[ Fic KNB ]Megic of red color ปรัมปราราชันสีเพลิง (แจ้งยกเลิกรวมเล่ม)

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 เด็กน้อย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    27 ก.พ. 59


บทที่ 9 เด็กน้อย

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นที่เจ้าของร่างบางสีขาวได้พบกับเด็กน้อยสีเพลิง คุโรโกะอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าขององค์จักรพรรดิทับซ้อนเด็กคนนั้นอยู่ตลอดเวลา มันคล้ายว่ามีความกังวลใจบางอย่างจนทำให้เขาต้องออกหาข้อมูลของป่าสีแดงนั้นอย่างมุ่งมั่น

นี้ยังคงเป็นช่วงเวลาที่ทหารยังคงออกจตามหาหญิงสาวนิรนามคนนั้น แน่นอนว่าอาคาชิเรียกเหล่าขุนนางพร้อมทั้งครอบครัวและสาวใช้ที่เป็นอิสตรีมาเพื่อตามหาผู้ครอบครองเครื่องประดับที่ทำจากแฟรี่ตามคำบอกเล่าของมิโดริมะ แต่ก็ไม่พบใครสักคน

เพราะความเป็นไปได้เริ่มจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนทำให้มิโดริมะถึงกับทึ้งศรีษะจนหัวมันเบลอไปหมด ถึงขนาดว่าลืมที่จะวิ่งหนีเจ้าแมวน้อยที่นั่งอยู่ใกล้ๆด้วย คุโรโกะก็ได้แต่ยิ้มแห้งแล้งและมองผู้ปกครองของตัวเองอยู่ไกลๆ เพื่อที่เขาจะได้ไม่รู้สึกผิดไปมากกว่านี้เขาจึงยิ่งหมกมุ่นอยู่กับการหาข้อมูลบ้านของเซย์จิมากยิ่งขึ้น

งานของเขาเริ่มร่อยหรอลงไปทุกทีเพราะทั้งอาคาชิและมิโดริมะที่ต่างกีดกันเขาจากการทำงาน ทำให้สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์เขาสามารถโดดงานมาหาเด็กๆได้โดยไม่มีใครเรียกหาหรือเดือดร้อน....ก็นับว่าน่าน้อยใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

"พี่เท็ตสึยะ"เพราะมัวแต่นั่งคิดอะไรเผลอๆจึงทำให้คุโรโกะไม่ทันได้รู้สึกถึงการมาของเซย์จิ เซย์จืที่ตอนนี้อ่อนน้อมมากขึ้น เขาใช้คำว่าพี่และผมกับคุโรโกะด้วยรอยยิ้ม คงเพราะหลังจากวันนั้นคุโรโกะก็มาหาเด็กๆทุกๆวันและพูดคุยกับเซย์จืในเรื่องต่างๆรวมทั้งข้อมูลที่หามาได้

เด็กน้อยวัยสิบขวบรู้สึกได้ถึงความจริงใจและอ่อนโยนจากร่างบางสีขาว จนเขายอมที่จะเรียกอีกฝ่ายอย่างสุภาพและนอบน้อม คุโรโกะคิดว่าเซย์จิคงจะเรียนรู้วิธีพูดมาจากพวกเด็กๆเขาจึงยิ้มอย่างพอใจทุกครั้งที่เซย์จิคุงพยายามจะพูดกับเขา

"ทำอาหารเสร็จแล้วหรอ?"ร่างบางสีขาวกล่างทั้งรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนมองเซย์จิ เจ้าเด็กน้อยชอบทำตัวแก่แดดและมักจะยืนเท้าเอวหรือกอดอกเพื่อพูดคุยกับเขา....ทำตัวเหมือนอาคาชิคุงไม่มีผิด

"ยัง ผมแค่เบื่อเลยหนีออกมาก่อน"

"เป็นงั้นไป"ร่างบางอุทานเบาๆพลางหัวเราะเสียงใสกับความขี้เบื่อของอีกฝ่ายก่อนเขาจะลูบศรีษะของเซย์จิเบาๆ

"นี้พี่...คืนนี้ค้างที่นี้ได้ไหม?"หากแต่แล้วอยู่ๆเจ้าเด็กน้อยแก่แดดก็เอ่ยช่วยให้ร่างบางนอนค้างแรมที่บ้านไม้แห่งนี้ คุโรโกะเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆพลางนึกถึงวันพรุ่งนี้ว่าเขามีภารกิจอะไรต้องทำหรือไม่....ก็ทุกคนไม่ยอมให้เขาทำงานแล้วมันจะไปมีธุระอะไรได้ยังไงกันล่ะ

แต่เขามีความลับที่ต้องปกปิดนี้สิ....พวกเด็กๆคงไม่ทันสังเกตหรอกมั้ง

"อื้อ ได้สิ ว่าแต่หายากน่ะครับที่เซย์จิคุงมาอ้อนผมแบบนี้"คงเพราะท่าทีแก่แดดน่าหมั้นไส้ของเจ้าตัวแสบนี้กระมังทำให้คุโรโกะอดไม่ได้ที่จะแซวคนตัวเล็กกว่า พลันดวงหน้ากลมของเด็กน้อยก็แดงขึ้นทันควันอย่างน่ารักก่อนที่เจ้าตัวจะเซหน้ามองไปทางอื่นเพื่อที่จะไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าแดงๆของตนเองได้ไปมากกว่านี้

"ปะ เปล่าสักหน่อย"เด็กน้อยเถียงเสียงเบาก่อนจะรีบวิ่งหนีหายเข้าไปในครัว ดวงหน้ากลมของเด็กเล็กที่ขึ้นสีระเรื่อมันทำให้เขาอดหัวเราะไม่ได้ ยิ่งเห็นภาพทับซ้อนของอาคาชิที่ทำหน้าแดงก่ำหลบสายตาแล้ววิ่งหนีไปมันยิ่งทำให้เขาหัวเราะมากขึ้น

จะว่าไปเขาก็ไม่เคยเห็นอาคาชิเขินอายแบบนั้นมาก่อนเลย เรื่องหลบสายตาน่ะยิ่งไม่เคย จะมีแต่คนอื่นนั้นแหละที่หลบสายตาเนตรสองสีคู่นั้น
หลังจากที่ทุกคนทำอาหารเสร็จต่างก็ช่วยกันเก็บกวาดอย่างแข็งขัน พวกเด็กๆต่างรีบร้อนที่จะมานั่งฟังนิทานเรื่องใหม่ของคุโรโกะ เพราะร่างบางสีขาวนั้นชอบอ่านหนังสือมากๆ เขาจึงมีเรื่องราวมากมายอยู่ในหัวไว้ค่อยเอามาเล่าให้เด็กๆฟัง

เด็กน้อยทุกคนต่างอาบน้ำและใส่ชุดนอนกันเป็นที่เรียบร้อน จะมีก็เพียงคุโรโกะเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในชุดเดิม เวลาเล่านิทาน เด็กๆจะมาล้อมวงนั่งอยู่บนพื้นห้องที่ปูพรมสีขาวอุ่นอย่างดี โดยที่คุโรโกะนั้นจะนั่งอยู่กลางวง เซย์จิเองก็ทำตามกฏของบ้านและนั่งรอให้ร่างบางสีขาวเล่านิทานให้ฟังอย่างใจจดใจจ่อ

"...พร้อมน่ะครับ"

"ครับ!"เด็กน้อยขานเสียงอย่างน่ารักด้วยแววตาตื่นเต้น พวกเด็กๆชอบฟังเสียงของคุโรโกะโดยเฉพาะนิทานก่อนหน้า เสียงนั้นทุ้มหวานไปในตัว บางครั้งคุโรโกะจะฮัมเพลงกล่อมให้เหล่าเด็กน้อยหลับด้วยโทนเสียงหวานละมุ่น

"...กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้วในสมัยที่โลกของมนุษย์และปีศาจนั้นแบ่งแยกอย่างชัดเจน ในโลกของปีศาจ ที่นั้นมีเจ้าชายอยู่พระองค์หนึ่งเป็นเจ้าชายปีศาจที่ตกหลุมรักกับเชลยจากแดนมนุษย์ สตรีที่พระองค์หลงรักนั้นเป็นเพียงสาวใช้ต่ำศักดิ์ ไร้ซึ่งเกียรติ ทว่านางนั้นกลับมีใบหน้างดงามเลอโฉม พวกเขาแตกต่างกันมาเกินไป และสตรีผู้นั้นก็ปราถนาจะกลับสู่โลกมนุษย์

