[ Fic KNB ]Megic of red color ปรัมปราราชันสีเพลิง (แจ้งยกเลิกรวมเล่ม)

ตอนที่ 5 : บทที่ 5 คนคนนั้น 100% (แก้ไขคำผิดครั้งที่1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1729
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 มิ.ย. 59

                   

5

คนคนนั้น

 

เสียงดนตรีกำลังล่องลอยขับกล่อมอยู่กลางฟลอร์เต้นรำขนาดใหญ่ พื้นหินอ่อนสวยที่ถูกขัดมันอย่างดี ผู้คนมากมายในชุดราตรีสวมหน้ากากกำลังพูดคุยกับอย่างรื่นเริง


กลางฟลอร์ปรากฏร่างของสตรีและบุรุษที่งดงามกำลังเต้นรำกันด้วยย่างก้าวเรียบง่ายอ้อยอิ่ง รอบข้างปรากฏคู่รักมากมายที่กำลังเต้นรำอยู่ด้วยเช่นกัน ทว่าก็ยังละเว้นพื้นที่ตรงกลางไว้ให้ราชาและว่าที่ราชินีในอนาคต


                “ฝ่าบาททรงดูไม่พอพระทัยนะเพคะเสียงหวานกล่าวเรียกร่างสูงตรงหน้า มือหนาประคองจับเอวบางไว้ แม้ในสายตาคนทั่วไปจะดูเหมือนทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศในเวลานี้ ทว่าสำหรับอาคาชิ นี่คือช่วงเวลาที่เขาไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง


                “ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อยร่างสูงไม่กล่าวอะไรมากนัก ครั้งแรกที่เขาเกิดโทสะเพราะถูกอีกฝ่ายเล่นลูกไม้แต่ครั้งนี้เขาต้องเงียบปากให้มากเข้าไว้ ตอนนี้เขาไม่ค่อยไว้วางใจอะไรเท่าไหร่ มิโดริมะเองก็ไม่ได้ขยับไปไหน ยืนดูอยู่ใกล้ๆทว่าก็สอดส่องสายตาจับจ้องเขาอยู่


                “หรือเพคะ เช่นนั้นเราพักสักครู่ดีไหมเพคะ


                “ก็ดีอาคาชิตอบเห็นด้วย เขาไม่ได้รู้สึกดื่มด่ำกับรรยากาศนัก ร่างสูงรู้สึกถึงฝ่ามือเล็กที่จับที่ข้อมือของเขา ท่านหญิงยูริยิ้มหวานพลางดึงให้เขาออกเดินเบาๆ


                “เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันนะคะร่างสูงไม่ขัดขืนและปล่อยให้อีกฝ่ายพาเขาไปยังสวนด้านนอกที่ถูกจัดไว้


เสียงไวโอลินยังคงดังแววหวาน ข้างนอกมีคนน้อยกว่าทว่าก็งดงาม และห้อมล้อมด้วยกลิ่นหอมหวานของมวลดอกไม้ โต๊ะค็อกเทลก็ยังคงปรากฏร่างของมุราซากิบาระที่ยังคงจ้วงอาหารอยู่อย่างนั้น


                ทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะพิเศษก่อนจะมีข้ารับใช้จะนำอาหารและเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ


                บทสนทานาของทั้งคู่ดังขึ้นอย่างเนิบนาบด้วยเรื่องเรื่อยเปื่อย จากการพูดการจาเธอได้รับการอบรมมาอย่างดี น่าแปลกที่ปกติแล้วเขาคงจะพอใจในผู้หญิงแบบนี้ เพียบพร้อมและสูงศักดิ์แต่....


ผู้หญิงก็ยังคงไร้ประโยชน์ เอาแต่พูดเรื่องน่าเบื่อและไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด


ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวด้านการเมือง หรือถ้ามีก็ต้องมีความสามารถมากๆเช่นโมโมอิ ไม่ใช่เพียงแค่เป็นลูกสาวขุนนางและผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่...เธอ


แต่ระหว่างกำลังทานอาหารอาคาชิเริ่มสังเกตสิ่งที่แปลกไป อาโอมิเนะที่ปกติจะตามติดเขาอยู่ห่างๆตอนนี้ได้หายไปแล้ว และแทนที่ด้วยมิโดริมะกับขุนพลซานาดะ แววตาวิ้งวั้มลุ้นระทุกที่แฝงอยู่ลึกๆในนัยน์ตาสีมรกตนั้นชวนให้อาคาชิอยากจะแสยะยิ้ม


เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะทำให้เขาพูดว่าแต่งงานออกมาได้เช่นไร


                “อันที่จริงแล้วพระองค์กำลังทำให้หม่อมฉันนึกถึงใครคนหนึ่งเสียงหวานของท่านหญิงดังขึ้นเรียกสติของอาคาชิให้กลับมามองเธอ เนตรสีนิลกาฬมองหยั่งลึกเข้าไปในเนตรสองสีก่อนที่เธอจะเอ่ยเรื่องราวที่เธออยากจะพูด


                “หม่อมฉันเคยฝันเห็นเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าคล้ายพระองค์คนหนึ่ง เขาหน้าตาน่ารักมากแล้วก็มีเส้นผมสีแดงเหมือนกับเกศาของพระองค์ พวกเราเล่นด้วยกันราวกับรู้จักกันมานาน แล้วหม่อมฉันก็ลูบศรีษะของเขาเบาๆก่อนที่ฉันจะตื่นขึ้นจากความฝันร่างบางเอ่ยด้วยใบหน้าที่กำลังระลึกถึงความฝันแสนหวานนั้นพลางมองราชาสีเพลิง


                อาคาชินั่งนิ่งทว่าสีหน้ากลับแสดงความประหลาดใจออกมา เนตรสองสีเบิกกว่าเล็กน้อย รู้สึกตื่นตะลึงละความงงงวย ร่างสูงเก็บความสงสัยหนึ่งไว้ในใจพลางส่งรอยยิ้มสุขุมให้อีกฝ่าย


                “หรอ แล้วถ้าเธอเจอเด็กคนนั้นอีก เธอจะพูดกับเขาว่ายังไง


                “หึหึ ฉันจะพูดว่าตกลงค่ะอาคาชิยิ่งรู้สึกอื้ออึ้งมากกว่าเดิม ดวงใจที่เคยสงบนิ่งกำลังค่อยๆพองโตอย่างช้าๆ เลือดในกายกำลังสูบฉีดอย่างแรง ตื่นเต้น ตกตะลึง เขาเลือกที่จะเงียบอีกครั้งและเอ่ยถาม


                “ที่บอกว่าตกลงนั้น หมายถึงเรื่องอะไร?”


                “แต่งงานค่ะ ฉันจะเป็นเจ้าสาวของเขาตามที่เราสัญญากันไว้ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาน รอยยิ้มถูกระบายขึ้นบนใบหน้าของเจ้าหล่อน พวงแก้มขาวขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอาย อาคาชิรู้สึกราวกับโดนอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่อกข้างซ้าย เขาแตะที่อกซ้ายของตัวเองเบาๆ มันเต้นแรงมาก


                รู้ทั้งรู้ว่านี้อาจจะเป็นแผนการของชินทาโร่ แม้จะติดขิดตะขวนในใจอยู่ลึกๆแต่เขาก็ยังอาจจะเผลอคิดไปได้ว่าคนที่เขาคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการของตัวเอง...จะมีตัวตนอยู่จริง


                ....ไม่น่าจะเป็นไปได้....


