น่ะหรอแนช? เขาดูไม่ชั่วร้ายอย่างที่ฉันคิดไว้เลย ถ้าไม่นับไอ้เจ้าก้อนดำๆที่อยู่ใต้น้ำกับมังกรตัวนั้นด้วยละก็นะ”เสียงหวานอีกหนึ่งดังขึ้นอย่างสงสัย แต่เธอก็ไม่มัวรีรอที่จะคิดอะไร หญิงสาวยกดาบคาตานะขึ้นอย่างมั่นคง เตรียมจะสะบั้นศรีษะของชายผู้หลับไหลผู้นี้อย่างรวดเร็วที่สุด


                ถึงจะมีใบหน้าที่ไม่ชั่วร้าย แต่ไอ้ไอดำๆใต้น้ำก็ทำเธอขนลุกขนพองไม่น้อย มือใหญ่เกินสตรีกับด้ามดาบไว้แน่นเพ่งสมาธิและ..

เฮือกก!


                ฉับพลันที่เกิดจิตสังหารขึ้น เจ้าของดวงเนตรคมสีก่ำถึงกับถูกดีดกระเด็นด้วยอะไรบางอย่าง กระแสไฟฟ้านับล้านช็อตร่างหญิงสาวก่อนจะดีดเธอกระดอนไปตามผืนน้ำราวกับก้อนหิน เธอที่ถูกแรงดีดจนทำให้ร่างของเธอนั้นกลับขึ้นฝั่งได้อย่างรวดเร็วก่อนจะไถลไปตามพื้นหินแข็งกร้างขนแขนซ้ายของเธออาบเลือด


                เมื่อกี้นี่มันอะไร!?


                ทั้งสองสาวเอ่ยถามสิ่งเดียวกันในใจ ร่างบางสีขาวตื่นตะลึงอีกครั้งก่อนจะหันควับกลับไปมองร่างที่นิ่งสนิท เธอหวาดระแวงจนเผลอถอยฝีเท้าออกมาก้าวนึง มันอาจจะเป็นเวทมนตร์หรืออะไรสักอย่างที่คุ้มครองร่างไร้วิญญาณนี้อยู่แต่มันยังไม่แสดงผลกับเธอทั้งที่อยู่ในระยะเดียวกับคากามิ ไม่นานนักร่างกายของเธอก็อุ่นขึ้นอย่างแปลกประหลาด เธอรู้สึกได้ถึงไอมวลของอะไรบางอย่างที่ลอยอยู่เหนือร่างที่หลับไหลนี้ก่อนจะสลับกับไอเย็นยะเยือกแห่งความตายที่แผ่ซ่าน ให้ความรู้สึกราวกับว่าไอกระแสที่อุ่นร้อนและหนาวเย็นนี้กำลังต่อสู่กันอยู่


                คุโรโกะไม่รู้ว่ากระแสพลังนั้นทำงานก็ต่อเมื่อได้รับจิตสังหารที่พุ่งตรงมายังร่างไร้วิญญาณ ร่างบางนั้นหวาดหวั่นก่อนจะรีบชักมีดสั้นออกมาและทิ้มแทงใส่ร่างที่หลับไหลทว่า


                เป็นอีกครั้งที่มีกระแสพลังบางอย่างปรากฏขึ้น ปลายมีดถูกหยุดเอาไว้ในเสี้ยวอึดใจก่อนจะแทงทะลุร่างนั้น เพราะความจืดจางหรือเพราะคุโรโกะไม่มีจิตสังหารก็ไม่ทราบทำให้เธอไม่ถูกกระแสพลังนั้นช็อตและดีดกระเด็น แต่ดูเหมือนว่ายังคงมีเวทมนตร์ซ่อนทับอีกชั้นคุ้มครองร่างนี้อยู่


                มีดสั้นถูกดีดกระเด็นในท้ายที่สุด ปลายมีดเฉี่ยวผ่านแก้มเนียนใสของเธอจนโลหิตไหลย้อย หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวจึงทำให้หยดเลือดกระทบลลงบนพื้นน้ำเรืองแสงสีมรกตแห่งนี้


                ราวกับหยดเลือดนั้นคือตัวกระตุ้น ควันดำใต้น้ำหยุดชะงักก่อนที่มันจะวิ่งตรงมายังใต้ฝ่าเท้าของเธอ มันม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นพยายามดูดดื่มหยาดเลือดใต้ผิวน้ำ สสารสีดำโผล่พื้นเหนือน้ำวิ่งไปตามกลิ่นคาวโลหิต ควันใต้น้ำกลายเป็นสีที่เหมือนเมือกเหนียวทันทีที่สัมผัสอากาศ มันเลื้อยไปตามขาวเรียวเล็กของเธอเพื่อไต่เต้าโลมเลียโลหิต


                “ถอยก่อนคุโรโกะ!”คากามิได้สติก่อนใครเพื่อน เธอร้องตะโกนเรียกชื่อสหายร่างบางก่อนจะเธอจะวิ่งบนผิวน้ำเส้นทางเดิมอย่างฉับไวก่อนจะฟันมันขาดออกเป็นสองท่อน!


