Tamed ( HUNHAN )

ตอนที่ 7 : Tamed - 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    27 ก.ค. 57








บางทีคยองซูก็อยากจะยื่นใบลาออกจากการเป็นพ่อของเลโอเสียให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

 

เจ้าตัวแสบนี่ซนยิ่งกว่าลิงทั้งฝูง คยองซูกำลังรู้สึกว่าตัวเองเลี้ยงลูกได้ไม่ดีเท่าที่ควรนัก หากเป็นผู้ปกครองคนอื่นๆ เขาก็คงสามารถจับลูกมาใส่เสื้อผ้าเตรียมทานข้าวไปโรงเรียนได้เรียบร้อยแล้ว หากทว่านี่ไม่ใช่กรณีที่ทุกคนเคยเจอมา เลโอวิ่งไปทั่วบ้านอย่างบ้าคลั่ง พร้อมทั้งแกว่งกวัดปืนของเล่น โอเค เขาผิดเองนั่นล่ะที่พาลูกไปดู Dawn of the planet of the apes คราวนี้ความลำบากเลยบังเกิด เมื่อเจ้าตัวแสบดันอินกับบทลิงจนเข้าเส้นเลือด ไม่ยอมอาบน้ำ ไม่ยอมแต่งตัว ไม่ยอมทานข้าว เอาแต่เล่นอยู่นั่น

 

 

 

ตัวดื้อ หยุดวิ่งเสียที วันนี้ไปโรงเรียนวันแรกนะ

 

 

ทรุดลงกองกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า ในมือทั้งสองข้างยังมีเครื่องแบบของทางโรงเรียนอนุบาลคาอยู่

 

 

ถ้าตัวไม่ไปเค้าจะไปสอนคนเดียวแล้ว เล่นอยู่บ้านให้หนำใจไปเลยนะ

 

 

น้อยใจจนหน้ายู่ยี่ ถึงคยองซูจะอายุยี่สิบห้าแล้วก็ตามทีเถอะ ไอ้อารมณ์แบบนี้คนจะมีมันต้องจำกัดอายุด้วยหรือไง

 

 

ตัวแก่แล้วอย่ามาน้อยใจเป็นเด็กๆ ได้ไหม มันไม่น่ารักเลยนะ

 

 

แน่ะ ยังมาพองแก้มชี้หน้าใส่อีก

 

 

ใครจะไปน่ารักเหมือนตัวล่ะ นี่สรุปจะไปโรงเรียนไหม ถ้าไม่ไปเค้าจะไปคนเดียวแล้วนะ

 

 

 

เพราะเพิ่งกลับมาเกาหลีในรอบหลายปี หลังจากไปเรียนต่อที่อิตาลีเสียนาน ร่างเล็กเลยต้องหางานทำเพื่อเลี้ยงตัวเองและลูก ปริญญาตรี – โท ดีไซน์เนอร์สองใบอาจช่วยให้เขาได้เข้าทำงานในห้องเสื้อชื่อดังได้ ทว่ามันก็ไม่อาจสำคัญเท่าความปลอดภัยของเลโอ ยอมรับกันตรงนี้ คยองซูเป็นห่วงลูก ห่วงสุดหัวใจ ห่วงจนไม่อยากจากไปไหนไกลจึงสิ้นคิดได้ถึงขั้นไปสมัครเป็นคุณครูอนุบาลเพื่อดูแลแกให้ดีที่สุด

 

 

 

ตัวเป็นครู ตัวพาเค้าไปสายได้ไม่ใช่หรอ ?

 

 

ตรรกศาสตร์ลูกน้อยติดลบ อยากจะยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเอง

 

 

คุณครูที่ไหนเขาสนับสนุนให้เด็กนักเรียนไปสาย หืม ? ตัวดื้อ มานี่เลย มาแต่งตัว เดี๋ยวไม่ได้กินเข้าตัวก็ร้องปวดท้องอีก คราวนี้เค้าไม่สงสารนะ

 

 

 

ท้ายที่สุดแล้วเด็กน้อยก็ยอมวางปืนของเล่นลงบนโซฟา เดินเตาะแตะเข้ามายืนกางแขนกางขาตรงหน้ารอให้คยองซูใส่เสื้อผ้าให้ เครื่องแบบน่ารักสมวัยสีกรมท่าถูกสวมทับร่างกายเล็กๆ ของเด็กชาย จนคนเป็นผู้ปกครองอดใจไม่ไหว ฟัดแก้มกลมใสนั้นไปอยู่หลายครั้ง เสื้อจัมพ์แขน กางเกงขาสั้น ถุงเท้าขาวยาวครึ่งแข้ง หมวกกลมสีเดียวกันกับเฉกเช่นที่กล่าวไปข้างต้น เหมาะสมเสียจนอดคิดไม่ได้ว่าเหล่านั้นถูกสร้างมาเพื่อลูกชายคนเก่งของเขา

 

 

 

มีพี่หมีอีกไหม ?

 

 

พูดถึงข้าวกล่องริรัคคุมะที่เพิ่งทำให้ทานหลังออกจากโรงพยาบาลเมื่อวันก่อน

 

 

วันนี้เค้าทำพี่แพนกวินไว้ให้

 

 

พูดพลางจัดระเบียบปอยผมสีน้ำตาลเข้มให้เข้าที่เข้าทาง

 

 

ขอกินเลยได้เปล่า

 

 

ตลกแล้วตัวดื้อ ดูนาฬิกาด้วย จะเจ็ดโมงอยู่แล้ว มัวแต่เล่นอยู่นั่น ไปกินบนแท็กซี่เลย

 

 

 

เด็กน้อยทำหน้าราวกับเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา ก่อนหยิบกระเป๋าสีฟ้าอ่อนขึ้นมาสะพายหลัง มือน้อยกระชับหมวกทรงกลมให้เข้ากับรูปศีรษะ วิ่งนำหน้าไปใส่รองเท้าหนังโดยไม่ต้องให้คยองซูออกคำสั่ง ร่างเล็กมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ดวงตากลมโตฉาบทับด้วยแววความเอ็นดูและความรักอย่างเต็มเปี่ยม เด็กคนนี้คือความภาคภูมิใจ คือลูกชายของเขา คือชีวิตน้อยๆ ที่ชายหนุ่มคนหนึ่งพึงรับผิดชอบเลี้ยงดูอุ้มชูให้แกเติบใหญ่เป็นสมาชิกที่ดีในสังคม

 

 

 

