[ EXO x You ] LoveHolic เซฮุนคนบ้า

ตอนที่ 8 : LOVEHOLIC : Chapter 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 มี.ค. 59

LOVEHOLIC

Chapter 08

 

 

เซฮุนตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันใหม่ เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น จำได้ว่ามิรีมาขอให้เขาขึ้นจากสระน้ำ จำได้ว่าเขาไม่ได้อยากให้มิรีตายและมิรีก็ยังมีชิวิตอยู่ดี แต่ร่างสูงกลับจำไม่ได้ว่าเขาและเธอกอดกันและร้องไห้เพราะเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อวานด้วยกัน

 

เซฮุน ตื่นแล้วเหรอ พี่ชายคนกลางที่เดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซูโฮเปิดผ้าม่านสีทึบออกไปเพื่อให้เจ้าของห้องได้สัมผัสกับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้า

 

ครับ

 

ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบๆ เขายังพยายามคิดอยู่ว่าหลังจากที่เขากระโดดลงไปตามหามิรีแล้ว เขาทำยังไงต่อ ทุกคนอยู่ไหนแล้วทำอะไรอยู่

 

พี่ครับเมื่อคืนนี้มันเป็นเรื่องจริงใช่มั้ยครับ ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย ยัยเด็กนั่นประชดผมด้วยการกระโดดลงไปในน้ำจริงๆใช่มั้ยครับ

 

เซฮุนถามคำถามที่ค้างคาใจกับซูโฮทันที ร่างสูงที่หลับๆตื่นๆ มันมีภาพหลายภาพซ้อนเข้ามาในหัว แต่พอเห็นคนเป็นพี่เงียบไปเซฮุนก็ยิ่งหน้าเสียกว่าเดิม หรือเขาจะบ้าจริงๆ

 

ก็จริงน่ะสิ!! นายก็รู้ว่ามิรีโกรธมากแค่ไหนที่นายแกล้งโยนเขาลงน้ำ มิรีก็เลยแกล้งนายคืนไงเพื่อให้นายรู้สึกผิดบ้าง

 

ซูโฮพูดโกหกออกไป เขาไม่อยากให้เซฮุนคิดเรื่องนี้ต่อแล้วจะพาลเป็นกังวลไปอีก ถ้าเล่าความจริงว่าเซฮุนยืนพูดยืนคิดแล้วกระโดดลงน้ำไปคนเดียวนั้น กลัวว่าเซฮุนจะคิดมากและรับรู้ความผิดปกติของตัวเอง ยิ่งถ้าเซฮุนสงสัยแล้วไปค้นหาคำตอบจากกล้องเอง เขาจะรู้ความจริงทันทีว่าเขาเป็นยังไงในตอนนี้ แม้ว่าคริสจะสั่งกำชับคนในบ้านทั้งหมดแล้วว่าห้ามพูดและยังเอาไฟล์วิดิโอนั้นไปทำลาย แต่ซูโฮก็ยังเป็นกังวลเพราะมีคนอีกคนที่ไม่น่าจะให้ความร่วมมือกับพวกเขาง่ายๆ คิมมิรีนั่นเอง

 

งั้นเหรอครับ…”

 

ทีหลังก็อย่าไปแกล้งเธอก็แล้วกันนะ พี่รู้ว่านายไม่อยากให้ใครตายไปต่อหน้าต่อตานายอีกหรอก จริงไหมซูโฮนั่งลงข้างๆเตียงของเซฮุนแล้วคว้าคอคนเป็นน้องมากอดอย่างสนิทสนมกับรอยยิ้มที่แสนใจดีของเขา

 

แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ เซฮุนถามต่อทันที เขาลืม ลืมมันไปแล้วจริงๆว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจำมาได้เท่าที่เล่าออกไปให้ซูโฮฟัง

 

อืมเมื่อคืนก็เซฮุนอุ้มมิรีขึ้นมาจากสระน้ำไง แล้วเธอกับเซฮุนก็แยกย้ายกันเข้าบ้าน ต่างคนต่างกลับห้องของตัวเอง นายก็กลับมาอาบน้ำแล้วก็นอนบนเตียงนี่ไง