                คากามิได้จังหวะที่เมือกเหนียวนั้นชะงักและกำลังร่วมตัวเป็นกลุ่มก้อนเดียวกันอีกครั้ง รีบกระโดดถอยห่างโดยไม่ลืมคว้าร่างบางอีกคนให้ออกมาจากร่างไร้วิญญาณและเมือกเหนียวน่ากลัว


                แม้เหยื่อของมันจะหลบหนีไปแล้วแต่เจ้าคลื่นเมืองนั้นก็ยังไม่หยุดที่จะตามล่า มันหายกลับเข้าไปในน้ำใสก่อนจะโผล่พรวดขึ้นมาที่ริมขอบสระอย่างรวดเร็ว คากามิรีบตวัดดาบอีกครั้งจนเกิดเป็นริ้วคลื่นพลังผ่าของเหลวสีดำจนขาดเป็นสองท่อน


                แน่นอนว่ามันไร้ผล สสารยังคงสามารถรวมตัวกันได้อีกครั้งแต่ก็แลกกับเหยืออันโอชะของมันที่กำลังวิ่งหนี


                “หึ หึ หึ”สิ่งที่ดูราวกับสิ่งมีชีวิตกำลังหัวเราะ เสียงที่น่าสะพรึงกลัวทำให้สองสาวขนลุกซู่ จะมีก็แต่คุโรโกะที่ถูกคากามิหิ้วขึ้นหลังกำลังหันไปมองเจ้าสสารนั้น


                เสียงเหมือนแนชเลย...


                เธอลอบสังเกตระหว่างที่คากามิกำลังพาเธอวิ่งหนี เธอหันไปยังแท่นหินอันเป็นที่สถิตของร่างไร้วิญญาณอย่างเคลือบแคลงใจ ที่แท่นหินยังคงหลงเหลือสสารสีดำอยู่บ้างและเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าอยู่ใต้น้ำ มันไม่ได้ลงไปกัดกินร่างมังกรใต้น้ำแล้วด้วยซ้ำแต่มันเหมือนกำลังจะตะเกียดตะกายเกาะไปตามผนังของแท่นหินคืบคลานไปยังร่างงดงามอันว่างเปล่านั้น


                “แล้วแบบนี้จะเอายังไงต่อ?”คากามิออกวิ่งทั้งถามคำถามอย่างสงสัยและติดจะรำคาญ เธอไม่มีอาการเหนื่อยหอบแม้จะแบกร่างบางน้ำหนัก45กิโลไว้บนหลังก็ตาม เธอแค่รำคาญกับคุณสมบัติที่เหมือนน้ำของเจ้าเมือกเหนียว อีกทั้งเพราะเป้าหมายของมันคือคุโรโกะไม่ใช่เธอ การทิ้งร่างบางไว้เพื่อล่อมันมาต่อสู้ด้วยอาจจะไม่ได้ผลก็ได้


                “คากามิล่อมันไว้นะค่ะ ถ้าจัดการได้ก็จัดเลยค่ะ”ร่างบางสีขาวกล่าวจบเธอก็ถีบหลังร่างโปร่งก่อนจะมัวตัวกลางอากาศทิ้งตัวลงพื้นอย่างงดงาม แต่ก็เพราะถีบอีกฝ่ายนี้แหละทำให้คากามิเกือบหน้าคะมำจนเธอต้องหันควับเตรียมแผดเสียงใส่ยัยคนทำอะไรไม่รู้จักถามคนอื่น


                แต่ยังไม่ทันได้แผนเสียงใสคากามิก้ต้องรีบกระโดดหลบสสารสีดำที่จู่ๆก็เปลี่ยนเป้าหมายและพุ่งหนวดยาวยืดเหนี่ยวหนึบใส่เธอ คากามิรีบชักดาบออกจากฟักอีกครั้งก่อนจะสะบั้นตัดหนวดยาวพลางกระโดดหลบกระสุนเมือกนั้นแทน


                คากามิสุดจะงุนงงว่าเหตุใดมันถึงพุ่งเป้ามาที่เธอแทนเสียแล้ว แต่มันก็นับว่าเป็นการดีที่เธอจะได้ต่อสู้ในขณะที่ร่างบางสีขาวกลับใช้ความจืดจางของตัวเองหายวับไปอีกครั้ง