จนกระทั้งวันหนึ่งสตรีผู้นั้นก็ทิ้งเจ้าชายปีศาจพระองค์นั้นไว้และหลบหนีหายไป เจ้าชายนั้นออกตามหาสตรีผู้นั้นไปทั่วเพราะยังคงปักใจรักนางอยู่ แต่สุดท้ายสตรีชาวมนุษย์ก็ตายจากพระองค์ไปเพราะไม่อาจจะหนีพ้นเงื้อมือของสัตว์ร้ายในป่าใหญ้ได้ เจ้าชายมาถึงในตอนวินาทีสุดท้ายของนาง นางร่ำร้องขอโทษที่จากเจ้าชายมาโดยไม่บอกกล่าวและบอกรักเจ้าชายเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าชายปีศาจไม่อาจจะอดกลั้นต่อความเศร้าเสียใจในครั้งนี้ได้ เจ้าชายจึงสละชีพของตนเองก่อนจะหลอมรวมร่างของตนและคนรักกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ เพื่อให้พวกเขาได้อยู่รวมกันตลอดกาล...จบ"นิทานที่แสนเรียบง่าย แต่เมื่อถูกขับกล่อมด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานในร่างของสตรีที่สวมชุดบุรุษ เนตรคู่งามกวาดสายตามองไปรอบๆ เด็กน้อยต่างหลับตาพริ้มด้วยรอยยิ้ม วันไหนที่คุโรโกะค้างด้วยก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอๆ พวกเด็กหลับสนิทกันอยู่บนพื้นพรมอุ่นพร้อมกับหมอนของพวกเขาที่เอามากองวางเอาไว้อย่างรู้งาน

"..เซย์จืคุง? ไม่ง่วงหรอครับ?"ทว่าหนึ่งในเด็กพวกนั้นก็ยังคงมีเนตรสองสีที่กำลังจ้องมองเขาตาแป๋ว เนตรที่จับจ้องมองเขาอย่างไม่วางตาจนทำให้ร่างบางแอบเกรงเล็กน้อย

"พี่ไม่อาบน้ำหรอ?"

"ผมตั้งใจว่าถ้าทุกคนหลับกันหมดแล้วผมจะไปอาบน้ำครับ"คุโรโกะเอ่ยทั้งใบหน้าเรียบนิ่งติดอมยิ้มแม้เขาจะเกรงกับสายตาของเซย์จิก็ตาม มันดูคล้ายจ้องจะจับผิด....หรือเซย์จิคุงจะรู้ว่าเขาในตอนนี้เป็นผู้หญิงน่ะ?

"...ผมไม่บอกความลับของพี่กับทุกคนหรอก แต่ถ้าคืนนี้พี่ไม่นอนกับผม ผมก็ไม่รู้ด้วยน่าา..."คำพูดราวกับรู้ทันความคิดของเด็กน้อยทำให้ร่างบางสีขาวถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจพลางมองสีหน้าเจ้าเล่ห์ของเด็ก ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ลืมจะยักคิ้วไม่ร่างบางครั้งนึง คำพูดดูกำกวมราวกับว่ารู้อะไรบางอย่างแล้วก็ยังวิธีการข่มขู่แบบง่ายๆแต่ได้ผลชะงัก คุโรโกะเผลอตะคุมอกเสื้อตัวเองด้วยความตกใจ...หรือหน้าอกมันจะนู้นออกมา?

เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! แบนขนาดต่อให้ไม่พันผ้าพันแผลก็ยังดูไม่ออกเลย

...อาคาชิยังดูไม่ออกเลยน่ะ...

น้ำลายในคอของคุโรโกะนั้นเหนียวหนืดขึ้นมาเสียดื้อๆ แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบนิ่งแต่ข้างในเริ่มจะอยู่ไม่สุกทว่าสิ่งที่เซย์จิคุงรู้อาจจะไม่ใช่เรื่องที่เขา..อ่า..ไม่วิ เธอในตอนนี้เป็นผู้หญิง เธอควรจะทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วรอดูสถานการณ์ต่อไป

เมื่อคนตัวเล็กกว่าเดินกลับไปนอนที่ห้องของตนเอง หญิงสาวในคราบหนุ่มน้อยเริ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่คลายๆว่าปลงตกก่อนที่เธอจะเอาผ้ามาห่มให้เด็กๆก่อนจะปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

ร่างบางปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในห้องนอนของเจ้าเด็กแก่แดดที่ยิ้มร่าแก้มกลมอยู่บนเตียง คุโรโกะในชุดนอนสีดำแขนขายาวและมิดชิด ร่างบางเดินไปทิ้งตัวลงข้างๆเจ้าเด็กน้อยก่อนที่เซย์จิจะฉวยจังหวะนั้นนอนหนุนตักนิ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆจากสบู่ของร่างบาง มันชวนเคลิ้มให้หลับมากเลยทีเดียว

"เอาล่ะครับ บอกผมมาว่าเซย์จิคุงรู้เรื่องอะไร"ร่างบางเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งตายตามประสา เนตรสีนภาจ้องมองเนตรสองสีนั้นอย่างสงสัย
"...ผมน่ะ มองเห็นคำสาปของพี่น่ะ"เด็กชายกลางพลางลืมตามองเนตรสีสวยที่กำลังเบิกตาขึ้นกว้างด้วยความตกใจ

"เธอรู้หรอ?"ร่างบางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาดอย่างสุดจะสงสัย เซย์จิพยักหน้าให้ครั้งหนึ่งก่อนจะตะแคงตัวและใช้สองแขนสั้นๆเล็กๆนั้นโอบเอวบางของร่างสีขาวนี้ไว้

"อื้อ ผมเรียนเวทมนตร์มาก็เลยมองออก แต่ผมน่ะไม่รู้วิธีแก้คำสาปหรอกน่ะ แต่ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใคร..."เด็กน้อยยังคงเกล่าด้วยสีหน้าเรียบติดจะอมยิ้มเล็กพลางซุกหน้าลงบนตักนิ่มอย่างพอใจ ร่างบางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธคนตัวเล็ก เธอจึงลูบศรีษะที่ปกคลุมไปด้วยเกศาสีเพลิงนั้นอย่างอ่อนโยน

"....แตละถ้าพี่เท็ตสึยะพาผมกลับบ้านได้ บางทีคุณแม่อาจจะรู้วิธีรักษาคำสาปก็ได้น่ะครับ"เด็กน้อยกล่าวต่ออีกครั้งทว่าครั้งนี้น้ำเสียงของเขางัวเงียนิดหน่อย จนทำให้คุโรโกะหัวเราะเบาๆอย่างโล่งอก อีกทั้งเขาเองก็ไม่ได้เกรงกลัวอะไรขนาดนั้น เขาเองกลัวว่าจะอธิบายให้เด็กๆเขาใจยังไงดีก็เท่านั้น แต่กับเซย์จิคงไม่ต้องพูดอะไรมาก  เมื่อคลายกังวลแขนเล็กเรียวจึงค่อยยกเด็กน้อยขึ้นก่อนจะวางเขาลงบนหมอนอย่างเบามือโดยตัวเธอเองก็ขยับขึ้นมานอนบนเตียงด้วย

"ถ้ามันเป็นไปได้ก็ดีสิ"เสียงหวานกล่าวพลางห่มผ้าให้กับเด็กน้อย เซย์จิคุงที่วันแรกที่เจอกันชอบวางท่าและหยาบกระด้าง ตอนนี้กลับเป็นเด็กขี้อ้อน เจ้าเล่ห์แต่ก็ยังเต๊ะท่าอยู่ดี 

เนตรสองสีจับจ้องดวงหน้าหวานั้น ยิ่งมองใกล้ๆเขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นออกมาจากอกข้างซ้าย แขนเรียบบางขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะโอบกอดร่างเล็กนั้นอย่างหลวมๆ

