[ EXO x You ] LoveHolic เซฮุนคนบ้า

ตอนที่ 11 : LOVEHOLIC : Chapter 11 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ต.ค. 59

© themy butter


LOVEHOLIC 

CHAPTER 11



ก็ไม่ได้เลวร้ายมากนี่

 

มิรีพูดกับตัวเองขณะยืนดูกรอบรูปเซฮุนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนในรูปส่งยิ้มหน้าทะเล้นให้กล้อง ซึ่งตอนนี้มิรีได้วางแผนคิดใหม่ทำใหม่ปรับตัวสำหรับการอยู่คฤหาสน์ของสามพี่น้อง การจะหาวิธีรับมือกับเซฮุนก็ควรต้องรู้อะไรหลายๆอย่างก่อน เช่น ทางหนีทีไล่เวลาผู้ชายคนนั้นโมโห รวมไปถึงรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับเขา มิรีจึงเดินสำรวจบ้านลังใหญ่ทั้งวัน

 

เธอคิดถูกแล้วมิรี..” ซูโฮเดินเข้ามาหามิรีขณะที่มิรีเดินสำรวจโน่นนี่นั่น

 

นายรู้เหรอว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่”  มิรีหันกลับไปหาซูโฮก่อนจะวางรูปภาพของเซฮุนลงตามเดิม

 

ฉันรู้แล้วว่าเมื่อเช้าเธอคิดจะหนี แต่สุดท้ายเธอก็เปลี่ยนใจและกลับมา ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ซูโฮพูดอย่างจริงใจ มิรีจึงรู้สึกว่ากำลังทำตัวไม่ถูก อยู่ๆก็มาขอบคุณเธอทั้งๆที่เขาดูจะไม่ชอบเธอในตอนแรกด้วยซ้ำ

 

ถ้าเธอต้องการอะไรเธอก็บอกฉันนะ ฉันจะช่วยเหลือเธอเอง ฉันรู้ว่าหาวิธีรับมือกับเซฮุน แต่ในเมื่อไหนๆก็ยอมที่จะอยู่ที่นี่แล้วก็ได้โปรดช่วยทำให้น้องชายของพวกเราหายดีด้วยเถอะเอ่อส่วนเรื่องที่เซฮุนเอ่อข่มขืนเธอ

ซูโฮรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อเขาต้องพูดรื้อฟื้นเรื่องที่น้องชายเขารังแกผู้หญิงคนหนึ่งจะด้วยความแค้นหรืออะไรก็ตามที เขาก็สงสารมิรีไม่น้อย มิรีมองตาซูโฮนิ่งก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา ซูโฮจะมาไม้ไหนอีก คราวก่อนเขาก็ยืนดูเซฮุนลากเธอไปข่มขืนมาแล้ว เธอไม่อยากไวใจพี่น้องตระกูลนี้เลย

 

ฉันจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เธอคงโกรธและเสียใจกับสิ่งที่เขาทำมากๆ แต่ได้โปรดอย่าเกลียดเซฮุนเลยนะ ค่อยๆเรียนรู้แล้วก็ให้โอกาสเซฮุนของเราได้เปลี่ยนแปลงตัวเองจากความดีของเธอ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้

 