                “โทษทีนะคะ คากามิคุง”ในอีกด้านหนึ่งของขอบทะเลสาบ เจ้าของรอยฝ่าเท้าเต็มกลางหลังเพื่อนสาวที่ยังคงทำหน้านิ่งตายเอ่ยอย่างไร้สำนึก เธอมองเศษชายเสือสีขาวสะอาดที่เธอเอามาเช็ดคราบเลือดข้างแก้มก่อนที่เธอจะผูกมันไว้กับเสื้อเกราะของอีกฝ่าย


                สสารเหลวสีดำนั้นไม่มีประสาทสัมผัสทั้ง5 เพราะถ้ามีก็คงจู่โจมทั้งแต่เธอเหยียบผืนน้ำแล้ว แต่นี้กลับวิ่งไล่ตามเธอผู้เป็นเจ้าของเลือดที่หยดลงน้ำทำให้เธอพอเดาได้ว่า มันตามเฉพาะกลิ่นเลือด


                ร่างบางสีขาวใช้โอกาสที่พึ่งจะได้รับมาหมาดๆรีบวิ่งเหนือผิวน้ำ เธอหยิบมีดสั้นอีกอันที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าออกมาก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างไร้วิญญาณอีกครั้ง ร่างที่กำลังถูกสสารสีดำครอบครองอย่างช้าๆ เมื่อเธอเข้ามาใกล้มัก็ชะงักการเคลื่อนไหว พวกมันยืดปลายหนวดยาวยืดออกมาพยายามแตะต้องให้โดนตัวเธอที่มีกลิ่นคาวเลือดเจือจาง


                เธอใช้มีดสั้นสะกิตปลายนิ้วจนเลือดออกก่อนจะสาดหยาดเลือดไปทิศทางอื่น


                มันเป็นไปตามที่เธอสงสัย ท่าทีที่เชื่องช้าหายไปทันที ร่างที่เหมือนควันเมื่อยู่ใต้น้ำรวดเร็วมาก มันวิ่งตรงไปตามตำแหน่งที่คุโรโกะสาดหยดเลือด เธอใช้โอกาสนั้นมองไปที่ร่างโปร่งก่อนที่เธอจะทำในสิ่งที่คากามิไม่คาดคิด!


                “เฮ้ย!?”เพื่อนสาวร้องลั่นเกือบเสียสมาธิก่อนที่จะต้องตวัดดาบฟาดฟันของเหลวตรงหน้าอย่างหงุดหงิด สาวแกร่งใช้หางตามองร่างบางที่กำลังทำในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ...


                เธอแบกร่างไร้วิญญาณนั้นออกมาทำไม!?


                หญิงสาวที่มีร่างกายบอกบางกำลังยกร่างที่หลับใหลให้ลุกขึ้นจากแท่นหิน พื้นน้ำกระเพื่อมเมื่อปลายเท้าของร่างนั้นสัมผัสโดน หญิงสาวใช้แรงกายทั้งหมดที่มีพยุงร่างนั้นขึ้นแผ่นหลังก่อนจะขาอย่างสั่นเทา


                สาวแกร่งถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกกับการทำอะไรเกินตัวของหญิงสาว แต่เธอก็ไม่สามารถหนีไปจากการต่อสู้ได้ เจ้าเมือกร่างยักษ์นี้มันยืดของเหลวออกมาเป็นแส้ตวัดอย่างแรงไม่ยอมให้เธอไปไหน


                คุโรโกะฝืนกำลังของตัวเองอย่างเต็มที่ก้าวเท้าตรงไปข้างหน้า ควันสีดำได้น้ำวิ่งกลับมาหาเธออย่างรวดเร็วซึ่งเธอก็รู้อยู่แล้ว หญิงสาวขบกัดริมฝีปากของตัวเองจนโลหิตทะลัก เธอป้วนเลือดทิ้งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทำอย่างนี้อยู่หลายรอบจนริมฝีปากของเธอบวมเจ่ออย่างน่าสงสารแต่เธอก็ยังไม่ลดละความพยายาม


                กว่าจะมาถึงฝั่งได้ก็เลยทำเอาเหงื่อชุ่มร่าง ควันสีดำใต้น้ำยังคงพยายามคลานขึ้นฝั่งตามกลิ่นเลือด คุโรโกะฉีกชายเสื้ออีกครั้งและซับเลือดของตัวเองในปากก่อนจะเขวี่ยงมันลงน้ำ ตอนนี้เธออยู่อีกฝากของสระมรกตแห่งนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมาคงยากที่คากามิจะตามมาช่วยเธอได้


                เธอทำเช่นนี้เพราะเธอคิดว่าสิ่งที่ถูกเรียกว่าร่างจริงของแนชอาจจะเป็นแค่เจ้าก้อนเมือกตายยากที่คากามิกำลังรับมืออยู่ก็เป็นได้ แต่ก็เพื่อความแน่ใจเธอรีบชักมีดสั้นออกมาก่อนจะปลดประดุมเสื้ออีกฝ่าย กลางแผ่นอกกำยำนั้นมีตราวงแหวนเวทย์อยู่ น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดม่านพลังคุ้มครองที่ดีดมีดสั้นอันแรกของเธอจนกระเด็ด เธอยกปลายมีดขึ้นก็จะ!!