ความสุขในวันนี้แลกมาด้วยความทุกข์ในวันนั้น คยองซูยังจำภาพดวงตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของพี่จงอินได้ มันคือฝันร้าย ฝันร้ายซึ่งตอกย้ำว่าเขาเคยผิดบาปมากเพียงใดกับคนรัก แม้ปากจะอยากขอโทษสักเพียงใด แต่ภายในหัวสมองก็สั่งให้ล้มเลิกความคิดนั้นเสีย คนเกลียดกันไม่ฟังเหตุผลหรอก เขารู้ดี รังแต่จะอธิบายก็ทำให้อีกฝ่ายยิ่งเห็นว่ามันเป็นข้อแก้ตัวไปเสียเปล่า เอาจริงๆ ปัญหาใหญ่ในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องความรู้สึกจงเกลียดจงชังอะไรทั้งนั้น มันเป็นความรู้สึก ณ เวลาปัจจุบันของเขาเองมากกว่า

 

 

 

ใช่ คยองซูยังรักพี่จงอินอยู่

 

 

 

รักมากเสียด้วย

 

 

 

ความรักถูกบัญญัติจำกัดความให้สวยงามฉันใด ความประหลาดของมันก็เพิ่มมากขึ้นฉันนั้น ทั้งๆ ที่ไม่ได้เจอกันตั้งนานนม ทว่าความรู้สึกดีๆ ก็ยังคงสภาพเดิมราวกับถูกปิดล็อคเอาไว้ ไม่มีใครออกไป ไม่มีใครเข้ามา ภายในหัวใจของคยองซูยังคงมีแต่พี่จงอินเท่านั้น ส่วนหัวใจของอีกฝ่าย คงไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว

 

 

 

ตัวจะนั่งอีกนานไหม เค้าไม่อยากไปโรงเรียนสายนะ ! ”

 

 

เสียงเล็กๆ ฉุดกระชากคนตาโตให้หลุดออกจากภวังค์ คยองซูสะบัดหัวพลางหยัดกายขึ้นยืนจนสุดความสูง มันสมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลประโยคเมื่อครู่ก่อนจะขมวดคิ้ว ถ้าจำไม่ผิด เลโอไม่ใช่หรือที่ทำให้เขาสาย ?

 

 

โห พูดผิดพูดใหม่ได้นะตัวดื้อ ตัวนั่นล่ะที่ทำให้เค้าไปทำงานสาย

 

 

เหวี่ยงกระเป๋าเป้พักไว้บนบ่า คว้ากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือ ตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้องเมื่อเห็นว่าเข็มยาวของนาฬิกาเฉียดใกล้เลขสองเข้าไปทุกขณะ

 

 

 

อย่าลืมข้าวเค้า ! คยองซู ! ย๊า ! นี่เป็นพ่อภาษาอะไรเนี่ย !! ”

 

 

ตัวนั่นล่ะเป็นลูกภาษาอะไร มาสั่งเค้าเนี่ย ! ”

 

 


 

---

 

 

 

เกือบสาย

 

คยองซูมาทำงานวันแรกก็เกือบสาย

 

เลโอมาโรงเรียนวันแรกก็เกือบสาย

 

คยองซูสลดใจ

 

แต่เลโอกำลังทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

 

 

ขอโทษจริงๆ นะครับ เป็นความผิดของผมเองที่ตามใจเจ้าตัวเล็กมากเกินไป

 

 

 

ก็เลยต้องมาก้มหัวปลกๆ ขอโทษคุณครูรักษาการแทนผู้อำนวยการด้วยความรู้สึกผิด กลัวเขาจะมองว่ารับผิดชอบลูกตัวเองไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับลูกชาวบ้าน

 

 

 

หล่อนวาดยิ้มบางประดับใบหน้า แตะมือลงบนบ่าเล็ก ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเข้าใจ น้องเองก็คนซนน่าดู คุณคยองซูถึงได้ดูเหนื่อยอ่อนขนาดนี้ มาเถอะค่ะ ดิฉันจะพาไปชมด้านในให้คุ้นชิน

 

 

 

ถึงจะยังไม่ได้อยู่ในฐานะคุณครูเต็มตัว แต่เขาได้เป็นแน่ ทางโรงเรียนยังคงขาดบุคลากรอยู่หนึ่งตำแหน่ง และมันว่างมาเกือบเดือนแล้ว ร่างเล็กก้าวเท้าสั้นๆ ตามครูสาวร่างระหงส์ สอดส่ายสายตาไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ที่นี่ใหญ่โต ดูโอ่อ่า ทว่ากลับอบอุ่นใจยามได้อยู่ใต้ชายคาอย่างไม่น่าเชื่อ อาคารกึ่งไม้กึ่งปูนล้อมรอบด้วยสนามหญ้าสีเขียวสด และต้นไม้น้อยใหญ่ให้ร่มเงา โซนส่วนของเด็กเล่นกว้างขวางปูพื้นยางเพื่อให้ความปลอดภัยแก่เด็กๆ

 

 

 

ด้านนอกว่าน่าอัศจรรย์ใจแล้ว ด้านในกลับน่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่า คยองซูรู้สึกราวกับว่ามันคือบ้านหลังที่สอง การตกแต่งที่ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับความซุกซนของเจ้าตัวเล็ก ห้องเรียนแบบเปิดโล่งสร้างความแปลกใหม่ไม่ซ้ำซาก สถานที่สะอาดสะอ้าน สว่าง และมีอากาศบริสุทธิ์จากเครื่องฟอกอากาศนับสิบ

 

 

 

ออฟฟิศของคุณครูทุกคนอยู่ทางด้านนี้ค่ะ ผนังเป็นกระจกใสหนาพิเศษทั้งหมด พวกเราจะได้เห็นนักเรียนจากรอบทิศทาง

 

 

ความเป็นเหตุเป็นผลซ่อนอยู่ในความสวยงามเหล่านั้น คยองซูนึกชื่นชมคนวางแปลน เขียนแบบ และผู้อำนวยการ ที่คำนึงถึงเด็กทุกคนเป็นสำคัญ

 

 

ส่วนตรงนี้เป็นโซนของนักเรียนทั้งหมดเลยค่ะ ห้องเรียน ห้องเล่น ห้องสมุด ห้องฉายโสตทัศน์ ห้องเก็บสื่อการเรียนรู้

 

 

ระหว่างเดินชมร่างเล็กก็กลายเป็นจุดสนใจของนักเรียนทุกคนไปโดยปริยาย ด้วยเพราะโรงเรียนแห่งนี้ไม่มีครูชายมานานแล้ว คยองซูฉีกยิ้มละไมประดับไว้บนใบหน้า โค้งทักทายจนเส้นผมแทบหล่นระพื้น

 

 

ก่อนจะได้บรรจุอย่างสมบูรณ์ ดิฉันจำเป็นต้องประเมินงานคุณหนึ่งวันเต็ม คุณมีอะไรขัดข้องไหมคะ ?

