Tamed ( HUNHAN )

ตอนที่ 4 : Tamed - 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    19 มิ.ย. 57







ลู่ฮานตื่นมาในตอนบ่ายพร้อมกับความเหนอะหนะที่ช่องทางด้านหลัง

 

 

 

เซฮุนไม่ยั้งมือ ไม่ราแรงเลยตลอดค่ำคืนที่ผ่านมา เขาถูกทารุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกบังคับให้ฉีกร่างรับเอาความใหญ่โตนั้นเข้ามาทำร้ายเนื้ออ่อนให้ฉีกขาดสร้างบาดแผล ความโหดร้ายของบทรักทุกท่วงท่าเป็นเสมือนกับมีดคมกริบกดกรีดบนผิวหนัง ร่างเล็กร้องไห้ตลอดทั้งคืน ขมขื่นทว่าไม่อาจเปล่งเสียงออกไปได้ หน้าที่เดียวของเขาคือการครางตอบรับให้อีกฝ่ายพึงพอใจเท่านั้น ทุกสิ่งอย่างจบสิ้นในตอนรุ่งสาง ลำคอของลู่ฮานแห้งผาก ปวดแสบราวกับผิวเนื้อด้านในป่นแห้งหลุดร่อนแตกเป็นผง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงที่เซฮุนทำไว้แทนเครื่องหมายตราหน้าความอัปยศ ร่างกายซึ่งไม่เคยมีใครสัมผัสกลับมีตราบาปประทับติดอยู่เต็มไปหมด น่ารังเกียจ น่ารังเกียจเหลือเกิน

 

 

 

ลืมตาขึ้นมาหวังว่าจะได้พาตัวเองออกไปจากที่นี่ ทว่าความจริงแล้วมันโหดร้ายกว่าสิ่งที่หวังเอาไว้มากอยู่โข เตียงนอนหลังใหญ่ไม่ปรากฏใครอยู่เคียงข้าง ซึ่งนั่นถือว่าดีแล้วในตอนนี้ เซฮุนคงจะออกไปทำงาน ทำหน้าที่ประจำวันตามประสา ครั้นพอหยัดยันกายลุกขึ้นมา ลู่ฮานพบว่าที่ข้อเท้าทั้งสองข้างถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยกุญแจมือ มันไม่ได้ถูกโซ่เส้นใหญ่ล่ามเอาไว้อีกชั้น นั่นแสดงว่าเขาสามารถไปไหนก็ตามที่ใจอยากได้ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ในเมื่อโซ่เส้นเล็กที่เชื่อมห่วงเหล็กทั้งสองชิ้นเข้าไว้ด้วยกันมีความยาวไม่มากพอจะย่างก้าวเดิน มันจะมีประโยชน์อะไร ถึงจะลุกขึ้นไหวทว่าร่างเล็กก็ไม่สามารถหลีกหนีพ้นจากอเวจีนี้ได้อยู่ดีในท้ายที่สุด

 

 

 

ปวดเมื่อยไปทั่วทั้งกาย ส่งผลให้ต้องยอมนอนเฉยๆ บนเตียงหลังใหญ่อย่างปฏิเสธไม่ได้ ผ้าห่มผืนหนาปิดบังเรือนร่างบอบบางเอาไว้ โดยไม่ต้องเปิดดูลู่ฮานก็รู้ว่าตนเองนั้นเปลือยอยู่เป็นแน่

 

 

 

รู้สึกตัวแล้วหรือ ?

 

 

 

ซุ่มเสียงเทวทูตจากนรกดังขึ้นเหนือหัว ร่างสูงนุ่งผ้าขนหนูผืนยาวหมิ่นเหม่อยู่บริเวณเอวสอบ หยดน้ำเย็นเฉียบเกาะพรายพราวระยับทั่วร่างกายกำยำสมบุรุษ ท่อนแขนแข็งแรงและแผ่นหลังซึ่งแฝงไปด้วยมัดกล้ามถูกแต่งแต้มด้วยรอยจิกลากของเล็บมือลู่ฮานเต็มไปหมด มันน่าอายเหลือเกินเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ใจปฏิเสธเขาทว่าร่างกายกลับสั่นสะท้านสุขสม ยอมให้อีกฝ่ายยัดเยียดความน่าอายให้ไม่รู้จักจบจักสิ้น ทั้งยังโดนปฏิบัติราวกับเป็นตุ๊กตายางไร้ความรู้สึกรู้สา

 

 

 

เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าด้วยไม่อยากมีปัญหาในภายหลัง เซฮุนร้าย ร้ายกว่าที่เขาคิด ตลอดค่ำคืนอันยาวนานนั้นถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามประณามความน่ารังเกียจถูกป้อนให้ร่างเล็กได้รับรู้ เขาพยายามหวนนึกคิดหาเหตุผลของความเกลียดชังเหล่านั้น หากแต่ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใด เขาก็ค้นหามันไม่เจอเสียที

 

 

 

หิวหรือเปล่า ฉันให้แม่บ้านทำข้าวต้มไว้ให้

 

 

“ … ”

 

 

 

ลู่ฮานไม่ตอบเพราะไม่อยากตอบ เขาปิดเปลือกตาลง ฝืนร่างพลิกตะแคงข้างหลีกหนีภัยคุกคาม โดยไม่รู้เลยว่าการทำเช่นนั้นเสมือนกับการยั่วโมโหโอ เซฮุนเข้าอย่างจัง

 

 

 

ถาม ทำไมไม่ตอบ

 

 

 

ห้องนอนขนาดกะทัดรัดไม่ได้มีพื้นที่ใช้สอยมากมายนัก เพียงขยับเท้าสองก้าวสั้นๆ เซฮุนก็เข้าประชิดตัวร่างเล็กเรียบร้อยแล้ว เขาใช้กำลังบังคับบีบบังคับให้เจ้าของใบหน้าสวยหวานหันมาสนทนากับตนเองอย่างเอาแต่ใจ

 

 

 

ไม่หิว อยากกลับบ้าน

 

 

 