                เขายังคงย้ำเตือนเรื่องนี้กับตัวเอง เพราะเรื่องราวมันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว สักร้อนปีก่อนกระมัง ตอนที่เขายังเด็กเขาได้ฝันเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทั้งสวยงามและเจ็บปวด ความฝันที่ได้เห็นเธอคนนั้นที่เขาไม่อาจจะแน่ใจว่ามีตัวตนจริงๆหรือไม่


                ภาพมันขาดห้วงไม่ต่อเนื่องเหมือนกับความฝันมันถูกลบเลื่อนไปตามการเวลาแต่ว่า เขาไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับหญิงสาวคนนั้น

เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยรู้มาก่อนแม้กระชินทาโร่เขาก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้ฟัง แล้วทำไมผู้หญิงตรงหน้าเขาถึงได้...


                “หม่อมฉันยินดีที่จะแต่งงานกับเขาเพคะ ฝ่าบาทร่างบางเอ่ยพลางสบตามองร่างสูง ทั้งสองคนต่างรู้ว่ามันหมายถึงอะไร หญิงสาวจงใจกล่าวถึงเหตุการณ์หนึ่งที่ไม่มีใครรู้มาก่อน...ใช่ ไม่มีใครรู้ยกเว้นเธอ..


                เพราะอะไรนะหรือ? ก็เพราะว่าเธอมี ‘ตาทิพย์’ ยังไงล่ะ


                ในโลกที่มนุษย์และปีศาจอาศัยอยู่รวมกัน จึงไม่แปลกหากจะมีบางกลุ่มที่มีพลังคล้ายๆปีศาจแม้ว่าตนเองจะเป็นมนุษย์ก็ตามที ยกตัวอย่างได้เช่นเหล่าผู้สร้างปาฏิหารย์ อย่างอาโอมิเนะ คิเสะหรือมิโดริมะ พวกเขาต่างเป็นมนุษย์ธรรมดาทว่ามีพลังใกล้เคียงกับปีศาจ


                เธอเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนแบบนั้น เธอสามารถมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจของมนุษย์ได้ด้วยเพียงแค่การสัมผัส เป็นความสามารถที่เธอเก็บงำเอาไว้ไม่มีใครรู้นอกจากพ่อ เปรียบได้กับเป็นไม้ตายของเธอเลยก็ว่าได้


                การเต้นรำในคราวก่อนเป็นการสัมผัสโดยทั่วไปทว่าก็เป็นครั้งแรกที่เธอสัมผัสเขาแล้วสามารถมองเห็นส่วนลึกในอดีตได้ แม้จะแค่เพียงเล็กน้อยแต่ก็เป็นความบังเอิญว่ามันเป็นส่วนที่สำคัญและอยู่ลึกที่สุดในจิตใจ


....ท่านหญิงยูริมองเห็น ความฝันอันแสนเลื่อนลางของราชา ถึงความฝันนั้นจะขาดหายเป็นจังหวะ ไม่ต่อเนื่องแต่เธอก็ยังจำน้ำเสียงของเด็กชายอาคาชิได้ดีแม้คำพูดจะไม่ปะติดปะต่อกันก็ตาม


                ‘...เหมือนกับฝันเลยนะ....ผมจะได้เจอพี่อีกครั้ง ใช่ไหม...


                ในความฝันเลื่อนลางเด็กชายวัยสิบควบกำลังพูดกับคนคนหนึ่งอยู่ ราชาเองก็คงจดจำใบหน้าของคนคนนั้นไม่ได้ทำให้ภาพของหญิงสาวคนนั้นเลือนลางมาก


                ‘….ผมอยากแต่งงานกับพี่...แล้วจู่ภาพก็ตัดมาเป็นภาพของอาคาชิร่างสูงใหญ่ที่กำลังโอบกอดร่างบางหนึ่งที่เลือนลางมากๆ คำขอแต่งงานแสนเรียบง่ายทว่ากลับมีความเจ็บปวดเจือปนอยู่ แต่หญิงสาวกลับไม่ตอบคำถามและเดินจากไป


แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆยูริก็พอจะจับใจความได้แล้วว่าเหตการณ์ต่อจากนั้นคืออะไร ภาพความฝันในอดีตนั้นต้องการคำตอบ มันเป็นโอกาสอันดีงามอย่างคาดไม่ถึงที่จะเอาตัวเองเข้าไปแทนหญิงสาวนิรนามไร้ใบหน้าคนนั้น อาคาชิอาจจะคิดมากเรื่องของระยะเวลา เพราะสิ่งที่เธอเห็นน่าจะเป็นช่วงเวลาหนึ่งเมื่อร้อยปีก่อน แต่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจ แค่คำพูดก็มากพอจะทำให้อีกฝ่ายสั่นคลอนได้แล้ว


                “ฝ่าบาทคิดว่าเด็กน้อยคนนั้นจะตอบรับหม่อมฉันหรือไหมเพคะ?”ท่านหญิงยูริยังคงยิ้มหวานและหันไปมองอาคาชิ ร่างสูงใบหน้าเรียบนิ่งไม่สื่ออารมณ์ใดๆออกมา


                “...แต่งสิ เด็กคนนั้นต้องแต่งงานกับเธอแน่ๆน้ำเสียงทุ้มกล่าวด้วยวาจาที่อ่อนโยน เนตรสีเพลิงสบมองดวงหน้าหวาน มือหนาสัมผัสแก้มนวลขาวอย่างแผ่วเบา


ใจดวงน้อยของท่านหญิงยูริเต้นไม่เป็นจังหวะในทันใดเมื่อได้รับสายตาอ่อนโยนของเขา รู้สึกเขินอาย ตื่นเต้นและดีใจ....เมื่อกี้เขากำลังหมายถึง เขาจะแต่งงานกับเธอใช่ไหม?


                “ฝ่าบาท หม่อมฉันดีใ-...


                “ถ้าเธอเป็นคนคนนั้นจริงๆละก็นะหญิงสาวชะงักกึกทันใดเมื่อได้ยินประโยถัดมา ร่างกายหยุดนิ่งด้วยความตกตะลึง ร่างสูงส่งยิ้มหวานทว่ากลับเย็นยะเยือกเหมือนจะฆ่าเธอให้ได้ด้วยสายตาคมกริบ ร่างสูงลุกขึ้นยืนพลางโค้งให้เพียงน้อยก่อนจะทิ้งเธอไว้ตรงนั้นอย่างเดียวดาย


                ทั้งซานาดะและมิโดริมะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะอยู่ใกล้ๆแต่ก็ไม่ได้ยินคำพูดของคนทั้งสอง ขุนพลรีบวิ่งไปหาบุตรสาวด้วยความห่วงใย


                มิโดริมะรีบเดินตามอาคาชิที่เดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ร่างสูงเดินผ่านผู้คนที่เขามาทักทายอย่างไม่แยแส มิโดริมะงุนงงอย่างถึงที่สุด เขาพูดได้เต็มปากเลยว่าครั้งนี้ไม่ใช่แผนการของเขา ท่านหญิงยูริคิดขึ้นเองทั้งหมดเขาเพียงแค่จัดงานเลี้ยงขึ้นมาเท่านั้น ส่วนรายละเอียดและบทสนทนาท่านหญิงยูริล้วนเป็นคนคิด


                “เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท?”พ่อมดเขียวเอ่ยอย่างสุภาพกับนายเหนือหัว ตอนนี้ราชามีสีหน้าที่กำลังแสดงความหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจน เขาจ้องตาถลึงใส่มิโดริมะอย่างคาดโทษจนพ่อมดเขียวหน้าซีดเผือกและเหงือเม็ดโตไหลข้างขมับ