 

เซฮุนมีสีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อยเมื่อสิ่งที่พี่ชายเล่ามันค้านกับความรู้สึกลึกๆของเขา ร่างสูงจำไม่ได้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เขากระโดดตามมิรีลงไปในสระ ถ้าเป็นอย่างที่ซูโฮพูดจริงๆ ร่างสูงก็นึกในใจว่าเขาคงคิดไปเองว่าเมื่อคืนเขาได้รับอ้อมกอดและรอยยิ้มที่อบอุ่นจากใครสักคน มันเป็นสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยแต่มันกลับอบอุ่นมากๆ มีใครคนหนึ่งกอดเขาอยู่และพูดกับเขาว่าไม่เป็นอะไรแล้ว เขาคงคิดไปเองจริงๆ

 

พี่ครับ ผมรู้สึกผิด รู้สึกผิดจริงๆพี่เข้าใจผมใช่มั้ย ผมอยากหายโกรธผู้หญิงคนนั้น ผมไม่อยากเกลียดเธอ ไม่อยากทะเลาะกับใคร ผมอยากเลิกเป็นแบบนี้สักที หรือผมมันจะเป็นบ้าอย่างที่เขาว่ากันจริงๆ

 

เซฮุนหันมามองหน้าซูโฮอย่างจริงจัง เรื่องที่ร่างสูงพูดอยู่นั้นเซฮุนหมายถึงความทรงจำเลวร้ายในอดีตของเขา เขาก็อยากลบมันไป แต่มันไม่เคยลบออก ใช่แล้ว!!! ถึงเขาไม่เคยอยากให้มิรีตายแต่เซฮุนก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาอยากให้มิรีเจ็บเหมือนที่เขาต้องเจ็บจากการสูญเสียไปเช่นกัน

 

งั้นเซฮุนก็ต้องตั้งใจกินยาสิ แล้วก็เปิดใจให้มิรีบ้าง ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายหรอก

 

ซูโฮให้คำแนะนำน้องชายไปตามความเป็นจริง จากเหตุการณ์ที่เขาเห็นด้วยสายตาของตัวเองเมื่อคืน มิรีที่ร้องไห้อย่างหนักเพื่อเซฮุนที่แทบจะไม่เคยทำดีกับเธอเลยด้วยซ้ำ ซูโฮยิ่งรู้สึกผิดต่อหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยยืนเฉยปล่อยให้เซฮุนลากมิรีไปข่มขืน แต่ทว่าน้องชายของเขาที่พอได้ฟังในสิ่งที่เขาแนะนำแล้วกลับมีแววตาที่ดูแข็งกร้าวขึ้นมาอีก

 

หึ!!! ผู้หญิงคนนั้นมันดีจริงๆเหรอครับพี่

 

อีกด้านหนึ่ง

 

ใครจะคิดล่ะว่าหลังจากที่ยอมเปิดใจกับเรื่องไอ้บ้านั่นเมื่อคืนแล้ว พวกพี่ชายทั้งสองคนของเซฮุนจะมองเห็นความดีของเธอบ้าง พอเขาจัดการทุกๆอย่างในบ้านเสร็จ มิรีเลยเอ่ยปากขอกลับบ้านเพราะจะได้ต่างคนต่างอยู่กับเซฮุนโดยยื่นข้อเสนอว่าจะไม่เอาเรื่องพวกเขาเลยด้วยซ้ำ แต่พี่ชายคนโตของบ้านนั้นได้อุ้มมิรีกลับมาขังไว้ในห้อง โดยปกติแค่ใช้ชีวิตเดินไปเดินมาในบ้านหลังใหญ่ด้วยตัวเองมิรีก็มีความรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษที่ถูกกักขังอยู่แล้ว แต่นี่เขาเล่นขังเธอไว้ในห้องจริงๆนี่สิ

 