ต่อกรไม่ได้ ไร้ทางต่อสู้ เขากักขัง หน่วงเหนี่ยวเอาไว้ ต่อให้ต้องขว้างปาศักดิ์ศรีทิ้งไกลเพียงใดแล้วรอดกลับไปเห็นหน้าพ่อกับแม่ลู่ฮานก็ยอม

 

 

 

ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็ปล่อยฉันกลับบ้าน ฉันจะไม่บอกใครเรื่องนี้

 

 

 

เสียแล้วเสียไป ทวงคืนไม่ได้ ร่างเล็กไม่ใช่คนจำพวกร้องไห้ให้กับความบริสุทธิ์เสียหน่อย อีกอย่างก็ผู้ชายเหมือนกัน ถึงจะเสร็จไปหลายครั้งเขาก็ไม่มีวันท้องหรอก

 

 

 

เซฮุนกลั้วหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ หวังสูงเกินไปหรือเปล่า ? ฉันบอกแล้วไงว่ามันแค่เริ่มต้น

 

 

 

นายได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว

 

 

ปวดหนึบทั่วแนวกราม น้ำตาเม็ดกลมหล่นร่วงจากดวงเนตรคู่สวย ลู่ฮานไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

 

 

 

ชู่ว... เขายกนิ้วชี้อีกข้างที่ยังว่างอยู่จรดริมฝีปากสีแดงสด บดคลึงแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า อย่ารู้ดีไปมากกว่าฉันสิเด็กน้อย ความนุ่มนวลเหล่านั้นไม่อาจเทียบได้กับแรงบีบที่เพิ่มขึ้นและไม่มีวี่แววจะลดลง ฉันยังไม่ได้ทั้งหมดที่ต้องการจากนายเลย อย่ารีบร้อนจะเป็นอิสระนัก เพราะนายจะผิดหวังเสียเอง

 

 

 

เหยียบย้ำ กดซ้ำให้จมดิน ครั้งแล้วครั้งเล่า ใครจะทนก็ทนเถอะ ลู่ฮานคนหนึ่งนี่ล่ะที่ขอไม่ทนมันอีกต่อไปแล้ว เขายอมทิ้งศักดิ์ศรี ยอมลดตัวลงมาแปดเปื้อนราคีทว่าเซฮุนกลับไม่รู้ไม่เห็นค่า แค่ยอมโดนกระทำชำเรา ถูกบังคับให้อ้าขา นั่นก็มากมายเกินกว่าหมอนรกนี่สมควรจะได้รับแล้ว

 

 

 

ถุย !

 

 

 

ผิดแล้ว ! ที่นายได้ไปน่ะ มันมากเกินไปด้วยซ้ำ

 

 

 

ถ่มน้ำลายพร้อมทั้งกระชากเสียงใส่ ไม่อาจอดรนทนได้กับการกระทำซึ่งไร้มารยาทและขาดความเคารพ ปฏิบัติใส่กันอย่างกับเขาเป็นทาส เป็นเพียงซากสัตว์ไร้ความรู้สึก ร่างสูงกดยิ้ม คนพยศถูกดัดนิสัยน้อยครั้งไม่อาจลบล้างสันดานที่หยั่งรากแก้วลงลึกยากเกินถอดถอนออก เขาแอบหวังว่าลู่ฮานจะได้รับบทเรียนจากการความทรมานตลอดค่ำคืนอันยาวนานที่ผ่านมา ทว่าไม่เลย ไม่แม้แต่น้อย ร่างเล็กยังคงพยศ ดื้อรั้น เหล่านั้นทำเอาเซฮุนต้องกลับมาหวนคิดเสียแล้วว่าบทลงโทษของเขานั้น เบาไปสำหรับกวางตัวนี้หรือเปล่า

 

 

 

ฝ่ามือหยาบเหวี่ยงฟาดลงบนใบหน้าน่ารักเสียจนเจ้าของของมันหันไปตามแรงนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ลู่ฮานรังเกียจน้ำตาของตัวเองยามมันถูกปล่อยออกมาประดับบนปรางค์แก้ม เขาเคยเป็นถึงต้นไม้ใหญ่ที่ไม่มีใครเคยคิดจะตัดหรือโค่นล้ม ทว่าดูเสีย ในเวลานี้ไม่ต่างอะไรกับดอกหญ้าริมทาง เพียงโดนสายลมสะกิดแผ่วเบาก็โอนอ่อนเสียจนก้านดอกทำท่าจะหักแหล่มิหักแหล่ ดวงเนตรกลมโตฉ่ำชื้นน้ำตวัดมองค้อนชายใจทรามด้วยความเคียดแค้น หากยอมขว้างปาศักดิ์ศรีไปแล้วไม่ได้อิสระกลับคืนมา มันจะกลับมาอยู่บนบ่าของเขา และไม่มีวันจากไปไหนอีก

 

 

 

ครั้งนี้ฉันตบนายด้วยมือ แต่ครั้งหน้ามันจะไม่ใช่มือแน่ และฉันมั่นใจว่านายคงไม่ชอบมันนักหรอก , ลู่ฮาน

 

 

 

เซฮุนหยัดกายขึ้นยืนจนสุดความสูง กระชับผ้าขนหนูผืนหนาอีกครั้งก่อนเดินจากไป โดยไม่ลืมจะกระชับเสียงสั่งร่างเล็กบนเตียงให้ทำตามสิ่งที่ตนเองประสงค์โดยไม่มีข้อแม้ใดๆ สามารถถูกยกขึ้นมาโต้แย้งได้

 

 

 

รออยู่ที่นี่ เป็นเด็กดี จะได้ไม่เจ็บตัว

 

 

 

เสียงประตูปิดดังสนั่นชวนให้อกสั่นขวัญแขวน ลู่ฮานปาดน้ำตาบนแก้มก่อนจะฝืนใจขืนกายนั่งพิงหัวเตียงด้วยความทุลักทุเล ลูกกุญแจต้องอยู่สักแห่งในห้องนี้ ไม่ไกลมือเซฮุนนักหรอก โต๊ะหัวเตียงจึงเป็นที่แรกที่ร่างเล็กเลือก กุญแจรถ กระปุกเทียนหอม รีโมทคอนโทรล และกล่องใส่ทิชชู่ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งของซึ่งอยู่บนนั้น หากทว่ากลับไม่มีวัตถุเปลื้องพันธนาการเหล็กเย็นเฉียบนี้เลย