                “จะต้องไม่มีการดูตัวครั้งต่อไป เข้าใจหรือไม่!?”อาคาชิใช้คำเสียงแข็งกระด้างกึ่งตะหวาดสั่งกับที่ปรึกษารู้ใจ น้ำเสียงนั้นดังพอจะให้เหล่าขุนนางใกล้ๆสะดุ้งผวาก่อนจะหันไปมองราชาด้วยสายตาเคลือบแคลง


                “เอ่อ เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เพราะอาคาชิกำลังเป็นจุดสนใจ คิเสะ ผู้สร้างปาฏิหารย์อีกคนที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงเอ่ยถามด้วยสีหน้าแอบผวาเล็กน้อย มีไม่บ่อยนักที่จะเห็นเจ้าตัวโมโหหงุดหงิดจนออกสีหน้ามากขนาดแบบนี้


                “หึ! ถามเจ้าพ่อมดนั้นดูเอาเองเถอะเพราะกำลังหงุดหงิดเขาจึงทิ้งคำถามให้มิโดริมะเป็นผู้ตอบเสียแทน เจ้าพ่อมดตัวก่อนถึงกับสะดุ้งเฮือกและกำลังนึกไปถึงท่านหญิงยูริ....แสดงว่าเจ้าหล่อนต้องทำอะไรไว้แน่ๆ!


                มิโดริมะยืนถอนหายใจพลางกอดเจ้าตุ๊กตาหมีตัวเบ่อเริ่มเป็นลักกี้ไอเทมในอ้อมแขนไว้แน่ ไม่นึกโกรธเคืองใครๆเพราะสิ่งที่เขาหวังเอาไว้มีแค่ให้อาคาชิแต่งงานเท่านั้น


เพราะงั้นพอสาวคนไหนที่พอจะมีเปอร์เซนต์ได้แต่งงานกับเจ้านั่นเขาเชียร์หมดแหละ แต่ดูเหมือนท่านหญิงยูริคงหมดโอกาสแล้วแน่ๆ....สงสัยปีนี้อาคาชิคงไม่ได้แต่งงานอยากที่เขาหวังไว้แหงๆ


                หากแต่แล้วมิโดริมะก็ต้องแปลกใจ ร่างสูงที่กำลังลุกขึ้นจากบัลลังก์เพื่อหนีออกไปจากห้องจัดงานเลี้ยง ร่างกายในทีแรกที่กำลังหันหลังกลับหยุดนิ่ง เนตรสองสีเบิกกว่าเล็กน้อยคล้ายต้องมนตร์สะกดและกำลังตกตะลึงอะไรบางอย่าง


                เหล่าขุนนางต่างมองสีหน้าของราชาอย่างงงงวย ฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงกำลังเดินย่างก้าวไปยังเบื้องหน้าที่มีประตูทางเข้าประดับด้วยผ้าม่านสีสด เหล่าขุนนางจึงค่อยๆมองไล่สายตาไปยังทิศทางเดียวกับอาคาชิ


                สตรีร่างบางหนึ่งในชุดเดรสยาวครอบพื้น เธอกำลังค่อยๆก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าประหม่า ดวงหน้าหวานถูกประทินโฉมเพียงเล็กน้อยแต่กลับดูงดงามเกินจะใช่มนุษย์ ดวงเนตรหวานกลมโตสีนภารับกับขนตายาวงอนที่ทำให้ใบหน้าของเธอนั้นดูอ่อนโยนขึ้น ริมฝีปากสีสวยกับเครื่องหน้าที่รับกันได้อย่างพอเหมาะดี


                เส้นผมที่เคยสั้นระต้นคอถูกสวมใส่ด้วยวิกผมสีนภาเช่นเดียวกับผมจริง ทว่ามันสั้นเพียงประบ่าเท่านั้นเพราะชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอสวมใส่นั้นแม้จะรัดรูปไปบ้างและปกปิดข้างหน้ามิดชิดแต่กลับผ่าหลังลึกอย่างน่ากลัว เผยเอวบางคอดกิ่วรับกับสะโพกผายพองาม


แล้วไหนจะแผ่นหลังเนียนเรียบนั้นอีก มันราวกับเชื้อเชิญให้คนสักคนฝังใบหน้าลงใบเพื่อสูดกลิ่นหอมรัญจวน


                ทุกคนไม่อาจจะละสายตาจากผู้มาใหม่ได้ ไม่อาจจะรู้ได้ด้วยซ้ำว่าเธอนั้นเป็นบุตรสาวลูกเต้าเหล่าใคร นายทหารเฝ้าประตูเองก็ตกตะลึงไปกับหญิงสาวผู้มาใหม่จนลืมที่จะขอบัตรเชิญและประกาศชื่อของเธอ เธอได้สะกดสายตาของผู้คนไว้จนอยู่หมัด


                กว่าจะได้สติ นายประตูก็ได้เห็นแผ่นหลังของราชานายเหนือหัวเสียแล้ว


                คุโรโกะเม้มปากน้อยๆ ดวงหน้าหวานเขินสีแดงระเรื่อด้วยความขะเขินอับอายก่อนจะแอบช้อนตามองร่างสูงของราชาที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าตัวเอง


                หากปกติมันคงแปลกประหลาดมากในสายตาอาคาชิเพราะคนตรงหน้าเป็นบุรุษ แต่สำหรับในตอนนี้มันไม่ใช่


                เพราะรู้ว่าความลับของคนตรงหน้าคืออะไรเขาถึงจงใจใช้แผนการแบบนี้ แต่นั้นก็เพื่อกลั่นแกล้งคนปากหนัก ไม่ใช่มาทำให้เขาตกตะลึงได้ถึงเพียงนี้


เนตรสองสีมองเรือนร่างบอกบางของคนตรงหน้า ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวมาก่อนว่าข้างกายของตนเองนั้นมีอัญมณีสุกสกาวอยู่ด้วย


                งดงาม เรียบง่ายแต่เลอค่า ความรู้สึกหนึ่งเกิดขึ้นที่อกข้างซ้ายของเขา คล้ายกับตอนที่เขาถูกปลุกขึ้นด้วยยาวายร้ายนั้น ตื่นตะลึงจนเผลอไผลและงดงามเกินกว่าจะละสายตาไปจากคนตรงหน้าได้


                “เธอจะให้เกียตริเต้นรำกับฉันไหม?”ร่างสูงกล่าวพลางโค้งตัวให้สตรีจำแลงตรงหน้า คุโรโกะยิ่งรู้สึกเก้อเขินเข้าไปใหญ่จึงตอบรับฝ่ามือที่เผยออกมานั้นอย่างเก้ๆกังๆ


                “ค..ค่ะเสียงหวานกล่าวกังวาน เหล่าผู้คนมองสองร่างที่กำลังค่อยๆก้าวไปยังกลางฟลอร์เต้นรำ พวกเขาทั้งหมดต่างสงสัยว่าสตรีผู้นั้นคือใครกัน


                มิโดริมะและคิเสะต่างยืนตกตะลึงไม่แพ้ผู้อื่น และยิ่งตกตะลึงไปกว่าคือการที่เห็นอาคาชิมีสภาพไม่ต่างจากพวกเขาแถมยังมุ่งตรงไปหาหญิงสาวคนนั้นอย่างรวดเร็วเสียด้วย!


