[ Fic KNB ]Megic of red color ปรัมปราราชันสีเพลิง (แจ้งยกเลิกรวมเล่ม)

ตอนที่ 25 : บทที่ 25 ห้องนอน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    18 พ.ค. 59


บทที่ 25 ห้องนอน

 

                วันนี้ลมแรงอย่างที่เธอว่าจริงๆ ขนาดเดินอยู่กลางระเบียงทางเดินหญิงสาวยังรู้สึกหนาวเย็นจนต้องลูบต้นแขนของตัวเองเบาๆ ยังดีที่ห้องเธอมีเตาผิงไฟอยู่ รีบกลับไปที่ห้องแล้วจุดไฟดีกว่า


                เธอย้างฝีเท้าให้เร็วขึ้น อากาศกลางเดือนตุลาคมเริ่มเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ ใบไม้รอบๆตัวปราสาทก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว วันนี้มีเรื่องวุ่นให้ขบคิดเยอะมากจนสับสนไปหมด เธอเดินกลับมาถึงหน้าปานประตูห้องนอนของตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว


                ความอบอุ่นแผ่ซานทันทีที่เธอได้เข้าไปในห้อง อากาศอบอุ่นในห้องสีขาวทำให้เธอสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก เธอหันไปมองเตาผิงที่มีใครคนหนึ่งกำลังใช้แท่งเหล็กเขี่ยท่อนไม้ในเตาอยู่ เธอมองเขาอย่างไม่แตกใจนักเพราะเซย์จิได้คาดเดาให้เธอฟังแล้ว


                “มาแล้วหรอ เท็ตสึยะ”ร่างสูงกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองและแขวนมันไว้กับราวแขวนผ้า ท่าทีสบายอารมณ์ราวกับเป็นห้องของตัวเองทำให้คุโรโกะรู้สึกหมั่นไส้ เธอยังคาดโทษเรื่องที่เขาปิดบังเธอไว้อยู่ในใจแต่ไม่แสดงออก สีหน้าเรียบนิ่งประดุจปลาตายของเธอใช้ได้กับทุกสถานการณ์จริงๆ


                “ค่ะ ฉันไปหาเซย์จิ วันนี้ไม่เห็นเขาทั้งวันฉันเลยเป็นห่วงเขานะคะ”


                “หรอ”คุโรโกะรู้สึกขัดใจไม่น้อยกับน้ำเสียงลากยาวกวนประสาทแบบนั้น และถ้าเธอไม่ได้รู้สึกไปเองเธอมองเห็นเนตรสองสีของเขากำลังคุกรุ่นไปด้วยโทสะหึงหวงของจางๆ...หึงอะไรของเขา?


                “ทำเสียงแบบนั้นหมายความว่าไงค่ะ?”เธอถามร่างสูงพลางถอดผ้าพันคอของตัวเองออกจนเห็นรอยสีหวานที่ถูกร่างสูงทำเอาไว้เมื่อเช้า เธอมองมันผ่านบานกระจกอย่างขะเขินขัดใจจนเผลอเอาปลายนิ้วแตะที่ต้นคอของตัวเอง


                “ก็เปล่านี้”อาคาชิปฏิเสธทั้งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มองรางบางที่อยู่ๆก็ขนลุกพรึบเสียวสันหลังวาบจนเธอต้องหันควับไปมองอาคาชิที่ตีสีหน้าเรียบอย่างรวดเร็ว...อะไรนะไอ้ความรู้สึกเมื่อกี้ เหมือนกำลังโดนหมาป่าจ้องจะจับกินยังไงก็ไม่รู้


                ร่างบางแอบหวาดหวั่นอยู่ในใจลึกๆจนเธอเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยท่าทีประหม่าไม่แน่ใจ


                “เอ่อ...ว่าแต่อาคาชิคุงไม่กลับไปนอนที่ห้องหรอค่ะ?”เธอถามแม้จะรู้คำตอบอยู่ในใจแต่เธอก็พยายามที่จะบ่ายเบี่ยง


                “ทำไมล่ะ? เมื่อเช้าเรายังนอนด้วยกันได้อยู่เลย”ร่างสูงถามกลางอย่างเจ้าเล่ห์พลางทิ้งตัวลงนอนบนฟูกหนานุ่ม เนตรคมกริบเหล่ตามองดวงหน้าหวานที่ซับสีระเรื่อเขินอาย เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าที่เธออุตสาห์ลืมๆมันไปแล้วอย่างขัดเคือง


                หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าลบเลือนความเขินอายออกไป เธอต้องดีดหน้าผากทำโทษเขาให้ได้ก่อน โทษฐานที่ไม่ยอมบอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรก


                “ก็เมื่อเช้าเราเหนื่อยด้วยกันทั้งคู่ ฉันก็เลยอนุโลมให้หรอกค่ะ”เธอตอบปฏิสเธอาคาชิด้วยสีหน้าที่พยายามกลบเกลือนอารมณ์ของตัวเองให้มากที่สุด ก็รู้อยู่หรอกว่าอาคาชิโดยเซย์จิยึดห้องไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องมานอนกับเธอสักหน่อย


                “อ๋อ....ถ้าทำให้เธอเหนื่อยได้เธอก็จะยอมให้ฉันนอนด้วยใช่ไหม เท็ตสึยะ”สรุเสียงทุ้มที่มาพร้อมกับแววตากรุ่มกริ่ม ความหมายที่สื่อสองแง่สามง่ามทำให้หญิงสาวเผลอคิดไปไกล แต่เธอก็ยังทำตีหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้พยายามเบี่ยงประเด็นให้ถึงที่สุด


                “ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย อีกอย่างอาคาชิคุงมีเรื่องที่ไม่ได้บอกฉันอยู่ด้วยใช่ไหมค่ะ”คุโรโกะตั้งใจจะใช้ความลับที่เธอรู้มางัดข้อกับอีกฝ่าย เธอคิดว่าตัวเองจะได้อยู่เหนือกว่าชายคนนี้สักครั้งแต่ว่า!


