[ EXO x You ] LoveHolic เซฮุนคนบ้า

ตอนที่ 10 : LOVEHOLIC : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 59


LOVEHOLIC

CHAPTER 10


7 โมงเช้าของวันต่อมา

 

 

ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้น อาการเจ็บตามร่างกายมันมีอยู่แล้วล่ะแต่ร่างบางก็อดทนกับมันได้เมื่อตื่นมาแล้วพบกับนาทีทองที่หาได้ยากมากๆ ผู้ชายที่กอดเธออยู่ยังหลับสนิท เขาหลับจริงๆแล้ว เวลาไม่นานนักมิรีก็สามารถแกมือกาวของเซฮุนออกได้ ก่อนหน้านี้ประตูมันถูกคริสล็อคจากด้านนอกแต่พอเซฮุนเข้ามามันถูกล็อคจากด้านในแทน มันก็คงไม่ยากที่มิรีจะออกไป

 

 

ย่องให้เบาที่สุดหญิงสาวลากเก้าอี้มาช่วยเพิ่มความสูงแล้วปีนขึ้นไปปลดล็อกกอนประตูบ้านบนสุดออก

 

กริก!!!!

 

พอกันทีนะ

 

ร่างบางเอ่ยพูดขึ้นเบาๆแล้วออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้ผู้ชายใจร้ายหลับใหลอยู่บนเตียงต่อไป การวิ่งหลบหลีกจากคนงานในบ้านก็เป็นอีกภารกิจที่มิรีต้องทำให้ได้และก็เหมือนมันจะผ่านไปได้ด้วยดีทีแรกก็กะว่าจะหาโทรศัพท์ใช้แต่คนบ้านนี้เล่นถอดสายสัญญาณออกไปหมดแล้ว จะมีก็แต่มือถือส่วนตัวของพวกเขาแต่ใครล่ะจะให้เธอใช้  เส้นทางด้านหน้าเต็มไปด้วยคนของพวกเขา มันจึงทำให้มิรีเลือกที่จะวิ่งไปทางด้านหลังฝั่งที่ติดกับท้องทุ่งที่เป็นวิวธรรมชาติและไร่ การวิ่งลัดเลาะไปตามถนนเล็กๆ มิรีรู้ดีว่ามันยังไม่พ้นอาณาเขตของคริสเลยซ้ำ มิรีวิ่งมาจนถึงสถานที่ที่คิดว่าเป็นบ้านพักของคนงานในไร่ โทรศัพท์อยู่นั่นไง โทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมที่ตั้งไว้อยู่สถานที่ที่เป็นโรงอาหารของคนงาน ร่างบางรีบวิ่งไปแล้วกดต่อสายทันทีโดยไม่รอถามว่ามันเป็นของของใคร

 

ตื้ดดดดดดด!!! ตื้ด!!!!!!!!!!!!!

 

ร่างบางยกสายโทรศัพท์รอปลายสายด้วยความเป็นกังวล มือเรียวสั่นระริกบวกกับเสียงลมหายใจที่แหบพร่า รับสักทีสิ พี่จงอิน พี่รับโทรศัพท์ฉันสิ

 

"ฮัลโหล สวัสดีครับ"

 

เสียงปลายสายที่กดรับในนาทีต่อมา มันทำให้ร่างบางคลี่ยิ้มออกมาทันที

"พี่จงอิน!!!!"

 

"มิรีเหรอลูก....."

 

เสียงปลายสายกรอกเสียงกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงของมิรีทักไปก่อน มิรีจำเสียงนั้นได้ ถึงไม่ใช่คิมจงอินเป็นคนรับ แต่คนที่รับสายแทนในตอนนี้ก็สำคัญไม่แพ้กัน

 

"พ่อคะ...พ่อใช่มั้ย นี่หนูเอง พ่อช่วยหนูด้วย บ้านหลังนี้มันนรก นายคริสจับหนูมา พ่อรู้จักพวกเขาใช่มั้ย มาช่วยหนูออกไปที...."

 

มิรีกรอกเสียงกลับไปอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นพ่อ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่เคยกลั้นไว้ก็ไหลออกมา มันไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าตรงไหน

 

ใครอนุญาตให้เธอใช้โทรศัพท์คิมมิรี

 

แต่ทว่าเสียงที่ตอบกลับมามันไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไปแล้ว

 

คริส…..”

 

มิรีเอ่ยชื่อคนปลายสายออกมาเบาๆ มันจะเป็นไปได้ยังไง คริสอยู่กับพ่อของเธอตอนนี้เหรอ มือเรียวสั่นขึ้นมาทันที

 

เลิกพล่ามแล้วกลับเข้าห้องของเธอไปซะ อย่าก่อเรื่องอะไรอีก แค่สัญญากับฉันแล้วทำตัวอยู่ที่นั่นดีๆไม่ได้รึงไง

 

เสียงปลายสายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ แต่มิรีไม่รับรู้แล้วก็ไม่เข้าใจอะไรด้วย

 

มิรี คิมมิรี ฟังฉันอยู่รึเปล่า….คุณคริสครับ ขอผมคุยกับลูกสาวผมหน่อย ผมจะพูดให้แกเข้าใจเอง

 

เสียงสองเสียงที่แทรกกันอยู่ในสายโทรศัพท์ของมิรีมันยิ่งทำให้มิรีสับสน

 

มิรีนี่พ่อเองนะ  หนูสบายดีใช่มั้ยลูก คนที่นั่นเขาดูแลลูกดีใช่มั้ย ลำบากมากรึเปล่า พ่อขอโทษนะ

 

เสียงของผู้เป็นพ่อลอดออกมาตามสาย ทีแรกมิรีกำลังจะร้องไห้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดตอบกลับไปแล้ว แต่พอได้ยินพ่อพูดว่าขอโทษต่อมิรีจึงหยุดนิ่งแล้วรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