"ผมรู้ว่าเซย์จิคุงคิดถึงคุณแม่ใช่ไหมครับ? คืนนี้ผมจะเป็นคุณแม่ให้ชั่วคราว เซย์จิคุงจะได้ไม่ฝันร้ายอีก โอเคไหมครับ?"เมื่อร่างสีขาวนั้นพูดจบเด็กน้อยรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยพลางมองดวงหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มและโอบกอดเขาไว้

คุโรโกะน่ะรู้มาจากเด็กๆว่าเซย์จิมักชอบละเมอฝันร้ายในตอนกลางดึก บางครั้งที่พวกเขาพูดถึงแม่บุญธรรมดาที่จากไปแล้วของพวกเขา แววตาของเซย์จิจะดูเศร้าหมองลง ทว่าเจ้าตัวกลับเงียบและไม่ยอมแสดงความอ่อนแอนั้นออกมา เขาไม่อยากให้เด็กน้อยต้องแบกรับความเดียวดายนั้นไว้คนเดียว เขาเองก็รู้ซึ้งถึงการถูกทิ้งให้เดียวดายว่ามันนั้นทรมาณแค่ไหน่....เขาไม่ต้องการให้ใครต้องมาเจอกับความรู้สึกนั้นอีกแล้ว

บางทีที่วันนี้เด็กน้อยชวนให้เขาค้างที่นี้คงเพราะความเหงาที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจกระมัง

"....ขอบคุณครับ"คำขอบคุณที่มาพร้อมกับความรู้สึกที่ท้วมท้นออกมาจากจิตใจที่มันเคยเหี่ยวแห้ง มือเล็กค่อยๆสั่นเทาและกำเสื้อของคุโรโกะไว้แน่น เด็กน้อยผู้โหยหาอ้อมกอดอุ่นของใครสักคนทว่ากลับไม่กล้าปริปากบอก ราวกับคนตัวสูงกว่านั้นรู้ว่าเด็กน้อยต้องการใครสักคนในเวลานี้ เธอจึงกอดตอบเด็กน้อยอย่างปลอบประโลมใจ เซย์จิกลั้นสะอื้นเต็มที่และได้แต่ซุกใบหน้าที่เปียกปอนกับแผ่นอกเล็กที่กำลังซับน้ำตาของเขา
...แม้จะเข้มแข็งสักเพียงใด แต่ก็ยังเป็นเด็กที่ต้องการใครสักคนไว้พึ่งพิง...

...เธอจะไม่ทิ้งเซย์จิคุงไว้คนเดียวอย่างเด็กขาด...

ร่างบางไม่พูดสิ่งใดและปล่อยให้เด็กน้อยร้องไห้บนเสื้อผ้าของเธอเปียกปอน ความรู้สึกของเด็กน้อยถาโถมใส่ราวกับพายุที่ค่อยสงบลงก่อนที่เสียงนั้นจะเบาลงจนหายไปในที่สุด

คุโรโกะก้มมองร่างที่หลับสนิทของเด็กน้อย รู้สึกผูกพันกับเด็กคนนี้จนไม่อย่างจะเชื่อว่าเธอและเด็กน้อยพึ่งจะรู้จักกันเพียงสัปดาห์เดียวเท่านั้น ความเอ็นดูนั้นทำให้เธอก้มศรีษะลงและจุมพิตที่หน้าผากนั้นเบาๆทั้งรอยยิ้ม


....ฝันดีน่ะ เจ้าเด็กน้อย....



================= 40%===========



                ร่างบางหลับลงอย่างง่ายดายโดยสองแขนยังโอบกระชับร่างเล็ก ทว่าในช่วงเวลาดึกสะงัดกลับปรากฏเงามืดหนึ่งกำลังย่างก้าวเข้ามาในบ้านไม้แสนจืดจางนี้ เสียงฝีเท้าของบุคคลปริศนานั้นเบาหวิวไร้ซึ่งสรุเสียง ทว่าบรรยากาศเยียบเย็นรอบข้างทำให้คนผู้นี้ดูน่าหวาดหวั่นราวกับยมทูตในยามราตรี

                ฝีเท้าเบาหยุดลงหน้าบนประตูไม้ก่อนจะเปิดออก แม้คำคืนนี้จะมืดสนิททว่าเนตรสองสีนี้กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนในความมืด ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ร่างบางที่หลับสนิทอย่างเชื่องช้า เนตรที่ไม่ค่อยได้แสดงอารมณ์นั้นฉายแววความโหยหาขึ้นมาโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่อาจรู้ตัว อ้อมแขนแกร่งค่อยๆช้อนร่างสีขาวนั้นขึ้นอย่างเบามือ ริมฝีปากบางเปาลมใส่ใบหน้าเนียนขาวอย่างแผ่วเบา อำนาจแห่งมนตราก่อให้เกิดผงระยิบระยับสีขาวตกกระทบใบหน้าของเธอราวกับฝุ่นละออง เขาทำเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะหลับลงโดยที่ไม่ตื่นขึ้นมาในระหว่างที่เขากำลังพาเธอกลับไป

 

ปึง!!!

 

                ทว่าทันทีที่เขาหันหลังม่านบาเรียที่คุ้มอยู่รอบตัวเขากลับถูกกระแทกอย่างแรงด้วยลูกไฟขนาดใหญ่ เพลิงสีฉานลุกโชนในพริบตาทำให้เนตรสองสีนั้นได้สบมองแววตาอันเกรี้ยวกราดหนึ่งเข้า เนตรสองที่และใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะทำให้คนทั้งสองต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา

                “แกเป็นใคร!?”น้ำเสียงเล็กของเด็กน้อยดังขึ้นลั่น สองมือของเด็กน้อยปรากฏกรงเล็บคมและลูกบอลเพลิงขนาดใหญ่ทั้งสองลูกอย่างน่าประหลาด เนตรสองสีที่เคยตกอยู่ในช่วงเวลาแห่งความตกใจ แต่เมื่อได้เห็นว่าร่างสีขาวของเขากำลังถูกใครคนหนึ่งพรากจากไป เด็กน้องจึงลืมเลือนไปทุกอย่าง!

                โทสะที่ลุกโชนของเด็กน้อยทำให้อาคาชิหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด....เจ้าเด็กนี้มีใบหน้าเหมือนเขาราวกับแกะ แล้วกรงเล็บและลูกบอลเพลิงนั้น....เจ้าเด็กนี้ มันเป็นใคร!?

                เสียงร้องของเซย์จิทำให้เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากปานประตูอีกฟากของทางเดิน เด็กน้อยคนอื่นกำลังตื่นน้องเพราะเสียงโวยวายเมื่อครู่ แสงไฟจากเชิงเทียนกำลังสว่างขึ้นลอดผ่านช่องประตูไม้ อาคาชิไม่รอช้าให้ใครได้พบเห็น ขายาวก้าวอย่างรวดเร็วตรงไปยังบานหน้าต่างชั้นสองที่เปิดอยู่ก่อนจะกระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว

                “หยุดน่ะ!”ทว่าเซย์จิกลับไม่ยอมให้เรื่องมันจบลงง่ายๆ ฝีเท้าของเด็กน้อยรีบวิ่งตามชายปริศนาคนนั้นไป เนตรสองสีฉายแววโรจน์ สองเท้าออกแรงวิ่งรวดเร็วผิดมนุษย์ ร่างกายผอมบางที่ได้รับการดูแลอย่างดีในหลายวันที่ผ่านมาทำให้เขามีแรงมากเพราะที่จะงัดพลังของตัวเองออกมาเพื่อไล่ตามชายคนนั้น

                “ชิ!”อาคาชิส่งเสียงในลำคออย่างหงุดหงิด เจ้าเด็กนั้นมีสายเลือดปีศาจเช่นเดียวกับเขาจริงๆเสียด้วย องค์จักรพรรดิผู้เย่อหยิ่งย่องกระโดยไปตามยอดหลังคาบ้านด้วยฝีเท้าเบาทว่ารวดเร็วก่อนจะก้มลงมองดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ

                ...เจ้าเด็กนั้นคือที่มาของกลิ่นอายประหลาดที่อยู่รอบตัวเธอสิน่ะ...