 

 

 

โธ่ ไม่เอาน่า

 

 

 

พึมพำและยังไม่ลดละความพยายามจะหลบหนีออกจากนรกแห่งนี้ เขาค้นหามันใต้หมอนพลางหันกลับมามองโต๊ะหัวเตียงด้านซ้าย เคลื่อนย้ายกายเพราะกลัวตายจนลืมความเจ็บไปชั่วขณะ

 

 

 

ไม่นานนักหลังจากร่างสูงจากไป เขาก็กลับเข้ามาใหม่พร้อมกับถ้วยข้าวต้ม มันส่งกลิ่นหอมหวนชวนทาน ทว่าในเวลานี้ลู่ฮานไม่มีความกระหายอยากอะไรทั้งสิ้น ร่างเล็กทำทุกอย่างให้เป็นปกติ หวังว่าจะตบตาอีกฝ่ายได้ว่าจนไม่ได้ขยับกายไปไหน แต่หากเป็นเช่นนั้นมันก็โง่เขลาเกินไป การกระทำเหล่านั้นจึงไม่สามารถหลอกเซฮุนได้ว่าเมื่อครู่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น

 

 

 

หาอะไรอยู่หรือ ? ให้ฉันช่วยหาเอาไหมล่ะ ?

 

 

 

วางอาหารมื้อแรกในรอบวันไว้บนโต๊ะหัวเตียง ร่องรอยความไม่เรียบร้อยบ่งบอกว่าคนพยศต้องการอิสระมากกว่าที่เขาคิด ทว่ามันรอได้ ความผิดที่ลู่ฮานทำไม่ได้หนักหนาสาหัสเท่าเหตุผลหลักของการกระทำซึ่งหล่อหลอมทุกความแค้นของเขา

 

 

 

“ … ”

 

 

แท้จริงแล้วเขาเกลียดความเงียบงัน และจะยิ่งเกลียด หากอยู่ในสถานการณ์ที่ถามคำถาม แล้วอีกฝ่ายปิดปากเงียบ

 

 

 

อยากให้ฉันง้างปากหรือจะยอมพูดกันดีๆ ?

 

 

...

 

 

 

เซฮุนเงื้อมือขึ้นสูงก่อนจะเหวี่ยงฟาดมันลงบนข้างแก้มขาว ริ้วแดงรูปมือขึ้นเป็นปื้นฝากฝังความปวดแสบบนผิวเนื้อ ลู่ฮานกัดปากกลั้นน้ำตา กลั้นทุกความรู้สึก

 

 

 

ฉันอยากกลับบ้าน ! ได้ยินไหมว่าฉันอยากกลับบ้าน ! ”

 

 

เขากดยิ้มลึกข้างมุมปาก เร็วเกินไป เด็กน้อย บอกแล้วไงว่านายต้องอยู่กับฉันอีกนาน

 

 

ฉันไม่ได้อยากอยู่กับแก ! ”

 

 

แก... หรือ ?

 

 

ไร้มารยาท ขาดการอบรม จะตบสั่งสอนอีกครั้งก็เจ็บมือเปล่าๆ ร่างสูงโกรธเหลือเกิน แค้นเหลือเกิน ทว่าไม่อยากจะลดตัวลงไปบริภาษเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นลู่ฮาน

 

 

 ไอ้หมอวิปริต ฉันสาบาน ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือขยี้ตำแหน่งนายแพทย์ของแกด้วยปลายเท้าของฉัน

 

 

 

ตราหน้าอีกฝ่ายโดยหาได้เกรงกลัวไม่ หากเซฮุนมีความเคียดแค้นแล้วใยทำไมคนอย่างเขาจะมีบ้างไม่ได้

 

 

 

แกต้องคลานกลับมาหาฉัน ต้องคลานกลับมาหาพ่อฉันเพื่อของานทำ และเมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะทรมานแก จะให้คนทำระยำกับแก จะให้แกเจ็บกว่าฉันเป็นร้อยๆ เท่า

 

 

 

บริภาษด่าทอราวกับเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาดันเป็นรอยยิ้มเหยียดหยาม ร่างสูงแค่นหัวเราะในลำคอ ยิ่งลู่ฮานขู่ยิ่งเหมือนแมวไร้ทางสู้ที่มีปัญญาก็แค่ร้องส่งเสียงประท้วงเท่านั้น ตลกดี ดีกรีนักเรียนแพทย์เกียรตินิยมมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอันดับหนึ่งแบบเขาเนี่ยนะจะคลานกลับมาหางานทำที่โซล ?

 

 

มันน่าขำอะไรหนักหนา ! ”

 

 

แผดเสียงสูงตวาดอีกฝ่ายไม่เกรงกลัว

 

 

ตอนแรกนายอ้อนวอนฉัน ขอร้องให้ฉันปล่อยนายกลับบ้าน ยอมทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งทุกอย่างเพื่อแลกกับอิสระ พอฉันไม่ยอม นายก็พยศ แล้วดูในตอนนี้สิ รู้ทั้งรู้ว่าดิ้นรนยังไงก็ต้องตาย แต่นายก็ยังดื้อรั้นทำมันอยู่นั่น ไม่ต่างอะไรกันกับหมาจนตรอก แล้ว , นายรู้ไหม หมาตัวนั้นน่ะ สุดท้ายมันก็ตายอยู่ดี



 

สำหรับลู่ฮาน สู้ก็ตาย ไม่สู้ก็ตาย เกมนี้เขาถือไพ่เหนือกว่า ตั้งแต่แรกและตลอดไปจวบจนกระทั่งนาทีสุดท้ายที่เกมยังดำเนินอยู่ ร่างสูงเพิกเฉยต่อเสียงบริภาษด่าทอต่างๆ นาๆ เคลื่อนฝ่ามือใหญ่บีบกระชับปลายคางมนเอาไว้แน่น