เฮือกก!!


                แต่แล้วทุกอย่างกลับตาลปัดเมื่อมือหนาที่นิ่งสนิทกลับยืนออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะบีบรัดคอระหงนั้น ดวงตาที่ปิดสนิทกำลังปรือขึ้นอย่างช้าๆ หญิงสาวจุกแน่นที่ลำคอ แรงบีบรัดที่ทำให้เจ็บปวดและทำให้เธอหมดเรี่ยวแรงที่จะถือมีดสั้นในมือ เธอเกร็งไปทั้งตัวด้วยสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด ปลายนิ้วเล็กๆพยายามแกะนิ้วเรียวทว่าแข็งแน่นราวกับคีมเหล็กก่อนที่เธอจะต้องยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่เมื่อร่างนั้นลืมตาขึ้นจนสนิท


                เนตรสองสี....เนตรของราชาสีเพลิง!?


                ทว่าบนใบหน้าอันงดงามนั้นกลับปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมอันเป็นเอกลักษณ์ที่เธอรู้จักก่อนที่เมือกเหลวสีดำจะวิ่งเข้ามาปกคลุมร่างนั้นจนทั่วก่อนที่ใบหน้าดังเดิมของแนชจะปรากฏขึ้น สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือสีเนตรที่ยังคงเป็นสองสี ไม่ใช่สีน้ำข้าวอีกต่อไป หญิงสาวกัดฟันด้วยทั้งความเจ็บปวดและคับแค้นใจ....เธอพลาด!


                “เสียใจด้วย เธอติดกับฉันแล้ว”น้ำเสียงหื่นกระหายและทุ้มเหี้ยมดังขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น มือแกร่งปล่อยลำคอของเธอให้เป็นอิสระ หญิงสาวสูดอากาศหายใจเข้าปอดด้วยสีหน้าทรมาณและสำลักไออย่างแรง เธอไม่เข้าใจแผนการของเจ้าคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามและเท้าเอวมองเธอด้วยสีหน้าของผู้ชนะ


                คุโรโกะไอสำลักทั้งที่ยังหวาดกลัวและหวาดระแวง เธอพยายามลุกขึ้นพลางถอยหลังอย่างรวดเร็ว ความตึงเครียดและกดดัดทำให้หญิงสาวหวาดหวั่นรู้สึกได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานมาอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกและเลือดในตัวของเธอเย็นเฉียบ ดวงหน้าหวานขาวซีดทว่าเธอยังคงกดฟันไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา

โครมมม!


                เบื้องหลังของเธอเกิดเสียงดังขึ้นก้อง แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะของคากามิและเจ้าก้อนเมืองนั้นจบลงไปร่างโปร่งถูกซัดและฝังอัดไปกับผนังหินราวกับความความสิ้นหวังกำลังตอกย้ำเธอ


                “คากามิคุง!”คุโรโกะร้องลั่นด้วยความตกใจ คากามิพลาดท่ายังนั้นหรือ? หญิงสาวร้องคำถามในใจก่อนจะเผลอหันหลังให้กับศัตรูก่อนที่ข้อมือบางจะถูกคว้าโดยฝีมือของคนเบื้องหลัง


                “จะไปไหน? เหยื่อตัวน้อยของฉัน”น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นทั้งเสียงหัวเราะเย้อหยันขี้เล่นแต่ก็น่าสะพรึงกลัว ความรู้สึกเหมือนราชสีห์ที่กำลังเย้าแหย่กระต่ายน้อยเพื่อความบันเทิงก่อนที่มันจะฉีกเนื้อกระต่ายเป็นชิ้นๆ คุโรโกะเสียวสันหลังจนชาวาบไปทั้งตัว


                คราวที่แล้วก็เหมือนกัน เมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้มันทำให้เธอหวาดกลัวจนไม่อาจจะตั้งตัวได้ทัน ถึงเธอจะมีความสามารถที่แปลกประหลาดแค่ไหนแต่ก็ไร้ประสบการณ์ในการต่อสู้จริงๆ เธอลนลานเกินกว่าจะทันใช้วิชาต่อสู้กับอีกฝ่าย


                “ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บหรอกน่า”แม้มันจะเหมือนคำปลอบโยนแต่มันก็มาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมอันน่าสะพรึง หญิงสาวตื่นตะลึงเกินกว่าจะไหวตัวทันก่อนที่มือหนาของรั้งท้ายถอยของเธอไว้และก้มลงจูบเธอ!