                องค์จักรพรรดิผู้นี้ตัดสินใจว่าจะไม่ขอพบหน้าร่างสีขาวนี้จนกว่าจะแก้คำสาปได้นั้น เขากลับต้องกลืนคำพูดตัวเอง แม้จะไม่ได้พบเห็น ไม่ได้ยินเสียงของคนคนนี้ แต่กลิ่นอายของร่างสีขาวกลับล่องลอยอยู่ไปทั่วปราสาท กลิ่นอ่อนเบาบางทว่าก็ละมุนจนทำให้เขาคิดถึงเพียงแต่ใบหน้าของร่างเล็กนี้

                ทว่าไม่นานมานี้เขากลับได้กลิ่นอื่นปะบนเข้ามาในปราสาทของเขา มันเป็นกลิ่นที่เขาไม่รู้จัก เป็นกลิ่น...ของปีศาจ แค่เผลอนึกภาพของปีศาจตนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับร่างบางนี้ มันเกือบจะทำให้เขาบ้าคลั่ง หวาดระแวง อัดอั้นและร้อนรนจนราชาสีเพลิงผู้นี้ไม่อาจจะอดกลั้นได้อีก

                ยิ่งคิดมากเท่าใดสองแขนแกร่งก็ยิ่งโอบกอดกระชับร่างบางไว้แน่นมากขึ้น....หากตัวเขาตั้งกฏว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะแตะต้องคุโรโกะ คนอื่นเองก็ไม่มีสิทธิ์เช่นกัน!

                ฉับพลันบอลเพลิงจากเบื้องหลังของเขาก็ถูกซัดมาอย่างแรงและกระทบเข้ากับม่านบาเรียคุ้มครอง อาคาชิลืมตาโพลงมองเจ้าเด็กน้อยอย่างโหดเหี้ยมก่อนที่เขาจะค่อยๆหลับตาลงเพื่อระงับอารมณ์ สองเท้าอย่างคงก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

                เพราะเขาคือผู้ปกครองดินแดนไม่ใช่ผู้ทำลายจำไม่อยากทำให้เกิดการต่อสู้กลางเมือง ร่างสูงจึงวิ่งออกไปจากนอกตัวเมืองเพื่อให้ผู้คนไม่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ ระยะที่ห่างไกลจากเมืองหลวงเทโคว์อยู่มาก

                ระหว่างที่อาคาชิกำลังกวาดสายตาเพื่อเช็คระยะห่างจากตัวเมืองเขาก็รู้สึกได้ถึงกระแสลมแรงที่วิ่งกระทบม่านพลังของเขา กระแสลมที่ก่อตัวเป็นเคียวยักษ์ก่อนจะโหมกระหน่ำใส่อาคาชิไม่ยั้ง

                “คืนพี่เท็ตสึยะมาน่ะ!”เสียงร้องของเซย์จิยังคงดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด แผ่นหลังเล็กของเขาปรากฏปีหนังคู่ใหญ่และกำลังกระพือสร้างกระแสลมคมกริบ อาคาชิเบิกตาโพลงขึ้นอย่างตกใจเมื่อภาพของเด็กน้อยที่เหมือนกับตนเองนั้น บัดนี้ได้เปลี่ยนรูปร่างไปมาก นอกจากกรงเล็บและปีหนังคู่ใหญ่แล้วยังปรากฏเกล็ดหนังสีแดงที่กำลังค่อยๆคลอบคลุมตัวของเด็กคนนั้น

                “มังกรเพลิง!?”อาคาชิอุทานด้วยความตกใจก่อนจะได้ยินเสียงปริแตกจากม่านพลังที่ปกป้องเขา กระแสลมนั้นสร้างรอยราวให้กับม่านบาเรียของเขาได้!?

เพล้ง!

                ความแข็งแกร่งของเด็กน้อยที่สามารถทะลุผ่านการป้องกันจากอาคาชิไปได้ ร่างสูงเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ทว่าเพราะเกรงว่าร่างสีขาวในอ้อมแขนจะได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีนั้นทำให้เขาหันหลังให้กับการโจมตีก่อนจะถูกกระแสลมคมกรบเฉือนต้นแขนไป

                โลหิตเข้มจึงไหลทะลักอย่างรวดเร็วบังคับให้ร่างสูงต้องหยุดการเคลื่อนไหส ร่างสูงกัดฟันแน่นด้วยความรู้สึกมากมาย ไม่เคยมีใครสามารถสร้างบาดแผลให้กับเขาได้มาก่อน...ผิวหนังของมังกร มีแต่มังกรด้วยกันเท่านั้นที่สามารถสร้างบาดแผลได้!

                “คืนพี่เท็ตสึยะมากน่ะ! คืนเธอมา!”เสียงเล็กของเซย์จิเต็มไปด้วยโทสะแหละเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงที่ไม่คิดจะปราณีศัตรูที่มีใบหน้าเหมือนเขา ร่างเล็กกระพือปีกสูงมองคู่ต่อสู้ที่ยืนอยู่บนพื้นดินกลางล้านกว้างด้วยความเย่อหยิ่ง

                ยิ่งมองอาคาชิก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังมองเงาสะท้อนของตัวเอง ช่างใกล้เคียงราวกับเป็นเขาในสมัยเด็กไม่ผิด ร่างสูงที่แม้จะบาดเจ็บอยู่แต่ด้วยความสามารถของมังกร เพียงแค่อึดใจเลือดของเขาก็หยุดไหลแล้ว เนตรสองสีเงยหน้ามองเจ้าเด็กจอมหยิ่งผยองนั้นทั้งรอยยิ้มเหี้ยม

                “เท็ตสึยะเป็นคนของฉัน ฉันมีสิทธิ์พาตัวเธอกลับไป”สรุเสียงของร่างสูงดังกึงก้อง น้ำเสียงที่คงไว้ซึ่งอำนาจและความเย่อหยิง เซย์จิกระตุกวาบจนเผลอผงะถอย สัญชาติญาติของเขาบอกให้เขารู้ว่าชายตรงหน้าเขานั้นไม่ธรรมดา....มันเป็นใคร!?

                “แกไม่มีสิทธิ์! ไม่มีใคร...พาพี่เท็ตสึยะไปที่ไหนทั้งนั้น”เด็กน้อยตะโกนอย่างเดือดดาลก่อนที่เขาจะพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเบา ร่างเล็กโผบินเข้าหาร่างสูงที่ไม่ยอมปล่อยร่างบางลงอย่างรวดเร็ว จู่โจมราวกับนกเหยี่ยวที่จ้องจะคาบเหยือ แต่อาคาชินั้นไม่ยอมให้อีกฝ่ายคาบชิ้นเนื้อไปจากเขาได้

                แม้จะไม่มีม่านบาเรียแต่มีหรือที่ราชาจะหลบการโจมตีแบบเด็กๆนั้นไม่ได้ เขาผู้เจนสงครามเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายได้ ก่อนที่จะใช้ชั่วเวลาพริบตานั้นตีสันมือเข้าที่หลังคอของเด็กน้อยที่คิดหมายจะเอาคุโรโกะไปจากอ้อมแขนของเขา

                ปลายนิ้วของเซย์จิแตะโดนเพียงหน้าผาของร่างสีขาวก่อนที่เขาจะถูกกระแทกอย่างแรงจากสันมือของอาคาชิ ร่างของเซย์จิจึงกระแทกลงพื้นดินแข็งกระด้างก่อนที่มันจะยุบลงไปแล้วแตกราวกระจายไปวง แรงมหาศาลที่คนปกติโดนคงจะตายไปแล้ว แต่เมื่อเทียบกระปีศาจที่มีร่างกายที่แข็งแกร่งแล้วแม้จะไม่เสียชีวิตแต่ก็นับว่ามากพอที่จะทำให้สลบได้

                “กะ แก”เพราะไม่อาจจะชนะคู่ต่อสู้ใด เนตรสองสีของเด็กน้อยจึงค่อยเงยหน้าขึ้นสบมองชายที่ยืนจ้องมองเขาอย่างไม่แยแส แม้กับเด็กอาคาชิก็ไม่คิดจะปราณีหากเด็กคนนั้นสมควรได้รับโทษ กับเจ้าเด็กปีศาจที่เหมือนกับเขาอย่างไม่รู้สาเหตุด้วยแล้ว เขาไม่อาจยอมให้เซย์จริงเข้าใกล้คุโรโกะได้อีก