                พ่อหมดเขียวที่กำลังห่อเหี่ยวรีบฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงขยับแว่นใช้ความคิดพินิจมองดวงหน้าหวานที่สามารถทำให้อาคาชิตกตะลึงได้....คุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน


                แต่ไม่ว่าจะยังไงเมื่อมีเค้าลางเกี่ยวกับความรัก มิโดริมะรีบส่งสัญญาณให้วงดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงครื้นเคร้งเปลี่ยนเป็นเพลงโรแมนติกแว่วหวานแทน


                ทุกคนต่างจับจ้องไปยังสตรีและราชาด้วยความสงสัย ทุกเสียงเงียบลงทันใดจนเหลือเพียงเพลงหวานและต่างพากันขยับออกเพื่อให้พื้นที่เต้นรำกับคนทั้งสอง


                “รู้หรอครับ? ว่าเป็นผมเสียงหวานเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างสงสัย เธอในตอนนี้มั่นใจว่าไม่มีใครจำเธอได้แน่ๆ แถมยังเป็นครั้งแรกที่ความจืดจางของตัวเองใช้ไม่ได้ผล


                “ไม่รู้ร่างสูงตอบอย่างตรงไปตรงมา นั่นทำให้ดวงหน้าหวานหมุนคิ้วลงอย่างไม่เข้าใจ


                “แล้ว..?”


                “ชู่...เป็นผู้หญิงไม่ควรพูดว่าครับนะรู้ไหมเจ้าของเนตรสองสีเอ่ยน้ำเสียงอย่างอ่อนโยน เนตรสองสีที่จับจ้องมาเพียงเธอแต่เพียงคนเดียวจนคุโรโกะอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง


                “ผม...ผมเป็นผู้ชายครับไม่รู้ว่าเพราะกลัวอีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองในตอนนี้มีร่างเป็นผู้หญิงหรือเพราะเขินกันแน่ทำให้คุโรโกะพูดเสียงสั่น อาคาชิหัวเราะในลำคอเบาๆและไม่ยอมตอบคำถามของร่างบาง


                เขาเผลอเดินมาหาเธอโดยไม่ทันได้คิดเสียด้วยซ้ำว่านี่คือคุโรโกะ เพราะยากจะละสายตา เพราะมีอะไรบางอย่างที่คุ้นเคยทำให้เขาเดินเข้ามาให้เธอ...งดงามจนไม่อาจจะละสายตาไปได้


                “แต่ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิง


                “...ค่ะเพราะเถียงไม่ได้ร่างบางจึงไม่เถียงอะไร ดวงหน้าหวานจึงแสดงสีหน้าเรียบอีกครั้งตามนิสัย


                “แต่งได้เหมือนมากจนดูไม่ออกเลยว่าเป็นผู้ชายร่างสูงกล่าวอย่างจงใจแหวกหญ้าให้งูตื่น คุโรโกะแอบสะดุ้งแต่ยังคงตีหน้าเรียบ


                “มิบุจิซังเขาแต่งให้ครับร่างบางพยายามที่จะไม่สบตาอีกฝ่ายเพราะเกรงกลัวว่าอาคาชิจะสงสัยในความไม่ซื่อตรงของตัวเอง เธอปิดบังเรื่องที่เธอจะกลายเป็นผู้หญิงตอนกลางคืน โดนจับแต่งหญิงในเวลานี้คงไม่ทำให้อีกฝ่ายเอะใจหรอกกระมังว่าเธอเป็นผู้หญิงจริงๆ


                ตแต่สำหรับราชา ยิ่งมองคนตรงหน้า ราชาก็ยิ่งรู้สึก...หลงใหล....ครั้งแรกสบตามันคือว่าเผลอไผล เป็นความรู้สึกที่แค่ถูกดึงดูดเท่านั้น แต่ตอนนี้มันคือความหลงใหลมันลึกซึ้งกว่าความเผลอไผล ดึงดูดให้เข้าหา ไม่ใช่เพียงชั่วครู่แต่เป็นตลอดเวลา


                เขากระชับเอวบางไว้แน่น ร่างกาบบางนุ่มนิ่มจนเขาอยากจะโอบกอดมันไว้ ยิ่งแนบชิดยิ่งได้กลิ่นอ่อนจากเครื่องสำอางและเรือนร่างของคนตรงหน้า กลิ่นที่เขาหลงใหลแทบคลั่งเกือบจะกลืนกลินคนตรงหน้าไปทั้งตัว


                “เธอสวยมาก เท็ตสึยะเสียงทุ้มกล่าวชมอย่างเรียบง่าย รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาทำให้ร่างบางรู้สึกกระตุกแน่นที่ออกข้างซ้าย ดวงหน้าขาวผ่องขึ้นสีแดงระเรื่อและที่ยิ่งกว่าคือเมื่อเขาจุมพิตสีหน้าผากกลมมนของเธอ


                คุโรโกะก้มหน้างุบงิบด้วยความขะเขิน สมองกำลังโล่งขาวว่างเปล่า มันไม่เหมือนกับตอนที่เธอถูกอาคาชิปลุกปล้ำ มันอ่อนโยนกว่านั้นมากและมันทำให้เธอใจเต้นแรง


                ท่องไว้ๆๆ...มันเป็นการแสดง มันเป็นการแสดง!


                “ผมเป็นผู้ชายนะครับร่างบางพยายามเถียงแก้เขินงอแงงไม่พอใจ ทว่าอาคาชิกลับยกมุมปากอีกครั้ง เขากำลังพอใจกับเสียงหวานของคนตรงหน้า


                “หึหึสิ่งเสียงหัวเราะไร้ความหมายดังขึ้นยิ่งทำให้ร่างบางรู้สึกไม่พอใจ ในใจรึก็กลัวอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเยาะที่ตนเองแต่งหญิง แต่อีกใจก็ไม่อยากจะยอมรับความอ่อนโยนนี้เลย


                “หวังว่าพอจบเรื่องในคราวนี้ผมคงไม่ต้องแต่งหญิงอีกนะครับร่างบางกล่าวพลางทำหน้ามุ้ยเล็กๆก่อนจะขยับเท้าไปตามจังหวะของดนตรี


                “ฉันคงไม่รับปากคำตอบนี้ไม่ได้ทำให้คุโรโกะพอใจนักแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นนายส่วนเขาเป็นบ่าว เขาคงไม่มีวันขัดใจอีกฝ่ายได้


เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นานนักทั้งคู่ก็เริ่มค่อยๆหยุดเต้นรำก่อนที่มือบางจะถูกร่างหนากุมไว้


                “ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ ฉันคงต้องขอเอาให้คุ้มสิ้นคำกล่าวน่าสงสัย ร่างสูงก็โน้มตัวลงไปหาร่างบาง ริมฝีปากบางประทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มในทันที ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของผู้คนที่ร้องอุทานกับปรากฏการณ์ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น


                ร่างบางตื่นตะลึงงันไม่คิดว่าบทละครที่ตัวเองต้องเล่นเป็นหญิงสาวที่ราชาหลงรักจะมีอะไรแบบนี้ด้วย ริมฝีปากบางมอบสัมผัสที่อ้อยอิงหวานล้ำและผะแผ่วให้ริมฝีปากอวบอิ่ม


ความหวานที่ไม่อาจจะหาสิ่งได้เปรียบได้ ไม่ใช่การรุกล้ำหรือปลุกอารมณ์ เป็นเพียงการจุมพิต...เป็นแค่สัมผัสเพื่อบอกว่าเขานั้นตกหลุมรักคนตรงหน้า


แต่สำหรับคุโรโกะ...มันเป็นแค่การแสดง


                ร่างบางย้ำคำหนึ่งไว้ในหัวแต่ร่างกายกลับเริ่มอ่อนปวกเปียกกับสัมผัสนั้น อกซ้ายเต้นระรัวใบหน้าแดงก่ำจนเธอต้องรีบผลักอีกฝ่ายออกเต็มแรง


                อาคาชิเซ้ไปตามแรงผลัก แม้จะไม่ล้มลงแต่เขาก็ตกใจไม่น้อยที่ถูกอีกฝ่ายผลัก เพราะเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะจุมพิตอีกฝ่าย แค่อยากแสดงให้ทุกคนเห็นทุกบทละครของตัวเอง


แต่พอได้จูบเขากลับเป็นเขาเสียเองที่ไม่อาจจะถอดถอนตัวเองขึ้นได้


                “ปิดประตูอย่าให้เธอหนีไปได้!”เสียงตะโกนสั่งของราชาดังขึ้นลั่นพลางมองแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่กำลังหายไปจากสายตาของเขา ผู้คนต่างตื่นตะลึงเมื่อไม่เคยคิดมาก่อนว่าราชาจะสั่งให้จับหญิงสาวคนนั้นไว้


                แต่ไม่ทันการ หญิงสาววิ่งเร็วกว่าที่คิด อีกทั้งจู่ๆความจืดจางก็กลับมาใช้ได้ผลอีกครั้ง กว่าจะรู้ตัวเธอก็แทรกตัวหายออกไปจากห้องจัดเลี้ยงเสียแล้ว ดวงหน้าหวานใจเต้นแรงกับการถูกจูบเป็นครั้งที่สองด้วยคนคนเดิม....คนบ้า!