เธออยู่ในห้องนี้ไปก่อน มันปลอดภัยสำหรับเธอ ฉันจะไปธุระแล้วจะรีบกลับมาแล้วเราค่อยมาเริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกันอย่างสันติ

 

ประโยคสุดท้ายที่คริสพูดกับมิรีหลังจากนั้นประตูห้องของเธอก็ถูกปิดลงทันที แม้ว่าในนี้จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่างทั้งของกินของใช้ แต่สิ่งที่มิรีต้องการมันกลับไม่มีนั่นก็คืออิสรภาพ ยิ่งเป็นเครื่องมือสื่อสารยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนพวกนี้มันบ้าอำนาจขนาดเล่นถอดสายโทรศัพท์ออกทุกๆที่ในบ้าน ร่างบางจึงทำอะไรต่อไปไม่ได้นอกเสียจากนั่งกอดเข่าอิงหลังไปกับเตียงนอนขนาดใหญ่เพราะมิรีคงไม่เก่งพอที่จะกล้ากระโดดลงไป ประตูนั่นก็ถูกล็อคจากด้านนอก หรือมันอาจจะดีก็ได้ที่เธอไม่ต้องเจอกับเซฮุนในเวลานี้ที่ไม่มีคริสอยู่บ้าน

 

กริก!!!

 

ร่างบางที่ได้ยินเสียงของลูกบิดประตูดังขึ้น สายตาคู่นั้นรีบหันไปมองทันทีที่บานประตูที่คริสเพิ่งจะล็อคมันไปเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อน บานประตูมันค่อยๆถูกแง้มออกมาอย่างช้าๆ มิรีคลี่ยิ้มออกมาทันทีเพราะกำลังคิดไปแล้วว่า คริสคงจะเปลี่ยนใจปล่อยเธอกลับบ้านแล้ว

 

เซฮุน….”

 

มิรีเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาอย่างแผ่วเบาแล้วกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอ ร่างบางรับรู้ถึงสีหน้าแววตาของเขาเซฮุนได้ มันเหมือนวันนั้นไม่มีผิด ร่างบางรีบดีดตัวลงจากเตียงเป้าหมายของเธอคือวิ่งออกไปในขณะที่ประตูมันยังเปิดอยู่

 

อร้าย!!!!!!!!!!!!”

 

 

มิรีกรีดร้องขึ้นมาทันทีที่เซฮุนแค่คว้าข้อมือเธอได้ก่อนตอนที่กำลังจะออกวิ่ง แม้ว่ามันไม่ใช่การสัมผัสที่รุนแรงเลยก็ตาม นั่นอาจจะเป็นเพราะมิรีเคยชินกับพฤติกรรมถ่อยๆของเซฮุนมาตลอดจนนึกกลัวแล้วกรีดร้องออกมาทันที

 

 

ฉันดูไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ…”

 

 

ร่างสูงเอ่ยถามขณะที่ยังจับมือมิรีไว้เหมือนเดิม น้ำเสียงที่คนฟังไม่อาจรู้ได้ว่าเขาตั้งใจจะถามเพื่อหาเรื่องอย่างที่ชอบทำหรือเซฮุนกำลังตัดพ้ออยู่กันแน่ ถ้าจะให้พูดไปตรงๆมันก็ดูน่ากลัวแหละ คนอยู่เยอะๆเขายังกล้าทำร้ายเธอไม่เกรงกลัวใครเลยด้วยซ้ำ

 

 

ทำไมไม่ตอบล่ะ

 

เซฮุนยังคงถามคนตรงหน้าต่อ มิรีที่ก้มหน้ามาสักพักแล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ภาพที่เห็นเซฮุนคุยคนเดียวแล้วกระโดลงสระว่ายน้ำช่วยชีวิตเธอก็ลอยขึ้นมา จะเกลียดก็เริ่มไม่แน่ใจจะมีความรู้สึกสงสารก็ไม่ควรจะมีเพราะเธอก็เจ็บปวดกับสิ่งที่เขาเคยทำไม่ดีกับเธอเช่นกัน

 

ฉันถามเธอ!!! ตอบสิวะ!!!”