 

ครอบครัวคุณคริสเขามีพระคุณกับพวกเราในอดีต เราชดใช้มันไม่ได้ด้วยเงินทอง มิรีเข้าใจพ่อใช่มั้ย เขามาขอให้ลูกไปอยู่ช่วยดูแลน้องชายของเขา พ่อคิดว่ามันน่าจะไม่มีอะไร หนูอาจจะลำบากหน่อยแต่มิรีทำได้ใช่มั้ย

 

มิรียิ่งน้ำตาไหลพรากไปอีก ความน้อยเนื้อต่ำใจถาโถมเข้ามา มิน่าล่ะถึงไม่มีใครตามหาเธอ ซ้ำพ่อเธอยังคิดว่าเธอแค่มาอยู่บ้านหลังนี้แบบสบายๆ คอยช่วยดูแลเซฮุนเท่านั้น คริสก็เห็นแก่ตัวขนาดกล้าหลอกคนแก่คนหนึ่งได้ขนาดนี้เชียวเหรอ มันก็ใช่ที่เงินทองชดใช้ให้กับบุญคุณในอดีตบ้าบออะไรที่มิรีไม่รู้จักให้กับพวกเขาไม่ได้ แล้วจะให้เธอชดใช้ด้วยอะไรล่ะ ชีวิตแล้วก็ศักดิ์ศรีความเป็นคนงั้นเหรอ มิรีไม่มีคำถามต่อสักคำเดียว เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว

 

ค่ะ หนูรักพ่อนะ ดูแลสุขภาพดีๆด้วยล่ะ อย่าหักโหม อย่านอนดึก อย่าลืมกินยา อย่าโกรธหนูเรื่องแม่เลยแล้วก็รักหนูบ้างนะ

 

ร่างบางเป็นฝ่ายวางสายไปเอง มือเรียวปาดน้ำตาบนใบหน้าออก แล้วเดินคอตกหันหลังกลับคฤหาสน์อย่างยอมจำนนท์ ถ้าพ่อบอกให้หนูอยู่หนูก็จะอยู่ หนูไม่รู้หรอกว่าครอบครัวของคริสเคยมีบุญคุณอะไรกับครอบครัวเรา หนูแค่จะอยู่ที่นี่ตามที่พ่อขอเผื่อว่าพ่อจะยกโทษให้หนูเรื่องที่หนูเป็นสาเหตุทำให้แม่ตายแล้วก็กลับมารักหนูเหมือนเดิม



30% 


มิรีเดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ราวกับคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มองแค่นี้ใครก็ดูออกว่าเพิ่งร้องไห้มา ความน้อยใจ ความอ้างว้าง ความรู้สึกโดดเดี่ยวมันถาโถมเข้ามาหมด จะมีใครที่คอยเป็นที่พึ่งหรือที่ปรึกษาได้ต่อจากนี้ เหล่าคนงานในบ้านที่เดินสวนกับหญิงสาวก็มองตามร่างบางด้วยความสงสัย ใบหน้าสวยที่ไร้การแต่งแต้มเครื่องสำอาง เสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อยมากขึ้นกว่าวันที่คริสพามา แววตาและกริยาท่าทางที่ต่างจากวันแรกที่ได้เจอกันอย่างสิ้นเชิง มาดนางร้ายละครหลังข่าวที่หายไปราวกับเป็นคนละคน

 

คุณมิรี คุณไปไหนมา ฉันเห็นคุณเดินมาจากทางไร่โน่น

 

ยูจอง แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยทักแล้วก็คว้าแขนมิรีไว้เบาๆ ก่อนจะปล่อยออกเมื่อมิรีหยุดเดิน

 

ขอข้าวต้มให้ฉันด้วย 2 ชาม ผลไม้อะไรก็ได้ 1 ถาด ยาแก้ปวดหัว แล้วก็ขอยาคุมฉุกเฉินให้ฉันด้วย เร็วๆนะคะ ฉันขอร้อง ฉันจะไปรอที่โต๊ะอาหาร

 

มิรีพูดขอในสิ่งที่ตนเองต้องการแล้วก็เดินจากแม่บ้านวัยกลางคนไปเลย คนที่รับคำสั่งได้แต่ยืนงงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้มิรีดูนิ่งได้ขนาดนี้

 

อ้าวยูจอง เมื่อกี้ฉันเห็นมิรีคุยกับเธอ คริสขังมิรีไว้บนห้องตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่เหรอ ใครปล่อยให้มาเดินเผ่นพ่านข้างล่างได้

 

ซูโฮเดินเข้ามาถามแม่บ้าน เมื่อกี้เขาเดินมาเห็นภาพที่มิรียืนคุยกับยูจองพอดี

 

ดิฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่เมื่อกี้ดิฉันเห็นคุณเขาเดินมาจากทางไร่หลังบ้านเรานะ ดูเธเหนื่อยๆ นิ่งๆ ไม่เหมือนยัยตัวแสบเสียงแว้ดๆที่เจอวันแรกเลย ราวกับคนละคน ถามอะไรก็ไม่ตอบ บอกแค่ว่าขอให้ทำอาหารให้กินแล้วก็เดินไปเลย

 

ยูจองรายงานผู้เป็นเจ้านายตามความเป็นจริง ซูโฮก็มองตามหลังมิรีที่เดินไปแล้วอย่างครุ่นคิดเช่นกัน ไม่ได้ถูกขังแล้วเหรอ แล้วไม่คิดหนีเลยนี่นะ เด็กนี่ก็แปลกๆดี

 

อ่อดิฉันลืมเล่าค่ะ เมื่อกี้เธอขอให้ฉันหายาแก้ปวดหัวให้ด้วยกับยา….ยาคุมฉุกเฉิน

 

ยาคุมฉุกเฉินงั้นเหรอ….”