                “เอาเธอ...คืนมา”แม้จะอ่อนแรงและปวดร้าวไปทั้งร่างกาย แต่มือเล็กที่สะบัดสะบอมนั้นก็ยังพยายามจะตะเกียจตะกายปายไปตามขากางเกงของอาคาชิ เด็กน้องจ้องมองร่างสีขาวที่หลับลึกอย่างโหยหายและเว้าวอน แววตาที่มุ่งมั่นและพยายามไขว้ขว้าคนที่เขาต้องปกป้องกลับคืนมา จนเขาไม่อาจสะกดกลั้นความหวาดกลัวในน้ำเสียงของตนเองได้อีก

                “เอาเธอคืนมา...เอาคืนมา!”เซย์จิตะโกนอย่างไร้เรี่ยวแรง อยากได้คืน อยากได้ความอบอุ่นนี้คืน ความอบอุ่นที่เหมือนกับดวงตะวัน...ที่เขาไม่เคยมี

                “พี่เท็ตสึยะ...”เสียงเฮือกสุดท้ายของเซย์จิคือชื่อของคุโรโกะก่อนที่ร่างเล็กจะไม่เหลือเรี่ยวแรงใดๆอีก แรงกระแทกที่หลังคอเมื่อครู่แรงมาก ปกติคงจะตายไม่ก็สลบไปแล้ว แค่ที่เซย์จิยังมีสติได้อยู่นั้นเพราะความดึงดัน แม้จะหมดซึ่งเรี่ยวแรงที่จะพูดหรือขยับตัว แม้อยากจะหลับแทบตายยังไงเขาก็ยังคงจ้องมองอาคาชิอย่างอาฆาตพร้อมกับปีกหนังกรงเล็บและเกล็ดสีฉานที่กำลังคืนสภาพเป็นผิวหนังและมือเท้าของมนุษย์

                “อืมมม...”แต่แล้วเสียงครางหวานก็ดังขึ้น อาคาชิรีบสะบัดหน้ามองร่างสีขาวในอ้อมแขนอย่างประหลาดใจ เขามั่นใจว่าเขาร่ายเวทย์นิทราให้เธอแล้วแน่ๆ เปลือกตาบางค่อยๆกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆเพื่อปรับทัศนวิสัยตรงหน้าให้ชัดขึ้น

                “...เซย์จิคุง...เฮ้ย!!”จากที่ตอนแรกกำลังมึนงงและง่วงซึมไปหมด ทันทีที่ภาพตรงหน้าปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนจากที่เข้าใจว่าคนตรงหน้าคือเซย์จิจึงเอ่ยเรียกอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าเป็นใครร่างเล็กถึงกลับสะดุ้งโหยงร้องเสียงหลง ยิ่งรู้ตัว เธอก็ยิ่งสำรวจสิ่งรอบตัวมากขึ้น เธออยู่ที่ไหน? แถมยังถูกองค์จักรพรรดิอุ้มอีก แล้วก็ยัง...

                “อาคาชิคุงเลือดออก? มันเกิดอะไรขึ้น!?...เซย์จิคุง!? เซย์จิคุง!!!”เนตรสีนภาค่อยปรับให้เคยชิดกับความมืดก่อนจะมองเห็นคราบเลือดที่ต้นแขนของอาคาชิ แต่ยังไม่ทันจะได้ดูอาการคุโรโกะก็เหลือบไปเห็นเซย์จิในสภาพบาดเจ็บสาหัสเสียก่อน จากที่คิดจะดูแผลให้กับองค์จักรพรรดิ ร่างบางสีขาวรีบลงจากอ้อมแขนแกร่งก่อนจะตรงไปหาเซย์จิอย่างรวดเร็ว

                “นะ นี้มันเกิดอะไรขึ้น เซย์จิคุง!?”เสียงหวานดังขึ้นอย่างรวดเร็วมองร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงที่กำลังมองมาที่เธอ เซย์จิที่เพียงเห็นคุโรโกะได้สติและวิ่งกลับมาหาเขาก็ทำให้เด็กน้อยพอใจมากแล้ว ตอนที่แตะโดนหน้าผากเขาได้ร่ายเวทย์คลายนิทราให้กับคุโรโกะแล้ว เสียงร้องของเขาเมื่อครู่คงจะช่วยปลุกให้คุโรโกะตื่นนั้นเอง เมื่อคลายกังวลจึงทำให้เซย์จิหมดสติไปอย่างรวดเร็ว

                “อาคาชิคุงเกิดอะไรขึ้น?!...หรือว่า คุณทำร้ายเขา!!?”เพราะข้อสรุปมันมีแค่นั้น มองเพียงปราดเดียวคุโรโกะก็สามารถหาข้อสรุปให้กับตัวเองได้ ทั้งสองคนสู้กัน...แต่ทำไมล่ะ!?

                “เจ้าเด็กนั้นมันเริ่มก่อน”ร่างสูงปฏิเสธหน้าตายพลางกอดอกอย่างไม่แย่แสเด็กนน้อยที่กำลังถูกคุโรโกะช้อนขึ้นจากหลุมดิน แต่องค์จักรพรรดิจะสะดุ้งเฮือกก็ต้องตกใจกับสายตาที่กำลังมองค้อนเง้างอนเขา จนใจดวงน้อยหล่นตุบลงไปกองที่ตาตุ่มอย่างไม่ทราบสาเหตุจนเกือบจะหลุดจากหมาดเย่อหยิงของตัวเอง

                “แต่เขาเป็นเด็กน่ะครับ!”เสียงหวานตะหวาดใส่องค์จักรพรรดิอย่างลืมตัว นั้นยิ่งทำให้อาคาชิถึงกับทำอะไรไม่ถูก ร่างบางช้อนร่างเล็กของเซย์จิขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะรู้สึกหนักอยู่บ้างนั้นก็เพราะร่างกายเขากลายเป็นผู้หญิงทำให้ไม่มีเรียวแรงดั่งเดิม ตอนนั้นคุโรโกะถึงฉุดคิดได้ว่าองค์จักรพรรดิจะสังเกตเห็นสรีระของเขาที่เปลี่ยนไปหรือไม่ ร่างบางเผลอก้มลงมองหน้าอกของตัวเอง....มันโล่งโจ้งไร้ซึ่งผ้าพันอกและมีเพียงเสื้อนอนตัวใหญ่สีดำคลุมมิดชิดเท่านั้น

                คุโรโกะยืนเม้นปากอย่างเก้อเขิน ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นสั่มเพราะหวาดระแวงว่าอีกฝ่ายจะรู้ความลับนี้แล้วหรือไม่ก่อนที่ร่างบางจะส่ายหน้าเพื่อกล่อมให้ตัวเองใจเย็นลง

                “ว่าแต่ทำไมอาคาชิคุงถึงอยู่ที่นี้? แล้วเมื่อกี้อาคาชิคุงอุ้มผมไว้ทำไม?”ร่างบางเอ่ยถามอย่างใจเย็นด้วยสีหน้าตายติดจะสงสัยเล็กๆ พยายามทไตัวให้นิ่งสงบเช่นทุกครั้งแต่เพราะสายตาคมกริบนั้นจ้องมองเขาตอบกลับ คุโรโกะจึงได้เพียงแต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากและก่อนจะพยายามสบตามองอีกฝ่ายกลับเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกหวาดระแวงของตนเอง

"แล้วเท็ตสึยะล่ะ ทำไมถึงออกมานอกวังโดยไม่บอกฉัน?"ร่างสูงนั้นสวนคำถามกลับอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามและเป็นฝ่ายที่จะถามเสียซะเอง ดวงหน้าหวานที่หลบซ่อนอยู่ใต้ความมืดค่อยๆขมวดคิ้วลงอย่างช้าๆ

"ก็อาคาชิคุงไม่อยากพบหน้าผมเองนิ"เธอเอ่ยตอบทั้งน้ำเสียงเรียบและโทษว่ามันเป็นความผิดของอีกฝ่าย แต่ทั้งที่เป็นคำพูดของตัวเอง ร่างบางสีขาวกลับรู้สึกหดหู่น้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาเสียเองจนดวงหน้าหวานเผลอเม้นปากด้วยความเง้างอนและเซหน้าหนีไม่อยากสบอารมณ์