 

 

 

นายต้องกินข้าว

 

 

ยอมลดตัวลงมาป้อนข้าวคนพยศโดยยอมโยนความจงเกลียดจงชังทิ้งไปก่อน ไม่ดีแน่ถ้าอีกฝ่ายป่วยหรือไม่สบาย เพราะนั่นหมายความว่าเขาจะไม่ได้ลงโทษร่างเล็กอย่างสาสม มือใหญ่จับประคองช้อนเมล็ดข้าวนุ่มฟูได้ที่พร้อมกับน้ำซุปรสชาติดีเข้าใกล้กลีบปากอิ่ม หวังให้นักโทษในการปกครองรับมันเข้าไปเพื่อให้ร่างกายสามารถนำสารอาหารเหล่านี้ไปหล่อเลี้ยงระบบการทำงานต่างๆ ได้อย่างครบถ้วน ไม่เอาน่า อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นได้ไหม ผมไม่ได้ใจร้ายปล่อยให้เขาตาหรอก

 

 

 

ฉันไม่หิว

 

 

ไม่หิวก็ต้องกิน

 

 

ต้องให้เห่าหรือไงถึงจะเข้าใจ ฉัน – ไม่ – กิน

 

 

จะกินดีๆ หรือจะกินไปครางไป เอายังไงลู่ฮาน , นี่ฉันไม่ได้ว่างมานั่งรอนายทั้งวันหรอกนะ

 

 

ฉันบอกว่าฉันไม่กินไง ! ”

 

 

 

มือเล็กปัดถ้วยข้าวต้มอุ่นๆ ให้คว่ำลงบนพื้นไม้ ส่งผลให้อาหารเหล่านั้นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ สร้างความไม่พอใจเท่าใดนักแก่เจ้าของบ้าน แน่สิ ปาร์เก้เลยนะ ดูแลรักษาง่ายเสียที่ไหน เซฮุนขมวดคิ้วมุ่น ปล่อยช้อนเซรามิคลงบนพื้น หยัดกายยืนขึ้นจนสุดความสูงก่อนกระชากร่างเล็กเข้ามาปะทะแผ่นอกแกร่ง ดูเหมือนกับว่าหลังจากมีลู่ฮานมาอยู่ด้วย ขีดความอดทนของเขาก็ต่ำเสียจนไม่เหมาะสมกับอาชีพหมอ ขยันเหลือเกินเรื่องยั่วโมโห อยากรู้จริงๆ ว่าปากจะดีได้อีกสักกี่น้ำ

 

 

 

ปล่อย ! ”

 

 

สะบัดข้อมือให้หลุดพ้นจากพันธนาการเนื้อมนุษย์ ทว่าดูเหมือนยิ่งดื้อรั้นเซฮุนก็ยิ่งดุร้าย เขาปวดหนึบทั่วข้อมือเล็ก พยายามกลั้นคำว่าเจ็บเอาไว้ไม่ให้มันเล็ดรอด

 

 

 

ทำไม เจ็บอย่างนั้นหรือ ? เหอะ คนอย่างนายเจ็บเป็นด้วยหรือไง !!! ”

 

 

ราวกับแข่งขันประชันความแรงของระดับอารมณ์ใส่กันและกัน พายุเฮอริเคนสองลูกวิ่งมาชนกันสร้างความเสียหาย ลู่ฮานเคืองขุ่น พยศด้วยตนไม่รู้ว่าผิดอะไร ส่วนเซฮุนนั้นไซร้ก็มัวแต่โกรธแค้นจนไม่อธิบายให้จำเลยของคดีได้รับรู้ถึงข้อเท็จจริง

 

 

 

[ Cut ]

 

 

 

 

---

 

 

 

โชคดีที่วันนี้จงอินไม่มีคิวเข้าเวรวอร์ด

 

 

 

ทว่าเขาก็ยังต้องมาเข้าทำงานตามระเบียบทางโรงพยาบาลเฉกเช่นปกติอยู่ดี

 

 

 

ร่างโปร่งประคองแก้วกาแฟร้อนๆ ในมือทั้งสองข้าง เดินลัดเลาะไปตามทางเดินยาวของตึกอายุรกรรมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เหล่านางพยาบาลและนายแพทย์ซึ่งประจำการอยู่ภายในก็พากันแปลกใจ ทว่าหลังจากสุมหัวคุยกันแล้วก็สรุปได้ว่ากุมารแพทย์จงอินคงจะมาหาเพื่อนสนิทอย่างโอ เซฮุนเป็นแน่

 

 

 

ยามเช้าใครว่าจะไม่พลุกพล่าน โรงพยาบาลเป็นอีกที่ที่ไม่เคยหลับใหล เรามีผู้ป่วยตลอดทั้งวัน ตึกทุกตึกมีพนักงานเข้าออกอยู่เสมอ จงอินชินเสียแล้วกับสภาพเช่นนี้ ด้วยเขาเองก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น ชายหนุ่มวาดยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามีคนก้มหัวทักทาย บ้างก็สร้างบทสนทนาเรี่ยรายตามทาง ไม่พ้นเรื่องเคสคนไข้หรอกส่วนใหญ่ แผนกอายุรกรรมใช่ว่าจะคุ้นเคยกับเด็กๆ เหมือนแผนกกุมารแพทย์

 

 

 

เก้าอี้หน้าห้องตรวจเต็มไปด้วยผู้ป่วยและพยาบาลเดินขวักไขว่ จงอินเดินตรงไปยังโต๊ะของนางพยาบาลซึ่งประจำอยู่หน้าห้องตรวจ เพื่อสอบถามว่าเพื่อนสนิทของเขานั้นติดคนไข้อยู่หรือเปล่า แต่ดูจากสภาพนี้แล้วไม่น่ารอดหรอก

 

 

 

คุณฮโยซอง สวัสดีครับ , พอดีผมมาหาเซฮุน มันติดคนไข้อยู่หรือเปล่าครับ ?