                “ตามเธอไป!! พาเธอกลับมาหาฉัน!!”เสียงของอาคาชิยังคงดังขึ้นเช่นเดิม เหล่าหทารรีบออกตามหาหญิงสาวปริศนาที่ไม่น่าจะหายไปได้ เหล่าขุนนางต่างตื่นตะลึงและกำลังตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง


ท่านหญิงยูริที่เพิ่งเข้ามาได้ไม่นานก็เห็นฉากจูบนั้นก็มีสีหน้าซีดเผือกลง ยิ่งหูได้ยินสิ่งที่ร่างสูงกำลังป่าวประกาศเธอยิ่งจะหมดแรงทั้งยืน


                “ฉันจะขอประกาศไว้ ณ ที่นี้ ใครก็ตามที่หาผู้หญิงคนนั้นเจอและพาเธอมาพบฉันได้ ฉันจะตอบแทนให้อย่างงาม...เพราะเธอคนคนนั้นจะเป็นว่าที่ราชินีคนต่อไปของเทย์โควแห่งนี้!”คำประกาศที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขุนนางที่ดังอย่างแซ่เซ็ง นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นเหนือความคาดหมาย...ราชาผู้เกลียดสตรีกำลังประกาศว่าตนเองกำลังจะแต่งงาน


....สตรีผู้นั้นคือใครกัน!?


............................

 

                เพราะคำสั่งประกาศออกตามหาหญิงสาวนิรนามผู้นั้นของราชาสีเพลิงสร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนเป็นจำนานมาก เหล่าอัศวินทหารต่างต้องอดหลับอดนอนเพื่อออกตามหาหญิงสาวคนนั้น บ้านเมืองกำลังวุ่นวายเพราะทุกคนกำลังออกตามหาเธอ


                เสียงแซ่เซ็งของเหล่ามนุษย์ดังขึ้นระงม และเรื่องราวในครั้งนี้แพร่สะพัดเล่าลือกันไปต่างๆนาๆข้ามจากเมืองหนึ่งไปอีกเมืองหนึ่ง แม้กระทั้งดินแดนปีศาจก็รู้ข่าวคราวเรื่องนี้ภายในเวลาไม่ถึงสามวันเสียด้วยซ้ำ ทุกคนตต่างก็ถามหาว่าซิลเดอร์เลร่าผู้โชคดีคนนั้นคือใครกัน สตรีที่ทำให้ราชาสีเพลิงตกหลุมรักได้!


                “เฮ้อ...แม้จะมีข่าวลือหนาหูและเรื่องซุบซิบมากมายเพียงใดก็ไม่อาจจะทำให้เด็กหนุ่มหันไปสนใจได้ เพราะทุกหัวนี้ข้อสุดฮิตที่มักจะพูดถึงบ่อยที่สุดก็คือเรื่องของหญิงสาวนิรนามผู้กุมหัวใจกษัตริย์ เรื่องสุดจะน่าอับอายของเขานั้นเอง


                คุโรโกะถอนหายใจตั้งแต่หัววัน ทั้งกังวลทั้งเบื่อหน่าย ร่างบางยังคงจำได้ขึ้นสมองถึงจิมพุตในตอนนั้น เขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าราชาสีเพลิงคิดอะไรอยู่ถึงได้จูบเขาจริงๆ แถมต่อหน้าผู้คนนับร้อยด้วย!


                แผนการสุดโต้งของผู้เป็นราชาคือการสร้างเจ้าสาวนิรนามของตัวเองขึ้นมา เจ้าสาวผู้ถูกประกาศขอแต่งงานโดยที่ตัวเธอนั้นไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงๆ เพื่อปั่นหัวพวกขุนนางให้ออกตามหาคนที่พวกเขาไม่มีวันจะหาเจอ แล้วก็หยุดเรื่องเซ้าซี้ของมิโดริมะที่สักแต่จะโยนเจ้าสาวให้ราชาอยู่ท่าเดียว


                “เฮ้อ...เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงร้องสะดุ้งโหยงของร่างสูงผิวเข้ม


                “เฮ้ยนายมาอยู่ตรงนี้ได้ไง!?”อาโอมิเนะ ไดกิ ถึงกับร่องเสียงหลงเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจที่อยู่ๆก็ดังขึ้นจากข้างหลังของตัวเอง คุโรโกะก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเดินเหม่อจนมาหยุดอยู่ข้างหลังอาโอมิเนะให้อีกฝ่ายตกใจเล่น


                “ผมก็เดินมาปกตินะครับคำตอบแม้จะเรียบง่ายแต่ก็ยียวนจนร่างสูงต้องยื่นมือไปขยี้หัวของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้


                “ว่าแต่ แกถอนหายใจซะดังเชียว มีเรื่องไม่สบายใจรึไง?”


                “ครับ ช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะนะครับร่างบางตอบตามความจริงแม้จะกล่าวไม่หมด ตอนนี้มิโดริมะแทบจะไม่หลับไม่นอนออกตามหาสตรีผมสีฟ้านั้นอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาที่เป็นผู้ช่วยของมิโดริมะต้องขึ้นเป็นคนดูแลงานอีกฝ่ายแทนชั่วคราว


งานการที่แต่เดิมเขาทำเพียงแค่นิดๆหน่อยๆ ตอนนี้ล้นหัวจนทำเอาเขาเข็ดไหล่ไปหมดถึงได้ต้องออกมาเดินเล่นเสียบ้าง


                “แล้วอาโอมิเนะคุงล่ะครับ? ไม่ออกไปตามหาว่าที่ราชินีหรอครับร่างบางถามเสียงเรียบ หน้าตายอ่านยากตามเคย อาโอมิเนะที่ไม่เคยคิดมากอะไรจึงไม่สนใจถึงแววตาที่แอบไหววูบหลบซ่อนคำโกหกของคนตัวเล็ก


                “เหอะอย่าเจ้านั่นนะน่ะจะแต่งงาน? ฉันไม่เชื่อหรอก...เจ้าคนที่ปกติที่ใช้กำลังมากกว่าสมองตอนนี้กลับกล่าวคำเปรยแบบคนฉลาดที่ทำให้คุโรโกะใจเต้นแรง...หรือว่าอาโอมิเนะรู้?