 

ยังไม่ทันที่มิรีจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างสูงตะคอกเสียงดังแล้วก็กระชากดึงมิรีอย่างแรงให้เซเข้ามาหาตนเอง นั่นไง!! ก็บอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ทำตัวไม่น่าสงสาร ร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เขาไปเอาแรงเยอะแยะมาจากไหนกัน

 

นายก็คิดเอาเองสิ ดูสิ่งที่นายทำกับฉันซะบ้าง มันดูดีมั้ยล่ะ

 

มิรีเริ่มเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้าง หญิงสาวเริ่มกลับมามองเซฮุนด้วยแววตาของความเกลียดชังอีกครั้งและพยายามที่จะสะบัดมือของเขาออกไปแต่มันยิ่งกระชับแน่นขึ้นไปอีก ไม่ได้อยากจะเกลียดหรอก แต่สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ก็คือเป็นกำแพงปกป้องตัวเองจากเขา

 

ฉันให้เธอพูดใหม่ จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้รึไงที่ฉันช่วยชีวิตเธอขึ้นมาจากสระน้ำนั่น ทำไมต้องโดดลงไป อยากจะตายประชดฉันนักรึไง

 

เซฮุนตะคอกถามมิรี หญิงสาวได้แต่ทำหน้าทึ่งๆ เขาจำมันไม่ได้ เขายังคิดว่าเหตุการณ์ที่เขาคุยคนเดียวนั่นเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ในใจก็สงสารนะแต่ดูสถานการณ์ตอนนี้สิ

 

เหอะ!! ฉันจะบอกอะไรให้นะ!!!”

 

มิรีกำลังจะเล่าความจริงที่เซฮุนวิ่งเป็นบ้าลงสระน้ำเมื่อคืนให้เขาฟัง แต่ร่างบางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ คริสและซูโฮขอร้องเธอไว้ว่าไม่ให้พูดเพราะกลัวเซฮุนจะยิ่งคิดมากแล้วจะอาการหนักกว่าเดิม มิรีจึงเลือกที่จะไม่พูดต่อแต่เหตุผลในใจของหญิงสาวนั้นไม่ใช่เพราะคำขอของคริสกับซูโฮหรอก เธอเองก็สงสารเซฮุนเช่นกัน

 

หยุดพูดทำไม พูดต่อสิ เธอจะบอกอะไรฉัน

 

เซฮุนเขย่าร่างของมิรีถามซ้ำๆ ภายในใจที่สับสนนั้นร่างสูงไม่แน่ใจว่าคนที่กอดเขาเมื่อวานมีตัวตนจริงๆหรือเป็นแค่จินตนาการจากอาการทางจิตที่เขาเป็นอยู่กันแน่ เขาอยากรู้คำตอบแทบตายแต่ไม่รู้วิธีตั้งคำถามที่ดีนี่สิ

 

ใช่!!! ฉันตั้งใจโดดลงสระไปเอง

 

เพี๊ยะ!!! ฝ่ามือหยาบตบเข้าที่แก้มเนียนของมิรีทันที ร่างบางที่ล้มทั้งยืนลงไปกับพื้นได้แต่กุมหน้าตัวเองด้วยความเจ็บ นั่นไง!! เซฮุนก็ยังเป็นเซฮุนอยู่วันยันค่ำ คำโกหกคำเดียวของมิรีที่เกิดขึ้นมาด้วยเหตุผลที่ต้องการปกป้องความรู้สึกของเซฮุนนั้นกลับย้อนมาทำร้ายตัวเธอเองทันที มิรีกัดฟันแน่น มันคงดีแล้วที่โกหกออกไปถึงตัวเองจะดูไม่ดีกว่าเดิมแต่อย่างน้อยๆเซฮุนจะได้ไม่ต้องมาคิดย้อนว่าตัวเขาเองทำอะไรบ้าๆไปเมื่อวาน ความจริงที่ว่ามิรีร้องไห้เอ่ยปากขอร้องให้เซฮุนขึ้นจากสระน้ำแล้วก็กอดปลอบร่างสูงอยู่เนิ่นนานจึงถูกห้ามให้พูดไปด้วย