ซูโฮพูดอย่างจริงใจ เพราะยิ่งเขานึกย้อนกลับไปวันที่เซฮุนคุ้มคลั่งแล้ววิ่งลงน้ำกลางดึกเพราะเกิดภาพหลอน เด็กผู้หญิงที่บอกว่าเกลียดชังเซฮุนและก็เพิ่งโดนเซฮุนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมากลับเป็นคนแรกที่วิ่งมาหาเซฮุนและเธอยังพยายามช่วยพูดให้เซฮุนขึ้นจากสระน้ำและยังกอดปลอบน้องชายเขาอย่างอ่อนโยนเป็นเวลานาน แค่นี้พี่ชายอย่างเขาก็พิสูจน์ได้แล้วว่ามิรีไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย แค่เด็กที่ร้ายเดียงสาและแสดงพฤติกรรมต่อต้านเท่านั้น ซึ่งวันนั้นมิรีก็ร้องไห้อยู่ตลอดเวลาที่เห็นเซฮุนเป็นแบบนั้นและยังแอบได้ยินมิรีพูดคนเดียวเบาๆอีกว่า ฉันเหรอ ฉันเป็นคนทำให้เขากลายเป็นแบบนี้จริงๆเหรอ แล้วก็ร้องไห้ไม่หยุด ซูโฮสังเกตมิรีหลายครั้งแล้วที่ว่าร้ายๆที่แสดงออกมาก็เป็นเพียงกำแพงป้องกันตัวเอง


ฉันไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นหรอก นายเข้าใจผิดแล้ว


มิรีอยู่ๆก็น้ำตาไหลอาบแก้มราวกับสั่งได้ ซูโฮยิ่งมั่นใจเข้าไปอีกว่าเขาควรจะหว่านล้อมมิรียังไง ฉันคิดถูกจริงๆคิมมิรี เธอมันแค่เด็กร้ายเดียงสาเท่านั้น ฉันคิดว่าเธอกำลังทำตัวประชดชีวิตตัวเองถึงจะไม่รู้ว่าเธอทำแบบนี้ทำไมหรือมีอะไรซ่อนอยู่ในใจก็ตาม

 

ไม่เอาน่า อย่าร้องไห้เลย อย่าคิดมาก ต่อจากนี้มาเริ่มต้นกันใหม่นะ คิดซะว่าฉันกับคริสเป็นพี่ชายอีกคนก็ได้

 

ซูโฮดึงมือมิรีมากุมไว้แล้วมองสบตาหญิงสาวอย่างอ่อนโยน เขาอยู่กับเซฮุนมาหลายปี ยิ่งมองมิรีในมุมแบบนี้นานๆเขายิ่งรู้สึกว่ามิรีมีความน่าสงสารในแววตาคู่นั้นแค่เขายังไม่รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร พอมิรีไม่ปฏิเสธการสัมผัสของเขาแล้วซูโฮจึงค่อยๆดึงมิรีเข้ามากอดปลอบเหมือนกับที่เขาทำกับเซฮุนบ่อยๆ

 

ตลอดทั้งวันมิรีใช้เวลาอยู่กับซูโฮเพื่อสอบถามและเก็บรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับเซฮุน ทั้งเรื่องความชอบไม่ชอบ อาหารที่กินได้ไม่ได้  การรับมือเบื้องต้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซฮุนทำแบบไหนเขาจะชอบแบบไหนเขาจะเกลียด


เคน เห็นเซฮุนมั้ยซูโฮเอ่ยถามพ่อบ้านที่เดินผ่านมาทางที่เขากับมิรีนั่งอยู่พอดี นี่ก็ค่ำแล้วแต่ทั้งวันหลังจากที่เซฮุนออกจากห้องของมิรีซูโฮก็ไม่เห็นเซฮุนอีกเลย


คุณเซฮุนอยู่ในห้องของเขาครับพ่อบ้านตอบกลับมาอย่างสุภาพ


แล้วจัดยาไปให้เซฮุนกินตามปกติมั้ยคนเป็นพี่ถามต่อด้วยความเป็นห่วงน้อง เขาไม่อยากจะไปจู้จี้จุกจิกกับเซฮุนนักถ้าไม่จำเป็น เซฮุนจะรู้สึกกดดันและอาการเขาจะกำเริบ


เรียบร้อยแล้วครับ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหลายวันมานี้คุณเซฮุนกินยาง่ายมาก ไม่บ่น ไม่อาละวาดอะไรเลยพ่อบ้านรายงานเสร็จ ซูโอจึงพยักหน้าบอกเป็นเชิงว่าไปได้