                “...ฉันว่ายัยหัวฟ้านั้นต้องใส่ยาเสน่ห์เหมือนที่ยังท่านหญิงนั้นใช้แหงๆ


                “ทำไมถึงคิดอย่างนั้นละครับ?”คุโรโกะแอบโล่งใจเมื่ออาโอมิเนะไม่ได้เอะใจอะไร แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้กับคนที่ไม่คิดอะไรมากอย่างอาโอมิเนะจะรู้สึก


                “รักแรกพบมันมีอยู่จริงซะที่ไหนกันละร่างสูงกล่าวพลางยืดตัวหันไปมองทิวทัศทุ่งดอกไม้ในวังหลวง ทุ่งดอกไม้ที่มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้ามาเดินเล่นอย่างสบายใจ ร่างสูงเดินเข้าไปที่ศาลากลางสวนก่อนจะนั่งลงพักผ่อน


                คุโรโกะมองเพื่อนผิวสีเข้มด้วยความแปลกใจ เขาแม้จะไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักแต่ก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องราวของรักแรกพบนั้นจะไม่มีอยู่จริง อาโอมิเนะเองเท่าที่เขาสังเกตและได้ยินจากพวกสาวรับใช้ก็เป็นหนุ่มเนื้อหอม...อันที่จริงเจ้าตัวเนื้อหอมมากแต่เพราะงี่เง้าบ้าพลังไม่ค่อยแคร์ใครทำให้ไม่สังเกตเห็นพวกสาวๆที่กรี้ดกร้าดเจ้าตัวอยู่ไกลๆ


                “มันอาจจะมีก็ได้นะครับร่างเล็กกว่าเถียงอีกฝ่าย คุโรโกะไม่ได้คิดมากอะไรแต่เขาคิดแค่ว่าเรื่องบนโลกทุกเรื่องไม่มีอะไรที่แน่นอนและไม่มีอะไรที่บอกได้ว่านั้นดีหรือเลวนอกจากตัวเราเอง


                “นายนี้มันน่ารำคาญชะมัด ฉันไปดีกว่าเพราะคิดว่าสุดท้ายความเห็นจะไม่ลงรอยกัน ร่างสูงจึงเลือกที่จะจากไปพลางโบกมือลาคนตัวเล็กที่ยังคงนั่งแช่อยู่อยู่ในศาลา


                อาโอมิเนะ ไดกิ นักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศเดินลากสังขารอันเบื่อหน่ายของตัวเองกลับไปยังป้อมปราการ แบล็คเลโอพาร์ด  ปราการแห่งเหล่าอัศวินที่มีเขาเป็นผู้นำฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวาคือป้อมปราการ ไวท์เลโอพาร์คที่มีซานาดะเป็นผู้นำ


ทว่าแม้เมื่อเรียกตามศักดิ์เขาจะมียศต่ำกว่าขุนพลซานาดะแต่เขามีความสำคัญกว่าซานาดะมาก ในฐานะองค์รักษ์ส่วนพระองค์และผู้นำทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์


เคร้งๆ!


                เสียงปะดาบดังขึ้นตั้งแต่ที่ร่างสูงยังไม่ทันก้าวผ่านซุ้มประตูโค้งของกำแพงหินสูง เสียงนั่นทำให้อาโอมิเนะรู้สึกแปลกใจ เวลานี้ไม่ใช่เวลาซ้อมของทหาร แถมทุกคนยังออกไปตามหายัยผู้หญิงเล่นของ(?)นั้นจนเกือบหมดกอง เพราะงั้นไม่น่าจะมีใครว่างพอมาปะดาบแน่ๆ


                เนตรสีไพลินรีบกวาดตามองหาต้นเสียงทันใด ในลานหินกว้างขวางที่ใช้สำหรับฝึกซ่อมปรากฏหมู่ทหารและร่างๆหนึ่ง ร่างบางทว่าสูงเพียวกระฉับกระเฉงในชุดกางเกงขายาวคล่องตัวสีดำเข้มและรองเท้าบู๊ท ไหล่ซ้ายปรากฏเกราะเหล็กไล่ไปจนถึงข้อซอก แขนเล็กขวาทว่ามีมัดกล้ามโชว์พร้อมกับหน้าท้องแบนราบประดับด้วยมัดกล้ามพองาม


                “ออกมานะโว้ยเจ้าอาโอมิเนะ ไดกิมาสู้กัน!”เสียงหวานทว่าห้าวน่าหมั่นไส้ตะโกนเสียงดังลั่น มือหนาแข็งแรงยกดาบใหญ่พาดบ่าพลางเงยหน้าขึ้นมองป้อมปราการตรงหน้า รอบข้างซ้ายขวาปรากฏเหล่าทหารที่ยืนถือดาบล้อมวงเธอไว้ หากแต่บนพื้นก็มีร่างของทหารที่นอนสลบเหมือดอยู่มากโข


                เนตรและเส้นผมสีเลือดเข้มมาพร้อมรอยยิ้มยิงฟันมั่นใจเต็มร้อย เส้นผมที่ซอยสั้นระต้นคอบ่งบอกถึงความมาดแมนของตัวเจ้าหล่อนได้เป็นอย่างดี หากจะมีสิ่งที่จะขัดที่สุดบนตัวเธอก็คือใบหน้า


ดวงหน้าเรียวสวยที่รับเข้ากับดวงตาคมเข้มและแววตามาดมั่นทว่าดุดันดั่งเช่นเสือ


                อาโอมิเนะยืนงุนงงเพียงเล็กน้อยได้ไม่นานนัก เพราะมาดความมั่นใจเต็มพิกัดที่แผ่รังสีของสัตว์ป่าของยัยผู้หญิงแปลกหน้าทำให้เจ้าร่างสูงคลี่ยิ้มอย่างพอใจ....กำลังหาเรื่องแก้เบื่ออยู่พอดี


                เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างสูงชักดาบใหญ่ข้างเอวขึ้นมาอย่างรวดเร็วมาดมั่นว่าจะได้ปะดาบกับร่างบาง ถึงอีกฝ่ายจะเป็นสตรีเขาก็ไม่เว้น!


เคร้ง!


                ดาบใหญ่ฟาดลงมากลางศรีษะของแม่เสือสาว ดาบใหญ่ของเธอผู้เป็นเป้าหมายก็ยกดาบขึ้นตั้งรับอย่างรวดเร็วและมั่นคง อาโอมิเนะอดแปลกใจไม่ได้เมื่อสตรีร่างบางตรงหน้ามีพลังมากกว่าที่เขาคิดไว้


เคร้งๆๆ!


                ในชั่วพริบตาทั้งสองคนแลกกันลงดาบอย่างรวดเร็วก่อนจะดีดตัวถอยห่าง อาโอมิเนะมองสตรีร่างบางอีกครั้ง เนตรสีเลือดกำลังมองเขาตอบกลับด้วยความบึ้งตึง เบื้องหลังของเธอคล้ายจะปรากฏออร่ารูปเสือออกมาข่มขวัญเขา เนตรสีไพลินวาวโรจน์อย่างพอใจ...ยัยนี้แข็งแกร่ง!


                ไม่น่าแปลกใจถ้าเธอจะบุกรุกเข้ามาได้ถึงป้อมปราการอัศวินเพราะตอนนี้มีคนคุ้มกันน้อยและกำลังวุ่นวายเรื่องผู้หญิงคนนั้น และด้วยฝีมือคงไม่แปลกถ้าเธอจะสามารถเข้าไปพบราชาโดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว


                “ท่านอาโอมิเนะผู้หญิงคนนี้บุกรุกเข้ามาในพื้นที่เพื่อขอท้าประลองท่านครับ!”นายทหารรีบวิ่งเข้ามารายงานถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างสูงหลุดขำเมื่อไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก(กว่าเขาเพียงคืบ)จะบ้าบิ่นถึงขนาดมาท้าชิงดับนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดเช่นเขา


                “หึ!