 

โธ่โว้ย!! ทำไม่ต้องเอาชีวิตมาล้อเล่น กว่าจะได้เกิดมาโตมามันยากแค่ไหน ครอบครัวเธอจะรู้สึกยังไงถ้าเธอตายจากพวกเขาไปจริงๆ

 

เซฮุนกระชากมิรีให้ลุกขึ้นมาจากพื้นอีกครั้ง คำต่อว่าของเขานั้นแม้จะฟังดูหยาบๆแต่พอตีความหมายแล้วมันก็คือเซฮุนไม่อยากให้มิรีล้อเล่นกับชีวิต ไม่อยากให้เธอตาย หญิงสาวน้ำตารื้นขึ้นมาในดวงตา คุณเคยเป็นไหมสงสารทั้งๆที่เกลียด รู้สึกดีทั้งๆที่เกลียด แต่ในเมื่อเริ่มโกหกไปแล้วมันถอยออกมาได้ซะที่ไหนกันล่ะ

 

 

ก็เพราะว่าฉันเจอคนแบบนายไงล่ะ ฉันถึงไม่ลังเลที่จะโดดลงไปเพราะคิดว่าการตายมันอาจจะทรมานน้อยกว่าการที่ต้องอยู่กับนาย

 

ร่างสูงหยุดนิ่งไปชั่วขณะแววตาที่สั่นระริกมองมิรีไม่วางตา ตายงั้นเหรอที่ดีกว่าการอยู่กับเขา

 

ตุบ!!!! นาทีต่อมาร่างบางก็ถูกเซฮุนอุ้มขึ้นแล้วโยนลงที่เตียงนอนในห้องทันทีแล้วกดร่างมิรีไว้ใต้ร่างของตนเอง

 

ถ้าการตายมันทรมานและเจ็บปวดน้อยกว่าการอยู่กับฉัน ฉันก็เสียใจด้วยนะที่เธอไม่ตายและจะไม่มีวันตายด้วย ฉันและเธอลองมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า สนุกดีนะ สะใจดีที่เธอรู้สึกว่าทรมานและเจ็บปวดกว่าตาย นั่นแหละแบบที่ฉันต้องการเลย หึ!!!”

 

มิรีตกใจกลัว มือเรียวพยายามที่จะดันอกกว้างของเซฮุนออกไปแต่ทว่ามันกลับไม่เป็นผล แค่ครั้งก่อนมันก็เกินพอแล้ว

ฉันจะไม่มีทาง ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นอีก นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ร่างบางพูดออกมาแล้วก็ยังพยายามหลีกหนีสัมผัสที่เซฮุนกำลังโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ

 

เธอว่าอะไรนะ เรื่องบ้าๆงั้นเหรอ หึ!! ถ้าการที่ฉันจะเอากับเธอมันเป็นเรื่องบ้าๆมันก็คงจะถูกแล้วที่เธอต้องมีผัวบ้าๆแบบฉัน รับความทรมานให้สาสมกับฐานะเมียของคนบ้าๆอย่างฉันก็แล้วกันนะยัยเด็กเมื่อวานซืน

 

อร้าย!!!!!

 

มิรีส่ายได้แต่หน้าไปมาและกรีดร้องออกมาเรื่อยๆเมื่อร่างสูงกำลังกดตัวเธอเองให้จมไปกับเตียง จมูกคมๆของเขากำลังไล่สูดดมไปตามซากคอพร้อมกับริมฝีปากของเขาก็ขมเม้มไปด้วยกันสร้างรอยอัปยศให้คนไร้ทางสู้  น้ำตาหยดใสๆเริ่มจะไหลออกมานี่เธอต้องมารับชะตากรรมเลวร้ายจากฝีมือของเขาเป็นผลตอบแทนจากการที่เธอช่วยคริสและซูโฮปกป้องเขาอย่างนั้นเหรอ

 

 

ก็อก!!! ก็อก!!!