                “อาคาชิคุง!?”สิ่งที่เหนือความคาดหมายเกิดขึ้นอีกครั้ง อาคาชิที่ตอนแรกยังนอนเอกแขนกอยู่บนเตียงอยู่ๆกลับลุกขึ้นยื่นเข้ามาหาร่างบางอย่างรวดเร็ว สองแขนแกร่งกำยำช้อนร่างบางจนเธอร้องเสียงหลง คุโรโกะเผลอกอดรอบลำคอของบุรุษด้วยความตกใจ


                “ดะ เดี๋ยวค่ะ! นี้อาคาชิคุงคิดจะทำอะไร?”ร่างสูงย่างฝีเท้าตรงไปยังเตียงนอนไซส์ใหญ่หน้าหนุ่มอย่างไม่มีท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนเท่าคุโรโกะเลยแม้แต่น้อย ร่างบางเสียวสันหลังวาบเมื่อแผ่นหลังของเธอปะทะกับเตียงนอนอีกครั้ง


                “เธอก็มีความลับที่ต้องบอกฉันด้วยไม่ใช่หรอ?”เขากล่าวก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบางให้อยู่ภายใต้ร่างของเขา ดวงหน้าขาวขึ้นสีจัดจนแทบจะปล่อยควันออกมาได้อยู่แล้ว เธอมึนงงอ้ำอึ้งกับคำพูดของอาคาชิแต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่ปล่อยโอกาสให้เธอได้หายใจทั่วท้องเลย


                “สัญญาอะไรไว้กับท่านแม่ล่ะ หึ?”คุโรโกะสะดุ้งวาบ คราวนี้ดวงหน้าหวานที่แดงอยู่แล้วก็กลายเป็สภาพเป็นลูกมะเขือเทศสุกอิ่มที่ชวนให้ร่างสูงอยากจะกลืนกินเป็นที่สุด


                “คะ ใครบอกค่ะ!?”เธอถามทั้งสีหน้าตื่นตะหนักและเขินอายจนไม่อาจจะปกปิดสีหน้าของตัวเองได้ ตอนนี้เธอเขินมาก มากจนเธออยากจะหายตัวไปจากที่นี่! เดี่ยวนี้ด้วย!


                “ท่านแม่เข้าฝันมาบอก”เปลือกตาขวากระตุกในทันทีที่อาคาชิพูดจบ ร่างบางรู้สึกหวาดหวั่นใจคอไม่ดูจนเธอรู้สึกได้เลยว่า ถ้าเธอยังคาดคันให้เขาพูดเรื่องที่ตัวเองเป็นคนคนเดียวกับเซย์จิให้ได้ เขาก็จะคาดคั้นให้เธอพูดให้ได้เกี่ยวกับเงื่อนไขที่ว่านั้น


                “คะ คุณแม่บอกอะไรมาบ้างหรอค่ะ?”เธอถามอย่างใจเย็นแม้จะเริ่มเอย่เสียงสั่นแล้วก็ตาม


                “เงื่อนไขสักอย่างที่ท่านแม่บอกให้ฉันมาเค้นถามเธอเองแล้วก็เรื่องจูบ...ของแนช”แผ่นหลังเล็กเกร็งตึงและเย็นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลังในทันทีที่อาคาชิพูดจบ แววตาของเขาลุกโชนไปด้วยความหึงหวงแผ่ไอเย็นยะเยือกคาดโทษร้ายแรงกับร่างบางตรงหน้า คุโรโกะเบิกตาขึ้นด้วยความตกใจ ตื่นตระหนักได้เป็นอย่างดีถ้าเธอไม่หาคำตอบที่มันฟังขึ้นให้กับเขา เธอโดนเล่นแน่!


                “ฉันไม่ได้เป็นคนจูบเขาค่ะ!...!!”ร่างบางพยายามกล่าวก่อนที่จะถูกน้ำเสียงจะถูกกลืนกินหายไปในลำคอ จุมพิตที่แนบแน่นประทับอย่างรวดเร็วและรุนแรง เธอยังจำความรู้สึกได้ของรสจูบแบบนี้ได้ขึ้นใจ ร้อนรุม รุนแรงและเอาแต่ใจแต่ถึงกระนั้นมันกลับแทบจะกระชากสติของหญิงสาวให้หลงลืมไปทุกๆอย่าง ปลายลิ้นร้อนสำรวจไปทั่วทั้งโพรงปากเล็กๆ ฉกฉวยทั้งรสหวานและกลิ่นหอมรัญจวนจนทำให้หญิงสาวไร้เดียงสาอ่อนยวบ ความรู้สึกร้อนวูบวาบที่แล่นริ้วไปตามร่างกายทำให้เธอไม่มีขัดขืนเขาได้เลย


                ราชาผู้เอาแต่ใจตักตวงสัมผัสอันหอมหวานของเธอ แนบชิดร่างกายกำยำให้แนบแน่นกับร่างบางยิ่งขึ้น แขนแกร่งกำยำสอดรองท้ายทอยของเธอให้หนุนสูงขึ้นเพื่อให้เขาได้สัมผัสริมฝีปากสีหวานที่บอกช้ำอย่างไม่มีทางหลบหนี


                ลมหายใจของเธอกำลังถูกเขาช่วงชิงไปอย่างช้าๆ แลกเปลี่ยนกับอารมณ์บางอย่างในร่างกายที่กำลังเผาไหม้พวกเขาทั้งคู่


                “..อาคาชิ..คุง...”เสียงแววหวานครางชื่อเขาอย่างแผ่วเบาในลำคอ ดวงหน้าของเธอแดงก่ำด้วยทั้งเพราะความเขินอายและแรงอารมณ์ที่กำลังถูกอาคาชิปลุกปั้น เลือดในการสูบฉีดและใจดวงน้องที่เต้นระรัวยากจะบังคับให้สงบนิ่ง เสียงเรียกของเธอทำให้เขาค่อยๆถอนริมฝีปากและมองดวงเนตรสีนภาช่ำวาวไร้เดียงสาแต่เย้ายวน