                “อ้อ นายสินะ อาโอมิเนะไดกิโผล่หัวมาสักทีนะ!”เสียงหาวของสาวเจ้าดังขึ้นกังวาน มองเจ้าคนร่างสูงผิวเข้มในชุดแต่งกายหรูเรียบของอัศวินตรงหน้าพลางนึกหมั่นไส้....หน้าตากวนประสาทใช้ได้!


                “สำหรับผู้บุกรุกเขตพระราชวัง คงรู้นะว่าถ้าเธอพ่ายแพ้จะต้องรับโทษสถานใด


                “แน่นอน ความพ่ายแพ้สำหรับนักดาบก็ไม่ต่างจากความตายนักหรอกสาวเจ้าผู้มาดมั่นห้าวดีเดือดกล่าวอย่างหนักแน่นและมั่นใจ อาโอมิเนะผิวปากเบาๆมองความหนักแน่นของอีกฝ่าย...ไม่เลวสำหรับอุดมคติแต่ผู้หญิงก็ยังคงเป็นผู้หญิง


                 ไม่มีทางแข็งแกร่งไปกว่าผู้ชายได้


                “ฉันชื่อ คางามิ ไทกะ ขอท้าชิงตำแหน่งนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดจากนาย อาโอมิเนะ ไดกิผู้หญิงบ้าพลังเอ่ยด้วยความพลังใจและความกล้าหาญที่ลุกโชน นับว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าท้าชิงเขา ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเป็นผู้หญิงแม้แต่นิดเดียวทว่า.....ความบ้า คงต้องขอยกย่อง


                “ฉันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะถ้าจะรับคำท้ากำลังเบื่ออยู่เลยแต่ว่านะ นี่ออกจะเป็นการเดิมพันที่ไม่คุ้มเท่าไหร่ ถ้าฉันแพ้ฉันจะยกตำแหน่งนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดให้ แล้วเธอละ? ถ้าเธอแพ้ เธอจะจ่ายด้วยอะไรร่างสูงกล่าวพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างกวนประสาทพลางมองหญิงสาวเนตรสีเลือด


                ดวงหน้าสวยเข้มหมุนคิ้วลงอย่างใช้ความคิด นั้นสินะ เธอควรลงเดิมพันที่มีค่าเท่าเทียบกันด้วย


                “ในฐานะมนุษย์มีชีวิตเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ถ้าฉันแพ้ขึ้นมา....ชีวิตทั้งหมดของฉัน ฉันขอยกให้!”เสียงหวานดังด้วยความหนักแน่น แววตาเธอดุดันทว่ามั่นคงและแข็งแกร่ง ดาบยาวในมือถูกปักลงกลางพื้นจนเสียงดังสนั่น


                “ฉันให้สัญญาคางามิกล่าวปฏิญาณต่อหน้าดาบของตนเอง เป็นการสาบานที่จะไม่บิดพริ้วใดๆสำหรับนักดาบ เนตรสีไพลินเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย


เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกสำหรับเขา เธอหนักแน่นทั้งคำพูดและจิตใจ มีจิตวิญญาณของนักรบอย่างเต็มเปี่ยม กล้าเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงเพื่อศักดิ์ศรีและความฝัน


                อาโอมิเนะสัมผัสได้ถึงความปลื้มปิติบางอย่างในใจ เลือดในการกำลังร้อนรุ่ม ทั้งตื่นเต้นและดีใจ ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอคนที่มีจิตวิญญาณของนักรบแรงกล้าขนาดนี้อีกครั้ง


                เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไปจนไม่มีมนุษย์หรือปีศาจตนใดกล้าต่อกร เขาจึงไร้พ่าย จากความตื่นเต้นในการจับดาบแปรเปลี่ยนเป็นความเบื่อหน่ายไปไม่รู้ตัว บัดนี้ คนตัวเล็กตรงหน้ากำลังทำให้เขาพอใจ


                “ชีวิตอันน้อยนิดของเธอฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน เตรียมตัว!”นั้นคือคำประกาศรับคำท้าของร่างสูง คางามิชักดาบของตัวเองขึ้นมาตั้งรับทันที ความรุนแรงของดาบจากอาโอมิเนะในครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งแรกมาก


                เจ้าเนตรสีเลือดเหงื่อตกด้วยความตกใจ รังสีเข่นฆ่าของอีกฝ่ายนั่นแผ่ซาน ร่างสูงตั้งใจเอาจริงกับเธอ!


                “...หึ...ดีจริงๆที่นายเอาจริง!”เสียงหวานเอ่ยอย่างพอใจก่อนจะดีดร่างสูงให้ถอยออกด้วยมือที่จับดาบเพียงข้างเดียว สร้างความฮือฮาให้กับพวกทหารรอบข้างเป็นอย่างมาก


                ทั้งสองคนผลัดกับรุกกันรับอย่างว่องไว หนักหน่วงและรุนแรง แต่อาโอมิเนะค่อนข้างได้เปรียบกว่า พลังกายของอีกฝ่ายที่เรียกได้มาเกินมนุษย์ทำให้คางามิรับมือลำบาก ทุกครั้งที่เธอต้องรับดาบของอีกฝ่ายฝ่าเท้าของเธอจะจมมลงจนเป็นพื้นต่างระดับกับพื้นหิน หลุมๆตื้นๆจากแรงกระแทกปรากฏขึ้นทุกครั้งที่ที่คามางิต้องรับดาบอีกฝ่าย


                แม้ร่างบางยังไม่สารถตอบโต้อีกฝ่ายได้นัก แต่สำหรับนักดาบเลื่องชื่อ เธอเป็นคนแรกที่ต้านรับดาบของเขาได้นานขนาดนี้


                มนุษย์คนแรกที่สามารถต่อกรกับผู้สร้างปฏิหารย์ได้!


                “....ยังไง ฉันก็ไม่ยอมแพ้!!”เสียงหวานห้าวดังขึ้นเค้นพลังกายและใจให้ลุกขึ้น สองมือจับดาบไว้มั่นก่อนจะดีดให้อาโอมิเนะหลุดออกไป


                เธอหญิงหอบเล็กน้อยเมื่อมีเวลาให้พักหายใจ อาโอมิเนะเป็นนักดาบอิสระ ไม่ยึดติดกับเทคนิคและสำนักใดๆ ชายคนนี้มีความเร็วและพลังเป็นอาวุธอย่างแท้จริง


เคร้งๆๆ


                เสียงปะดาบดังขึ้นอีกครั้ง ร่างบางเริ่มได้บาดแผลจากคมดาบของอาโอมิเนะ ในขณะที่ร่างสูงกลับยังไม่มีบาดแผลใดๆ


                “ยังไงเธอก็ไม่ชนะหรอก ยอมแพ้ซะตั้งแต่ตอนนี้แล้วฉันจะไว้ชีวิตเธอจากที่กำลังเครื่องร้อน อาโอมิเนะกลับค่อยๆรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นอีกครั้ง เขายกย่องในความบ้าและความหนักแน่นของเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้


                “เพราะคนที่ชนะฉันได้ มีแต่ตัวฉันเท่านั้นร่างสูงเผลอกล่าวคำติดปากด้วยความเคยชิน หญิงสาวตรงหน้าไม่สามารถเติมเต็มความรู้สึกของเขาได้....เขาหวังมากไปงั้นสินะ


                “พูดอะไรของนาย น่ารำคาญ!”คำพูดของอาโอมิเนะราวกับเป็นคำพูดเหยียดหยามเธอ ร่างบางกำดาบแน่น เนตรสีเลือดมองร่างสูงอย่างดุดัน จิตสังหารของเธอแผ่ซ่านจนทำให้ชายตรงหน้าที่กำลังบอกให้เธอพอต้องเงียบปาก


จิตสังหารรุนแรงมาก


พรึบๆ!