 

มิรี มิรีอ่า เธอได้ยินฉันมั้ย นอนหลับไปรึยัง ฉันจะแวะมาถามว่าอยากกินอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าจะให้แม่บ้านทำมาให้

 

เสียงของพี่ชายคนกลางของเซฮุนนั่นเอง มิรีรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที มันเหมือนกับเสียงสวรรค์ที่รออยู่ตรงหน้า ยังไม่มันที่จะได้เอ่ยปากขอความช่วยเหลือมือหนาของคนใจร้ายก็ยกขึ้นมาปิดปากของหญิงสาวไว้แน่น รอยยิ้มมุมปากที่แสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ ร่างสูงจับมิรีให้ลุกขึ้นแล้วเดินมายังบริเวณประตูห้อง มิรีใช้สองมือพยายามแกะมือของเซฮุนออกไปแต่มันก็ไร้ซึ่งประโยชน์ใดๆ เซฮุนค่อยๆเอื้อมมือไปลงกลอนประตูหน้าห้องด้านบนสุดเพื่อป้องกันไม่ให้มิรีมาเปิดมันออกหรือซูโฮเปิดเข้ามา มิรีส่ายหน้าด้วยความหวังที่เริ่มริบหรี่

 

เธอดูนี่นะ

 

พูดจบร่างสูงก็กอดร่างบางจากทางด้านหลัง มืออีกข้างของเขาก็ปิดปากมิรีไว้แน่นจนส่งเสียงร้องใดๆออกมาไม่ได้ มีแค่เสียงอื้ออึงที่ฟังไม่ได้ศัพท์ คนใจร้ายก็โน้มคอลงมากดจูบลากลิ้นไปทั่วลำคอแหละหัวไหล่ของร่างบาง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลอาบลงมาเปื้อนมือของเซฮุนข้างที่ปิดปากมิรีอยู่แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจเลย เขายังรังแกมิรีต่อไปเรื่อยๆอย่างนั้น เพียงแค่ประตูกั้นที่ซูโฮไปอาจรู้เลยว่ามิรีกำลังเผชิญกับอะไรอยู่

 

มิรี ฉันเรียกเธอหลายครั้งแล้วนะ สงสัยจะหลับไปแล้วจริงๆ งั้นฉันไปละนะ

 

เสียงสุดท้ายของซูโฮลอดผ่านประตูมา มิรีพยายามส่งเสียงและฮึดสู้ออกจากอ้อมกอดของเซฮุนแต่มันก็สูญเปล่า เสียงฝีเท้าของซูโฮห่างออกไปเรื่อยๆจากบริเวณประตูห้อง

 

ฉันชนะแหละเมีย

 

ร่างสูงโน้มหน้าเข้าใกล้ๆหูของมิรีแล้วกระซิบบอกหญิงสาวเบาๆซึ่งมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆหล่นวูบทันที

 

 

 

#อย่าเพิ่งเป็นบ้าตามพระเอกน๊า

 

 

 

104 ความคิดเห็น

  1. #92 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:24
    แง ทำไมมันหน่วงๆในอก
    #92
    0
  2. #43 kmj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 10:06
    โอ๊ยยยสงสารรรรมิรีจัง
    #43
    0
  3. #42 l06.12 (@mintnie_sou) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:14
    เหนื่อยอ่ะไรท์ แบบอ่านไปเหนื่อยแทนมิรีอ่ะ โดนเซฮุนรังแกตลอดเลย อินจัดอยากตายยย 55555
    #42
    0
  4. #41 fah55555 (@fah55555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:05
    มาต่อเร้วๆน่ะไรต์><
    #41
    0
  5. #40 Sehyhyhy (@Sehyhyhy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:00
    มาต่อน้าาา
    #40
    0
  6. #39 Mook_1730 (@Mook_1730) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 19:55
    จะดีกันอยู่แล้วเชียว เซฮุนก้นะ
    #39
    0