 

 

อ่า... ไม่ครับ ผมโอเค

 

 

 

หล่อนวาดยิ้ม ว่าที่คุณครูคนใหม่ไม่มีปัญหาการเข้ากันไม่ได้เหมือนกับครูคนอื่นๆ เฉกเช่นที่ผ่านมา อย่างนี้ก็เบาใจได้แล้วล่ะว่า K. Academy จะมีผู้ช่วยดูแลเด็กเพิ่มอีกคน ชายหนุ่มรับฟังข้อปฏิบัติคร่าวๆ รวมถึงตารางกิจกรรมภายในต่างๆ จากคุณครูสาวคนสวย กว่าสิบนาที คยองซูใช้เวลาซักถามข้อสงสัยทั่วไปเกี่ยวกับการวางตัว ข้อมูลเฉพาะของเด็กๆ ที่เขาจำเป็นต้องรับรู้เอาไว้ เพื่อไม่ให้ทำอะไรขัดใจพวกแกเข้า

 

 

 

แยกย้ายกันไปคนละทาง ร่างเล็กได้ประจำอยู่ในคลาสนักเรียนชั้นอนุบาลสอง จำนวนประชากรตัวแสบตัวซนที่นี่มีไม่มากนัก ด้วยเพราะจุดประสงค์หลักของผู้ก่อตั้ง ท่านเล็งเห็นความสำคัญของระบบการศึกษา เข้าใจว่าครูหนึ่งคนไม่อาจตั้งรับลูกลิงเหล่านี้ได้พร้อมกันทีละมากๆ การเรียนการสอนที่นี่จึงแบ่งแยกเด็กๆ ด้วยระดับชั้น ไม่ใช่ชื่อหรือหมายเลขห้อง เฉกเช่นโรงเรียนแห่งอื่นๆ หากแต่ครั้นถึงยามทำกิจกรรม ทุกคนก็ต้องมาปฏิบัติร่วมกันอยู่ดี

 

 

 

เพราะไม่เคยเป็นจุดสนใจมากมายถึงเพียงนี้ คยองซูจึงรู้สึกประหม่า เขาไม่รู้ว่าตนเองจะทำให้เด็กเชื่อฟังได้สักเพียงไหน แล้วยิ่งมีคุณครูรักษาการแทนมาประเมินเช่นนี้ ความอึดอัดมันยิ่งเพิ่มขึ้นเท่าทวีคูณ กลัวจะทำอะไรบกพร่องจนคุณสมบัติไม่ผ่านเกณฑ์ ร่างเล็กยืนนับหนึ่งถึงร้อยพร้อมกับใบหน้าน่ารักซึ่งฉาบทับไปด้วยความกังวล มือน้อยชื้นเหงื่อกำกุมเข้าหากันไม่รู้จักจบจักสิ้น ในลำคอแห้งผากราวกับมีใครเอาทรายมาบรรจุเอาไว้ ส่วนหัวใจเต้นตึกตักราวกับมีใครรัวกลองสะบัดชัยก็ไม่ปาน

 

 

 

เดี๋ยวรอสักครู่นะคะคุณคยองซู เผอิญว่าวันนี้คุณคิมเข้ามาที่โรงเรียนพอดี ดิฉันเลยยกหน้าที่ประเมินให้ ทำตัวตามสบายเลยนะคะ ประเดี๋ยวคุณเขาจอดรถเสร็จก็คงได้ฤกษ์ประเมินเสียที

 

 

 

ทิ้งระเบิดตูมเบ้อเริ่มหน้าตาเฉย แบบนี้ไม่แย่เข้าไปใหญ่หรือ !? นรกเถอะ ทดลองงานต่อหน้าผู้อำนวยการเนี่ยนะ ? คยองซูอยากจะกัดลิ้นตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด คนน่ารักโอดครวญในใจ หากเป็นเด็กชายแบบในวันวานคงได้ลงไปตีแปลงบนพื้นเป็นแน่

 

 

 

เอาจริงหรือครับคุณครู ?

 

 

ถามเพื่อความมั่นใจ เผื่ออีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจไม่รอ

 

 

เอาจริงสิคะ อ๊ะ...ดูเหมือนจะมาแล้ว , ดิฉันขอตัวไปต้อนรับก่อนนะคะ

 

 

 

เห็นเพียงว่าผู้อำนวยการใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ เท่านั้นร่างเล็กก็ไม่กล้าจะเปิดตามองอะไรต่อ ความวิตกตีรวนจนมวนท้อง ประสาทสัมผัสการรับรู้และได้ยินมืดบอดจนรอบกายไร้สรรพเสียง ดวงตากลมโตเหม่อมองภาพเด็กน้อยวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เห็นว่าบนใบหน้าเหล่านั้นฉาบทับด้วยรอยยิ้มละไม ความกังวลมากมายซึ่งเปรียบเสมือนปมเชือกขนาดใหญ่ก็คลายออกอย่างน่าอัศจรรย์ แต่ไหนแต่ไรมาแล้ว คยองซูเป็นคนรักเด็ก เขาเข้ากันได้ดีกับคนที่มีอายุน้อยกว่า เวลาได้อยู่ใกล้เจ้าลูกลิงตัวจ้อยเหล่านี้ทีไร ก็รู้สึกสบายใจราวกับได้อยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอากาศบริสุทธิ์

 

 

 

ทุกเรื่องราวภายในหัวถูกปัดเป่า คยองซูอมยิ้ม กอดอกซึมซับบรรยากาศนั้นไว้จนลืมไปเสียสนิทว่าผู้อำนวยการอยู่ที่นี่ ในฐานะคุณครูคนใหม่ อาจจะโดนไล่ออกตั้งแต่ยังไม่บรรจุได้ง่ายๆ

 

 

 

เสียงฝีเท้าเงียบเชียบคงเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้คนน่ารักไม่รู้ถึงภัยอันตรายที่เยื้องย่างเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาใกล้ตัวพลางใช้สายตาพิจารนาร่างเล็กจากทางด้านหลัง ต่างคนต่างไม่รู้กันและกัน เหล่านั้นจึงเป็นจุดตั้งต้นของอุบัติเหตุ คยองซูก้าวถอยหลังผิดท่าเพราะตั้งใจว่าจะหันไปดูลาดเลา จนเซไปชนแผ่นอกกว้างของบุคลปริศนาเข้าและตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาไปโดยปริยาย อีกฝ่ายเองก็ตกใจ สะดุ้งจนศูนย์ถ่วงไร้ประสิทธิ์ภาพ หากแต่ถึงกระนั้นเองความเป็นสุภาพบุรุษก็สั่งให้โอบรัดร่างน้อยนั้นไว้ เพื่อป้องกันอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