 

ซูโฮทวนคำพูดของแม่บ้านอีกครั้งหนึ่ง พี่ชายคนกลางของบ้านหลับตาลงแล้วก็พ่นลมหายใจเหนื่อยๆออกมา เรื่องมันไม่ได้ซับซ้อนที่จะต้องหาความจริงเมื่อเขารู้อยู่แก่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเด็กผู้หญิงคนนั้น น้องชายของเขาเคยบอกจุดประสงค์ที่ชัดเจนกับเขาไปแล้ว มันดูเกินไป เขาก็สงสารมิรีไม่น้อยเช่นกัน

 

เอาทุกอย่างที่เธอต้องการไปให้เธอซะ แล้วอย่าให้เซฮุนได้ยินเรื่องนี้ล่ะ

 

แม่บ้านวัยกลางคนรับคำสั่งผู้เป็นเจ้านายเสร็จก็เดินหันหลังเตรียมเข้าครัวทำอาหารให้กับมิรีทันที

 

อีกด้านหนึ่ง ร่างสูงที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ๆเริ่มรู้สึกตัวจากการหลับใหล มือหนาควานหาร่างของใครบางคนที่เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนั้นอยู่ในอ้อมกอดของเขา มันว่างเปล่า เตียงนอนราบเรียบไม่มีใครที่อยู่ข้างๆเขา มีเพียงลมหายใจของเขา ร่างสูงชักสีหน้าอย่างไม่พอใจเมื่อเขาตื่นลืมตาขึ้นมาแล้วไม่พบยัยเด็กเมื่อวานซืน เซฮุนลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์นัก ขายาวๆเดินไปกระชากประตูห้องน้ำเปิดออกก็ไม่พบใคร

 

โถ่โว้ย!!!! หายไปไหนของเธอนะ

 

ร่างสูงสบถออกมา ก่อนจะรีบล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นเพื่อจะได้ทำภารกิจตามหามิรี เซฮุนเดินก้าวขายาวๆออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว ร่างสูงพบกับพี่ชายคนกลางพอดีตอนเขาเปิดประตูห้องนอนมิรีออกมา แค่นี้ซูโฮก็รู้และแน่ใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับมิรี เซฮุนหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อโดนจับได้ แต่ร่างสูงก็ยังตีหน้าซื่อไม่รับรู้ความผิดเพราะรู้ดีว่าพี่ซูโฮคนนี้จะไม่ว่าอะไรเขา

 

พี่เห็นยัยนั่นมั้ย ผมตื่นมาแล้วไม่เจอ หรือว่าแอบหนีไปแล้ว

 

น้ำเสียงเหวี่ยงๆกับคิ้วที่ผูกกันเป็นปมเอ่ยถามพี่ชายคนกลาง

 

มิรีทานข้าวอยู่ห้องอาหารข้างล่าง นายจะกินเลยมั้ยพี่จะได้สั่งแม่บ้านให้ด้วย กินข้าวเสร็จจะได้กินยาตาม

 

และมันก็จริงที่ซูโฮไม่พูดเรื่องที่เซฮุนแอบเข้าไปห้องมิรีอย่างที่เซฮุนคิดไว้ แต่ร่างสุงก็ยังรู้สึกไม่พอใจเท่าไรที่ได้ยินพี่ชายพูดถึงเรื่องกินยา ก็เขาไม่ได้บ้า เขาปกติดีทุกอย่าง แล้วเมื่อคืนที่เขานอนกอดมิรีไว้ เขาหลับสนิทครั้งแรกในรอบ 4 ปี ไม่ฝันร้ายไม่ได้ยินเสียงใครรบกวนมีเพียงเสียงลมหายใจอ่อนๆของมิรีเท่านั้น

 

ครับ

 

เซฮุนขี้เกียจจะเล่าเรื่องราวดีๆที่เขาสามารถนอนหลับตาได้สนิทในครั้งแรกให้พี่ชายฟัง แต่ร่างสูงก็เปลี่ยนใจเมื่อซูโฮเล่นพูดดักเขาเรื่องกินยาไว้ก่อน นาทีนี้เขาอยากเจอมิรี อยากจะเห็นหน้า อยากจะแกล้ง อยากจะทำอะไรสารพัดที่เขาก็นึกไม่ออกและสับสนอยู่ลึกๆว่าสิ่งที่คิดในใจนั้นกำลังทำไปเพราะแค้นหรือเพราะอะไรกันแน่ เซฮุนรีบก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็วร่างสูงมุ่งหน้าไปทางห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่

 

คุณกินคนเดียว 2 ชามเลยเหรอคะ

 

เสียงแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆมิรีถามขึ้นทำให้ร่างสูงหยุดชะงักก่อนแทนที่จะเดินเข้าไปหา เซฮุนทอดสายตาแอบมองหญิงสาวที่นั่งเก้าอี้ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ข้าวต้มชามใหญ่ 2 ชามที่หมดเกลี้ยงไปแล้ว ยัยเด็กนี่กินเข้าไปคนเดียวรึไง ถาดผลไม้ก็ร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว เซฮุนเผลอยิ้มออกมาเมื่อยืนแอบมองมิรียัดอาหารเข้าปากคำโตเคี้ยวตุ้ยๆ

 

เธอก็รู้ว่าเจ้านายเธอมันโหดร้ายแค่ไหน ดูคนพวกนั้นทำกับฉันสิ

 

มิรียื่นแขนให้กับยูจองดู เซฮุนจิ๊ปากชักสีหน้าขึ้นมาทันทีที่สิ่งที่มิรีพูดนั้นหมายถึงเขา ยัยเด็กนี่กล้าฟ้องแม้กระทั่งแม่บ้าน แต่ร่างสูงก็ยังยืนหลบมุมต่อไป