                จูบอันอุอาจจาบจ้วงและหยาบโลน ปลายลิ้นสากโลมเลียงริมฝีปากสีหวานอย่างรุนแรงและหื่นกระหาย ร่างบางถูกโอบกระชับด้วยสองแขนแกร่ง ข้อมือบางถูกมือของเขาเพียงข้างเดียวจับยึดไว้ ยิ่งเธอดิ้นก็ยิ่งโอบรัดจนเจ็บปวด คุโรโกะพยายามเม้นริมฝีปากแน่นมันเป็นความรู้สึกน่าขยะแขยงเกินกว่าจะขะเขินใดๆ ถึงกระนั้นเจ้าของริมฝีปากบางก็ยังจะพยายามรุกล้ำเข้ามาให้ได้


                ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งปลุกอารมณ์เสือร้าย แม้เธอจะพยายามสะบัดหน้าหนีแต่แนชก็ยังคงจับยึดท้ายทอยเธอไว้แน่น แต่สุดท้ายมันก็ไม่พ้นเมื่อเธอเริ่มขาดอากาศหายใจจนถูกร่างกำยำตรงหน้าฉกฉวยในสิ่งที่เขาต้องการไปจนได้


                เพราะเธอขบเม้นริมฝีปากอย่างแรงเพื่อหลบหนีเขา กลับกลายเป็นว่ามันเป็นการเค้นเลือดออกมาจากบาดแผลที่เธอสร้างขึ้นเอง ปลายลิ้นสากโลมเลียริมฝีปากอันบอกช้ำ ดูดดื่มทั้งโลหิตราวกับว่ามันคือสุรารสเลิศที่ทำให้หลุมหลงมัวเมา รสเลือดคละคลุงไปพร้อมกับกลิ่นหอมหวานจากเรือนรางสีขาว เป็นรสชาติอันเยี่ยมยอดที่ไม่ได้ลิ้มชิมรสมาแสนนาน


                เพราะความน่าหลงใหลอันแปลกประหลาดนี้หรืออย่างไรก็ไม่อาจรู้ แนชเผลอลดการป้องกันและเผลอปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ...

ผัวะ!!


                แล้วหมัดเล็กแต่หนักก็กระแทกเข้าเต็มเบ้าหน้าของเขา!


                ไม่น่าเชื่อว่าร่างบางที่แทบไม่มีเรียวแรงแม้แต่จะวิ่งหนีศัตรูด้วยขาของตัวเองกลับชกเขาไปอย่างหนักหนวง ร่างสูงถูกการโจมตีอย่างรวดเร็วขึ้นอัดกระแทกจนต้องผละออกจากร่างบาง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงไม่หยุดกันจู่โจม


                แนชรู้สึกได้ถึงกระแสพลังหนึ่งที่วิ่งวนเป็นเกลียวคลื้นบนฝ่ามือเล็กๆนั้น กว่าเขาจะรู้สึกตัวก็เมื่อสันอุ้มมือของเธอตอกเข้าเต็มแรงที่ปลายคางของเขา!!


ผัวะๆๆ!


                ร่างบางผู้กำลังพยายามเก็บง้ำสีหน้าอันเกรี้ยวกราดของตัวเองไม่ปล่อยให้ร่างนั้นลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอย่างไร้ประโยชน์ หญิงสาวตอกสันอุ้มมือใส่กลางร่างของอีกฝ่ายอย่างแรงจนเขาพุ่งกระเด็นไปข้างหลัง!!

  

              แนชเสียงหลักเกือบจะล้มคะมำ ร่างสูงรีบหมุนตัวลงพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงคาวเลือดในช่องปาก ภาพตรงหน้านั้นมึนเบลอจากการที่ปลายคางถูกกระแทกจนร่างสูงต้องสะบัดศรีษะไล่ความมึนงง


                แต่ว่าเขาก็ยังถูกเธอฉวยโอกาสในช่วงเวลานั้น เธอวิ่งเข้ามาก่อนที่เธอจะกระโดดถีบยอดหน้าอย่างไม่เกรงใจ เพราะประมาทเกินไปทำให้เขาไม่อาจจะทำอะไรเธอได้เลยแม้แต่น้อย


                การถูกจู่โจมจากร่างบางที่ควรจะไร้พิษสงเป็นอะไรที่เกินความคาดหมายของเขามาก หมัดเล็กอัดกระตามลำตัวของเขาอย่างรวดเร็ว ทว่าความรุนแรงมันต่ำเกินไปทำให้ในที่สุดแนชก็ตั้งตัวได้


                เมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงถอยร่นอย่างไม่รีรอ สีหน้าของเธอที่ถูกซ้อนไว้ใต้เงาผมกำลังค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองผลงานของตัวเอง เนตรสีนภางดงามกำลังเดือดดาล เธอเช็ดปากของตัวเองอย่างแรงก่อนจะถ่นน้ำลายทิ้งต่อหน้าอีกฝ่าย หยาบคายและปฏิเสธทุกสัมผสของเขา


                ไร้น้ำเสียงและคำพูดแต่สีหน้าที่โกรธจัดของเธอก็พอทำให้แนชแสยะยิ้มอย่างพอใจ....ไม่ใช่กระต่ายน้อยเชื่องๆเสียซะด้วย น่าสนุก


                “...เนเฟอร์ริม เหมือนเจ้าสองตัวที่อยู่ข้างนอกนั้นสินะ”ร่าสูงแสยะยิ้มอย่างไม่สนบาดแผลรอยช้ำตามร่างกาย แม้จะมีความเร็วจนน่าตกใจแต่มันก็เบาไปสำหรับเขา เธอยังเป็นได้แค่ลูกไก่ในกำมือเท่านั้น


                รสเลือดที่แตกต่างไปจากมนุษย์หรือปีศาจมันก็มากพอแล้วที่จะทำให้เขาทราบว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ถึงชายหนุ่มสองคนนั่นจะไม่ได้สร้างความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเท่าไหร่ แต่กับผู้หญิงตรงหน้ามันทำให้เขานึกถึงเนเฟอร์ริมอีกคนที่ถูกเขาฆ่า....เป็นลูกหลานของผู้หญิงคนนั้นที่ถูกเขาจับกินสินะ


                “ถ้าแค่นี้คิดว่าจะหยุดฉันได้ก็ลองดู”ร่างสูงเอ่ยพลางแสยะยิ้มชั่วร้ายก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มสองเท้า เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวก่อนจะชะงักฝีเท้า


                ....ภาพมันยังคงไม่ชัดเจน สายตาของเขาไม่สามารถมองเห็นได้อย่างปกติ!?


                ภาพของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากำลังถูกแยกซ้อนเป็นสองสามร่าง ราวกับคนสายตาไม่ปกติ ร่างสูงพยายามขยี้ตาและสะบัดศรีษะอย่างแรงแต่ภาพก็ยังคงไม่กลับมา


                เกิดอะไรขึ้น!?


                “เธอทำอะไร!?”เจ้าของรอยยิ้มชั่วร้ายถึงกับร้องลั่นอย่างเดือดดาล เขาพยายามจะชกเธอทว่าภาพทับซ้อนกับทำให้เขาสัมผัสไม่เชียดเข้าใกล้ร่างบางเลยสักนิด


                คุโรโกะหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างคาดเดา เขาดูไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่เมื่อเทียบกับร่างแยกที่กำลังต่อสู้อยู่ข้างนอก อาจจะเป็นจริงอย่างที่เซย์จิพูดว่าเขากำลังอ่อนแอ


                “ตอบมา!”เสียงคำรามดังขึ้นกึกก้อง แนชไม่สามรถควบคุมการมองเห็นของตัวเองได้ โลหะแกร่งเคลือบแขนของเขาไว้ก่อนที่เขาจะอัดกระแทกที่พื้นหินส่งพลังแต่สร้างบาดแผลให้กระต่ายน้อยมากพิษสงตรงหน้า


                แรงสั่นสะเทือนทำให้คากามิที่อยู่ที่ฝากต้องรีบกระโดดถอยไปตั้งหลักพลางหันไปมองต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด


                เพราะเธอไม่ได้ติดตามดูความเคลื่อนไหวของคุโรโกะทำให้เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง กลิ่นอายชั่วร้ายเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากบุรษร่างซีดขาวผู้มีเกศาสีอ่อน เป็นใบหน้าของคนละคนกับเจ้าของร่างไร้วิญญาณเมื่อครู่


                สสารสีดำดูเหมือนมันจะเลิกสนใจเธอและหันไปวิ่งเข้าหาแนชเสียแทน สสารนั้นดำดิ่งลงน้ำก่อนจะโผล่พรวดเข้าปกคลุมร่างกายของแนชก่อนที่สสารนั้นพวกนั้นจะถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย


                แนชที่แม้จะเรียกพลังส่วนหนึ่งกลับคืนมาแล้วก็ยังไม่เป็นผล เขาพยายามสะบัดศรีษะทว่าทำอย่างไร้ก็ไม่หาย ภาพของร่างสีขาวยังคงทับซ้อนกันไปมา เธอที่หลบหมัดของเขาได้เมื่อครู่ยังคงจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเรียบ ก่อนที่ธอจะรู้จังหวะเบี่ยงตัวหลบเมื่อรับรู้ได้ถึงคลื่นพลังดาบที่วิ่งมายังทิศทางนี้


