เรื่อยๆ...

ตอนนี้ชีวิตดู"เรื่อยๆ"
เรื่อยๆอย่างที่เคยเรื่อยๆมาก่อนหน้านี้
เรื่อยๆ.....ว่างๆ
มาเรียน...ก็เพื่อให้สอบผ่าน
ตักตวงความรู้ก็เพื่อให้สอบผ่าน
ผ่าน..ระหว่างบท
เพื่อทำคะแนนปลายภาค ผ่านปลายภาคก็จะจบม.4
ขึ้นม.5 และ ม.6 (คิดไปไกลจังว้า...)
จะได้ทำ เป็น และอยู่กับสิ่งที่รักซะที
ไม่ว่าจะได้ที่ไหนก็ตาม แต่ทุกคณะที่เลือก...
แน่นอนว่าต้องเลือกที่ชอบ
เวลาอยู่ในห้องเหมือนว่า"หลง"มา
โดยเฉพาะเวลาอาจารย์พูดว่า
"ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเธอก็คงไม่เลือกเรียนสายวิทย์"
ไม่ได้เครียดหรอก เพราะรุ่นพี่มีหลายคนที่เรียนวิทย์แล้วเลือกศิลป์
พี่กร ก็เคยบอกว่าเพื่อนเขาเรียนวิทย์อยู่ดีๆเปลี่ยนใจเป็นเอนท์อักษรซะงั้น..
แต่ว่าเรา
ไม่ได้เปลี่ยนใจแบบเพื่อนพี่กร
เราคิดตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเรียนภาษา
แล้วเรามายืนจุดนี้ทำไม...
เคยพูดทีเล่นทีจริงกับเพื่อนว่า จะไปอยู่ไทยสังคมแล้วนะ
เพื่อนบอกว่า...อยู่นี่แหละดีแล้ว
ใช่...นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องความชอบแล้ว
มันเป็นเรื่องของ"อย่างอื่น"เข้ามาเกี่ยวข้อง
ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้แล้ว...
มาผิดที่แต่จะสู้สุดใจ ประกาศให้โลกรู้ว่า
"กูกบฎวิทย์"(ขออภัยใช้คำไม่สุภาพ แต่เพื่อความคล้องจอง)

ปิดท้าย
Dan-Beam The Album 3 Freedom วางแผงพฤหัสนี้(ช่ายป่ะ)..
โปรโมทพี่ชาย....
ชอบ เพลง ก้ำกึ่ง และอีกมากมาย
"ก็เธอไม่คิดอะไรกับฉัน เธอจึงไม่เห็นอาการหวั่นไหว แต่ฉันคิดเลยไปไกล อยากจะขอร้องกัน..."
"อย่าทำร้ายจิตใจของคนไหวหวั่น ให้เจ็บด้วยการไม่ตั้งใจ"
ชอบๆ ชอบตรงท่อนนี้มากๆ...
และแล้วก็จบที่
เด็กวิศวะกลับบ้านแต่ไม่ยอมออนนนนนนนนนนนนน...
(รึไม่กลับหว่า/ก็น้องโมบอกกลับอ่ะ)
ชิ..เดี๋ยวให้รุ่นพี่แกล้งหนักๆเลย เฟรชชี่หน้าใส=^^=
ดีใจ พี่ของเพื่อนอยู่คณะเดียวกัน >< โฮะๆ สืบๆๆ