งั้นฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ ไหนๆน้องนายก็กลับห้องตัวเองไปแล้ว คงไม่มีอะไรที่ต้องกลัวมิรีพูดแล้วก็ลุกขึ้นยืน ร่างบางส่งยิ้มนิดๆให้กับซูโฮแล้วเดินขึ้นบันไดชั้น 2 ของบ้านทันที ซูโฮมองตามหลังอย่างชั่งใจเล็กน้อย แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าคงไม่มีอะไรแล้วจึงเดินกลับไปทางห้องของตัวเองเช่นกัน


อื้อ!!!! ช่วยด้วย!!!”


มิรีเปล่งเสียงออกมาได้แค่นั้นเสียงทั้งหมดก็หายไปเลย เมื่อมีสายเนคไทค์มารัดเข้าที่ปากของหญิงสาว มิรีพยายามจะดิ้นและแกะมันออก แค่ได้กลิ่น ได้ยินเสียงของลมหายใจ มิรีก็รู้แล้วว่ามันเป็นฝีมือของใครโดยที่ไม่ต้องหันไปมองหน้า สายเนคไทค์ที่ถูกมัดเข้าอย่างรวดเร็วใช้เวลาเพียงไม่ถึงนาที ร่างสูงช้อนตัวของมิรีขึ้นมาอุ้มพาดบ่าของตัวเองแล้วล็อคตัวไว้แน่น แม้ว่ามิรีจะทุบตีแรงๆลงกลางหลังของเขาเขาก็ไม่สนใจและไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ ขายาวๆก้าวเพียงไม่กี่ก้าวร่างสูงก็ผลักประตูห้องนอนของตัวเองเข้าออกก่อนจะเข้าไปข้างในและลงกอนประตูต่อหน้าตาตามิรี หญิงสาวเบิกตาโพลงขึ้นมาทันทีมันรวดเร็วมากๆ แต่คราวนี้เซฮุนไม่ได้โยนมิรีลงพื้นแรงๆ ร่างสูงค่อยๆวางมิรีลงให้ยืนกับพื้นพรมในห้องของเขาอย่างนิ่มนวลแล้วปลดเนคไทด์ที่ปิดปากอยู่ออกให้ พอได้ยืนด้วยขาของตัวเองมิรีก็มุ่งหน้าไปที่ประตูทันทีพอๆกับเซฮุนคว้าแขนไว้


ยาอยู่ไหน!!!!” เซฮุนตะหวาดลั่น ร่างสูงแบมือข้างที่ยังว่างอยู่ยื่นมาใกล้ๆเพื่อจะเอาในสิ่งที่เขาต้องการ

ปล่อยฉัน ฉันไม่รู้ว่านายกำลังหมายถึงอะไรมิรีพูดปฎิเสธทุกอย่างและพยายามแกะมือกาวของเซฮุนออก


อ่อเหรอ….” เซฮุนพูดด้วยท่าทางกวนๆแล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มิรีไม่ชอบบรรยากาศตอนนี้เอาเสียเลย ตามตัวเขามีแต่กลิ่นเหล้า โต๊ะโซฟาของเขาก็เต็มไปด้วยขวดเหล้าและกระป๋องเบียร์ที่วางเกลื่อนอยู่ ใบหน้าแดงก่ำ แววตาแข็งๆเบลอๆ เขาเมาและเมามากด้วย


พรึ่บ!!!! ร่างสูงจู่โจมกอดรัดฟัดเหวี่ยงมิรีทันทีมือหนาก็พยายามที่จะล้วงหาตามที่ที่คิดว่ามีสิ่งที่เขาตามหาซ่อนอยู่

อร้าย!!!! นายทำอะไร ปล่อยเลยนะ ยาบ้าบออะไร ฉันไม่เข้าใจ ปล่อย!!! ปล่อยฉัน!!!!!!” มิรีแหกปากร้องและพยายามขัดขืนไม่ให้เซฮุนแตะต้องตัวเอง


นี่อะไร!!!” 