 

เพราะเป็นอย่างนี้ไง ฉันถึงต้องกินข้าวเยอะๆ ฉันจะได้พอมีแรงต่อสู้กับเจ้านายเธอบ้าง อ่ออีกอย่างเพราะฉันต้องยัดข้าวลงท้องให้อิ่มมากๆ เกินวันดีคืนดีพวกนั้นไม่ให้ฉันกินข้าวขึ้นมาเหมือนนางเอกในละคร ฉันก็ตายก่อนพอดีสิ กินเยอะๆแหละดี

 

แม้ว่าวาจาที่เอ่ยออกมาจากปากของร่างบางนั้นจะพูดกระทบเขาทั้งหมดแต่เซฮุนกลับเผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเคียดแค้น ความคิดต่างๆนาๆที่เขาเคยมองมิรีไม่ดีเขาลืมมันไปชั่วขณะ ร่างสูงยืนมองมิรียัดทุกอย่างอยู่สักพักร่างบางก็วางซ่อมคีบผลไม้ลง

 

เธอควรจะหยุดกินได้ตั้งนานแล้ว หมาที่บ้านฉันฉันยังไม่เคยให้มันอดข้าวเลย

 

เซฮุนพูดเบาๆกับตัวเองขณะที่สายตายังจ้องมองมิรีอยู่ที่เดิม

 

นี่ค่ะยาแก้ปวดหัวที่คุณขอ

 

ยูจองแม่บ้านของเขายื่นยากับแก้วน้ำดื่มให้กับมิรีต่อ หญิงสาวรับมาแล้วกลืนมันลงไปทันที ภาพเหล่านี้อยู่ในสายตาของเซฮุนหมด คนกินยาปวดหัวมันก็ไม่น่าจะแปลกอะไรมากทว่ามิรีไม่พูดขึ้นต่อ

 

แล้วไหนยาคุมฉุกเฉินที่ฉันขอไปล่ะ

 

มิรีเอ่ยถามแม่บ้านต่อทันทีหลังจากกินยาแก้ปวดหัวเสร็จ ร่างสูงที่แอบเฝ้ามองอยู่ห่างๆหุบยิ้มลงทันที แววตาแข็งกร้าวที่เกิดขึ้นในดวงตา กรามที่ขบกันแน่นในนาทีต่อมา ยืนจ้องมองร่างบางด้วยความรู้สึกที่แทบอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ

 

กล้าขนาดนั้นเลยเหรอยัยเด็กเมื่อวานซืน จะลองดีกับฉันเหรอ งั้นก็มาลองกันดูว่าไอ้ยากระจอกๆนั่นกับน้ำเชื้อของฉันอะไรมันจะแรงกว่ากัน

 

เซฮุนยืนพูดอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกโกรธมากๆ รอยยิ้มครั้งแรกที่เขาได้เห็นมิรียิ้มออกมามันคือตอนที่เธอรับเม็ดยาคุมฉุกเฉินมาจากมือของแม่บ้านแล้วกลืนมันลงคอไป ดีใจแล้วก็มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอมิรี ร่างสูงแทบอยากจะวิ่งไปล้วงคอเอายานั่นออกมาจากปากของหญิงสาว


ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีก่อน (มุมมองของเซฮุน)

 

ฮุนฉันท้อง

 

เธอว่าอะไรนะ จะบอกว่าเธอมีลูกกับฉันงั้นเหรอ

 

ร่างสูงเอ่ยทวนคำพูดของแฟนสาวอีกครั้ง มันเป็นเหมือนคำอวยพรจากพระเจ้า รอยยิ้มที่ส่งถึงกันของคนสองคน เซฮุนดึงยูราเข้ามาฟัดกอดอย่างมีความสุข

 

ฉันกำลังจะได้เป็นพ่อคน เธอได้ยินมั้ย ฉันกำลังจะเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ ฮ่าๆ

 

เสียงหัวเราะมีความสุขดังลั่นไปทั่วคอนโดของเขากับยูราแฟนสาว เซฮุนยกตัวยูราขึ้นมาอุ้มบ่งบอกถึงความดีใจของเขา

 

ฮุนปล่อยก่อน มันอันตราย ฉันท้องอยู่นะ

 

ยูราตีเข้าเบาๆที่ต้นแขนเซฮุนที่อุ้มหญิงสาวอยู่ เซฮุนจึงเพิ่งรู้สึกตัวร่างสูงจึงค่อยๆวางผู้หญิงที่เปรียบเสมือนเป็นภรรยาของตัวเองลงตามเดิม

 

ขอโทษ ก็คนมันดีใจ เรามีลูกด้วยกันแล้วนะ

 

ร่างสูงดึงยูราเข้ามากอดอีกครั้งแล้วจูบที่ศีรษะของหญิงสาวเบาๆ

 

1 สัปดาห์ต่อมา เซฮุนครุ่นคิดว่าเขาควรทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันมากขึ้น เขาอยู่กินกับยูรามานานที่คอนโดแบบวัยรุ่นสมัยใหม่ เขากับเธอก็เพิ่งจะเรียนจบพอดี ตอนนี้ยูราก็ตั้งท้องแล้ว แล้วท้องของยูราก็ต้องโตขึ้นๆทุกวัน สิ่งที่ลูกผู้ชายแบบเขาควรทำนั่นก็คือขอยูราแต่งงานให้เรียบร้อยจะได้ไม่มีคำครหาให้ยูราเสียหาย ลูกของเขาก็จะได้เกิดมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม

 