 

 

ราวกับเข็มนาฬิกาทุกเรือนบนโลกหยุดหมุนเมื่อทั้งสองได้สบสายตากันเข้า กล้ามเนื้อใต้อกข้างซ้ายเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง คยองซูเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ตรงนี้คือคิม จงอิน คิมจงอินตัวจริงเสียงจริงที่สัมผัสได้ ใบหน้าหล่อเหลาฉาบทับด้วยความสงสัยปนใคร่รู้ไม่ปิดบัง คำถามมากมายผุดขึ้นภายใต้จิตสำนึกเสมือนดอกเห็ด

 

 

 

คยองซู ?

 

 

พ...พี่จงอิน



ไม่เป็นอะไรนะ ?

 

 

 

สุ้มเสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ลืมตัวลืมใจว่าเคยเศร้าสร้อยเมามายถึงเพียงไหน กว่าจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้เฉกเช่นในเวลาปัจจุบัน

 

 

 

คะ... ครับ ผมไม่เป็นอะไร

 

 

ละล่ำละลักตอบพร้อมกับขืนกายออกจากอ้อมกอด เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรำคาญใจ ใครเขาจะยินดี มีแฟนเก่าที่ตัวเองเกลียดขี้หน้าอยู่ใกล้ขนาดนี้น่ะ

 

 

เอ๋ รู้จักกันด้วยหรือคะนี่

 

 

ครับ คุณคยองซูเป็นผู้ปกครองของคนไข้ในความรับผิดชอบผม

 

 

คนพูดรู้หรือไม่ว่าเหล่านั้นมันทำร้ายใจคนฟัง คนน่ารักรู้สึกราวกับว่าตนกำลังตัวเล็กลงๆ เรื่อยๆ

 

 

ในความทรงจำของพี่จงอิน ไม่เหลือที่ให้คยองซูอยู่เลยใช่ไหม...

 

 

แบบนี้ก็ดีเลยสิคะ สนิทสนมกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว คุณคิมคงวางใจได้

 

 

อ่า... ไม่หรอกครับ ผมกับคุณคยองซูไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกันถึงขั้นนั้น

 

 

ถึงกับชาไปทั้งใบหน้า อะไรนะ ไม่รู้จักมักจี่กันอย่างนั้นหรือ ?

 

 

งั้นดิฉันขออนุญาตแนะนำนะคะ นี่คุณคิม จงอินค่ะ เป็นผู้อำนวยการของที่นี่ ผายมือไปทางชายหนุ่มผิวแทนด้านข้าง ส่วนนี่ คุณคยองซู จะมาเป็นคุณครูคนใหม่ของเราค่ะ หล่อนวาดยิ้มกว้าง ไม่สามารถสัมผัสได้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวน่าอึดอัดถึงเพียงไหน หนึ่งคนขยันทำร้ายใจ ส่วนอีกหนึ่งคนก็ได้แต่ทำเป็นไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆ ที่ภายในไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย

 

 

 

บังเอิญเกินไป

 

 

 

พี่จงอินเป็นคุณหมอเจ้าของเคสตัวดื้อเลโอ แถมยังเป็นเจ้าของโรงเรียนอนุบาลที่เขาสมัครงานเตรียมตัวจะเข้าสอน

 

 

 

ทุกอย่างนี้ บังเอิญเกินไปจริงๆ

 

 

 

ขอรบกวนด้วยนะครับ

 

 

ก้มหัวต่ำพร้อมทั้งลดค่าตัวเองโดยพลันเมื่อรับรู้ถึงความหมางเมินของอีกฝ่าย คยองซูตอกย้ำให้หัวใจไม่รักดีจดจำและเลิกทำเหมือนหวังว่าเขาจะกลับมาเสียที เพราะมันไม่มีทางเป็นจริงขึ้นมาหรอก

 

 

เชิญครับ อย่าเสียเวลาเลย

 

 

 

ผายมือเชิญให้คยองซูเข้าห้องเรียนพร้อมกับคุณครูสาว ส่วนตัวเองก็โยกย้ายร่างไปอยู่หลังห้อง กอดอก ยืนนิ่ง ดึงหน้าบึ้งตึง พร้อมจะประเมินการทำงานของร่างเล็กอย่างเต็มที่ เขาส่งสายตาปรามเด็กๆ อันเป็นที่รัก สื่อสารผ่านทางหน้าต่างของดวงใจให้แกช่วยรักษาภาพพจน์อันน่านับถือของคุณหมอและผู้อำนวยการเอาไว้ก่อน ประเดี๋ยวประด๋าวพุ่งเข้ามากอดมารัดจะกลายเป็นภาพที่น่าขันเข้า

 

 

 

น้อยคนนักจะตระหนักรู้ว่าคิม จงอิน รักเด็กพอๆ กับที่รักอาชีพกุมารแพทย์ ครอบครัวของชายหนุ่มร่ำรวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อลูกชายคนเดียวของบ้านตัดสินใจลงทุนเปิดโรงเรียนอนุบาล มีหรือที่ผู้ปกครองจะเข้าไปขัดไปขวางให้เสียเรื่อง ด้วยปณิธานซึ่งหยั่งรากลึกอยู่ในใจ เขาอยากจะสร้างการศึกษาเด็กปฐมวัยให้มีประสิทธิภาพ ทว่าไม่ใช่เพียงแค่นั้น ร่างสูงยังสอดแทรกความสนุกสนาน ปลูกฝังระเบียบการปฏิบัติตัวและมารยาทสังคม เพื่อส่งผลประโยชน์ในอนาคต

 

 

 

เงียบเชียบทั่วทั้งบริเวณ ซึ่งเหล่านั้นสร้างความกดดันให้แก่คยองซูเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยเห็นเด็กนักเรียนชั้นอนุบาลสองอยู่ในระเบียบวินัยได้ถึงขนาดนี้ ฝ่าเท้าเล็กลงน้ำหนักก้าวสั้นๆ พาเรือนร่างบอบบางไปยืนอยู่ตรงกลางห้อง สูดลมหายใจลึกเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจ เห็นรอยยิ้มของลูกรักส่งมาให้ ก็รู้สึกเหมือนว่าภูเขาทั้งลูกถูกยกไปวางเอาไว้ ณ ที่แห่งใดแห่งหนึ่ง