                ร่างสูงผู้ชั่วร้ายเมื่อเขาเริ่มตั้งสติได้แล้วร่างสูงก็ใช้หมัดเคลือบโลหะปัดคลื่นออกอย่างหงุดหงิดและดูแคลง แต่เพราะสายตาของเขา ถึงแม้เขาจะเจนสนามรบและมีประสาทสัมผัสอันดีเลิศอย่างไร้ เมื่อต้องพึ่งสายตาก็ทำให้เขาเหวี่ยงหมัดปัดพลังไม่พ้น และผลคือคลื่นดาบกระแทกใส่ลำตัวของเขาอย่างรุนแรง


                แต่ชายคนนั้นก็ยังพอมีโชคเข้าข้างเมื่อเขายังมีไหวพริบพอที่จะสร้างโลหะขึ้นมาครอบคลุมตัวเองเพื่อป้องกันการโจมตี แต่มันก็ยังเฉือนผ่านโลหะและทุละโดนผิวหนังของเขาอยู่ดี....เหมือนเจ้านักดาบสีน้ำเงินคนนั้น


                ฉับพลันแนชรู้สึกจุดเสียขึ้นอย่างอย่างไร้เสาเหตุ ปวดระบมเป็นจุดๆตามร่างกายก่อนที่เขาจะเข้าใจได้ในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายตาของเขา


                เขาถูกร่างสีขาวนั้นกดจุด!


                แนชเบี่ยงสายตามองร่างสีขาวอย่างตกตะลึงอีกครั้ง อุ้มมือและหมัดที่ตอกลงบนร่างกายของเขาไม่ได้มีไว้เพื่อสร้างดาเมจมาตั้งแต่แรก แต่มันมีไว้เมื่อทำลายสายตาและการเคลื่อนไหวของเขา


                คุโรโกะเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็พอเข้าใจได้แล้วว่าเขาน่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง


                วิชาการต่อสู้ของเธอมีพื้นฐานมาจากวิชาแพทย์แผนโบราณขนานหนึ่ง จากปกติที่ต้องใช้เข็มเธอก็เรียนรู้ที่จะใช้อุ้มมือหมัดและปลายนิ้ว ใช้แรงไม่มากและกระแทกให้ถูกจุด เธอน่ะแรงน้อยกว่าคนอื่นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร มีดีก็แค่ความจืดจางเพราะงั้นเธอก็เลยเอาแต่อ่านหนังสือและศึกษาอะไรหลายๆอย่างมาโดยตลอด


                ตอนนี้มันยังไม่ถึงขั้นสามารถรักษาอาการป่วยต่างๆได้เหมือนกับการฝังเข็ม แต่ถ้าในการปั่นป่วนการต่อสู้ละก็ นับว่าเป็นวิชาที่น่ารำคาญพอตัว แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่สามารถล้มใครได้เธอมันแค่ปั่นป่วนคนได้เท่านั้น เธอชอบเอามาทดลองใช้กับคิเสะบ่อยๆแต่เจ้าตัวกลับไม่เคยรู้เลยว่าเธอเอาเขามาเป็นหนูลองยา เธอแอบตามไปดูอาการเขาอยู่บ่อยๆเพื่อดูผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น....ถึงจะน่าสงสารแต่เขาก็ทำตัวน่ารำคาญจนสมควรถูกทำโทษบ้างจริงๆนิน่า


                “มีเวลา5นาทีก่อนที่จุดจะคลายนะคะ”เธอกระซิบเสียงเบาเอ่ยกับร่างโปร่งเบื้องหลัง ตามแผนการที่วางไว้แต่แรกคือให้เธอเสี่ยงเข้าปะทะเพื่อสะกัดจุดอีกฝ่าย คุโรโกะเป็นแค่ฝ่ายซัพพอร์ตมาตั้งแต่ต้น เพราะคนที่ต้องลงมือจริงๆก็คือคากามิที่เธอเชื่อมั่น


 หญิงสาวผู้แข็งแกร่งก้าวฝีเท้ามั่นคงตรงมาหาคู่หูจำเป็นด้วยความมั่นใจและบรรยากาศตึงเครียด เจ้าของเกศาสั้นระตนคอชำเหลืองมองสหายคู่ใจก่อนจะเอ่ย


                “ได้”เสียงหวานขานรับอย่างเข้มแข็งก่อนที่เธอจะชำเหลือกมองแขนของตัวเองอย่างวิตกกังวล....มันกำลังกลายเป็นสีแดง


                เธอชักดาบและตวัดฟันมันไปเพียงไม่กี่ครั้งคำสาปกลับรุกลามเร็วถึงเพียงนี้ เพราะแบบนี้สินะที่อาโอมิเนะถึงไม่เลือกใช้มัน...เป็นคำสาปที่ใจร้อนและเอาแต่ใจสุดๆ นิสัยเหมือนเจ้าของมันไม่มีผิด