 

 

อ้าว หมอโอไม่ได้แจ้งหมอคิมหรือคะว่าวันนี้ลาหยุด ?

 

 

หล่อนมีสีหน้าสงสัย ปกติคู่นี้จะหยุดจะลาต้องแจ้งล่วงหน้ากันก่อนตลอด เห็นวันไหนหมอโอไม่มา หรือไม่มีเวร หมอคิมก็ไม่แบกหน้านำกาแฟมาให้ถึงห้องตรวจ

 

 

 

ไม่นะครับ... อ่า , แล้วพอจะรู้ไหมครับว่ามันลาไปทำอะไร

 

 

ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะคุณหมอคิม ที่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้เลย 

 

 

ไม่เป็นไรครับคุณฮโยซอง แต่ช่วยรับกาแฟแก้วนี้ไปทีนะครับ ผมดื่มสองแก้วต้องตาค้างแน่ๆ

 

 

จะดีหรือคะหมอคิม ?

 

 

ดีครับ อย่าลืมเติมน้ำตาลเสียหน่อยนะครับถ้าชอบรสหวาน ผมสั่งให้เขาชงรสเซฮุนมา มันดื่มกาแฟเข้ม ไม่ใส่น้ำตาล

 

 

ค่ะ ขอบคุณนะคะหมอคิม

 

 

 

หล่อนวาดยิ้มน่ารัก พร้อมทั้งรับเอาแก้วกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะ ร้อยปีมีหนนะที่จะมีแพทย์มือหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาเอาการติดท็อปเท็นของโรงพยาบาลมาคุยด้วยและหยิบยื่นน้ำใจให้ อยากจะกรี๊ดอัดหน้าเพื่อนสาวข้างๆ ทว่ามันเป็นกิริยาที่ไม่งามเอาเสียเลย ฮโยซองจึงต้องพับความฟินเอาไว้และทำเพียงชายตามองตามแผ่นหลังกว้างๆ ของหมอคิมไปจนลับสายตา

 

 

 

ฝ่ายชายหนุ่มที่หลังจากเดินออกมาก็เร่งรีบโทรหาเพื่อนสนิท เซฮุนไม่เคยลางานหากไม่ได้มีกิจอะไรเป็นพิเศษ อีกอย่าง ปกติมันโทรมาแจ้งเขาล่วงหน้าตลอด เพราะอะไรกันวันนี้ไอ้บ้านั่นถึงไม่หือไม่อือราวกับจะปกปิดความผิดอะไรไว้ ปลายนิ้วละเอียดเลื่อนแตะสัมผัสปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ ใส่รหัสพาสโค้ดซึ่งชวนให้นึกถึงความหลังอย่างยิ่งยวด ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทั้งๆ ที่ไม่ได้เจอกันตั้งหกปีกว่าแล้ว จงอินก็ยังคงลืมคนคนนั้นไม่ได้เสียที

 

 

 

1 2 0 1

 

 

 

ก็เพราะว่ามัวแต่งมหาเบอร์โทรของเซฮุน กุมารแพทย์ผิวแทนจึงไม่ทันได้มองทาง ประจวบเหมาะกับผู้ชายร่างเล็กบางคนหนึ่งซึ่งหอบของพะรุงพะรังเดินมาตามทางโดยไม่ได้ระวัง ทั้งหมอทั้งญาติคนไข้จึงชนกันเข้าอย่างจังราวกับรถสองคันประสานงา ภาพทุกอย่างตัดเป็นสโลว์โมชั่น คยองซูกลับไปบ้านเพื่อนำเอาของขวัญมาให้ผู้ป่วยตัวน้อย ไม่ได้คิดหรอกว่าจะเกิดอุบัติเหตุ ไม่คิดด้วยซ้ำจะได้เจอพี่จงอินอีกครั้งในวันนี้

 

 

 

ข้าวของกระจุยกระจาย หล่นลงบนทางเท้า โทรศัพท์ของจงอินเองก็อยู่ในสภาวะไม่ต่างกัน หากแต่คยองซูไม่ใช่หนึ่งในนั้นเพราะตอนนี้เขากลับอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างปฏิเสธไม่ได้ กล้ามเนื้อก้อนน้อยในอกบีบรัดถี่ระรัว กลัวเหลือเกินว่าร่างโปร่งจะรู้ว่าความรู้สึกของเขาไม่เคยแปลงเปลี่ยน

 

 

 

ชั่วขณะหนึ่ง , ดวงตาสีนิลและแก้วตาสีน้ำตาลอัลมอนด์สอดประสาน ราวกับว่ามีเส้นใยความสัมพันธ์บางๆ เชื่อมกันอยู่ ทว่า , แสนเลือนราง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยงดงามและเหนียวแน่น

 

 

 

ผมช่วยนะครับ

 

 

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเหมือนเดิม ทว่าก็ไม่เหมือนเดิม จงอินประคับประคองร่างเล็กให้กลับมายืนได้ด้วยสองขา ก่อนตนเองจะทรุดลงเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายตามกฎบัตรมารยาท คยองซูร้อนเนื้อร้อนใจ เขาซุ่มซ่ามเองจนทำให้พี่จงอินเดือดร้อน ไม่เห็นต้องช่วยกัน ไม่เห็นต้องเห็นใจ

 

 

 

ไม่เป็นไรครับ , ไม่เป็นไร ความผิดผม ผมซุ่มซ่ามเอง คุณหมอไปทำงานต่อเถิดครับ

 

 

 

เราผิดกันคนละครึ่ง อย่าปฏิเสธความหวังดีของผมเลยครับ

 

 

 