 

 

 

สวัสดีครับเด็กๆ ครูชื่อคยองซูนะ หลังจากวันนี้จะมาเป็นครูประจำชั้นของหนู ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

 

 

หัวใจน้อยๆ บนใบหน้าของคยองซูทำให้จงอินมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น มันมีอานุภาพร้ายแรงจนสามารถหยุดนาฬิกาทุกเรือนรอบกายของเขาได้ ทว่านั่นมันก็เป็นเพียงเหตุการณ์ในวันวาน เขาไม่มีทางกลับไปโง่งมงายแบบเมื่อก่อนแน่

 

 

คงรู้กันแล้วใช่ไหมครับว่าวันนี้มีเพื่อนใหม่ แต่เดี๋ยวครูจะให้เพื่อนออกมาแนะนำตัวอีกครั้งนะครับ

 

 

การวางตัวเหมาะสมเสียจนอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายเคยทำงานด้านนี้มาก่อน ร่างเล็กส่งสายตาไปทางลูกชายตัวซน ออกกำสั่งกลายๆ ให้รีบเดินออกมาแนะนำตัวเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นจะยึดของเล่นไปไว้ในห้องเก็บของเสีย

 

 

และดูเหมือนเลโอจะรู้ดี เด็กชายตัวน้อยรีบวิ่งออกมาจนขาแทบขวิด

 

 

สวัสดีทุกคน เราเลโอนะ ! ย้ายมาจากอิตาลี จะมาอยู่ที่นี่อีกนานเลย ! ”

 

 

 

แนะนำตัวอย่างฉะฉาน พลางยิ้มกว้างโปรยความน่ารักน่าชังให้ประจักสู่สายตาผู้ใหญ่ในละแวกนั้น คยองซูกล่าวขอบคุณลูกน้อยก่อนแตะมือบนแผ่นหลัง แทนคำพูดให้แกกลับไปนั่งที่ให้เรียบร้อย เพราะหลังจากแนะนำตัวและโฮมรูมเสร็จ ก็จะเข้าสู่การเรียนการสอนในภาคเช้า เนื้อหาสาระวิชาการอัดแน่นยิงยาวไปถึงสิบเอ็ดโมงสี่สิบห้า ( ที่นี่มีเรียนภาษาเกาหลีพื้นฐาน ภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์) ส่วนวิชาจิปาถะอย่างดนตรี ศิลปะ จะถูกรวมกับกิจกรรมสันทนาการในช่วงบ่าย

 

 

โอเคครับเด็กๆ หลังจากเราได้รู้จักเพื่อนใหม่ ตอนนี้ถึงเวลาเรียนหนังสือกันแล้วนะครับ วันนี้ครูมีบัตรคำศัพท์มาสิบใบเพื่อทดสอบความรู้ความเข้าใจของเด็กๆ ใครตอบได้ถูกต้อง ครูมีรางวัลเป็นอมยิ้มให้ แต่ต้องสัญญากันก่อนนะครับ ว่าทานแล้ว ต้องแปรงฟังให้สะอาด ไม่อย่างนั้นคุณแมงจะมาสร้างบ้านในฟันของพวกหนูแน่ๆ

 

 

เตรียมการเรียนการสอนมาอย่างดี เหล่านี้คือความพร้อมที่น้อยคนนักจะมีและตระหนักได้ จงอินตวัดเครื่องหมายถูกขนาดใหญ่ลงบนช่องว่างสีขาว ทดแต้มเต็มสิบเอาไว้ในใจ ประเมินอีกฝ่ายด้วยความยุติธรรมที่สุด ไอ้เรื่องคนรักเก่านั้นปล่อยให้มันกลายเป็นอดีตไปก่อน ในเวลานี้ นาทีนี้ เขาคือผู้อำนวยการ K. Academy เป็นผู้ถืออำนาจสูงสุดภายในโรงเรียน แบกรับหน้าที่ประเมินคุณครูคนใหม่และรับอีกฝ่ายเข้ามาดูแลเด็กๆ ดังนั้นจึงปล่อยให้ความรู้สึกอยู่เหนือเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลไม่ได้เป็นอันขาด กุมารแพทย์หนุ่มปล่อยวาง ทำใจให้เป็นกลาง ตระหนักถึงความยุติธรรมก่อนปัจจัยยิบย่อยมากมายซึ่งเคยเป็นประเด็นใหญ่ในอดีต

 

 

คยองซูชูบัตรคำใบแรกขึ้นข้างพวงแก้มใส มันคือรูปเจ้ากระต่ายตัวสีขาวมีขนฟูฟ่อง ออปชั่นเสริมของคุณครูผู้สอนคือการยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาทำเป็นหู จุดประสงค์ของร่างเล็กไม่ใช่สิ่งใดนอกจากทำให้เด็กรู้สึกสนุกสนานและสนใจตน โดยไม่รู้เลยว่ามีคนแทบหยุดหายใจกับท่าทางน่ารักน่าชังนั้นอยู่ด้านหลังห้อง

 

 

 

เพราะคยองซูน่ารัก คยองซูเป็นธรรมชาติ

 

 

คยองซูมีรอยยิ้มรูปหัวใจ ไม่เย่อหยิ่ง เป็นมิตร มีเมตตา  ,

 

 

เหล่านั้นคือเหตุผลว่าทำไมวันนั้นเขาจึงรักคยองซู...

 

 

และมันก็ยังเป็นเหตุผลว่าทำไม วันนี้เขายังไม่อาจลบคยองซูออกไปจากใจได้อย่างถาวรเสียที

 

 

“ What is this ?

 

 

เอ่ยถามด้วยประโยคพื้นฐานอันเรียบง่าย

 

 

“ Rabbit ! ”

 

 

ตอบได้อย่างฉะฉาน

 

 

“ Good ! ”

 

 

กล่าวชมด้วยความจริงใจ

 

 

“ Next , What is this ?