                “พะ พอแล้วค่ะอาคาชิคุง ปากฉันเป็นแผลอยู่นะคะ”ทั้งๆที่พยายามห้ามและหาข้ออ้างต่างๆนานาน ชวนร่างสูงคุยเผื่อว่าเขาจะอารมณ์เย็นขึ้น แต่เปล่าเลย ท่าทีตื่นกลัวของกระต่ายน้อยที่ยังทำฝืนสู้กับหมาป่าเลือดร้อนลับกระตุกต่อมความกระหายของเขา


                “งั้นทำไมไม่ปฏิเสธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ถูกฉันจูบล่ะ หึ?”ร่างสูงเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอีกครั้ง หน้าผากเนียนกว้างแตะสัมผัสกับหน้าตผากกลมเกลี้ยงเกลาของเธอ ระยะห่างของริมฝีปากที่หากันเพียงเล็กน้อยและแววตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังเย้าแหย่ล่อลวงเธอ


                “ก็มันไม่เจ็บ..!!”เพราะความใสซื่อหรือเพราะอยากจะหนีไปจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุดทำให้เธอไม่ทันคิดและโพล่งความจริงออก หญิงสาวยกฝ่ามือสองข้างปิดปากของตัวเอง เหงื่อพระกาฬไหลอาบย้อยข้างขมับของร่างบางเมื่อเธอกำลังเดินเกมพลาด หญิงสาวช้อนตาขึ้นมองอาคาชิที่ก่อนนี้กำลังเหยียดยิ้มกว้างอย่างผู้มีชัย


                “งั้นก็ไม่มีปัญหาสินะ”ราชาสีเพลิงกล่าวอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นพยายามแกะมือบางของคนตัวเล็กกว่าที่ป้องปิดปากไว้


                “ถ้าเธอไม่ยอมให้ฉันทำความสะอาดรอยสกปกของหมอนั้นฉันจะลงโทษเธอจริงๆแล้วนะ เท็ตสึยะ”คำขู่ของอาคาชิไม่ใช่เป็นเรื่องเล่นๆ ถึงมันจะมาพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของบุรุษที่ปรารถนาในตัวของหญิงสาวก็ตาม คำพูดนั้นทำให้ร่างบางห่อไหล่ตกใจและเขินอายอีกครั้ง


เธอต้องรีบพูดกับอาคาชิเรื่องความลับที่รู้มาก่อนที่ตัวเธอจะเหลวกลายเป็นวุ้นไปมากกว่านี้....แค่นี้เธอก็อ่อนระทวยจะไม่มีแรงจะหนีแล้ว!


                “อาคาชิคุงก็สมควรถูกทำโทษเหมือนกันนั้นแหละค่ะ ก็อาคาชิคุงไม่ยอมบอกฉันตั้งแต่แรกว่าอาคาชิคุงกับเซย์จิคุงเป็นคนคนเดียวกัน”เพราะถูกอีกฝ่ายขู่คาดโทษไว้ซะขนาดนั้น คุโรโกะหน้าแดงซ่านจนหัวสมองขาวโพลนกับคำพูดแทะโลมของเขา เธอเลยพยายามสู้กับเขาด้วยการเอ่ยความลับที่เขาพยายามปกปิดเธอบ้าง บางทีมันอาจจะช่วยให้เธอรอดไปได้


                และดูเหมือนว่ามันจะได้ผล อาคาชิหยุดชะงักไปราวกับกำลังตื่นตะลึงกับคำพูดของเธอ คุโรโกะมองเนตรสองสีด้วยความสงสัยปะปนกับความหวาดระแวงก่อนที่เธอจะต้องทำตาโตเมื่อเธอกลับได้รับรอยยิ้มของเขาเป็นคำตอบ


                “ถ้าบอกตั้งแต่แรกเธอก็ไม่ยอมให้ฉันในตอนนี้หรือตอนเด็กเข้าใกล้แน่ๆ ไม่งั้นเธอก็รักษาความลับเรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงไม่ได้กันพอดี เผลอๆเธอไล่ให้เซย์จิมาอยู่กับฉันแทนด้วยนี้สิ”คำตอบที่พอจะทำให้คุโรโกะร้องอ๋อได้บ้าง เธอมองเขาอกครั้งก่อนจะต้องตกใจเล็กๆเมื่ออยู่ๆร่างสูงก็ทิ้งน้ำหนักตัวและโอบกอดเธอไว้อย่างแนบแน่น


                อ้อมแขนอุ่นจัดที่สู้กับลมหนาวในคืนนี้ทำให้เธอทั้งเขินอายและผ่อนคลายเป็นอย่างมาก แสงสลัวจากนอกอาคารเริ่มเบาลงจนมีเพียงไฟจากเตาผิงที่ยังคงส่องสว่างมอดไหม้ มองเห็นแผ่นหลังแกร่งที่กำลังกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน มือเล็กยกขึ้นลูบศรีษะของร่างสูงด้วยรอยยิ้มก่อนที่สองแขนจะโอบกอดร่างสูงตอบกลับ


                “ฉันไม่ไล่ใครไปไหนหรอกค่ะ ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะคะ ถ้าฉันรู้ว่าเซย์จิก็คืออาคาชิคุงฉันก็จะดูแลเขาอย่างดีค่ะ เหมือนที่อาคาชิคุงเคยดุแลฉันยังไงละคะ”เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานอ่อนโยน มือบางที่ลูบศรีษะของราชาสีเพลิงอย่างรักใคร่ ทำให้อาคาชิยิ่งกอดร่างบางเอาไว้แน่


                “อาคาชคุงก็น่าตอนเด็กๆน่ารักนะคะ ทั้งขี้อ้อนแล้วก็พูดเก่งแถมยังฉลาดมากด้วย”เธอกล่าวชมด้วยความจริงใจแต่นั้นกลับทำให้อาคาชิลุกขึ้นคร่อมเธออีกครั้งพลางจ้องมองเธอกลับอย่างไม่พอใจ


                “เธอห้ามชมเจ้านั้นต่อหน้าฉันอีกเป็นครั้งที่สองเข้าใจไหม?”นั้นคือความรู้สึกของราชาจอมเอาแต่ใจ เธอยันร่างกายขึ้นด้วยข้อศอกก่อนจะจ้องมองเขาอย่างไม่เข้า...แล้วทำไมต้องหงุดหงิดด้วยล่ะ?


