นารา | [BL/Mpreg]​

ตอนที่ 11 : ตัดสินใจบอกความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,299 ครั้ง
    15 ธ.ค. 62

ตอนที่ 10 : ตัดสินใจบอกความจริง


 

ผมพยายามปรับสีหน้าตัวเองให้นิ่งที่สุดหลังจากเห็นแขกสองคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว คิราที่รับรู้ความกังวลของผมรีบกอบกุมมือผมไว้แน่น เขาพาผมเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารโดยที่ให้ผมอาศัยแผ่นหลังของเขาในการปกปิดความกังวลบนสีหน้า

บนโต๊ะอาหารถูกตัดสินที่นั่งด้วยลำดับความสำคัญ ผมนั่งท้ายสุดข้างกันกับคิรา คุณหญิงเรียงวลีซึ่งเป็นเจ้าบ้านนั่งลงที่หัวโต๊ะ พร้อมฝั่งตรงข้ามของผมคือพี่วายุกับคุณหญิงธาดา

พี่ชายแท้ๆ กับคุณแม่ของผม... นารา อินทรา

ผมมองใบหน้าของแม่ที่ไม่ได้เห็นมานาน ท่านดูซูบลงอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มที่มักประดับบนริมฝีปากจืดจางลงจนแทบไม่เหลือเค้าคุณหญิงธาดาคนเดิมที่ผมเคยเห็นมาตลอดชีวิตเก่า...

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมีเสียงพูดคุยขึ้นมาบ้างจากคุณหญิงเรียงวลีที่เอ่ยชวนให้คุณแม่ของผมชิมกับข้าวต่างๆ นานา ตลอดเวลาผมก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าเงยหน้าพูดคุยกับใครเลย จนกระทั่งคุณหญิงเรียงวลีดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ ท่านหันมาหาผมแล้วบอกว่า

"จริงสิ หนูแนะนำตัวให้แขกของแม่หน่อยสิจ๊ะ" บทสนทนาเงียบลงทันที

ผมเม้มปากแน่น นึกอยากหายตัวไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าก็ต้องยอมเงยหน้าขึ้นมาแล้วเอ่ยแนะนำตัวเสียงเบา

"ผมชื่อนารา... เทวาครับ"

"นารา" คุณแม่ท่านดูตกใจที่ผมแนะนำตัวด้วยชื่อนี้ ท่านหันไปหาพี่วายุซึ่งนั่งอยู่ด้านข้าง สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักราวกับคำว่า ‘นารา’ ไปกระทบกระเทือนบางอย่างภายในใจ

"เหมือนกันอย่างที่คุณหญิงบอกไว้เลยนะครับ แค่มองก็ทำให้นึกถึงน้องชาย..." พี่วายุออกหน้าแทนคุณแม่เมื่อเห็นว่าท่านกล้ำกลืนความเจ็บปวดมากแค่ไหน ดวงตาของเขาที่ผมแสนคิดถึงเพ่งพิจารณาระหว่างผมกับคิราก่อนจะพูดต่อขึ้นมาว่า

"ฉันไม่ได้ห้ามที่นายจะคบกับใคร มันเป็นสิทธิ์ของนาย ตระกูลของพวกเราไม่ว่าอะไร"

คิราเพียงพยักหน้ารับ ความเงียบโรยตัวเข้ามาอีกครั้ง และคราวนี้มันมาพร้อมกับความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงใหญ่ ผมเหล่หางตามองคุณแม่ที่เคลื่อนตัวไปนั่งใกล้พี่วายุ สีหน้าของท่านไม่ดีนัก น้ำตาเล็กๆ เอ่อคลอจนเต็มดวงตาแสนสวยคู่นั้น ผมกัดปาก ภายในใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวเมื่อเห็นภาพคุณแม่เป็นเช่นนี้ ผม...

"คุณหญิงเรียงวลี ดิฉันคงต้องเสียมารยาทขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"ค่ะ ดิฉันเข้าใจ" คุณหญิงเรียงวลีพยักหน้า ท่านลุกขึ้นเพื่อเตรียมส่งแขกออกไปด้วยตนเอง

ผมมองพี่วายุและคุณแม่ลุกขึ้นจากโต๊ะ พวกเขาพูดอะไรกันนิดหน่อยก่อนที่ทั้งสองคนจะก้าวเดินออกไป แผ่นหลังกว้างของพี่ชายคอยประคองให้คุณแม่เดินอย่างมั่นคง แว่วเสียงสะอื้นเล็กๆ ลอยมาตามอากาศ หัวใจผมยิ่งสั่นไหว

"คิรา เรา..."