 

 

บัตรภาพใบใหม่เป็นรูปแมวน้อย ครานี้คยองซูร้องเหมียวๆ เลียนเสียงสัตว์ เด็กๆ ยิ้ม ปรบมือชอบใจกันให้ยกใหญ่ บ้างก็ทำเสียงตามไม่ยอมน้อยหน้า

 

 

“ Cat ! ”

 

 

“ Nice ! ”

 

 

 

และการทายคำก็ดำเนินต่อไปจนกระทั่งถึงบัตรภาพใบสุดท้ายในสำรับ ร่างเล็กสนุกกับการตอบรับของเด็กๆ เสียจนลืมไปว่าตนกำลังถูกประเมินโดยคนรักเก่า เผลอเพลิดเพลินอยู่ครู่เดียวเข็มยาวก็เดินละล่วงเลยกินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว เขากล่าวขอบคุณทุกคนในชั้นเรียนที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเยี่ยม เกมการทดสอบเล็กๆ ในช่วงเช้าจบลงและกำลังจะแทนที่ด้วยบทเรียนคณิตศาสตร์ เด็กอนุบาลสองทำเพียงบวกและลบเลข หาความสัมพันธ์ระหว่างตัวเลข เติมเลขและบอกหน่วยของมันได้อย่างถูกต้อง บทเรียนตอนประถมถูกปูพื้นฐานเสริมสร้างความพร้อมให้แก่เด็กๆ

 

 

 

แผ่นชีทคณิตศาสตร์ถูกแจกจ่ายทั่วบริเวณ คยองซูเปิดโอกาสให้นักเรียนทุกคนหันไปหยิบกล่องใส่ดินสอด้านหลังห้องมาทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เรียบร้อย ก่อนตนเองจะเดินตรวจตราไปทั่ว จนลืมไปเสียสนิทเลยว่าบัดนี้กำลังถูกสังเกตการณ์อยู่

 

 

 

 

,

 

 

 

สนุกสนานกับนักเรียนในปกครองจนเวลาเลยล่วงจนถึงช่วงเย็น ผู้ปกครองต่างพากันแหนแห่มารับลูกรับหลานกลับบ้าน โดยมีคุณครูยืนส่งตรงหน้าประตูรั้วโรงเรียน ซึ่งเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่วันนี้มีครูหมอมายืนเคียงคู่อยู่ด้วย

 

 

 

เวียนเวรกันมาครบทุกคนแล้ว วันนี้จึงตกเป็นหน้าที่ของคุณครูใหม่หมาดๆ อย่างโด คยองซู เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วยหลังจากสรุปคะแนนประเมินเสร็จ หญิงสาวผู้รักษาการแทนผู้อำนวยการก็มอบหมายงานให้ทันที มันไม่ง่ายเลย ร่างเล็กต้องคอยยืนปั้นยิ้มให้ผู้คนมากมายทั้งที่ในใจนั้นแสนกังวล ต้นแขนซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามคอยเบียดเสียดสีหัวไหล่บางอยู่บ่อยครั้ง ยามร่างสูงก้มศีรษะขอบคุณผู้ปกครองรวมทั้งโน้มกายลงไปแตะมือสัมผัสกับเด็กๆ

 

 

 

เลโอผู้โง่เขลาไม่เคยรับรู้ถึงสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกระหว่างผู้ใหญ่ หนูน้อยรู้เพียงว่าตนเองดีใจเมื่อได้พบเจอกับคุณหมอจงอินอีกครั้ง เห็นเพื่อนๆ เล่าให้ฟังว่าครูหมอเป็นที่นิยมมาก ทั้งหล่อแถมยังใจดีราวกับพ่อพระมาโปรด ชายหนุ่มมาเยือนแต่ละครั้งมื้อกลางวันจะเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เกมการแข่งขันชิงรางวัลของเล่นถูกจัดขึ้นโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า เลโอเองก็ตอบคำถามจนได้รถบังคับมา ทว่าพอนำเอามันวิ่งไปอวดคยองซูแล้ว คยองซูกลับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก บอกเลยนะว่าไม่พอใจ ครูหมอให้ของขวัญเค้า ตัวต้องชม ไม่ใช่ทำตัวเข้าใจยากแบบนี้

 

 

 

นักเรียนคนสุดท้ายหมดไปตอนประมาณเกือบสามโมงครึ่ง คนน่ารักแทบจะเปิดปากโห่ร้องออกมาดังๆ ว่าเขาหนีรอดจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้แล้ว คยองซูยิ้มแห้ง ค้อมตัวน้อยๆ ทำความเคารพคนอายุมากกว่า

 

 

 

ขอตัวก่อนนะครับผู้อำนวยการ

 

 

 

วิ่งหายเข้าไปในตัวโรงเรียนเพื่อจัดการนำแผ่นชีทของเด็กๆ กลับบ้าน ขืนอยู่นั่งตรวจงานอยู่ที่นี่มีหวังคงอกแตกตายเป็นแน่ ร่างเล็กเหวี่ยงกระเป๋าเป้สะพายหลัง กอดปึกกระดาษไว้ในอ้อมแขน ส่งเสียงเรียกลูกชายตัวแสบของตนเองให้หยุดการละเล่นทุกอย่างแล้วตามออกมาด้านนอก รีบร้อนจนไม่ได้สังเกตเลยว่าจงอินไม่ได้ยืนอยู่ในกรอบการมองเห็นเสียแล้ว เขากล่าวอำลาคุณครูของนักเรียนทุกระดับชั้น ฝากงานทำความสะอาดต่างๆ กับแม่บ้าน ส่งยิ้มให้คุณครูรักษาการณ์ และวิ่งโร่ออกมาหยุดยืนอยู่ริมฟุตบางทางลาดด้านหน้า

 

 

 

คนไม่มียานพาหนะเป็นของตัวเองจำเป็นต้องเสียสตางค์ใช้บริการรถสาธารณะ รถแท็กซี่สองสีคันหนึ่งเป็นเป้าหมายของคยองซูตั้งแต่สารถีตบไฟเลี้ยวโค้งแรก ช่วงแขนเล็กโบกกวักเป็นสัญญาณ พลางหันหลังออกปากเอ็ดเลโอที่มัวแต่เล่นรถบังคับไม่สนใจอะไร

 

 

 

ตัวเลิกเล่นของเล่นก่อนได้ไหม รถมาแล้ว ถ้าตกรถเค้าไม่รู้ด้วยนะ

 

 

เจ้าตัวเล็กยู่ปากทำหน้าบึ้ง ยอมเก็บรถบังคับคันโก้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตึงตังมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ

 

 

แล้วตัวจะรีบเรียกรถทำไมล่ะ ไม่เห็นหรอเค้าเล่นอยู่อะ ! ”

 

 

 

ได้ยินแต่ยังไม่ตอบรับ เพราะมัวแต่เปิดประตูด้านหลังให้ลูกชายตัวแสบเข้าไปนั่ง นอนที่นี่เลยไหมล่ะ จะได้เล่นให้หนำใจไปเลย เรียนสบายเลยชอบล่ะสิ รู้แบบนี้นะ... หย่อนก้นลงบนเบาะนิ่มด้านหลังคนขับ กระชับที่จับและดึงประตูปิดให้เรียบร้อย เค้าเก็บเงินแสนไว้ซื้ออย่างอื่นดีกว่า ให้ตัวไปอยู่โรงเรียนลำบากๆ จะได้ไม่สนุก มีเพื่อนน้อยๆ