คงเป็นครั้งแรกกระมังที่อาคาชิได้เห็นดวงหน้าหวานนั้นงอแงครั้งแรก คุโรโกะที่เขารู้จักนั้นปกติจะตีสีหน้านิ่งตาย แกล้งอย่างไรก็ไม่ค่อยจะเปลี่ยนสีหน้าสักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะโกรธหรือเศร้าเพียงใดคุโรโกะไม่เคยแสดงให้เขาเห็นนับตั้งแต่ที่คุโรโกะถูกใส่ร้ายเรื่องวางยาพิษ

ดวงหน้าหวานที่แม้จะอยู่ในความมืดแต่มันกลับเด่นชัดกลางดวงเนตรคมสองสีของเขา ดวงหน้าขาวกระจ่างรับกับเกศาสีนภาสั้นระต้นคอ ริมฝีปากสีระเรือที่กำลังห่อเม้นอย่างขัดเคือง แต่สินั้นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายดูน่ากลัวสักนิด กลับทำให้ร่างเล็กนั้นดูน่ารักขึ้นจม

ตึก ตึก

เสียงหนึ่งดังขึ้นระรัวจากอกข้างซ้าย เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังสูบฉีดแรงไปทั่วร่างกายจนร้อนผ่าว มันทำให้เขานึกถึงวันนั้นที่ตัวเองขาดสติ ที่ได้ใกล้ชิดจนได้กลิ่นหอม ผิวสัมผัสนวลเนียนที่ปลุกเล้าความดิบเถื่อนของเขา กลิ่นที่ชวนให้ลุ่มหลงและบ้าคลั่ง ราวกับยาเสพติดร้ายแรงไม่มีผิด

ความรู้สึกรุนแรงที่ถาโทมเข้ามามันยากที่หักห้ามใจ ความรู้สึกที่แม้แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันใดจนอาคาชิทำได้เพียงข่มตาแน่นพลางกุมที่อกข้างซ้ายของตัวเองอย่างหักห้ามใจ

"...อาคาชิคุง?"แต่แล้วเสียงหวานของหญิงสาวก็ได้เรียกสติของอาคาชิอีกครั้ง ราชาสีเพลิงลืมตาขึ้นมองด้วยความตกใจ ดวงหน้าหวานที่ขยับเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อใดแล้วก็ไม่อาจรู้กำลังจ้องมองเขาอย่างห่วงใย

"อาคาชิคุงเจ็บหน้าอกหรอครับ?"เสียงหวานนั้นจะใช้สร้อยคำของบุรุษแ ม้จะทำเพื่อกลบเกลื่อนเพศของตัวเองแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของผู้เป็นราชาสงบลงเลย ก่อนที่ร่างสูงจะตื่นตะลึงกับการกระทำของอีกฝ่าย คุโรโกะขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะแนบใบหูของตนเข้ากลับอกแกร่งของราชา

จะเรียกว่าเป็นการจู่โจมดังสายฟ้าแลบก็ว่าได้ ราชาผู้มาดมั่นถึงกับยืนแข็งนิ่งราวกับเสาหินเมื่อถูกร่างบางแนบชิด คุโรโกะที่แม้จะอุ้มเซย์จิอยู่แต่ก็ยังเป็นห่วงเป็นใยต่อราชาของตัวเอง เขาหลับตาลงก่อนจะฟังเสียงหัวใจของคนตรงหน้า

"...เต้นแรงจัง ให้มิโดริมะคุงดูอาการให้ซะหน่อยน่าจะดีกว่าน่ะครับ"เสียงหวานดังขึ้นพลางยกศรีษะของตัวเองออกโดยไม่ทันสังเกตสีหน้าของอาคาชิ ใบหน้าของราชาผู้เย่อหยิงกำลังเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงก่อนที่ร่างสูงจะหันหน้าไปทางอื่นพลางไอเบาๆ

"แคกๆ... มะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพบหน้านาย แต่ช่วงนี้นายก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทุกคนกำลังเพ่งเล็งเรื่องเจ้าสาวของฉัน ฉันไม่อยากให้ใครจับพิรุธได้"ร่างสูงตอบคำถามของร่างเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแอบสั่นในช่วงคำพูดแรก ใครจะไปคิดว่าจู่ๆคุโรโกะจะเอาหูแนบฟังเสียงหัวใจเขากันล่ะ กลิ่นหอมอ่อนๆจึงลอยขึ้นเตะจมูกของเขาอย่างจัง จนเกือบทำให้เขาเผลอรวบเอวบางนั้นเข้ามากอดไว้อย่างลืมตัว....แต่...

แต่คุโรโกะเป็นผู้ชาย...เธอจะเป็นหญิงสาวเพียงแค่ตอนกลางคืนเท่านั้น...

เป็นเพียงคำสาป

...และเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกกับคุโรโกะเช่นนั้นมาตั้งแต่แรกแล้ว...

มันคือสิ่งที่เขาไม่ควรจะลืม และเขาควรเก็บความรู้สึกเหล่านั้นลงไปในซอกเหลือบของจิตใจให้ลึกที่สุด เพราะเขาคือราชา...ราชาจะต้องไม่มีความลังเล

"กลับกันได้แล้ว"อาคาชิที่สามารถปรับอารมณ์ของตัวเองได้สำเร็จ น้ำเสียงของเขาจึงกลับมาราบเรียบและเย็นยะเยือกอีกครั้ง บรรยากาศของราชากลับมาสู่สภาพปกติโดยฉับพลัน

คุโรโกะเองก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศดังเดิมของอีกฝ่าย ความรู้สึกที่เย็นยะเยือกและเฟื่องฟูอำนาจ....สงสัยเราคงกังวลไปเอง

"ครับ"ร่างบางขานรับเสียงใสเมื่อราชาดูจะปลอดภัยสบายหายห่วงเขาก็ไม่จำเป็นต้องถามอะไรมาก ร่างบางกระชับอ้อมแขนของตัวเองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเซย์จิจะไม่ตกลงไปก่อนที่คุโรโกะจะออกเดินทางไปพร้อมกับอาคาชิ

"ที่นี้จะตอบคำถามผมได้รึยังครับว่าอาคาชิมาที่นี้ทำไม?"เมื่อทุกอย่างถูกจะกลับมาเป็นปกติร่างบางจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบ ราชาสีเพลิงใช้หางทางมองอีกฝ่ายพลางสร้างลูกไฟขึ้นมาเพื่อเป็นแสงสว่างในการนำทางและตอบคำถามราวกับไม่ใส่ใจ

"ฉันได้กลิ่นปีศาจตนอื่นที่ฉันไม่รู้จักมาจากนาย ฉันคิดว่ามันไม่ปลอดภัยถ้านายจะรู้จักปีศาจแปลกหน้า นายอาจจะถูกมันหลอกอยู่ก็ได้ ฉันเลยมาตามนายกลับไป"ร่างสูงกล่าวทั้งไม่สบอารมณ์พลางมองเจ้าเด็กที่มีใบหน้าดุจเดียกับเขาที่กำลังหลับสนิทในอ้อมแขนเล็ก

"แต่บอกกันดีๆก็ได้นิครับ เซย์จิคุงเขาเป็นแค่เด็กน่ะครับ ไม่เห็นต้องใช้กำลังเลย"ร่างเล็กกล่าวด้วยสีหน้าเรียบ พอจะเข้าใส่สาเหตุที่ทั้งสองคนปะทะกัน ก่อนจะมองเซย์จิด้วยความเอ็นดูและเห็นใจ เรื่องที่เซย์เป็นปีศาจน่ะเขารู้ดี รอบตัวเขามีแต่ปีศาจและคนประหลาด เพราะงั้นเรื่องแยกแยะว่าใครเป็นมนุษยใครเป็นปีศาจเขาก็พอจะทำได้อยู่บ้าง

"เท็ตสึยะ นายคิดจะเข้าข้างมัน?"ราชาแอบหมั่นไส้เจ้าเด็กคนนั้นจนถึงกับเรียกด้วยคำว่ามัน เจ้าเด็กที่เหมือนเขาเปี้ยบแม้กระทั้งนิสัยที่เย่อหยิงนั้น เขาต้องสืบรู้ให้ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร

"ครับ พูดกันตามตรง ผมเข้าใจว่าเซย์จิคุงเป็นลูกลับๆของอาคาชิคุงนะครับ ก็เลยคิดว่าควรดูแลเขาให้ดีก่อนจะพาเขาไปพบกับคุณ มันก็แค่นั้น"
"นายคิดอย่างนั้น?"ร่างสูงเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้ราบเรียบเมื่อคิดได้ว่า เป็นเขาเองหากเจอเด็กที่เหมือนคุโรโกะทุกประการก็ต้องเข้าใจว่าเป็นลูกหลานเหมือนกัน

"ก็นเซย์จิคุงเหมือนกับอาคาชิคุงมากเลยนิครับ ขนาดชื่อยังคล้ายกันเลย.."