                “แต่เซย์จิคุงกับอาคาชิคุงก็คือคนคนเดียวกันไม่ใช่หรอค่ะ?”


                “ตอนนี้ไม่ใช่”เขากล่าวอย่างเอาแต่ใจ


ท่าทีที่เหมือนเด็กถูกแยกของเล่นนี้มันอะไรกันนะ? เธอคิดในใจก่อนเธอจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาน้อยๆเมื่อเธอสามารถสรุปอาการของเขาในตอนนี้ได้...หึหึ คนอะไรหึงแม้กระทั้งตัวเอง


“ไม่พูดแล้วก็ได้ค่ะ”เธอกล่าวทั้งรอยยิ้มก่อนจะทับซ้อนกับเหตุการณ์ของเซย์เมื่อครู่ ทั้งคำบอกรัก คำขอแต่งงานจากเด็กชายที่บอกเธอด้วยความรู้สึกของก้นบึ้งในจิตใจ ความรู้สึกของเขามันส่งผ่านมาถึงเธอทั้งหมดมาซะจนเธอไม่ได้ใจว่าเพราะที่ทำให้เขากล้ารู้สึกที่จะบอกรักเธอ ดวงหน้าสีระเรื่อจึงเอ่ยริมฝีปากถามอาคาชิอีกครั้ง


“รู้สึกรัก...ตั้งแต่เมื่อไหร่หรอค่ะ?”


“....ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่มันอาจจะเนินนานกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก”อาคาชิกล่าวก่อนจะลุกขึ้นและประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง ให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกัน จ้องใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนและได้เห็นแววตาที่สื่อผ่านความหมายให้กันและกันด้วยความรู้สึกที่อุ่นร้อนอยู่ในอก


                “ตั้งแต่ตอนยังเป็นเซย์จิเลยหรอค่ะ?”เธอกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจนัก แต่เธอไม่รู้เลยว่าอาคาชิได้ยินคำพูดของเซย์จิผ่านบนประตูไม้ที่เขาแอบยืนฟังอย่างไม่ตั้งใจ


                “ไม่รู้ส ฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลานี้เลย บางที่ฉันอาจจะเป็นคนลบมันเองเพื่อที่จะได้ลืมว่าอนาคตจะต้องเจอเรื่องเจ็บปวดเพียงใด แต่ว่าในข้างในลึกๆมันมีความทรงจำอีกอย่างเหลืออยู่ เป็นไปได้ว่าทั้งคำพูดและเหตการณ์จะลำดับสลับไปมาจนมันผิดเพี้ยนไปหมดเพราะมันเกิดขึ้นมานานมากแล้ว”


                “ความทรงจำแบบไหนหรอค่ะ?”หญิงสาวถามอีกครั้งอย่างอยากรู้ อาคาชิหลุบตาต่ำลงมองฝ่ามือเล็กของเธอ มือหนาคว้ามันมาจับไว้ก่อนจะเล่าความทรงจำแสนเบาบางของตัวเองให้กับเธอฟัง


                “เป็นความทรงจำที่มาจากความฝัน ฉันจำได้ว่าเล่นกับคนคนหนึ่งและเธอมีหน้าทีที่จะทำให้ฉันตื่นขึ้นมาจากความฝัน หากฉันตื่นขึ้นมาเธอก็จะหายไป ฉันจดจำอะไรเกี่ยวกับเธอคนนั้นไม่ได้เลยแต่ฉันจำความรู้สึกในตอนนั้นได้...ว่าฉันหลงรักเธอ”


                “...”


                “รู้ไหมว่าฉันพูดอะไรกับเธอคนนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะตื่นขึ้น”


                “พูดว่าอะไรหรอค่ะ?”


                “....แต่งงานกับฉันนะ”คำพูดที่เอ่ยมาจากน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนที่กำลังจับมือเล็กของเธอไว้แน่น บรรยากาศเงียบงันจนน้ำเสียงของอาคาชิดังกังวานในโสตประสาท อกข้างซ้ายของเธอเต้นระรัว รู้สึกกับคำคำนี้อย่างรุนแรงราวกับว่าเธอคือคนที่ได้รับข้อความที่แสนวิเศษนี้ เธอรีบก้มหน้าลงเพื่อกลบเกลือนสีหน้าก่อนจะด่าท้อตัวเองในใจ


แล้วนี้เราจะเขินทำไม อาคาชิไม่ได้พูดกับเราสักหน่อย แต่ทั้งทีที่เป็นแค่ความคิดเธอกับรู้สึกเจ็บแปร็บในอกอย่างบอกไม่ถูก กว่าเธอจะได้สติอีกครั้งก็เมื่อสัมผัสเย็นชื้นแตะที่กลางหน้าผากเนียนของเธออย่างแผ่วเบา


                เธอรีบเงยหน้าขึ้นก่อนจะปะทะเข้ากับดวงหน้าคมคายที่อยู่ใกล้ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขายอมแสดงมันออกมาให้กับเธอแต่เพียงผู้เดียว จุมพิตที่แตะสัมผัสกลางหน้าผากคือคำบอกรักที่แสนแผวเบาแต่ตราตรึง มือหนาที่กำลังบีบแน่นส่งผ่านความกล้าของตัวเองให้เธอได้รับรู้ กล้าที่จะบอกความในใจทั้งหมดผ่านเรื่องราวเหล่านี้