 

 

 

คอนโด D. popolo Estate ครับ

 

 

ตัวกล้าหรอ ! ”

 

 

อยู่บนรถก็ไม่ยี่ระ พ่อลูกคู่นี้เหมาะจะเป็นพี่น้องคู่กัดกันมากกว่า

 

 

อยากจะลองดูก็ได้นะ

 

 

ไหวไหล่ไม่สนใจ ทั้งยังผิวปากทับถม รู้ดีเลยล่ะว่ายิ่งทำแบบนี้เลโอจะยิ่งยั้ว

 

 

เชอะ เค้าไม่อยากมีพ่อแบบตัวเลยให้ตายเหอะ ครูหมอดีกว่าเยอะแยะเลย

 

 

“ … ”

 

 

 

โดนลูกเอาคืนครานี้เลยเจ็บหนัก เหมือนแผลเก่าถูกตอกย้ำหวังให้มันเจ็บแสบ คยองซูตระหนักรู้อยู่ในอกว่าตัวเองไม่ได้ดีเด่อะไรหากเทียบกับพี่จงอิน ตราบาปซึ่งติดอยู่ไม่ลางเลือน เหมือนฝันร้ายคอยตักเตือนและหลอกหลอน

 

 

 

อือ เค้าขอโทษตัวแล้วกันนะที่ไม่ดีพอ

 

 

ตัวเป็นอ...

 

 

ความจริงแล้วเค้าก็อยากดีพอเหมือนกันนั่นล่ะ แต่จะทำยังไงได้ เค้ามีเท่านี้...

 

 

คยอง...

 

 

เค้าขออยู่เงียบๆ นะตัว กลับบ้านเราค่อยคุยกัน

 

 

 

เด็กน้อยมีเชาวน์ปัญญามากพอจะไม่ต่อความยาวสาวความยืด เมื่อคยองซูบอกว่าไม่ ก็อย่าไปสอดมือเพื่อชักใบให้เรือเสีย เด็กน้อยเหม่อมองนอกหน้าต่าง นำพาจิตใจลอยไปกับปุยเมฆอ้วนกลมบนท้องฟ้า นั่งนับจำนวนป้ายรถประจำทางไปเรื่อยเปื่อย ก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองทำอะไรผิด ไม่รู้หรอกว่าไปสะกิดจุดไหนเข้า แม่บอกเลโอเสมอนะว่าคยองจิตใจเปราะบาง ที่ทำเหมือนเข้มแข็งมันก็แค่หน้ากากซึ่งถูกสวมทับเอาไว้เท่านั้น ถ้าเป็นไปได้ , แม่ไม่อยากให้เลโอกับคยองมาอยู่ด้วยกันสองคนหรอก ถ้าแม่ไม่ติดสะสางธุระที่ฝรั่งเศสครอบครัวเราคงได้อยู่พร้อมหน้า แม่น่ะ...เป็นห่วงคยองมากๆ เลยนะ ฝากฝังกับเลโอเสมอเลยว่าให้ดูแลคยองดีๆ ชีวิตนี้แม่มีคยองแค่คนเดียว หากขาดไปคงหาใครมาแทนที่ไม่ได้

 

 

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป , สารภาพว่าเบื่อมากๆ เวลาทั้งรถเงียบเป็นเป่าสาก รถติดเป็นทางคร่าเวลาดูการ์ตูนเกือบไปเกือบครึ่งเรื่อง นี่นั่งเคาะนิ้วตั้งนานแล้ว เมื่อไรจะถึงห้องเสียที เหนียวตัวอยากอาบน้ำเป่าฟองสบู่จะแย่อยู่รอมร่อ ถ้าเจอแม่เลโอจะบอกให้ย้ายคอนโด เอาที่ไหนก็ได้ที่ไม่งี่เง่าแบบโพโรโระเอสสะเตจ เทือกนี้ล่ะ เค้าออกเสียงไม่ถูก สงสัยเจ้าของโครงการคงชอบโพโรโระน่าดู ถึงขั้นเอามาตั้งชื่อคอนโดเลยทีเดียว

 

 

 

ในที่สุดการรอคอยก็จบลง มิเตอร์ถูกกดหยุดและปรากฏตัวเลขแสดงราคาค่าโดยสารสุทธิ ร่างเล็กหยิบธนบัตรส่งให้โชเฟอร์ในจำนวนที่พอดี ก่อนย้ายร่างอันไร้ชีวิตชีวาและปึกชีทออกมายืนรอลูกด้านนอก เด็กชายเร่งก้าวลงมาจากตัวรถ หลีกทางให้คยองซูดันตบบานประตูให้เข้าที่ แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยความวุ่นวายซึ่งสร้างเสียงอึกทึกคึกโครมให้เมืองใหญ่ไม่เงียบเหงา ทว่าบรรยากาศระหว่างสองพ่อลูกก็ยังคงมีความเงียบงันปกคลุมเอาไว้ ต่างคนต่างตั้งหน้าตั้งตาสับเท้าเข้าคอนโด ไร้การทักทายพี่ยามด้านหน้าเช่นดังเดิม

 

 

 

โดยไม่มีใครรู้ ไม่มีใครสังเกต posche cayenne s hybrid ต้องสงสัยขับตามรถแท็กซี่ที่สองพ่อลูกนั่งอยูตั้งแต่โรงเรียนอนุบาล ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้แว่นกันแดดสีชาฉาบทับไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย มือใหญ่กระชับกำกรอบพวงมาลัยแน่น ราวกับทุกอย่างที่เคยแตกกระจายถูกพระเจ้าจับกลับมาเชื่อมประสานกันใหม่ เส้นทางชีวิตถูกขีดให้แตะเฉียดกันอยู่หลายครั้ง พระองค์เล่นตลกกับชีวิตคนที่เคยเจ็บปวดเจียนตาย โดยการใช้คำว่าบังเอิญพร่ำเพรื่อ

 

 

 

บังเอิญ ที่ลูกของคยองซูไม่สบายแล้วเขาเป็นคุณหมอเจ้าของคนไข้

 

 

บังเอิญ ที่เราสองคนเดินชนกันจนเกิดอุบัติเหตุ

 

 

บังเอิญ ที่ร่างเล็กไม่ทันระวัง เลยเซถอยหลังเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา

 