                เสียงของผ้าและโลหะหนักกระทบแผ่นหินดังลั่น อาโอมิเนะเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน หญิงสาวร่างบางกระชับตรงหน้ากำลังปลดเกราะไหล่ของตัวเองทิ้งและวัตถุบางอย่างที่พันรัดตามแผ่นหลัง ข้อมือและข้างเท้าออก


ตึงๆๆๆๆ!!


                เสียงของวัตถุที่ถูกปลอดออกกระทบลงพื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สิ่งเหล่านั้นจมลงในพื้นหินลึกลงไปราวกับพื้นแข็งๆนั้นเป็นเพียงทุ่งหญ้านุ่ม เหล่าบุรุษต่างตกตะลึงมองหญิงสาวที่ตอนนี้ตัวเปล่าเหลือเพียงเสื้อคอรั้งรัดรูปครึ่งตัวและกางเกงขายาวตัวใหญ่


                “ฉันจะเอาจริงละนะ!”เสียงหวานดังขึ้นพร้อมจิตสังหารที่ทำให้พวกทหารชั้นล่างสั่นวูบก่อนพวกนั้นจะพากันตกตะลึงเมื่อร่างบางแกว่งดาบใส่อาโอมิเนะ


                ร่างสูงตั้งดาบรับเอาไว้ด้วยแววตาตกตะลึง แม้เขาจะย่อเขาลงเพื่อยืนรับดาบไว้อย่างมั่นคง แต่ร่างกายของเขากลับถูกผลักดันไปข้างหลังจนบนพื้นเป็นรอยลากของเท้าทั้งสองข้างที่ยังคงยืนเหยียบพื้นอยู่


ทั้งความเร็วและพลังกำลังของเธอในตอนนี้....เทียบเท่าเขา!?


                “เตรียมตัวแพ้ได้เลย อาโอมิเนะ ไดกิ!


….ไม่มีทาง ฉันจะไม่ยอมแพ้ คนที่ชนะฉันได้ มีแต่ฉันเท่านั้น!..


                “อ๊ากกก!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

874 ความคิดเห็น

  1. #833 โลลิค่อน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:06
    ไทกะก็มา
    #833
    0
  2. #821 JuusokiLALA (@JuusokiLALA) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 11:19
    อาโอไทกะก็มา โหยฟินๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #821
    0
  3. #700 Buabee123 (@Buabee123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 12:11
    เอาไงล่ะน้อง นายน้อยไล่ล่าอยู่นะ
    #700
    0
  4. วันที่ 5 เมษายน 2559 / 17:06
    ขำมิโดริมะสุดละ
    ไรท์วาดรูปเก่งมากๆ เลยค่ะ
    #439
    0
  5. #386 LookTann (@simsi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 09:40
    สมกับเป็นนายน้อย5555 แอบฟินเล็กๆ ><
    #386
    0
  6. #287 tipparat648 (@tipparat648) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 19:28
    โอ้ยนายน้อยโคตรเจ้าแผนการอะ
    #287
    0
  7. #243 ZoshialChalotte (@ZoshialChalotte) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 04:31
    ตอนนี้ฉากเต้นรำคือฟินตัวแตก แบบนั่ลล้คค แล้วก็ลั่นกับมิโดมาก ที่ว่าสัมผัสออร่าความรักได้อะ คือ ขำท้องแข็งเ บรรเลงเพลงแบบไม่สนไรแล้ว โคตรฮา5555555555555555555555555555555555
    แล้วก็ๆๆๆๆ เราเดาพล็อตถูกด้วยย ดีใจมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เห็นพาไปตัดชุด ตูก็ว่าละงานนี้มันต้องเข้าโหมดซินเดอเรลล่าล้านเปอเซ็น #ดิสอิสอะนอมอลซีน 5555555555555 โอ้ยแต่ฮามิโดจิงอะ55555555555555555555555 #ขอโทดนะคะแต่เราแอบข้ามฟ้าไฟ #โปรดอย่าเอามาเป็นพล็อตหลักฮือออออออ
    #243
    0
  8. #105 Apple-Polisher (@Scarlet_Lawliet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 23:59
    ทำไมเราอ่านแล้วรู้สึกขำมิโดริมะ(?)อย่างไม่ทราบสาเหตุ?? 55555+  ออกตามหาอย่่างบ้าคลั่ง ฮาาาา



    ถ้ารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือครกจะทำหน้ายังไงนะ ขุ่นพ่อหวงลูก ฟฟฟฟ
    #105
    0
  9. #104 Catherine18 (@lalida18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 19:06
    เสือน้อยๆ
    #104
    0
  10. #103 แฟนคลับ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 11:57
    อาคาชิหลงรักเค้าแล้วละดิ

    ตามหาให้ตายก้อไม่เจอรอ555555

    แต่งได้นุกมากๆๆๆๆ
    #103
    0
  11. #102 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 10:19
    น้องเสือทำพี่ฟ้าตกใจได้ 555555 คู่นี้เค้าน่ารักแบบเถื่อนๆคะไรท์ ถถถถถ มิโดรินผู้น่าสงสารผู้หญิงปริศนาอยู่ใกล้ตัวแท้ๆ
    #102
    0
  12. #101 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 06:47
    อะจะอะ.....เฮ้ยไทกะ ใจเย็นนะ
    #101
    0
  13. #100 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 11:56
    ฟินอะ มาต่อ
    #100
    0
  14. #99 pimnaje-77 (@pimnaje-77) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 23:02
    อัพต่อไวๆน่ะค่ะ^^
    #99
    0
  15. #98 KusanatzY (@KusanatzY) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 21:15
    สนุก มาต่ออ น้องน่ารัก
    #98
    0
  16. #97 มะมายด์' (@numilddy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 21:00
    เขินแทนคุโระขั้นสุด55555
    พี่สาวแต่ก่อนนี้คือคุโระกลับชาติมาเกิดอ่ะเป่าาา ?
    เกลียดนังยูริแปป สตอเบอแหล อุ้บบบ ลืมตัว
    #97
    0
  17. #96 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:01
    ฟินจังเลยยย!!
    #96
    0
  18. #95 Catherine18 (@lalida18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 13:19
    กรี๊ดกร๊าดมากมายฟงฟินเฟอร์ๆ
    #95
    0
  19. วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 09:08
    มาต่อน้าาาา~
    วาดภาพสวยมากเลยค่า
    #94
    0
  20. #93 orange-candy (@orange-candy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 08:52
    คนเขียนลองดูเรื่องคำ คะ ค่ะ อีกครั้งนะคะ มันผิดเกือบหมดเลย คะ เป็นเสียงสูง ใช้ในประโยคคำถาม ค่ะ ใช้เป็นคำตอบรับ แบบว่ารับทราบค่ะ หรือในประโยคบอกเล่าเป็นคำลงท้าย อันนี้คร่าวๆนะคะ ลองหาอ่านเพิ่มในกูเกิลก็ได้ค่ะ สู้ๆ
    #93
    0
  21. #92 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 08:15
    เขินแทนน้องงงงง รออ่านที่เหลือนะคะ
    #92
    0
  22. #91 angoonnarakaa (@angoonnarakaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 07:14
    กรี๊ดๆๆๆๆ ภาพสวยมากๆๆ ><
    #91
    0
  23. #90 Maichan (@ryuzaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 07:11
    วาดสวยมากค่ะ
    #90
    0
  24. #89 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 04:55
    พี่จ๋าไงล่าาาาา สมน้ำหน้าท่านหญิง=^=***
    #89
    0