ภายในรถของเซฮุน ร่างสูงขับรถมารับยูราที่บ้านของหญิงสาว เขาตั้งใจจะขอยูราแต่งงานวันนี้หลังจากที่พายูราไปตรวจครรภ์เสร็จ แหวนเพชรถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างดี มือหนาข้างหนึ่งบังคับพวงมาลัยส่วนมืออีกข้างก็กุมมือของคนรักของตัวเองไว้ สายตาที่หันมาสบตาแล้วส่งยิ้มให้กันเป็นครั้งคราวตลอดการเดินทางบนท้องถนน มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่คู่รักคู่หนึ่งจะหาได้

 

ฮุนคืนนี้จียอนที่เพื่อนของฉัน ชวนเราสองคนไปปาร์ตี้วันเกิดน่ะ ไปด้วยกันนะฮุน พี่ชายจียอนเขาเอาไวน์ชั้นดีที่สุดมาจากฝรั่งเศสเชียวนะ

 

พอได้ยินคำพูดของคนรักที่นั่งอยู่ข้างกายแล้ว เซฮุนกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาลึกๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ได้คิดอะไร แต่นี่ยูรากำลังตั้งท้องอยู่

 

อืมเอาสิ แต่ไปแป๊ปเดียวนะ แล้วก็ห้ามดื่มด้วย

 

ร่างสูงยังคงจับมือแฟนสาวไว้แล้วก็ใช้สายตาจ้องมองถนนต่อไป

 

ทำไมล่ะฮุน นานๆจะเจอกับจียอนทีหนึ่ง ฮุนไม่เคยห้ามเรื่องดื่มเหล้านี่นา

 

ยูรายังคงไม่เข้าใจในความคิดของเซฮุนสักนิดเดียว ร่างสูงจึงชักมือกลับไปจับพวงมาลัยรถไว้สองข้างแล้วขับต่อไปโดยไม่สนใจที่จะตอบคำถามยูราสักคำเดียว

 

แล้วนี่วันนี้เราสองคนจะไปไหนกัน นายยังไม่ได้บอกฉันเลยนะ

 

ไปโรงพยาบาล ไปฝากครรภ์ ลูกของเราจะได้แข็งแรง แล้วฉันจะได้ปรึกษาขอคำแนะนำหมอเกี่ยวกับวิธีดูแลคนท้องแบบเธอด้วย

 

ร่างสูงหันมาตอบคำถามผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของลูกเขา เซฮุนเผยยิ้มอย่างมีความสุขออกมาเมื่อพูดถึงเรื่องลูกและอนาคตที่ดีกับยูรา แม้ว่าเขาจะหงุดหงิดอยู่ลึกๆกับเรื่องที่ยูราพูดถึงงานปาร์ตี้ก่อนหน้านี้

 

ไม่ได้นะฮุน ไปไม่ได้ ฉันไม่ไป

 

ยูราร้องขึ้นมาทันที สีหน้าท่าทางที่ดูเครียดและก็จริงจังมากๆกับเรื่องที่พูด เซฮนจึงหักเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางทันที ผู้หญิงท้องมันจะอะไรกันนักหนา หรือนี่จะเป็นอาการข้างเคียงของคนท้องที่เขาเดาอารมณ์ไม่ถูก แบบนี้ยิ่งต้องพาไปให้หมอตรวจแล้วก็ฝากครรภ์เร็วๆแม่และเด็กจะได้อยู่ในความดูแลของหมอ

 

ฮุนเรากลับคอนโดกันเถอะ ฉันกลัวหมอ ฉันไม่อยากไป

 

ยูราเกาะแขนอ้อนวอนร่างสูงขึ้นมาทันที เซฮุนย่นหน้าจนคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม ถ้าเขาเป็นฝ่ายที่มีเด็กอาศัยอยู่ในท้องแทนยูราตอนนี้เขาจะไม่คิดไม่พูดและทำแบบนี้แน่ๆ

 

ไปเถอะน่า ฮุนขอนะ คนท้องเขาก็ต้องไปให้หมอตรวจสุขภาพ ไปฝากครรภ์กันทั้งนั้น ฉันเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ ฉันก็ต้องไปเซ็นเอกสารและคิดว่าจะหาเวลาลงคอร์สวิธีดูแลแม่และเด็กด้วย ฉันจะได้เป็นคุณพ่อเก่งๆดูแลเธอกับลูกไง

 

เซฮุนพยายามพูดเกลื้อกล่อมภรรยาสาวด้วยความอ่อนโยน มือหนาก็เลื่อนมากุมท้องยูราไว้อย่างทะนุถนอม

 

เป็นบ้ากันไปใหญ่แล้วฮุน นี่มันเพิ่งจะสองสัปดาห์เองนะ เด็กยังไม่เป็นตัวเลยด้วยซ้ำ ก็แค่ก้อนเลือดก้อนหนึ่งจะเอาอะไรกันนักหนา ถ้าอยากให้ฉันฝากครรภ์นักพรุ่งนี้ฉันจะไปของฉันเอง นายไม่ต้องลำบากหรอก

 

ยูราหน้าบึ้งขึ้นมาทันที มันยิ่งทำให้เซฮุนโมโหเข้าไปอีก ร่างสูงรู้สึกหน้าชาไปเลยกับคำพูดร้ายกาจครั้งแรกที่ออกมาจากปากผู้หญิงที่อุ้มท้องลูกของเขาอยู่

 

นี่เธอว่ายังไงนะ เขาเป็นลูกของฉันนะและเขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ เธอเป็นแม่ภาษาอะไรกัน ไม่รักลูกเหรอ แล้วนี่ก็ยังจะไปปาร์ตี้กินเหล้าบ้าบอนั่นอีก เธอไม่ได้มีชีวิตคนเดียวแล้วนะ ลูกของเธอถึงจะมีอายุแค่ 2 สัปดาห์เขาก็มีหัวใจแล้วและที่สำคัญเขาเป็นลูกของเธอ

 

ร่างสูงชักสีหน้าแล้วดึงยูราเข้าไปตะคอกถาม

 

นายไม่ต้องมาสอนฉันหรอกฮุน ฉันรู้ว่าฉันควรจะทำยังไง

 

ยูราเริ่มมีน้ำตาปริ่มออกมา คนทั้งสองจ้องมองกันไม่วางตา

 

โธ่โว้ย!!! แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังคิดเองไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่ยอมไปหาหมอและยังไม่มีสำนึกในความเป็นแม่ เธอจะไปตายที่ไหนก็ไปเลย ฉันไม่อยากจะพูดแล้วเหมือนกัน

 

ปัง!!!!!