รวบรัดตัดตอนเสียเสร็จสิ้น ร่างเล็กจึงได้แต่ยืนนิ่งเป็นหุ่นปั้น ยอมให้กุมารแพทย์ทำตามใจไม่ได้ขัด ของเล่น ขนมนมเนย ดูเหมือนจะไม่ได้รับความเสียหายเท่าใดนัก แต่กับโทรศัพท์เครื่องหรู ดูเหมือนว่าจอจะดับและใช้การไม่ได้ มือน้อยรับถุงกระดาษหลากหลายสีมาถือไว้ครึ่งหนึ่ง แบมือขออีกครั้งหนึ่งหากทว่าได้รับความผิดหวัง เนื่องจากถุงเหล่านั้นกลับตกไปอยู่ในมือหนา

 

 

 

เอ่อ... ผมถือเองก็ได้นะครับ

 

 

 

ไม่เป็นไรครับ ไปทางเดียวกัน ญาติผู้ป่วยเดือดร้อน เจ้าหน้าที่ภายในต้องให้ความช่วยเหลืออยู่แล้ว

 

 

 

ส่งยิ้มให้แม้ในใจจะไม่รู้สึกยินดีเลยสักนิด จงอินนึกโทษดิน โทษฟ้า โทษโชคชะตาและโทษโลกใบนี้ นี่กำลังเล่นตลกอะไรกับอยู่ ? การกลับมาเจอกันของเขาและคยองซูเปรียบเหมือนดั่งปรากฏการณ์ดาวศุกร์โคจรเข้าใกล้โลก จากกันไปตั้งไกล คิดว่าจะสิ้นเยื่อใย แต่เหตุไฉนทุกอย่างกลับกลับตาลปัตร ร่างสูงตรอมตรมอยู่ในความทุกข์นานนับปี ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย เมามายไปตั้งเท่าไรหัวใจถึงจะกลับมาแข็งแรงแบบนี้ได้

 

 

เขาเห็น เห็นบางสิ่งในแววตาอันคุ้นเคยคู่นั้น

 

บางสิ่ง... ที่เรียกว่าความรักและความคิดถึง

 

 

ฉลาดพอจะไม่โง่เง่าและงมงาย งูถูกตีหวังให้ตายทว่าหลังหักไม่มีวันเลื้อยกลับคืนรัง แม้โหยหา แม้เคยอยากได้กลับมาครอบครอง หากแต่วันนี้ เวลานี้ ทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปเป็นอื่นแล้ว จงอินอยู่ได้ เขายังไม่ตาย แม้จะยังกำซาบกำซัดความทุกข์หนักแน่นในอก ที่ปั้นยิ้ม ที่แสร้งทำเป็นสุขี ก็แค่ละครตบตาให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตนเองไม่ได้มีความสำคัญกับเขาขนาดนั้น

 

 

ความเจ็บปวดเล็กๆ นับล้วนหลอมรวมเป็นความเจ็บปวดขนาดใหญ่

 

ห่อหุ้มหัวใจและแช่แข็งให้จงอินตกอยู่ในวังวนความทุกข์จวบจนกระทั่งวันนี้

 

 

 

ช่วงขาเรียวยาวเริ่มออกเดินอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าคยองซูคงมีจุดหมายปลายทางเดียวกับเขาแน่ สุดทางเท้าตึกผู้ป่วยนอกนี้ เลี้ยวหัวมุมอีกสองทีตึกกุมารเวชจะตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไม่ได้เดินเคียงกัน ไม่ได้ให้เกียรติกัน ทั้งคู่ต่างสับเท้า ไม่หันมาพูดจา มองแล้วคล้ายกับว่าไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน

 

 

 

อึดอัดใจ อยากหลีกหนีเพียงใดหากแต่ทำไม่ได้ มันเหมือนใครเอาถุงพลาสติกมาครอบหัวไว้และออกซิเจนก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ ไม่น่าเลย ร่างเล็กคิด หากเขามาเร็วกว่านี้ก็คงไม่เจอพี่จงอิน หากระแวดระวังอุบัติเหตุนั่นจะไม่เกิดขึ้น เราทั้งคู่จะยังไม่รับรู้ตัวตนของกันและกัน อีกทั้งคยองซูยังจะไม่เป็นตัวปัญหาขนาดใหญ่ของพี่เขา

 

 

 

กลิ่นยาฉุนจมูกไม่เหมาะสมกับตึกกุมารเวช ร่างเล็กเดินตามเจ้าของแผ่นหลังกว้างไปเรื่อยโดยยังคงไม่ปริปากเผยวจีใดๆ ออกมา ลิฟต์ตัวโตจอดรอผู้โดยสารโดยสารอยู่ชั้นล่างสุด แปลกดีที่ไม่มีคนใช้บริการมันเลยแม้แต่คนเดียว เหมือนความบังเอิญแต่ไม่น่าจะใช่ คล้ายกับโชคชะตากำหนดขีดไว้ให้มันเกิดขึ้น จงอินรอให้เจ้าของเรือนร่างเล็กบางก้าวเท้าเข้ามาภายในจนเรียบร้อยเสียก่อน ตนเองจึงยอมกดปุ่มสั่งการให้ประตูไฟฟ้าปิดลง

 

 

 

เด็กพักอยู่ชั้นไหนหรือครับ ?

 

 

 

เก้าครับ ชั้นเก้า

 

 

 

ร่างโปร่งแตะสัมผัสลงบนปุ่มตัวเลขดังกล่าวและกลับสู่ห้วงภวังค์การนึกคิดของตัวเองอีกครั้ง ช่วงเวลาไม่กี่นาทีของห้องโดยสารยาวนานราวกับนับเป็นปีๆ กำแพงทิฐิสูงใหญ่ตั้งตระหง่านขวางกั้นทั้งคู่ไว้ ยากเย็นเหลือเกินที่จะพังทลายมันลง ความห่างไกลไม่อาจปิดกั้นความคิดถึง โหยหา หากทว่ามันกลับสร้างความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่ ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคยองซูและจงอินตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน พวกเขาทุกข์ทรมานจากความหวัง ทุกข์ทรมานจากความต้องการของตนเอง

 

 

 