"...เซย์จิ...เซย์จูโร่ คล้ายออกน่ะครับ"เสียงหวานเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะมองสีหน้าของอาคาชิ มันกลับมาเรียบนิ่งและยากที่จะอ่านความคิด

"แต่ฉันไม่เคยมีลูก...แล้วก็ไม่คิดจะมีด้วย"ร่างสูงกล่างพลางกอดออกอย่างมั่นคงโดยไม่สนใจสีหน้าของคุโรโกะที่กำลังมองมาที่เขา

แต่ร่างสีขาวในชุดนอนนั้นก็ไม่คิดจะพูดอะไรต่อ เขาไม่อยากจะแสดงความคิดเห็นมากนักเพราะกลัวจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

เขาเติบโตมาอย่างเดียวดาย แม้จะรายล้อมไปด้วยมิตรสหาย แต่ก็ไม่ค่อยได้รู้จักกับคำว่าพ่อหรือแม่ดีนัก เขาจึงฝันอยากที่มีครอบครัวที่อบอุ่น  แต่งงานแล้วก็มีลูกสักคนสองคน และอาจจะหมาอีกสักตัว...แต่เขาในสภาพนี้คงยากที่จะฝันถึงภาพแบบนั้น กลางวันเป็นชายกลางคืนเป็นหญิง...คนธรรมดาเขารับได้กันซะทีไหน

"โอ้ย!"เพราะในป่าตอนกลางคืนนั้นมืดมาก บวกกับความที่ถูกหิ้วออกมาจากตัวบ้านจึงไม่ได้สวมใส่รองเท้าทำให้ร่างบางเหยียบโดนก้อนหินแหลม เธอร้องเสียงหลงและเกือบจะหน้าคะมำทั้งๆที่อุ้มเซย์จิไว้อยู่

ยังโชคดีที่อาคาชิรู้สึกตัวทันเขาจึงสามารถคว้าร่างบางนั้นได้อย่างรวดเร็ว

      "ซุ้มซ่าม ชักช้า"เพราะแบบนี้กระมังราชาจึงได้เกลียดสตรีนัก ชักช้า ซุ้มซ่ามและอ่อนแอ ร่างสูงเผลอกรอกตาขึ้นฟ้าอย่าเบื่อหน่ายก่อนจะช้อนร่างบางนั้นขึ้นโดยที่เธอจะกอดเซย์จิไว้แน่น

          "ขอโทษครับ"ร่างบางได้เพียงแต่กล่าวขอโทษในกับความอ่อนแอของดวงเอง ดวงหน้าหวานดูซึมลงเล็กน้อยจนราชารู้สึกหงิดหงุดใจตัวเอง อยู่ๆคนอย่างเขา ราชาผู้ปกครองสองดินแดนกลับรู้สึกผิดต่อคำพูดของตัวเองที่ทำให้เจ้าร่างบางในอ้อมแขนแสดงสีหน้าแบบนั้นออกมา

 ...หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

...เขาคงไม่สามารถเป็นราชาที่มั่งคงต่อไปได้


 ...คำสาปนี้ เขาต้องจัดการมันให้ได้ โดยเร็วที่สุด!...





*********************
ข้าไปหน่อย ขอโทษด้วยค่าาาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

874 ความคิดเห็น

  1. #837 โลลิค่อน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:19
    สนุกค่ะ
    #837
    0
  2. #703 Buabee123 (@Buabee123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 13:36
    ตกลงอาคาชิกับเซย์จิมีความเกี่ยวข้องอันใดกันหนอ
    #703
    0
  3. #392 LookTann (@simsi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 10:56
    เขินหนักมาก ตอนที่น้องเอาหูมาแนบฟังเสียงหัวใจ //กรีดร้องง ><
    #392
    0
  4. #254 ZoshialChalotte (@ZoshialChalotte) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 16:33
    ช็อตนี้คือตาย ตายแบบตายหนักมากคือแบบ -):&/฿/&/฿/@ #รีดเดอร์จะเข้าใจ คือแบบนายน้อยน่ารักมากอะ ชอบนิยายเรื่องนี้มาก เวลาเขินหรือตัวละครคิดอะไร ถึงจะอารมมาใหม่แบบไหน คาแร็คเตอร์ก็คือคงตัวอะ คงตัวมากก ชอบบบบบ
    อชปเตอร์นี้ดาเมจแรงสลัดผักเลยตามตรง อาคาชิจิ๋ว เป็นอะไรที่กระตุกต่อมโชตะที่จะทำงานในรอบห้าปีขึ้นมา-..- หวงได้สุดๆ
    ประทับใจฉากเวทนิทรามากที่สุดด คือเราเสียใจมากที่น้องจะจากเซย์จิไปโดยไม่อำลา ตอนแรกเฟลมากทั้งๆที่อุตส่าตามมาไง แต่พอแบบ การสัมผัสช่วงวินาทีสุดท้ายมันทำให้จบด้วยดีอะ ฟหกด่าวมากกกกก หัวใจเรานี่พองโตเลย
    ยิ่งได้พากลับวังอีกโอ๊ยย
    แล้วก็อสงสัยจิงๆว่าพวกฟุริ อิสึกิไรงี้ เดธยัง.. เนื่องจากดูความเป็นไปได้ของเวลา.. ไอบ้านที่อาคาชิเคยพาคุโรโกะไปดู นั่นคือ บ้านนี้ป้ะ
    สุดท้ายๆ ฉากน้องเอาหูแนบ โห ไอแอมเวรี่เอ็กไซเทด วายอายูดูอิ้ง ยูวิลคิลมีแอนชิจจี้! เขินตายมากอะช็อตนี้ พอๆขออ่านต่อนะคะ 55555555555
    #254
    1
    • #254-1 ZoshialChalotte (@ZoshialChalotte) (จากตอนที่ 9)
      14 มีนาคม 2559 / 20:49
      หรือเซย์จิจะเป็นลูก ช่วงนี้ยิ่งเป็นปจดอยู่---//โดนอิกไนท์พาส
      #254-1
  5. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:13
    อาคาชิกว่าจะมาดีดี มาต่อเร็วๆนะคะ
    #219
    0
  6. #216 เอพิเพิล (@apapplee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:45
    ไม่ได้อ่อนแอเว้ยยย... แค่ไม่ใส่รองเท้าเข้าใจปะ!! ใครเล่าที่จู่ๆก็ไปพาเขามาอะโถ่วววว55555

    ใจสั่นก็บอกๆจริงๆก็แอบอยากให้คุโรโกะหายจากคำสาปนะ555
    #216
    0
  7. #209 Devil Slayer (@eiynaemin0532) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:22
    ฮือออออออออออออออออออออออ ก่อนอื่นขอบอกเลยค่ะว่าเพิ่งจะมาเจอเรื่องนี้ แงวงงงงงงงงงงง อ่านทีเดียวรวดเลยยย เพราะฉะนั้นก็จะขอเมนต์รวดเดียวเช่นกันนะคะ TvT