"ฉันรู้ แล้วแต่เธอตัดสินใจ" ผมมองหน้าคิรา สมองเต็มไปด้วยคามสับสน ทว่าภายในใจกลับร่ำร้องให้ผมทำอะไรสักอย่าง

ผมพยายามที่จะยั้งฝีเท้าของตนเอง พยายามที่จะไม่เข้าไปหาพวกเขาเพราะในตอนนี้ผมเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่มีรูปร่างหน้าตาและชื่อคล้ายกับลูกชายของพวกเขา

ผม...พยายามแล้ว

แต่ผมอยากเจอครอบครัวผมมาตลอด

ผมวิ่งออกมาจนสุดฝีเท้า มองภาพของคุณแม่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายหน้าโรงจอดรถ บทสนทนาระหว่างพวกเขาแม้ไม่ดังมากแต่ผมที่เข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จึงได้ยินชัดเจนทุกคำ

"วายุ...แม่คิดถึงน้อง"

"แม่ครับ..."

"เด็กคนนั้นเหมือนน้องเกินไป แม่... เห็นภาพน้องในตัวของเด็กคนนั้น"

ในวินาทีที่ผมกำลังจะเดินถึงตัวพวกเขา ผมชะงักเท้าและสับสนว่าควรเข้าไปดีไหม ขาที่ก้าวมาเมื่อสักครู่อยู่ๆ ก็ถูกตรึงติดไว้กับพื้น ผมไม่กล้า...

หัวใจผมสั่นระรัว พยายามที่จะบังคับตัวเองให้เดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

"ผมขอคุยด้วยได้ไหมครับ" และในที่สุดผมก็ทำได้สำเร็จ

"คะ หนูมีอะไรหรือเปล่า" คุณแม่ผละออกจากอ้อมแขนของพี่ชายแล้วหันมายิ้มให้ผม บนใบหน้ายังมีร่องรอยคราบน้ำตาติดอยู่ตามผิวแก้ม

ผมเม้มปาก หลับตาปี๋แล้วกลั้นใจพูดออกไป "ผมขอกอดคุณหญิงได้ไหมครับ"

คุณแม่ดูแปลกใจกับคำพูดของผม ท่านไม่ได้ตอบรับ และผมก็กลัวท่านจะปฏิเสธจึงถือวิสาสะพุ่งตัวเข้าไปกอดท่านด้วยตัวเอง

ผอมลงมากจริงๆ

แต่อ้อมกอดของแม่ยังอบอุ่นเหมือนเดิม...

"ผม... ผมเป็นลูกของคุณแม่ ผมชื่อนารา...ชื่อที่คุณปู่ตั้งให้ ผมมีพี่ชายชื่อวายุ มีคู่หมั้นชื่อคิรา ผม...ผม..." ผมพูดออกไปหมดแล้ว... พูดสิ่งที่คิดว่าคุณแม่จะเชื่อผม น้ำตามากมายไหลทะลักออกมาจากดวงตา ผมสะอึกสะอื้น ไม่สามารถเอ่ยอะไรต่อไปได้ จึงทำได้เพียงซุกหน้าบนไหล่เล็กๆ ของแม่ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหมดสภาพ

"นี่มัน...นี่มันเรื่องอะไรกันคะ"

"คุณแม่จะไม่เชื่อผมก็ไม่เป็นไร แต่ที่ผมบอกเป็นเรื่องจริง ผมตายไปแล้ว นาราตายไปแล้วแต่วิญญาณของผมมาเข้าร่างของเด็กคนนี้แทน" ผมบอกด้วยเสียงตะกุกตะกัก รีบเงยหน้าขึ้นมามองพี่วายุเพื่อจะบอกเขาว่ามันเป็นเรื่องจริง

พี่วายุมองหน้าผมนิ่ง เขาดูไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด ผมเลยรีบพุ่งเข้าไปกอดพี่วายุบ้าง

"พี่วายุ นี่นาราเอง"

"ผมยืนยันได้ครับ ว่าน้องคือ นารา คู่หมั้นของผม" คิราที่เดินตามมาด้วยความเป็นห่วงช่วยพูดยืนยันให้อย่างหนักแน่น

"แม่สับสน... แต่ไม่ใช่ว่าแม่ไม่เชื่อหนูนะ หนูเหมือนลูกของแม่มากจนแม่เชื่อ... เหมือนนาราสมัยยังเด็กๆ " คุณแม่คลี่ยิ้มให้ผมทั้งน้ำตา ผมฉีกยิ้มกว้างด้วยความยินดี รีบขยับเข้าไปกอดคุณแม่แน่น และพี่วายุเมื่อเห็นคุณแม่ท่านยอมเชื่อ เขาก็เดินเข้ามาใกล้แล้วโอบกอดพวกเราเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งนั้นอีกทีหนึ่ง

"กลับบ้านกับแม่นะคะ" คุณแม่จับมือผมไม่ปล่อย เหมือนท่านไม่อยากห่างผมไปไหนอีก

"เออ... ผม... ร่างนี้เป็นคนของตระกูลเทวา ผมคงกลับไปตอนนี้ไม่ได้"