                เธอหลับตาลงเรียกสมาธิ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดท่ามกลางแรงกดดัดและความคาดหวัง หยาดเรืองแสงกลางอากาศกำลังสองแสงระยิบอยู่รอบตัวเธอราวกำลังอวยพร


                เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ฟังการประชุมโดยที่ไม่ได้มีมูลเหตจูงใจหนักแน่น เธอมาในฐานะทหารรับใช้นายทว่าสิ่งหนึ่งที่เธอมีเหมือนกับคนอื่นๆก็คือมิตรภาพ เธอมองคุโรโกะด้วยสายตาแน่วแน่และนึกถึงเจ้าของเนตรสีไพลินคู่หนึ่ง


                นี้เป็นครั้งแรกที่ในที่สุดเธอก็มีสิ่งที่อยากเคียงข้างและปกป้อง


                หญิงสาวลืมตาขึ้นเรียกแรงฮึดและพลังใจออกมาอย่างเปี่ยมล้น เธอกระชับดาบไว้แน่นด้วยจิตสังหารและการเข่นฆ่า


                การต่อสู้ที่แท้จริงกำลังเริ่มขึ้น!

               




               

=================100%==========




บทจะบู้ก็บู้กันยาวไปหลายตอน 5555+ ไรท์พยายามจะรีบอัพบ่อยๆนะคะ ใกล้ไคลแมกซ์เข้าไปทุกทีแล้ว!


มีให้จิ้นเล่นกันเล็กๆน้อยๆกับฉากจู้จุบไม่คาดฝัน 5555+ แอบคิดว่าถ้าเอามาทำเกมจีบหนุ่มมันคงจะสนุกพลึก 5555+


อันที่จริงเรื่องนี้ตั้งใจจะให้จบสัก20ตอน แล้วสักพัก.....มันก็งอก


 นี้ยังไม่นับรวมบทแยกของคากามิกับอาโฮ่เลยด้วย มันน่าจะยาวไกลกว่าที่คิด55+


ขอขอบคุณทุกกำลังใจและคอมเม้นนะคะ ไรท์ชอบมากเวลาอ่านคอมเม้น 


อ่านแล้วมีกำลังใจอยากเขียนต่อ ช๊อบบบ ชอบ555+


ไปละ บะบายยยยย...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

874 ความคิดเห็น

  1. #504 Kamollad Yamsopee (@minemoon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 10:04
    สนุกมากค่ะ
    #504
    0
  2. #503 Emerald 33 (@pimpa-rucknakorn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 00:11
    ถ้าอาคาชิคุงรู้เรื่องที่น้องโดนจูบละก็ นรกแตกแน่คะ _ _
    #503
    0
  3. #501 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 19:10
    โอ๊ยลั่น แนชเอ๋ยยยยยยยสมน้ำหน้าคะ! :3 โอนี่สู้ๆ ไทกะจัดการรรรรเย่~ #ตัวข้างนอกอะ อย่ามายุ่งนะ=_=
    #501
    0
  4. #500 Eliee_Taylor (@21-12-1996) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 18:23
    ตู้หูววว นายน้อยต้องรู้เรื่องจูบค่ะ
    #500
    0
  5. #499 LookTann (@simsi) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 17:24
    ทำไมแอบฟินตอนฉากจูบ -///- รีบมาต่อไวๆเลยนะ ค้างงงงมากกกก
    #499
    0
  6. #498 Maichan (@ryuzaki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:34
    ลุ้นมากเลย มาต่อเร็วๆนะคะ
    #498
    0
  7. #497 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:10
    อ่านไปลุ้นไปหัวใจจะวายตายเลยค่ะไรท์ โหยยยยมันส์มากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ><
    #497
    0
  8. #496 JINKUN12 (@JINKUN12) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:07
    สนุกมากๆลุ้นอะค่ะ หัวใจจะวาย ^0^
    #496
    0
  9. #495 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 16:03
    เย้ๆๆๆ!! รอตอนนี้มานานเเสนนาน ย้องกับคางามินออกโรงเเร้ววว
    เเนช ไปจูบน้องเเบบนั้นถ้านายน้อยรู้ระวังถูกฆ่านะคะ หุๆ
    เเอร่ยยยย รีดรอตอนต่อไปไม่ไหวเเล้ใคะ มาอัพต่อไวๆนะคะ ตอนหน้าน้องจะโชว์เทพอะไรอีกน้อ
    อ่า...รึว่า เเนชจะป็นคนกินเเม่ของน้องด้วยใช่ม่ะ!!!!
    โอ้ยยย!! ตื่นเต้นๆๆๆ เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ
    #495
    0