 

ร่างสูงลงจากรถของตัวเองแล้วปิดประตูเสียงดัง เซฮุนแค่ต้องการระงับอารมณ์โกรธ เขาไม่เคยโกรธยูราขนาดนี้เลยในชีวิตตั้งแต่คบหากันมา แต่คำพูดของยูราก็กรีดแทงหัวใจของเขา มันทั้งเสียความรู้สึกเสียศรัทธาในตัวผู้หญิงที่เขารัก ร่างสูงเดินย่ำเท้าเร็วๆไปตามไล่ทางข้างถนนโดยปล่อยให้ผู้หญิงที่เป็นภรรยาและอุ้มท้องลูกของเขาอยู่ไว้ในรถ เวลาประมาณ 5 นาทีต่อมา

 

โครม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

เสียงท่อนเหล็กขนาดใหญ่กระทบกันดังลั่นท้องถนน ร่างสูงหยุดชะงักและคิดในใจว่าคงไม่มีเรื่องร้ายๆอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าคมค่อยๆหันหลังกลับไปมองทางที่เดินจากมา ขายาวๆวิ่งไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับภาวนาว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับภรรยาและลูกของตัวเอง จนมาหยุดที่จุดเกิดเหตุห่างจากที่เดิมที่เขาจอดรถไปประมาณ 5 เมตร รถสองคันที่ชนกันเข้าอย่างจัง คันหนึ่งเป็นรถสีขาวที่เขาไม่รู้จักส่วนอีกคันมันคือรถหรูคันสีดำของเขาที่ยูรานั่งอยู่ หัวใจของผู้ชายอกสามศอกหล่นวูบไปอยู่ปลายเท้า ร่างสูงรีบวิ่งข้ามถนนไปอีกเลนทันทีที่รถทั้งสองคันชนกันยับเยิน ร่างของหญิงสาวใส่ชุดมัธยมปลายค่อยๆเปิดประตูออกมาจากรถคันสีขาวทางฝั่งคนขับ ศีรษะที่มีเลือดไหลอาบลงมาเป็นทาง เซฮุนมองหญิงสาวแค่แวบเดียวก่อนจะวิ่งไปยังรถตัวเอง

 

 

ปัง!!!!

 

ยูรา!!!!”

 

เสียงเคาะประตูรัวๆของเซฮุนดังลั่น ปากก็ร้องตะโกนเรียกชื่อคนรักที่หลับตาสนิทนอนนิ่งอยู่ในรถฝั่งคนขับ มือของยูรายังกำพวงมาลัยไว้แน่น เพราะเธอย้ายมานั่งฝั่งคนขับแทนหลังจากที่เซฮุนลงจากรถไป น้ำตาลูกผู้ชายมันไหลออกมา

 

ฟุบ!!!!

 

ร่างของหญิงสาวอีกคนฟุบล้มลงข้างๆบริเวณที่เซฮุนยืนเคาะประตูรถเรียกภรรยาของตัวเองให้ได้สติอยู่

 

เธอไหวมั้ย

 

ร่างสูงเปลี่ยนมานั่งย่อเข่ารีบพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน รอยยิ้มน้อยๆนั้นส่งให้เซฮุนแทนคำตอบ พร้อมๆกับรถหลายคันที่หยุดรถแล้วรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์กับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลมาถึงสถานที่พอดี เซฮุนจึงหันไปสนใจกับร่างของภรรยาที่นอนหลับอยู่ในรถต่อ ไม่นานเขาก็สามารถกระชากประตูรถเปิดออกมาได้ ร่างสูงรีบอุ้มเอาคนรักของตัวเองที่มีเลือดอาบทั้งตัวออกมาจากรถทันที

 

ยูรา!! ยูรา!! ยูราได้ยินฮุนมั้ย

 

ร่างสูงร้องถามภรรยาดังลั่นแต่ก็ไร้การตอบสนอง มือสั่นๆค่อยๆยื่นไปใกล้ๆแนบกับจมูกของยูรา มันไม่มีแม้แต่ลมหายใจอ่อนๆส่งผ่านมา น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาของเซฮุนราวกับสั่งได้

 

ยูรา!!!!!! ฟื้นสิ ฟื้นขึ้นมา ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้ ไม่จริง มันไม่จริง!!!! ฮือๆ

 

เสียงกรีดร้องของเซฮุนดังลั่นทั่วท้องถนน ร่างสูงกอดร่างไร้ลมหายใจของยูราไว้แน่น เสื้อของเซฮุนอาบไปด้วยเลือกของยูรา ร่างสูงค่อยๆหันกลับไปมองหญิงสาววัยมัธยมปลายที่ยืนนิ่งมองเขากับยูราอยู่

 

คุณหนูมิรีครับ ผมมาแล้วครับ

 

ผู้ชายแต่งชุดสูทสองคนวิ่งเข้ามาหาเด็กสาว ผู้ชายคนหนึ่งเรียกเธอว่าคุณหนูมิรีแล้วพยุงร่างของเธอไว้ด้วยความเป็นห่วง

 