บรรยากาศอันอึดอัดสิ้นสุดลงเมื่อประตูไฟฟ้าเปิดกว้างพร้อมทั้งมีผู้โดยสารใหม่เข้ามาแทนที่ผู้โดยสารเก่า ร่างโปร่งหยุดรั้งรอให้คนตัวเล็กเดินนำทางไปด้วยตนเองไม่รู้ว่าจุดหมายอยู่ที่ใดกันแน่

 

 

 

ครู่อึดใจเดียวคยองซูก็หยุดตรงหน้าห้องประตูสีฟ้าอ่อน แผ่นป้ายกระดาษหน้าห้องระบุชื่อ ‘ Leo R. ’ เจ้าของร่างน้อยพาตนเองเข้าไปยังด้านในและไม่ลืมจะเปิดประตูอ้าไว้เพื่อเชื้อเชิญอีกฝ่าย เมื่อเช้าก่อนกลับคอนโดไปหยิบของเล่นกลับมาให้ลูก พยาบาลบอกว่าแพทย์เจ้าของเคสคนไข้จะมาตรวจดูอาการตามเวลาทำงานตามปกติ อย่างไรเสียพี่จงอินก็อยู่ที่นี่แล้ว มาคราเดียวไม่ต้องเสียเวลาเทียวไปเทียวกลับ

 

 

 

เจ้าตัวแสบสุดที่รักของเขานั่งอยู่บนเตียงนอนคนไข้พร้อมกับไอแพดมินิ หน้าตาเคร่งเครียดราวกับเห็นผลหุ้นตกเป็นสิบๆ จุด ทั้งๆ ที่ในนั้นมันก็แค่เกมเกมหนึ่ง

 

 

 

ตกหลุมอีกแล้วหรือคนเก่ง ?

 

 

 

สรุปได้สองอย่าง ไม่ตกหลุมก็หัวใจหมด ปฏิเสธมาสิ จะได้พูดไปอีกประโยค คยองซูยิ้มขบขัน ก้าวเท้าอยู่สี่ห้าครั้งก็ถึงตัวเด็กน้อย ริมฝีปากรูปหัวใจกดจูบลงบนพวงแก้มเจือสีเลือดฝาด ฟัดปล้ำอยู่นานสองนานไม่สนใจคุณหมอซึ่งตกอยู่ในสถานะคนนอก เขาเก้ๆ กังๆ เดินนำถุงไปวางบนโซฟา ก่อนจะหยิบสเตทโทสโคปในกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมาเตรียมพร้อม ชายหนุ่มมีมารยาทพอจะยืนคอยอยู่เงียบๆ ปล่อยให้ผู้ป่วยกับญาติทักทายกันให้หนำใจ ประเดี๋ยวตอนตรวจดูอาการจะได้ไม่งอแงกันทั้งสองฝ่าย

 

 

 

งื้ออออออออ คยอง เค้าเจ็บแก้ม ! ”

 

 

 

โอเคตัวดื้อ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ นี่คุณหมอจงอิน เขาจะมาตรวจดูอาการหนูนะ

 

 

 

ผายมือมาทางด้านหลังเพื่อแนะนำบุคคลแปลกหน้าให้รู้จัก เด็กชายผิวขาวหน้าตาน่ารักเห็นเช่นนั้นก็กระตือรือร้น ทั้งๆ ที่ปกติชนส่วนมากกลัวหมอ แต่ไม่ใช่สำหรับรายนี้แน่ๆ , จงอินวาดยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า ขยับสองขาพากายาไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงผู้ป่วย ดูอาการภายนอกไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว หากทว่าเขาไม่เคยวางใจให้เด็กคนใดกลับไปพักที่บ้าน ถ้าไม่แน่ใจว่าจะไม่มีภาวะแทรกซ้อนเสริมเข้ามาภายหลัง

 

 

 

แนะนำตัวสิครับ

 

 

กระชับเสียงเบาเพื่อนเตือนใจเด็กน้อย เห็นนั่งนิ่งปั้นยิ้มอยู่นั่น

 

 

 

ไม่ต้องมาสั่งเค้าเลย เค้ารู้น่าว่าต้องทำยังไง ! ,

 

 

 

ฮี่ ~ คุณหมอ ! สวัสดีฮะ เค้าชื่อเลโอ เป็นลูกชายตัวดื้อของคยอง !

 

 

 

คราวนี้เป็นจงอินเองที่ต้องเป็นฝ่ายนิ่งบ้างเสียแล้ว , สติสตางค์เดิมเคยอยู่กับร่าง บัดนี้กระจัดกระจายไปแห่งใดบ้างก็ไม่อาจทราบได้ เพียงเพราะประโยคสั้นๆ ของหนูน้อยเลโอ

 

 

 

เค้าชื่อเลโอ เป็นลูกชายตัวดื้อของคยอง ! ’

 


 

คยองซูมีลูก...

โด คยองซู คนรักเก่าของเขา...มีลูก


 





 

---100%---






ฟิคเราจำเลยแค้นนะ ไม่ใช่จำเลยรัก ห่อววววว ไม่ใจเลยอะ
ขี้เกียจทอล์ค มันเออเร่อไปรอบนึงแล้วทอล์คเก่ามันหายอะ เลยหงุดหงิด
ช่างมันเนาะ นี่พยายามปั่นฟิคให้จบเร็วๆ จะได้ไปร่อนที่งานฟิคได้
ดีใจมากเลย 300 แฟนคลับแล้ว รุ่งๆ + พุ่งแรงๆ นะลูก
อุอิ ไปแยะ
ปล.เด็กมอหกไม่ทรหดนี่อยู่ไม่ได้นะ
มีคำผิด + แนะนำเพิ่มเติม ส่งfeedbackได้ที่ #tamedhh + comment

 