                “อะ อาคาชิคุง มะ หมายถึงผู้หญิงในฝันใช่ไหมค่ะ?”ไม่อยากหลอกให้ตัวเองหลงระเริงดีใจ เสียงหวานเอ่ยสั่นน้อยๆอย่างตื่นตัวไม่แน่ใจ อกซ้ายเต้นรุนแรงจนเลือดสูบฉีดพานให้ร่างบางแดงปลั่งไปทั้งตัวอีกทั้งบรรยากาศยังเป็นใจเกินกว่าจะมีอะไรมาขัดขวางอีกแล้ว ร่างสูงมองร่างบางที่เริ่มวางมือไม้ไม่ถูก เธอจับมือเขาไว้แน่นเพราะหวาดกลัวไม่อยากเข้าข้างตัวเอง


                อาคาชิเห็นดังนั้นจึงยิ้มให้เธออย่างเห็นใจก่อนปลายนิ้วของทั้งสองจะสอดประสานกันด้วยความตั้งใจของเขา ยิ่งสบมองเนตรสองสีอ่อนโยนและอบอุ่นของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกประหม่าจนไม่กล้าปฏิเสธฝ่ามือใหญ่เลยสัก เธอเขินอายจนไม่กล้ายกใบหน้าขึ้นเลยสักนิด


                “เธอก็ยอมรับมาซะสิ ว่าเธอคือคนคนนั้น...คนที่ฉันรักอย่างสุดหัวใจ”เสียงทุ้มกระซิบใกล้ริมใบหูของเธอ รู้อยู่แล้วว่าคนไร้เดียงสาอย่างเธอนั้นคงไม่เข้าใจหากเขาไม่พูดมันออกไปตรงๆ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะได้รับอ้อมกอดอุ่นที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกของคนคนหนึ่งที่พยายามบอกให้กับเธอได้รับรู้


                เธอมองเห็นใบหูของเขาขึ้นสีระเรื่อจากหางตา ถึงจะไม่เห็นใบหน้าแต่เธอก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังเขินอายไม่ต่างกัน อาคาชิอุตสาห์รวบรวมความกล้าบอกความในใจให้เธอฟังมากมาย เธอรับฟังมันทั้งหัวใจที่พองโตและจนเธอรู้สึกละอายที่ปล่อยให้เขาพูดความในใจอยู่ฝ่ายเดียว


                “...ฉันอาจจะพูดไม่ค่อยเก่ง แต่ เอ่อ...คือแบบว่าฉันไม่อยากเอาเปรียบอาคาชิคุงเลย คือฉัน...”แต่ทั้งที่พยายามแล้วเธอกลับเขินอายจนพูดปากสั่น สีหน้าเริ่มควบคุมไม่ได้จนเธอเผลอขบเม้นริมฝีปากและพยายามอีกครั้ง


                “ฉะ ฉัน...”อาคาชิรอฟังสิ่งที่เธอตั้งใจจะพูดด้วยอกข้างซ้ายที่เต้นระรัว ส่งยิ้มละไมให้กับคนขี้อายที่พยายามจะพูดให้เขาได้ยิน...ถึงความรู้สึกทั้งหมดของเธอ


                “ฉัน...รักอาคาชิคุงนะคะ พะ เพราะงั้น..ตะ แต่งงานกันนะ”เธอมือฝ่ามือที่สอดประสานกันแน่น พร้อมกับลมหายใจที่พ่นออกมาอย่างยากเย็นเพราะเธอได้รวบรวมความกล้าและพูด ถ้าอาคาชิกล้าที่จะขอเธอ เธอก็ต้องกล้าที่จะขอเขาเช่นกัน


                คำพูดของร่างบางที่ได้กระแทกเข้าเต็มใบหน้าของเขา ทั้งทีเมื่อกี้เขาเป็นคนพูดเองแท้ๆแต่เมื่อคุโรโกะเลือกที่จะเป็นฝ่ายพูดบ้าง คนที่ตกใจกลับเป็นเขาซะเอง ข้อความที่แสนวิเศษที่ไม่ว่าใครต่างก็รอคอยมันจากคนพิเศษของตัวเอง และเขากำลังได้รับมันแล้ว...ความสุขกำลังเอ่อล้นและทะลักออกมา


                “เธอต้องตอบคำถามของฉันนะ ไม่ใช่มาถามฉันกลับแบบนี้”ทั้งที่รู้คำตอบแต่อาคาชิกลับเอ่ยหยอกล้อกับเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง เป็นความสุขครั้งแรกในชีวิตที่ทำให้เขาหุบยิ้มไม่ลงเลยแม้แต่น้อย


                “ฉันรู้ค่ะว่าอาคาชิคุงรู้คำตอบ”


                “งั้นพูดอีกครั้งได้ไหม? ฉันอยากได้ยินอีก”


                “...ฉันรักอาคาชิคุงนะคะ อยากอยู่ด้วยกันตลอดไป”ไม่ว่าจะได้ยินกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง มันก็ยังคงเป็นคำพูดที่ตราตรึงใจ เจ้าของเสียงหวานนั้นได้มอบจุมพิตให้กับเขา จุมพิตที่แสนไร้เดียงสาจากคนที่กลายเป็นเจ้าของหัวใจของเขา จูบอันเนิ่นนานและอิ่มเอมก่อนที่เธอจะถอนริมฝีปากออก


                “ฉันเองก็รักเธอเหมือนกัน เท็ตสึยะ”ถึงหญิงสาวจะถอนริมฝีปากออกไปแล้วแต่เขากลับไม่ยินยอมให้เธอได้ถอนตัวแล้ว ร่างสูงรั้งท้ายทอยของร่างบางให้เข้าใกล้ก่อนจะกดริมฝีปากให้แนบชิดอีกครั้งหนึ่งและผละออกอย่างรวดเร็ว


                หญิงสาวทำตาโตตกใจกับจุมพิตสายฟ้าแล็บ เขินอายแต่ก็ยังคงส่งรอยยิ้มให้กับเขา ทั้งคู่นั่งจ้องกันอยู่สักพักใหญ่ๆโดยที่ไม่มีใครทำอะไร แค่จับมือและเคล้าคลึงฝ่ามือกันไปมา บรรยากาศอุ่นสลัวโรแมนติกจนพวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำเช่นไรต่อ แถมทั้งคู่ยังพร้อมใจคิดถึงแต่เหตุการณ์บอกรักแสนหวานจนพานให้ตัวเองหน้าแดงก่ำอีกรอบ