"พี่เห็นด้วย ถ้าเกิดว่าคุณแม่พาน้องกลับตอนนี้จะต้องเกิดเรื่องใหญ่ เราค่อยหาทางพาน้องกลับนะครับ" พี่วายุพอจะเข้าใจถึงปัญหาที่ตามมาถ้าอยู่ๆ ผมย้ายกลับไปตระกูลอินทรา ดังนั้นเขาจึงพยายามปรามไม่ให้คุณแม่วู่วาม

"วายุต้องพาน้องกลับมานะคะ" คุณแม่หลังจากชั่งใจคิดสักพักจึงหันไปมองหน้าพี่วายุ ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ตัวบุตรชายคนโต เพื่อหวังที่ว่าครอบครัวเราจะได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง

"ครับ ผมสัญญา"

...

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ" คุณหญิงเรียงวลียิ้มให้ผมที่เดินตาแดงเข้ามาในบ้านโดยมีคิราประคองอยู่ไม่ห่าง

"คะ...ครับ คุณแม่ยอมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับคุณหญิง" ผมก้มหัวลงไหว้คุณหญิงท่านอย่างนอบน้อม พอจะเดาได้ว่าเหตุการณ์วันนี้ที่เกิดขึ้นคงเป็นเพราะท่านรู้และต้องการให้ผมกับครอบครัวได้พบกันอีกครั้ง

"ไม่เอาค่ะ ไม่เรียกคุณหญิง กลับไปเรียกแม่เหมือนเดิมเลยนะคะ"

"ครับคุณแม่"

"แล้วเราจะไปส่งน้องกลับบ้านไหมคะคุณชาย"

"เดี๋ยวรอฝนหยุดก่อนครับ" ที่คิราบอกเช่นนั้นเพราะตอนที่ผมแยกย้ายกับพี่วายุและคุณแม่ จู่ๆ ฝนห่าใหญ่ก็ตกโครมลงมาอย่างแรง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงจนพี่อคินยังโทรมาบอกว่าให้อยู่รอจนฝนซาเสียก่อนค่อยกลับบ้าน

"ถ้าฝนไม่หยุดก็นอนที่นี่เลยสิคะ ยังไงก็คนกันเองอยู่แล้ว"

คำพูดของคุณหญิงทำให้ผมหน้าร้อนราวกับถูกไฟเผา ในอดีตผมเคยมานอนค้างที่บ้านหลังนี้บ่อยครั้ง แถมยังนอนห้องเดียวกับคิรา

"คุณชายห้ามทำอะไรน้องนะคะ น้องยังเด็ก ถึงข้างในจะไม่ใช่แต่ภายนอกร่างกายน้องก็ยังไม่พร้อม"

ยิ่งคุณหญิงพูดต่อผมก็ยิ่งก้มหน้างุดจนคางแทบจมไปกับอก หน้าร้อนผ่าวกับความคิดของตัวเองที่ดันไหลไปไกลจนเกินจะยั้ง คิราพยักหน้ารับคำคุณแม่แล้วหันมามองผม ผมรีบเบือนหน้าหนีทันที ขืนมองหน้ากันตอนนี้ผมคงยิ่งเขินหนักกว่าเก่า

"อาบน้ำ อาบท่าไปพักผ่อนกันได้แล้วค่ะ แม่ว่าทั้งคืนฝนก็คงไม่หยุดตก เดี๋ยวอาหารแม่จะให้คนดูแลนำไปให้ที่ห้อง"

"คะ... ครับ" ผมพยักหน้า รีบก้าวฉับๆ นำคิราขึ้นไปยังห้องที่คุ้นเคย ทั้งที่ก็มาบ่อยทำไมผมยังรู้สึกตื่นเต้นก็ไม่รู้

ผมเปิดเข้าไปในห้องของคุณชาย ทุกอย่างภายในนั้นยังเหมือนเก่า ผมยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อภาพบนหัวเตียงยังเป็นภาพของผมกับคิราในวัยเด็ก เราสองคนจับมือกันและคิรากำลังป้อนไอศกรีมให้ผม ตรงแก้มกลมเลอะเทอะไปหมด จำได้ว่าตอนนั้นคุณปู่บ่นเบาๆ แล้วต้องเข้ามาช่วยเช็ดคราบออกให้

ผมเดินเข้าไปในห้องและตรงไปยังตู้เสื้อผ้า กว่าครึ่งในนั้นเป็นเสื้อผ้าของผม ซึ่งเอาจริงๆ แล้วเป็นฝีมือของคิราที่ซื้อมาให้ทั้งนั้น

"นายยังเก็บไว้ทุกอย่างเลยเหรอ" ผมถามขณะไล้มือไปตามเสื้อผ้าชุดต่างๆ ที่ผมเคยใส่ มันยังจัดเป็นระเบียบเหมือนเดิมในขณะที่ผมตายไปแล้ว...