PORCELAIN THEMEs
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

2,963 ความคิดเห็น

  1. #2816 JACKIE J. (@HOODIEGIRL6116) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:14
    น้องเคยไปทำอะไรให้เซฮุนอะ
    #2816
    0
  2. #2798 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 09:18
    เซฮุนไปแค้นอะไรลู่หาน ขนาดนั้นนน สงสัยเหลือเกิน
    #2798
    0
  3. #2714 faii2546 (@faii2546) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 07:07
    อาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆก็ได้ป่าว??
    #2714
    0
  4. #2684 Yehet ~ (@Jowcoconut) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 14:13
    หมอฮุนจิตไม่เบาเลยนะ คยองที่หายไปเพราะมีลูกหรอ
    #2684
    0
  5. #2652 Lalawo (@superi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 09:55
    คยองมีลูกกับใครรรร
    #2652
    0
  6. #2417 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 23:38
    ลูกคยองซูกับใครง่าาาา
    #2417
    0
  7. #2399 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 00:15
    ฮุนหนักไปละ ยองซูกับไคเคยคบกับ?
    #2399
    0
  8. #2387 sasithorn_eiei (@sasithorn_eiei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 13:48
    อิฮุนโรคจิต55
    #2387
    0
  9. #2351 นมสด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:11
    เซฮุนคนเถื่นนนโว้ยยนโหดเว่อ
    #2351
    0
  10. #2181 bbbaiteay_ (@wonderbanana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 20:10
    ไคซูนี่หน่วงตั่งแต่เริ่มมม ฮือออออ เซฮุนนี่ก็เถื่อนเกิ้นนนนนลู่ช้ำตายกันพอดี
    #2181
    0
  11. #2052 few_nutnicha (@nutnicha-few) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 04:05
    เซฮุนทำไมทำกับลู่หานขนาดนั้น ใจร้ายมากๆเลย
    #2052
    0
  12. #1915 ollpoppyllo (@eibrapop) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:15
    ฮุนเล่นโหดดดด เดี๋ยวตบๆ น้องช้ำหมดแล้วมั้งเหอะะ

    สงสารไคซูจังง ทำไมมันหน่วงๆ มันเจ็บๆ
    #1915
    0
  13. #1810 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 22:47
    เซฮุนอย่างโหดดดด ยังงี้สิถึงปราบกวางน้อยจอมพยศอยู่
    แอบสงสารพี่ลู่แต่ก็ฟิน #ไม่เกี่ยว 555555
    ห้ะ คยองมีลูกแล้วหรอ แล้วกัมจงจะคู่ใคร TT
    #1810
    0
  14. #1705 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 00:01
    สงสารลู่ บ้านอิหมออยุ่ไหนเนี้ยยยย งื้ออออออออ ไม่ยอม
    #1705
    0
  15. วันที่ 20 กันยายน 2558 / 15:09
    บางทีก็ไม่เข้าใจหมอฮุนว่าจะจง้กลับดจงชังไรนักหนา
    #1684
    0
  16. #1619 PSR_DDO (@kihgfrtypm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 16:24
    หมอโอใจร้ายอ่ะ คงแค้นมาสินะ แต่เธอเเค้นอารัยยย. อันนี้ลุ้นอยู่! น่าสงสารลู่หานอ่าา คู่จงอินนี่คือถ่านไฟเก่ายังร้อนแต่ยังไม่มีคนจุดเชื้อไฟใช่มั้ยยยยย
    #1619
    0
  17. #1616 Lavenda (@Lavenda) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 18:52
    คือแป๊ป อ่านไปปากก็เผลอพูดว่า น่ากลัวๆๆๆๆๆๆ 5555555 โอเซน่ากลัวจุงงงง ทำไมโอเซถึงเกลียดเสี่ยวลู่จังอ่าาาาา
    #1616
    0
  18. #1588 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 22:54
    หุ้ยยยย หมอฮุนผู้โหดเหี้ยมม อะไรจะขนาดน้านนนนน ใจเย็นเย้นนนน เค้าสงสารลู่ฮานนนน ส่วนจงอินนี่ช็อคไปเลยสิ คยองมีลูกแล้ว!
    #1588
    0
  19. #1547 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:23
    คนรักเก่า = [] =
    #1547
    0
  20. #1504 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 23:47
    พี่หมอฮุนคะ เบามือหน่อยค่ะ ช้ำหมดล้าวววววว ละไคซูนี่อะไร ถ่านไฟเก่าปะทุสุด ๆ
    #1504
    0
  21. #1487 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 15:40
    อ่านไปก้อร้องเพลงในใจไป เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย ว่าแต่คุณหมอจะไม่บอกความผิดให้นีกโทษรู้ตัวหน่อยเหรอ
    #1487
    0
  22. #1439 som1313 (@som1313) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 11:41
    ลูก? ลูก? ลูกกกกกก !!!!!! กรี้ดดดดดด
    #1439
    0
  23. #1384 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 12:29
    เซฮุน แกทำไรลู่หานชั้นนนนน โหยย โหดร้ายมากกกก ลูกคยอง อืมมมม
    #1384
    0
  24. #1367 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 16:32
    หมอโอโรคจิตตตตตตตตตตตตต ป่าเถื่อนนนนนนนนน ใจร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 

    ลูกไม่แท้หรอกกกกจงอินนนน เชื่อสิ
    #1367
    0
  25. #1353 Some more for me (@somemore4me) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 01:15
    เอ้า เลี้ยงกันด้วยฝ่ามือ และลำแข้งเลย ข้าวเขิ้วไม่ต้องกินละกินอย่างอื่นแทน เซฮุนนี่โหดมากกกก บ้านหมอหรือสถานกักกัน กุญแจมือมีเพื่อ ลู่หานคงคิดว่ายอมก็โดน สู้ก็โดนก็เลยสู้ไปเลยดีกว่าตามประสาคนมีศักดิ์ศรีที่เหลือน้อยนิด ตำรวจจะจับผู้ร้ายยังแจ้งก่อนว่าข้อหาอะไร แล้วเซฮุนหละ จับเขาขังคุกโดยไม่บอกเลยว่าข้อหาอะไร ลู่หานจะเป็นอะไรไหมนะ ร่างกายต้องเจอหนักขนาดนี้ // แอบคิดว่าเลโอลูกคยอง แล้วก็แบบเฮ้ยย จริงรึ คยองมีลูกกับเมียรึ มันยังไงกัน หน้าชาพร้อมกับจงอินเลย
    #1353
    0