    คือชอบมากกค่ะะะ ชอบเรื่องแนวแฟนตาซีเช่นนี้ด้วยย คือดีงามมมากกกก แวๆๆ ชอบอะไรหลายๆอย่างงงง ชอบชินจังที่เปลี่ยนลุคได้ขนาดนี้ 555555555555 คืออยากให้มีทาคาโอะมาคอยปั่นป่วนมากค่ะงานนี้ เพราะรุ้สึกชินจังจะหลุดโลกไปไกล ถ้ามีแมวตัวใหญ่อีกสักตัวมาป่วนคงดีไม่น้อยย อิอิ ยังลั่นตรงที่ชินจังดูจะเป็นคุณพ่อหวงลูกสาวอยู่ไม่น้อยยย ลั่นในหลายๆประโยคของนางจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ แล้ว-การหัวหมุนวิ่งกาสตรีนางหนึ่งนี่ก็ไม่คิดว่าพี่แกจะทำจริงๆ อาจเป็นเพราะอยากปกป้องน้องสินะ งืมๆๆ

    อีกคู่ที่ชอบนี่ก็ฟ้าไฟเลยค่ะ ความผัวเมี--- //อุ๊ปปส์ คือขำกับโฮ่แบงสุดทรีนนนเลยค่ะ อะไรคือสกิลมโนคิดเองเออเองของพี่ท่านช่างสูงลิบลิ่วทะลุโลกปานนั้นคะะะ!??! 5555555555555 -ที่น้องบอกพี่ไฟว่าโฮ่โง่นี่ บอกเลยว่าเห็นด้วยิย่างสุดซึ้งงงง ไม่ได้โง่ปกติธรรมดาด้วยนะ แต่โง่มากๆๆๆๆเลยยย //โดนดาบไล่ฟันน คอยลุ้นเอาใจช่วยอีกทีนะว่าโฮ่และไฟจะจัดการตัวเองกันยังไงง อิอิ

    กลับมาที่นายน้อยยยยยยยยยยย แงงงงงง ชอบท่าทางองอาจ สง่าผ่าเผย และหยิ่งของท่านจริงๆค่ะ ความเรียลมันอยุ่ตรงนี้!! แต่บางทีก็อยากให้ท่านมาดหลุดบ้างงงง //ไว้ก่อนๆ อืมมม แต่ไม่รุ้ทำไมเหมือนมันจะมีกลิ่นดราม่าลอยฟุ้งยังไงชอบกล คือเหมือนท่านจะแอบหลงรักน้อง แต่เหมือนแอบรักในมุมที่น้องคือผญ. ไม่ใช่ผช. //แวววววโหดดดรั้ยยยยย แล้วการที่ท่านพยายามจะคลายคำสาปให้ ก็เหมือนกับท่านพยายามจะตัดใจกรายๆ หรือตัดปัญหาที่ท่านจะได้ไม่ต้องรักน้องยังไงไม่รุ้ แต่คิดในแง่ดีคือท่านไม่อยากให้น้องต้องเป็นแบบนี้ต่อไป.... ฮือออออ ความตกลงมันความหมายไหนนนคะเนี่ยยยยยย
    เค้าชอบน้องลุคนี้มากกกก หน้านิ่งหน้าตาย ทายใจไม่ออก แต่ความเขินมันก็มีลึกๆ น่าร้ากกกกกกกกก

    ส่วนตอนเจอเซย์จินี่บอกเลยค่ะว่าขำความคิดน้องหนักมากกก!!! อาคาชิไปแอบวางไข่ 555555555555 ลั่นนนแรงงงค่ะะะ ขำท้องขัดท้องแข็ง แล้วไรท์ก็ทิ้งปริศนาก้อนโตให้อย่างหน้าตาที่เหมือนกันเป๊ะๆ นิสัยที่ถอดแบบกันของเซย์จิและเซย์จู เอาเป็นว่างานนี้ก็คงต้องรอไรท์มาตลายปริศนากันต่อไปปป หวังว่ากระผมผู้นี้จะได้เสพสมกับอารมณ์ดราม่าในเร็ววันนน 55555555555 //เป็นคนชอบกินมาม่าาเคล้าน้ำตาา

    สุดท้ายแล้วววว จะขอติดตามฟิคนี้ต่อไปนะคะ >< ถึงไรท์จะทำงานไม่ค่อยมีเวลามาก แต่ก็จะติดตามไปเรื่อยๆ นะคะ รอตอนต่อไปคร่าาาาาาาาาาาาา ??

    ปล. เซย์จิจงทำให้นายน้อยยันแตกมากกว่านี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ปลล. นายน้อยรีบรู้ใจตัวเองซักทีสิเพคะๆๆๆ //โดนโบกกก
    #209
    1
    • #209-1 Redbrush Lafan (@magic_of_moon) (จากตอนที่ 9)
      27 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:54
      ขออนุญาตตอบคำเม้นน่ะ 555+
      เป็นคอมเม้นจากแฟนๆอันแรกเลยคะที่ยาวขนาด คือยาวมากกกกจนตกใจจนรู้สึกว่าไม่ตอบคอมเม้นนี้จะเสียมารยาทมาก 555+
      ขอขอบคุณที่ติดตามผมงานน่ะค่ะแม้ว่าไรท์จะอัพไม่บ่อยก็ตาม แล้วก็วิเคราะห์ได้ยอดเยี่ยมคะ5555+ แต่ปมปริศนานั้นจะคลายยังไงต้องรอลุ้นต่อไปน่ะค่ะ

      ขอบคุณมากค่ะ ^ ^
      #209-1
  8. #207 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:09
    นายน้อยนั่นเด็กนะเบามือหน่อยสิ เซย์จินายน่ารักที่สุดเลย><~~~
    #207
    0
  9. #206 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:30
    สนุกดีจ้าาาา~~~ ทำไมนายน้อยมาทำร้านเซย์น้อยอย่างเน้!!!!!
    #206
    0
  10. #205 ZoArt (@ZoArt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:59
    เมื่อใรจะมาอัพอีกค่ะไลท์เก๊ารอยุ่น่าาาา ????????
    #205
    0
  11. #204 Kuroko Kouri Gilian (@kandakouri) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:50
    เก๊ารออยุนาาาาาาา
    #204
    0
  12. #203 Izumi Corey (@auskarapak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:48
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆ มาต่อแล้ววววววววววว
    #203
    0
  13. #202 Amane (@yorun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:08
    นายน้อยยันแตกกกกก แต่นั้นเด็กนะนายน้อยยย ใจเย๊นนนนน5555555
    ปล. แอบเชียร์เซย์จิเบาๆ >\\\<
    #202
    0
  14. #201 Izumi Corey (@auskarapak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:05
    ต่อเร็วๆน้าาาาาาาาาาา
    #201
    0
  15. #199 Gemel (@Gemel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:08
    สนุกมากๆค่ะ รอ ต่ออยู่นะคะ ><
    #199
    0
  16. #198 LbabyzBYG (@ofillia) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:41
    เซย์จิไม่ใช่อาคาชิในอดีตหลงมาใช่ไหม... ไหนจะภาพสาวในความจำเลือนๆนั่นอีก
    #198
    0
  17. #196 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:27
    เด็กน้อยน่ารักมากมายย
    #196
    0
  18. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:51
    พระเอกนี่ขอแบบชัดเจนนะคะว่าจะเป็นอาคาชิ หรือ เซจิ
    #195
    0
  19. วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:50
    มาอัพต่อนะคะฟินฟุดๆค่าารออยู่นะคะ (รอทุกวันเลย)
    #194
    0
  20. #193 kei_kun (@kei_kun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:23
    เซย์จิน่ารัก
    #193
    0
  21. #192 Catherine18 (@lalida18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:51
    น่ารักกกกกกกกก
    #192
    0
  22. #191 c.c. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:21
    กรี๊ดดดดดดด ~น่ารักมากกกกกก~ เซย์จิลูกเป็นพระเอกเถอะ โอ้ย!! น่ารักจริงๆ จะรอนะคะรอเสมอ

    ค่า~ สนุกมากๆเลยชอบค่ะ ต่อไวๆนะคะ~><~
    #191
    0
  23. #189 ปลาทูสีนำเงิน (@apple-viw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:15
    น้องครกอบอุ่นอะ
    เปลี่ยนพระเอกเป็นเซย์จิซะ
    #189
    0
  24. #188 Amane (@yorun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:37
    เซย์จิน่ารักก น้องครกละมุนละไมมากเลยยยย งื้ออ อบอุ่นนนนนนนนนนน
    #188
    0
  25. #187 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:14
    โอ้ววววววว~~~~~~~ เซย์จิช่างน่าร้ากกกก ขโมยกลับบ้านได้มั้ย5555
    #187
    0