ร่างสูงผละออกจากมิรีทันทีในนาทีต่อมาที่เขาสามารถค้นหาซองยาที่บรรจุยาไว้อยู่หนึ่งเม็ด หน้าซองก็ระบุชัดเจนว่ามันคือยาอะไร มิรีมองด้วยความตกใจ มันอยู่ในมือของเขาตอนนี้ เขารู้ได้ยังไงว่าเธอกินมัน


กูเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่ากูจะเอามึงจนท้อง กูจะเอาลูกกูคืน

เซฮุนตะหวาดลั่น มือหนาชูซองยาแล้วบีบมันราวกับจะให้มันแหลกสลาย ร่างสูงดูโมโหมาก มิรีเริ่มกลัวเซฮุนแล้วเพราะต้องยอมรับเลยว่าหลายต่อหลายครั้งที่โดนเขาทำร้ายมันเจ็บทั้งกายและใจไม่น้อยเลย


นายกำลังเข้าใจผิด ฉันไม่…” มิรีหยุดชะงัก ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวอะไรออกมาพูดกับเขาและตอนนี้เขาก็เมามากมันยิ่งเพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก 


เพี๊ยะ!!!!! มือหนักๆฝาดเข้ามากระทบที่แก้มมิรีทันทีจนร่างบางเซล้มลงกับพื้น มิรีเอามือกุมหน้าไว้ด้วยความเจ็บและเซฮุนก็กระชากมิรีให้ลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาตัวยาวของเขาก่อนก่อนจะขึ้นคร่อมมิรีไว้


ตอแหล!!! ก็เห็นๆอยู่ว่าเธอกินมันเข้าไปเมื่อเช้า ซึ่งมันเหลืออีกตั้ง 1 เม็ดที่ยังไม่ได้กินและถ้าให้ฉันเดา ฉันว่ามันก็คงถึงเวลากินยาของเธอแล้วมั้ง


ร่างสูงแสยะยิ้มออกมาและเชยคางมิรีเล่นอย่างมีเลศนัย  เขารู้มันได้ยังไง ใครเป็นคนบอกเรื่องนี้กับเขาหรือว่าเขาแอบเฝ้าดูเธอตั้งแต่ตอนกินข้าวเช้าแล้ว  พอโดนจับได้ร่างบางก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวอีกต่อไป


ใช่!!! ฉันกินมาเอง มันเป็นยาคุมฉุกเฉิน ฉันกินเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์โดยที่ไม่ได้ต้องการจากการโดนผู้ชายสารเลวคนหนึ่งข่มขืน พอใจรึยัง” มิรีตะคอกเซฮุนกลับเช่นกัน เธอก็อัดอั้นเกินจะทนแล้วเหมือนกัน ใครกันล่ะที่อยากจะท้องกับคนที่ไม่ได้รักและเกลียดตัวเอง ไม่มีแม้แต่หยดน้ำตาแต่เป็นแววตาแข็งกร้าวที่พร้อมจะต่อสู้กับร่างสูง


เพี๊ยะ!!!! ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงมาที่แก้มอีกครั้งจนมิรีล้มลงซบหน้าแนบไปกับโซฟาที่นั่งอยู่ในตอนแรก พร้อมๆกับร่างสูงถอดสายเข็มขัดจากกางเกงของเขาออกและจับข้อมือมิรีมัดไพร่หลังไว้