ไม่เป็นไร ฉันยังไหวอยู่ เรียกทนายแล้วก็ช่วยเจรจากับเขาด้วย ฉันต้องรีบไป บอกเขาว่าฉันขอเวลาไปทำธุระแล้วจะตามไปสถานีตำรวจทีหลัง

 

ประโยคที่มิรีพูดออกมากับคนของตัวเองนั้น เซฮุนไม่ได้ยินหรอก ชายหนุ่มแค่รู้ว่ามิรีคุยอะไรบางอย่างกับผู้ชายสองคนนั้น แล้วเห็นต่อว่ามิรีกำลังเดินหนีออกจากบริเวณจุดเกิดเหตุ มันกระตุ้นให้เขารู้สึกโมโหแทบจะคลั่ง คนหนึ่งเสียชีวิตคาที่แต่อีกคนไม่เป็นอะไรเลย ซ้ำยังไม่รู้สึกร้อนหนาวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วยังจะหนีไปซึ่งๆหน้าอีก เซฮุนวางร่างไร้ลมหายใจของยูราลงพอดีกับเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเข้ามาถึงตัวยูรา

 

จะไปไหน!!!!”

 

เซฮุนกระชากตัวมิรีทันทีอย่างแรง

 

โอ้ย!!!!! หญิงสาวร้องขึ้นมาเบาๆแล้วเอามือกุมแขนของตัวเองไว้

 

กรุณาปล่อยฉันด้วย ฉันต้องรีบไปโรงพยาบาล

 

มิรีพยายามตอบกลับไปอย่างสุภาพที่สุด แต่ทว่านาทีนี้มันไม่มีอะไรฟังขึ้นด้วยซ้ำกับความรู้สึกของเซฮุน

 

ถึงกับต้องรีบไปโรงพยาบาลเลยเหรอ ฉันไม่เห็นว่าเธอจะเป็นอะไรมาก ตั้งใจจะสร้างแผนให้ตัวเองดูดีรึไง เธอยังมีสติดีอยู่ เพราะฉะนั้นไปโรงพักซะ รถตำรวจกำลังมา!!!”

 

พรึ่บ!!!!

 

เซฮุนที่ไม่ได้ตั้งตัวเซถลาออกไปหลายก้าว มิรีผลักเขาออกไปอย่างไม่ใยดี

 

ไปเถอะครับคุณหนู ผมคุยกับเจ้าหน้าที่แล้ว เราต้องรีบไป เสียเวลามามากแล้ว

 

ผู้ชายที่มาหามิรีในตอนแรกพูดขึ้นแล้วกันตัวมิรีออกมาจากเซฮุนทันทีก่อนจะพาขึ้นรถไป โดยที่เซฮุนก็ไม่ลดละ ร่างสูงรีบวิ่งไปยังรถอีกคันที่มารับมิรี เขาเกาะประตูรถไว้แน่นแต่ทว่ามิรีหันมามองเขาเพียงหางตาแล้วก็เลื่อนกระจกรถขึ้นทันทีก่อนล้อรถจะค่อยๆหมุนแล้ววิ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ ไม่ความรู้สึกสงสารเห็นใจเขา ไม่รู้สึกสำนึกผิดเลยด้วยซ้ำมั้งที่ตอนที่ยืนมองร่างไร้ลมหายใจของภรรยาเขาเมื่อสักครู่ คิมมิรีเธอร้ายกาจเกินกว่าที่เขาจะให้อภัย

 

Sehun Part :

 

ใครหลายคนอาจจะมองว่าผมเลวร้าย ผมไร้หัวใจที่ทำกับมิรีอย่างนี้ ผมยอมรับว่าผมทั้งโกรธทั้งแค้นเด็กผู้หญิงคนนั้น ผมไม่เคยมีความคิดว่าจะให้มิรีตายแทนยูราและลูกของผม เพราะตามกฎหมายแล้ว ยูรานั่นแหละที่เป็นฝ่ายผิดที่ขับรถย้อนศรแล้วก็พุ่งไปชนมิรี แต่ผมก็หาเหตุผลมาโทษเด็กคนนั้นจนได้ วันที่เกิดเหตุมิรีอายุยังไม่ถึง 18 ปีด้วยซ้ำและเธอก็ยังทำเฉยราวกับว่าการสูญเสียของผมและการตายของยูรานั้นไม่มีความหมาย คนตายอยู่ตรงหน้าเธอแต่เธอไม่มีน้ำใจสักคำที่จะถามความรู้สึกของผม หรือพูดอะไรสักคำให้รู้สึกดีในฐานะคู่กรณี

  

ผมปลงไม่ลงผมสูญเสียทุกอย่างไปแล้วพร้อมๆกับความรู้สึกแค้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา แม้ว่าลึกๆแล้วผมก็รู้ตัวว่าตัวเองมีส่วนผิด ผิดยิ่งกว่ามิรีเสียอีก ผมเป็นคนเดินหันหลังให้กับยูราก่อน ผมพูดจากับคนรักของผมไม่ดี คำพูดสุดท้ายที่ผมพูดกับยูรามันคงเจ็บปวดและทรมานมากในฐานะภรรยาและแม่ของลูกผม ผมบอกให้ยูราไปตายแล้วเธอก็ตายให้ผมดูจริงๆ

 

โธ่โว้ย!!! แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังคิดเองไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่ยอมไปหาหมอและยังไม่มีสำนึกในความเป็นแม่ เธอจะไปตายที่ไหนก็ไปเลย ฉันไม่อยากจะพูดแล้วเหมือนกัน

 