                “งะ งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะค่ะ เราจะได้นอนกัน”คุโรโกะได้ได้สติก่อนเพื่อน เธอเอ่ยกับเขาอย่างเก้ๆกังก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำและทำธุระส่วนตัว


หลังจากคำหวานบอกรักสิ้นสุดลงทั้งคู่ก็เกร็งขึ้นอย่างผิดหูผิดตา เมื่อคุโรโกะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จอาคาชิก็ลุกพรวดเดินสวนกับเธอเข้าไปอาบน้ำด้วยใบหน้ามั่นคงนิ่งเรียบแม้จะยังคงเห็นริ้วแดงบนใบหน้าเขาอยู่บ้างก็ตาม


                บรรยากาศอุ่นที่ทำให้หัวใจพองโตจนเธอต้องรีบซุกตัวไปกับผ้าห่มบเตียงหน้าหนุม หวังให้มันช่วยบรรเทาอาการเขินอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปซุกไว้ไหนของเธอได้ เธอกลิ้งม้วนตัวไปมาอย่างไม่รู้จะระบายอารมณ์กับอะไร เธอพยายามแล้วพยายามอีกที่จะทำตัวให้เป็นปกติ พยายามที่จะไม่เขินอายและสามารถประจันหน้ากับอาคาชิได้อีกครั้ง


แกร็ก!


                แต่ครั้งที่เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำดังขึ้นกับทำให้คนกล้ากลายเป็นตาขาวขึ้นมาทันใด เธอพลิกตัวนอนนิ่งแกล้งหลับเพื่อที่จะไม่ต้องเผชิญหน้ากับอาคาชิในตอนนี้ ไม่กล้าชวนคุยหรือกระทั้งชวนทะเลาะให้เขาไปนอนห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องของเธอ


                “หลับหรอเท็ตสึยะ?”ไม่มีการส่งเสียงใดๆตอบกลับ ไม่มีแม้กระทั้งเสียงลมหายใจเพราะเธอเกร็งจนเผลอกลั้นใจไปหลายวินาที คุโรโกะรู้สึกได้ถึงเบื้องหลังเตียงนอนที่ยวบลงตามน้ำหนักของร่างสูงก่อนที่เขาจะขยับตัวเข้ามาใกล้ๆเธอ


                ลมหายใจของเขากำลังเป่ารดต้นคอของเธอ รู้สึกวาบหวิวจั้กจี้อยากจะหันไปบอกให้เขาหยุดหายใจรดต้นคอเธอสักทีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะแกล้งหลับไปแล้ว เธอเลยนอนเกร็งทั้งอย่างนั้นหลับตาแน่นราวกับว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับหมีภูเขาที่กำลังดมกลิ่นสำรวจเธอ


                แต่คนแกล้งหลับกับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ากำลังเข้าทางราชาจอมเจ้าเล่ห์อยู่ แค่เห็นเสี้ยวของเธอที่แม้จะทำสีหน้าเรียบสงบแต่ลมหายใจกลับขาดห้วงไม่ต่อเนื่องเหมือนกำลังกลั้นหายใจก็ทำให้เขารู้แล้วว่าเธอแกล้งหลับ...งั้นเขาก็ไม่ควรเอาเปรียบเธอ ต้องแกล้งกลับงั้นสินะ


                ร่างสูงขยับเข้าใกล้ร่างบางจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่ง ลำแขนยาวกำยำโอบกอดเธอไว้อย่างหลวมๆก่อนจะกดปลายจมูกโด่งรั้นของตัวเองเข้าที่หลังคอของคนตัวเล็กกและริมฝีปากจะค่อยๆแตะสัมผัสและดูดเม้นมันอีกครั้ง


                  คุโรโกะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแกล้งยังไงก็ไม่รู้ เธอพยายามสงบจิตสงบใจและเลือกที่จะหลับตาต่อไป กลับกันคนความอดทนต่ำกำลังยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างบางนั้นดื้อรั้นที่จะแกล้งหลับ หมาป่าจอมเจ้าเล่ห์จึงเริ่มไล่กดจูบไปตามลำคองามระหงของเธอ


                มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข เขาค่อยๆลากปลายนิ้วจากสีข้างของเธอลงไปเรื่อยๆอย่างช้าๆจนถึงโบริเวณต้นขา คนแกล้งหลับเสียวสันหลังวาบและเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อฝ่ามือซุกซนกำลังค่อยๆเลิกชายเสื้อนอนตัวยาวของเธอขึ้น


หมับ!


                หญิงสาวไม่อาจจะทนได้อีกต่อไปเมื่ออาคาชิกำลังตั้งใจจะลวนลามเธอ หญิงสาวหน้าแดงก่ำหันควับไปมองคนลามกก่อนที่เธอจะเสียท่าถูกเขารวบกอดเอาไว้อย่างรวดเร็ว


                “แกล้งหลับจะถูกทำโทษรู้ไหม?”เสียงทุ้มเอ่ยเจ้าเล่ห์พลางมองคนในอ้อมแขนที่กำลังพยายามทำสีหน้าปลาตายอีกครั้งแม้ว่ามันจะเป็นริ้วสีระเรื่อก็ตาม


                “เปล่าแกล้งสักหน่อย อาคาชิคุงทำฉันตื่นต่างหากละคะ”เธอเถียงหน้าตายทั้งที่สีหน้าเธอของเธอยังแจ่มใสไม่ต่างจากคนที่ยังไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำ


                “งั้นก่อนนอนตอบคำถามของฉันได้ไหม? ท่านแม่บอกอะไรกับเธอ?”ร่างสูงเอ่ยถามอย่าเว้าวอน ไม่คิดจะหยอกล้อกับท่าที่ไม่สมกับเป็นคนพึ่งตื่นนอนของเธออีกด้วย เขาแค่อยากที่จะรู้ว่าสิ่งที่มารดาปราถนาสิ่งใด เงื่อนไของมารดาที่ให้คุโรโกะต้องทำนั้นคืออะไร เขาแค่อยากรู้และช่วยแบ่งเบาให้กับเธอ


                “...งั้นสัญญานะคะ ว่าถ้ารู้แล้วต้องนอนเลย”


                “...บอกมาก่อนสิ”ทั้งๆที่กำลังถูกร่างบางต่อรอง แต่เขากลับไม่ยอมที่จะตกลงสัญญากับเธอ...จะคำขอแบบไหนก็ไม่รู้ว่าแต่บอกให้เขานอนเลยทั้งๆที่ขีดความอดทนของเขาใกล้จะหมดลงแล้วแบบนี้มันคงลำบากน่าดู


                “สัญญาก่อน”เธอยังคงยื่นกรานที่จะให้เขารักษาสัญญา เนตรสีนภาของเธอกำลังจ้องมองเขาด้วยความคาดหวัง ท่าทีน่ารักไร้จริตที่ทำให้อาคาชิจำใจต้องถอนหายใจก่อนจะตอบตกลง


                “ก็ได้ฉันสัญญา”กว่าอาคาชิจะยอมรับปากเธอเล่นทำเอาเธอลุ้นไปด้วย เธอมองสลับกับก้มหน้าลงอย่างครุ่งคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยดวงหน้าสีระเรื่อ


                “...คุณแม่ของอาคาชิคุงบอกว่าอยากได้หลานสาวนะคะ”ร่างบางด้วยความขะเขิน ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองอาคาชิเท่าไหร่นัก ถึงมันจะเป็นเรื่อของอนาคตก็ตามที เธอช้อนตามองอาคาชิที่กำลังตกตะลึงก่อนจะค่อยแปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนที่น่าหลงใหลแต่มันก็ยังทำให้คุโรโกะแอบผวาอยู่ดี


                “งั้นเรานอนกันเถอะนะ สัญญากันแล้วนิ”เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าพูดเรื่องนี้แล้ว ขืนเธอไม่หาคำสัญญามาดักคอเขาไว้คืนนี้เธอไม่รอดแน่ๆ...ยังไงคืนนี้ก็ยังรอดไปอีกคืน


                เธอเตรียมพลิกตัวหันหลังให้กับอาคาชิอย่างโล่งอกก่อนที่จะต้องสะดุ้งโหยงเมื่ออาคาชิกลับดึงตัวเธอกลับมาและรวบเธอเข้ามากอดอีกครั้ง


                “มะ ไม่นอนหรอค่ะ?”เธอฝืนยิ้มแห้งแล้งสู้ร่างสูงที่ตอนนี้กำลังแปลงร่างเป็นหมาป่าหนุ่มอีกครั้ง และคราวนี้หมาป่าหนุ่มจะไม่ยอมให้เหยื่อของเขารอดพ้นจากคืนนี้ไปได้!


                “ไม่ละ เพราะฉันอยากเห็นหน้าลูกสาวของเราเร็วๆ”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทั้งสายตากรุ่มกริ่ม รอยยิ้มคมคายที่กระตุกวาบที่อกข้างซ้ายให้เธอหวั่นไหวและหวาดผวาไปในตัว...งานเข้า!


                “ดะ เดี๋ยวค่ะอาคาชิคุง เดี๋ยว!...อุ๊บ!


                ไม่มีความลังเลอีกแล้ว เมื่อร่างสูงประกบจูบเธออย่างรวดเร็ว เป็นรสจูบเร้าร้อนที่กำลังหล่อมละลายให้ร่างกายร้อนผ่าวและปลุกเร้าอารมณ์ของเธอ ฝ่ามือหนายันร่างกายขึ้นคร่อมร่างบางบดขยี้ริมฝีปากสีเชอร์รี่ที่เขาโหยหาย กดเม้นจุมพิตอย่างหนักหน่วงให้เธอไร้ซึ่งทางสู้ หญิงสาวคล้อยอารมณ์ไปตามเกมของคนเจ้าเล่ห์แต่ว่าจะรู้ตัวก็สายไปเสียแล้ว เสื้อนอนตัวโปรดของเธอถูกกรีดขาดเป็นทางยาวพร้อมทั้งเสื้อนอนตัวบางที่อยู่บนร่างของเขา เศษผ้าที่ถูกสะบัดท้งอย่างไม่ใยดีพร้อมทั้งหญิงสาวและบุรุษที่เหลือเพียงแต่เนื้อตัวเปลือยเปล่าเท่านั้น...



---------------------NCนะจ๊ะ-------------------

(ไม่แจกNCนะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ>< เห็นแปะอีเมลขอกันเยอะเลยต้องขออนุญาตแจ้งซ้ำนะคะ )





==========100%============


แล้วก็ตัดจบบบบบ 55555+ เอาความฟินแบบมุ้งมิ้งๆไปแทนละกันนะคะ 

ใครอยากเลือดท้วมคงต้องเจอกันในหนังสือแล้วละค่ะ 5555+ 


เหลืออีกสองบทสุดท้ายแล้วก็จะจบของน้องครก.แล้วนะคะ ที่เหลือของคู่คากามิกับอะโฮ่

ส่วนเรื่องรูปเล่มจะคาดว่าอาจจะต้องแบ่งเป็นสองเล่มจบนะค่ะ เพราะว่าเนื้อหามันเยอะมากกกก

 ไรท์ก็พึ่งมารู้ตัวว่ามันทะลุ500จะ600หน้าไปแล้ว=-= คงต้องรอกันอีกนิดนึ่งนะค่ะ


มีคำถามเล็กน้อยค่ะ อยากให้ไรท์คำสะกดชื่อของคากามิใหม่ไหมค่ะ?

คากามิ = คางามิ เห็นซะส่วนใหญ่จะสะกดกันแบบหลัง ไรท์เลยคิดว่าไรท์ควรจะแก้ไข้รึเปล่าค่ะ?


ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามนะค่ะ คืนนี้ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

874 ความคิดเห็น

  1. #874 marionette202 (@marionette202) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 01:09
    อยากได้อ่ะ ทันไหมๆๆ>_<
    kurohana1221@gmail.com
    ถ้าส่งมาตอบกลับด้วยนะคะ&#8212;-
    #874
    0
  2. #868 ninry (@ninry) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 08:00
    ขอตอนนี้ทันไหม nilubon550@gmail.com
    #868
    0
  3. #859 snwb (@nicetoomeetyou) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:04
    ได้มั้ยคะ snwb221142@gmail.com
    #859
    0
  4. #856 ... (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 09:45
    earnlovemom5@gmail.com
    #856
    0
  5. #814 Kenny_2548 (@Kenny_2548) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 05:56
    ลงเถอะncอยากอ่าน ส่งได้มั้ย
    Boonsita.Kenny@gmail.com
    #814
    0
  6. #809 YY0827_ (@YY0827_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 11:00
    ฉากที่รอคอยไม่รู้จะเขินไปถึงไหนโดนตัดฉับซะค้างเลย เสียใจจจจ ;-;
    #809
    0
  7. #797 yoki12 (@yoki12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 14:37
    ขอบคุณมากค่ะ
    #797
    0
  8. #796 yoki12 (@yoki12) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 13:58
    kanokvansoda@gmail.com
    #796
    1
  9. #789 katejujub (@katejujub) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 00:33
    katajujub@gmail.com ยังทันไหมอ่ะคะ! ให้เค้าหน่อยน้าาาา
    #789
    1
    • #789-1 nn2006 (@nn2006) (จากตอนที่ 25)
      15 มีนาคม 2560 / 23:27
      เราก็อยากได้เหมื่อนกันคะแต่คงต้องมโนเอาเอง????
      #789-1
  10. #755 NongAzill (@jitpranee65) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:01
    อ่าน NC จบ เพลงนี้ดังขึ้นมาเลยค่ะ  'เธอไม่ขอก็จะร้ากกกก  เธอไม่ขอก็จะยอมมมม'  555. สนุกมากค่ะ 
    #755
    0
  11. #724 kei_kun (@kei_kun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 12:15
    Echizen_2512@hotmail.com
    #724
    0
  12. #711 kamikurosama (@nootangmo123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:11
    ขอด้วยค่ะะะะ;-; nootangmo8059@gmail.com ขอด้วยค่ะแงงงง
    #711
    0
  13. #696 Dream (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 02:01
    DavilnaDragon@gmail.com ทันไหมคะเนี้ย ถ้าทันก็ขอ nc ด้วยคนนะคะ ^W^
    #696
    0
  14. #668 kamikurosama (@nootangmo123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 21:38
    ขอด้วยนะคะ
    ทันมั้ย....................
    mowka555@gmail.com
    #668
    0
  15. #648 t10041998 (@t10041998) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 17:22
    ขอ nc หน่อยน่ะค่ะ
    t10041998@gmail.com
    #648
    1
  16. #645 nt emina (@nth-emina) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 23:49
    ขอด้วยสิ*^* nt.pasika@gmail.com
    #645
    0
  17. #643 Akayuki (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 00:57
    ขอด้วยคนนะค่ะ...



    Maw.narakjang@gmail.com
    #643
    0
  18. #626 Sei-chan (@sofeeyanee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 21:13
    ขอ nc ได้มั้ยคะ คือแบบว่าถ้าไรท์ลง nc ในเล่มหนูไม่มีตังซื้ออะคะ แล้วแม่อาจไม่ให้ซื้อ ถ้าไรท์ไม่ว่าอะไรส่งทีเมลล์ก็ได้นะคะ sofeeyanee. sofia@gmail. com ถ้าได้ก็ขอบคุณมากนะคะ
    #626
    1
  19. #599 เมฟีลล่า (@kanyaphat3225) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 01:14
    ขอncด้วยนะคะ(-.,-)
    nnoon2001@hotmail.com
    #599
    0
  20. #597 Abracadabra (@sy-thip) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 23:45
    ขอได้มั้ย NC  งื้อ
    thippy_123@hotmail.com
    #597
    0
  21. #596 Tontien Tonmight (@tien2543) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 21:56
    ขอncด้วยคนค่าาาา tontien2543@hotmail.com
    #596
    0
  22. #595 Lelen (@gwangja) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 18:49
    ขาดตอนอ่าาาา ขอด้วยได้มั้ยอ่ะ น้าาาาาาาา gwangja8@gmail.co
    #595
    0
  23. #594 koociez (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 18:36
    ฟินมากกก ขาดตอนมาก >w< ขอด้วยคนนะคะ koociez@hotmail.com
    #594
    0
  24. #592 Sung (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 14:21
    ขอด้วยคร่าาา ตอนนี้ขอบอกอ่านแล้วเลือดกระฉูดเลยค่าา sung.chanoknan@gmail.com
    #592
    0
  25. #590 piebluberry (@papair37) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 02:53
    เราว่าชื่อตอนน่าจะชื่นเตียงนอนมากกว่าน่ะคะ5555 นายน้อยใจร้อนจริมๆไหนตอนแรกยังเขินอยู่เลยพอได้ยินสัญญาของท่านแม่ปุ๊บก็เข้าโหมดปั๊บ ว่าแต่ถ้าไม่ได้ลูกหญิงนี้ไม่คงได้ท้องกันเหนื่อยแน่นึกแล้วสงสารน้องครกจับใจอิอิ ว่าแต่หลังจากนี้น้องจะเป็นผู้หญิงตลอดเวลาแล้วใช่มั้ยค่ะ? 
    ถ้าตีพิมนี้บอกด้วยน่ะไรท์ตั้งตารอออ😍
    อ้ะ! ลืมบอกขอncด้วยน่ะไรท์แบบว่าขาดตอน55 pairmlaw@gmail.com

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 พฤษภาคม 2559 / 02:57
    #590
    0