ปล่อย!!!! นายจะทำอะไรฉัน ปล่อยเลยนะ พอแล้ว ฉันไม่เอาแล้ว” มิรีกรีดร้องออกมาอย่างหวดหวั่นจะดิ้นก็ดิ้นแทบไม่ได้เพราะเซฮุนใช้มือข้างหนึ่งเขากร่างของมิรีให้นอนแนบไปกับโซฟา ใบหน้าสวยที่แนบอยู่ด้วยก็ส่งสายตาหันกลับมามองทางด้านคนตัวสูงที่ใช้มือกดเธอไว้อยู่ ร่างบางมองด้วยสายตาสั่นระริกเมื่อเห็นว่าเขากำลังใช้มือที่ว่างอยู่อีกข้างปลดซิปกางเกงลงมา มิรีส่ายหน้าไปมาด้วยความหวาดกลัว น้ำใสๆเริ่มไหลออกจากตา เธอไม่อยากทนรับสภาพที่ถูกเขาข่มขืนรังแกอีกแล้ว


พรึ่บ!!!!! เซฮุนจับมิรีให้ลุกขึ้นนั่งพิงหนังไปกับโซฟาอีกครั้งโดยที่มือทั้งสองของหยิงสาวยังถูกมัดไพร่หลังอยู่

มิรีอ่าไม่อยากท้องเหรอ เลยป้องกันด้วยยากระจอกๆนี่นะ แล้วตอนนี้ก็คงถึงเวลากินยาแล้วด้วย ทำยังไงดีน๊า!!!”

ร่างสูงพูดกวนๆ มือของเขาหยิบยาขึ้นมาชูต่อหน้าของมิรี ร่างบางจ้องเม็ดยาสีขาวนิ่ง สายตาที่บ่งบอกว่าเธอต้องการมันแค่ไหน

 

ขอคืนให้ฉันเถอะนะ นะ อย่าแก้แค้นฉันด้วยวิธีแบบนี้เลยมิรีพูดออกมาอย่างแผ่วเบาในขณะที่น้ำตาก็ไหลเป็นทาง


พรึ่บ!!!!!!  เม็ดยาสีขาวเพียงเม็ดเดียวที่มิรีต้องการถูกโยนออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ร่างบางได้แต่มองตามด้วยความที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาทำความหวังของเธอดับไปแล้ว


เลิกหวังไปเถอะกับยานั่น เพราะฉันไม่ให้เธอกินมันหรอก นี่ต่างหากสิ่งที่ฉันจะให้เธอกินมันแทน




ฉากคัตตามต่อในไบโอทวิตนะคะ 


#ฟิคLOVEHOLIC 


100%



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #103 poongkee (@poongkee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 10:07
    มาต่อนะๆ กำลังสนุกเลย
    #103
    0
  2. #99 Thitiporn_spk (@Papew__kyungsoo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 19:58
    ไรท์อย่าหายไปแบบนี้จิ มาต่อน้าาาา %>_<%
    #99
    0
  3. #98 พี่พีซียอล (@unfair-play) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:46
    ไรท์หายยไปไหนอ่าา
    #98
    0
  4. #97 พี่พีซียอล (@unfair-play) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:24
    เจิมมมมมมม
    #97
    0
  5. #95 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:56
    แกบ้าเกินไปแล้วนะเซฮุน!!!
    #95
    0
  6. #83 qxttrchic (@thip18113) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:34
    รอน้าๆ ฮืออออ
    #83
    0
  7. #82 Lewphiangor (@lewphiangor) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 03:04
    รอนะพี่พิมม ไฟท์ติ้งงง
    #82
    0
  8. #78 OOH RINRADA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 10:38
    สู้ๆค่ะไรท์ รอนะคะะะะ
    #78
    0
  9. #77 nannapatmqntree (@nannapatmqntree) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 06:09
    เย้ๆกลับมาแล้ววว
    #77
    0
  10. #76 변유비 (@baitory12) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 00:06
    ในที่สุด ไรท์ก็กลับมาแล้ว
    ดีใจแรง ><
    #76
    0
  11. #75 P.pleummm (@pleum_pt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:15
    มาต่อเร็วๆน้าาาา โอ้ยยยย
    #75
    0