 

บังเอิญ ที่อีกฝ่ายเหมาะสมเสียจนเขาต้องยอมเซ็นมอบตำแหน่งครูคนใหม่ให้

 

 

และบังเอิญอีกครั้ง ที่เขาและคนรักเก่า... อาศัยอยู่ในคอนโดแห่งเดียวกัน


 





------


 


100%
คันไปทั้งตัว..
ฟีดแบคคู่นี้ไม่ดีเท่าไรเลย ไม่ชอบกันหรอคะ ?
เราไม่อยากให้ฟิคเครียดมาก เลยพยายามหาอะไรเบาสมองมาใส่ให้ T^T
ตอนหน้าเจอฮุนฮานแล้วนะคะ คงยิงยาวอีกประมาณ1-2ตอน แล้วเอาไคโด้มาสลับใส่ต่อ
ฮือ มีอะไรติได้เสมอเลยนะคะ
#tamedhh + cm = กำลังใจ ค่ะ


 
PORCELAIN THEMEs
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

2,963 ความคิดเห็น

  1. #2890 sehunnie_o (@sehunnie_o) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 08:32
    ชอบคู่นี่อ่า ถ้าตอนนี้ยังรักกันได้ คงรักกันจนเลโอลำคาญเลยมั้ง555
    #2890
    0
  2. #2889 2424cream (@2424cream) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:47
    บังเอิญบังเอิ้ญบังเอิญ><
    #2889
    0
  3. #2885 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:24
    บังเอิญที่สองคนจะกลับมารักกัน
    #2885
    0
  4. #2823 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:51
    เลโอเป็นลูกแท้ๆของคยองหรอ ดูเรื่องนี้ก็มีเงื่อนงำอีกเช่นกัน ฮือออออ
    #2823
    0
  5. #2687 Yehet ~ (@Jowcoconut) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:00
    เลโอใช่ลูกคยองมั้ยนะ บังเอิญมากที่ไคโด้เจอกัน เลิกกันเพราะอะไรง่าา
    #2687
    0
  6. #2663 ohsenny (@ohsenny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 12:55
    ง้อคยองด้วยนะเลโองอลล
    #2663
    0
  7. #2655 Lalawo (@superi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 10:52
    อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นนนนน นี่ลูกคยองจริงใช่มั้ยยยย
    #2655
    0
  8. #2627 BOSSLU (@sweetbowbowz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 15:45
    เราชอบคู่ไคโด้น๊า เอ็นดูคยองซูอะ แต่มันก็หน่วงเบาๆเหมือนกันนา
    #2627
    0
  9. #2544 byunyeon . (@pp_iiq) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 14:33
    ชอบคู่เน้จ้าา
    #2544
    0
  10. #2420 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 18:03
    ตกลงเลโอลูกใครรรร้
    #2420
    0
  11. #2402 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 13:55
    กลับมาคืนดีกันเร็วๆนะ
    #2402
    0
  12. #2184 bbbaiteay_ (@wonderbanana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 22:17
    เราขอบคู่ไคซูมากกกกกกกกกกกกกก จะฟินก็ไม่สุดเเออบหน่วงๆต่างคนต่างมีกำเเพงจองตัวเอง ฮืออออ เเต่ดีมีไคซูบ่อยๆๆๆๆๆ
    #2184
    0
  13. #2057 few_nutnicha (@nutnicha-few) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 10:44
    คือเขารักกันใช่มั้ย แต่ต้องมีเรื่องอะไรที่ทำให้ต้องเลิกกันแน่ๆเลย
    #2057
    0
  14. #1941 Leebanaa (@Leebanaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:13
    ชอบๆๆ ชอบคู่นี้ด้วยย พี่จงอินโกรธอะไรคยองอ่า มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ รีบคืนดีกันเร็ว
    ศัพท์ในการสนทนาระหว่างคยองกะเลโอน่ารักอ่ะ
    #1941
    0
  15. วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 18:38
    ชอบบบบบบบบบบบบค่าาาาา เป็นคู่ที่เราอยากรู้ปมมากเลยว่าคู่นี้มีปัญหาอะไรกัน
    #1925
    0
  16. #1919 ollpoppyllo (@eibrapop) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:37
    ฮืออออออออ ชอบคู่นี้น้าาาา จงอินคือดีอ่ะ แต่ทำไมต้องเลิกกัน เพราะอะไร มีปมยังไงอยากรู้จัง แล้วท เลิกทั้งๆที่ยังรักอยู่ มันต้องมีเงื่อนงำๆๆ
    #1919
    0
  17. วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:43
    อยากรู้ปมจะแย่ล่ะ 555555555555555
    #1850
    0
  18. #1818 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 23:54
    โพโรโระ5555555555 แอบสงสารคยอง แต่เลโอ ไม่น่าใช่ลูกหรอก ใช่มั้ย?
    #1818
    0
  19. #1708 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 00:53


    คุยกันดิ่ จงอินไร้หัวใจชิ.บหายเลย ใจแข็งเว้ออะ ให้โอกาสคยองนะ นะ นะ งินงิน

    #1708
    0
  20. #1657 Mspearl (@mnpearl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 11:51
    ชอบบบบ
    #1657
    0
  21. #1622 PSR_DDO (@kihgfrtypm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 18:54
    เฮ้ย คือไคโด้ ดีมากค่ะ เป็นอีกคู่ที่น่าลุ้นเราชอบๆ ไม่ฮาร์คอแบบฮุนฮาน แต่อารมณ์ก็คนละแบบเนอะ เราอยากรู้มากว่าทำไมเค้าถึงเลิกกัน
    #1622
    0
  22. #1593 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 00:30
    สงสารจงอินอ่า ทำไมคยองถึงมีลูกมีแม่ของลูก ทิ้งจงอินได้ไงงง หรืออาจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังงง
    #1593
    0
  23. #1592 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 00:29
    คู่นี้ดีนะค่ะ แอบเศร้า คิดว่าจงอินไม่ได้เกลียดคยองหรอก แค่ยังรัก แต่ก็สงสารจงอินอ่า
    #1592
    0
  24. #1550 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 20:03
    ลูกที่รับมาเลี้ยง หรือว่าลูกชายจริงๆคะ
    จริงๆเราชอบไคโด้เหมือนกันนะ . 
    ว่าแต่เหตุที่เลิกกันมันจะเป็นยังไงนะ
    #1550
    0
  25. #1507 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 00:17
    งืออออคยองของเค้า เลโอน่ารักง่ะ หมอจงอินต้องเอ็นดูนะ ทั้งสองคนเลยย :)
    #1507
    0