คำๆนี้มันยังก้องอยู่ในหัวของผมทุกคืนมา 4 ปีแล้ว ผมรู้สึกผิดจริงๆ และผมก็โลภมาก ผมอยากได้ทุกอย่างคืน โดยเฉพาะลูก เวลาผ่านไปหลายปีจนผมไม่รู้ว่าผมเป็นคนยังไง หลายคนบอกว่าผมเป็นบ้าไปแล้ว ผมมีอาการทางจิต ผมก็ไม่แน่ใจในตัวเองหรอกว่าเป็นหรือเปล่าแต่ผมรู้สึกว่าตัวเองนอนหลับตาได้สนิทโดยไม่ฝันร้ายเลยตอนที่มิรีนอนอยู่ข้างๆผม มันมีความสุขเล็กๆค่อยๆก่อขึ้นปะปนอยู่กับความแค้นที่สะสมอยู่ในใจของผม ถ้าเหตุการณ์วันนั้นไม่เกิดขึ้น ลูกผมคงอายุได้ 3 ขวบไปแล้ว ผมคงเป็นพ่อที่ดีเป็นสามีที่ดีและสร้างครอบครัวที่อบอุ่น


แต่ผู้หญิงไร้จิตสำนึกคนนั้นก็พังมันลงในขณะที่ผมกลายเป็นคนที่มีอาการทางจิตบ้าๆบอๆ แต่มิรีก็เติบโตเป็นสาวสวยสะพรั่งสมวัย เธอคงมีชีวิตที่ดี มีความสุขกับครอบครัวคนรักของเธอ ผมถึงต้องดึงเธอลงมาไงล่ะ มารับความเจ็บปวดกับผม มาชดใช้ความรู้สึกของการสูญเสียของผม เธอเหมาะที่สุดแล้วที่จะต้องชดใช้ทุกๆอย่างให้กับผม

 

ผมจะนอนกับเธอ จะทำให้เธอตั้งท้อง เธอจะต้องมีลูกให้กับผมและอยู่รองรับอารมณ์ผมไปจนตาย ยิ่งเธอเกลียดผม เสียใจร้องไห้และทรมานกับการเป็นเมียคนบ้าๆอย่างผม ผมยิ่งสะใจ เรื่องอะไรผมจะปล่อยเธอไปมีความสุขกับโลกภายนอก ส่วนไอ้ยาคุมกระจอกๆนั่นที่เธอกินเข้าไปวันนี้มันทำให้ผมแทบคลั่ง ยัยเด็กนี่นอกจากจะร้ายกาจและพยศแล้วยังไม่ลดละที่จะต่อต้านผมเลยทั้งๆที่ผมก็ให้บทเรียนของการลองดีกับผมไปตั้งหลายครั้ง กล้าดียังไงที่กินยานั่นเข้าไปเพื่อที่จะไม่ท้องกับผม ผมให้เธอมีความสุขแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแหละ ยาคุมฉุกเฉินจะต้องกินเม็ดที่ 2 ตามเข้าไปในอีก 12 ชั่วโมงหลังยาเม็ดแรก ยัยมิรีคงรอกินยาเม็ดที่สองตามกำหนดเวลาของยา รอไปเถอะคิมมิรีอีก 12 ชั่วโมงเธอไม่ได้กินยานรกนั่นหรอก ฉันจะให้เธอกินน้ำของฉันแทน 


100% 


#เอนจอยรีดดิ้ง ไอคัมแบคคคคคคคคคคค

#อย่าถือสาพระเอกมันเลยนะ มันบ้า มันน่าสงสาร นางเอกก็น่าสงสาร ใครอ่านจบแล้วรับยาช่อง 2 ด้วยนะคะ 55555555



104 ความคิดเห็น

  1. #94 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:50
    ใจร้ายมาก มิรีไม่ผิดน้าาา
    #94
    0
  2. #74 P.pleummm (@pleum_pt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:09
    อมกกกก ใจร้ายจังเล้าาาาาาาา
    #74
    0
  3. #73 Rotanli (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 20:11
    อัพเร็วๆนะคะ ชอบมากกเลยเรื่องนี้
    #73
    0
  4. #72 OOH RINRADA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 10:16
    ใจร้ายเกินไปเเล้ววว สงสารมิรี สู้ๆนะคะไรท์ รอนะคะ ไฟท์ติ้งง
    #72
    0
  5. #71 Crystal Clean (@thebammy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:47
    ร้ายกาจ เซฮุนมันร้าย มาต่อไวๆนะคะ
    #71
    0
  6. #68 변유비 (@baitory12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 07:28
    ไรท์อ่า พลีสสสสสสสสส มาต่อเถอะ
    รออ่านอยู่นะคะ ;?;
    #68
    0
  7. วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 23:45
    ไรท์มาต่อเถอะ.
    #67
    0
  8. #65 NTE1512EXO (@NTE1512EXO) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 22:41
    เย้ไรท์มาต่อแล้วววน้ำรอตั้งนานเเนะ
    รีบมาต่อเร้วๆเลยน้าาาตื่นเต้นนนน
    #65
    0
  9. #64 pornkanlaya44 (@pornkanlaya44) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 21:50
    เย้ๆมาแล้วมาต่อเรื่อยๆนะ
    #64
    0
  10. #63 OOH RINRADA (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 10:49
    ไรท์มาต่อเเล้ววว เย้ๆๆๆๆ สงสารมิรี รอนะคะ สู้ๆค่าาา
    #63
    0
  11. #62 nannapatmqntree (@nannapatmqntree) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 08:52
    เย้มาต่อแล้ววว
    #62
    0
  12. #61 pornkanlaya44 (@pornkanlaya44) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 16:07
    ไรท์กลับมาแล้วคิดถึงจะแย่ไรท์ทำอารมค้างมากมาต่อเรื่อยๆอย่าให้รอนานเหมือนที่เปนมานะจะติดตามเสมอนะคะ
    #61
    0
  13. #60 น้องลูกนก (@namwarnja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 15:44
    น้ำตาไหลพราก มิรีน่าสงสาร เซฮุนใจร้ายเกินไปแล้วนะ งอน~
    #60
    0