อ่า ให้ตายสิ ผมคงหนีจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้อีกตลอดทั้งชีวิต

"เธอจะอาบน้ำก่อนไหม" คิราถามขึ้นเมื่อเขาเข้ามาในห้องแล้ว ผมส่ายหน้า

"เดี๋ยวเราโทรบอกพี่ก่อน"

"อืม" ร่างสูงหยิบผ้าเช็ดตัวที่พับไว้ในตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้้องน้ำไป ผมแยกตัวออกไปโทรบอกพี่อคินว่าคงไม่กลับคืนนี้ พี่ชายขี้หวงจึงรีบสวนมาว่าห้ามอยู่ใกล้คิราเด็ดขาด

ไม่ใกล้เลยครับ แค่นอนด้วยกันบนเตียงเอง...

"อ๊ะ..." หลังจากผมวางสายจากพี่อคินเรียบร้อยก็เตรียมตัวจะเข้าไปนอนเล่นบนเตียง แต่คิราที่ยังไม่ไปอาบน้ำสักทีกลับรวบร่างผมเข้าไปกอดไว้แน่น ด้วยความสูงของนาราที่อายุเพียงสิบหกปี ใบหน้าของผมจึงจมลงไปในอกของคิราอย่างพอดิบพอดี ร่างสูงจุมพิตลงบนหน้าผากผมแผ่วเบาก่อนจะจับเส้นผมสีเงินของนาราขึ้นไปแนบจูบ

“อยากสระผมให้”

ใบหน้าผมแดงฉ่า ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร

"ตะ... แต่ว่า..."

"นะครับ"

ไหนเขารับปากคุณแม่แล้วไง ฮื่อ

 


+ + + + + + + + + + + + +

เม้นต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน้าา

Twitter :@peeming_novel


 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.299K ครั้ง

939 ความคิดเห็น

  1. #802 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 11:05
    ก็แค่สระผมเองนาราาา
    #802
    0
  2. #707 KHWNCHW (@pa_pond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 23:40
    รู้ว่ายังแต่พี่คะ คะ..คะ..คุก
    #707
    0
  3. #623 pueng2u (@pueng2u) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 23:45

    งื้อออออ
    #623
    0
  4. #604 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 21:07
    น้องเพิ่ง 16 ใจเยงๆน้าพี่
    #604
    0
  5. #430 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 12:57

    หึหึ อีตาคุณชาย แกจะพาน้องมันเสียผู้เสียคนแบบนี้ไม่ได้!!!

    #430
    0
  6. #389 Maei_Ai (@natthamon2542) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:33
    เขินนนนนน
    #389
    0
  7. #348 loognamfzt403 (@loognamfzt403) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 19:05
    ฉวยโอกาสนะคะ
    #348
    0
  8. #271 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 01:20
    พระเอกนางร้ายนะคะ55555
    #271
    0
  9. #225 kanraya_fai28 (@kanraya_fai28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 09:38
    คนบ้าาาา น้องยังเด็กกกกกก
    #225
    0
  10. #197 Neko4869 (@Neko4869) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:36
    น่ารักไปหมดด
    #197
    0
  11. #127 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 18:51
    คุกนะคะคุณชายยยย
    #127
    0
  12. #59 ทาสชีสสสส~ (@snowhunter) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 23:09
    แต่สระผมนะคุนชายย มากกว่าไม่ได้ เลาเกียมกด191แน้ววว
    #59
    0
  13. #58 อิ๊หนูน้อย (@benzsuthanya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 22:14

    คิราคือที่สุด555555
    #58
    0
  14. #56 GaoKamolpat (@GaoKamolpat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 20:45

    อร้ายยยย รีดจะเชียร์ใครดีหล่ะเนี่ยย อคินก็ดี คิราก็โอ ธันวาก็ได้ โอยยยตายๆจะเป็นกังวลแทนนุ้งนาราละเนี่ย555
    #56
    1
    • #56-1 Pee Ming (@mapang2200) (จากตอนที่ 11)
      15 ธันวาคม 2562 / 20:47

      ลงทุกเรือเลยค่ะ 5555
      #56-1
  15. #55 ezozoe (@ezozoe) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 19:59
    กรีดร้องงง

    ตอนหน้าจะมีฉากที่หสังมั้ยนะ​ อุฮิ
    #55
    2
    • #55-1 ezozoe (@ezozoe) (จากตอนที่ 11)
      15 ธันวาคม 2562 / 19:59
      หวัง**
      #55-1
    • #55-2 Pee Ming (@mapang2200) (จากตอนที่ 11)
      15 ธันวาคม 2562 / 20:23

      ไว้มาลุ้นๆ กันน้าา
      #55-2