Tamed ( HUNHAN )

ตอนที่ 8 : Tamed - 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    27 ส.ค. 57








เป็นอีกวันที่โรงพยาบาลวุ่นวายเหลือเกินในความคิดของเซฮุน

 

 

 

เขากลับบ้านดึกมากว่าสัปดาห์ครึ่งแล้ว นั่นหมายความว่าการตรวจตราดูแลเจ้ากวางพยศนั้น ไม่ได้ถูกปฏิบัติอย่างที่ควรเป็น ร่างเล็กถูกตีตราด้วยโซ่เส้นใหญ่บนข้อเท้า ผิวเนื้อขาวซีดเต็มไปด้วยจ้ำแดงสีเลือด เรือนกายซึ่งเคยมีน้ำมีนวลกลับซูบซีดและผ่ายผอม เนื่องด้วยเจ้าตัวดื้อแพ่งปิดปากไม่ยอมทานอะไรเลยตลอดการอยู่ร่วมชายคากับคุณหมอใจร้าย แม้จะถูกชักจูงโดยคุณป้าแม่บ้าน ทว่าลู่ฮานก็ทำเพียงแค่ดื่มน้ำประทังชีวิตเท่านั้น

 

 

 

กังวลทั้งคนดูแลและเจ้าชีวิต ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังได้ตายจริงๆ เป็นแน่ ครั้นจะให้เซฮุนไปขู่เข็ญเฉกเช่นวันวานมันก็ใช่เรื่อง ลำพังพยุงร่างขี่มอเตอร์ไซค์กลับถึงบ้านได้ก็บุญหัว ช่วงนี้อัตราการเจ็บป่วยของคนในโซลมากขึ้นเสียจนน่าตกใจ จึงส่งผลกระทบต่อนายแพทย์ในโรงพยาบาลใหญ่ๆ อย่างเขาโดยตรง

 

 

 

 

ถึงขั้นลงทุนเทหน้าตักควักเนื้อจ่ายเพื่อรั้งให้คุณป้าแม่บ้านอยู่ดูแลลู่ฮานทั้งวันทั้งคืน ถือคติกันไว้ดีกว่าแก้ ไร้พิษสงหากแต่ยังวางใจเต็มร้อยไม่ได้ ทุกคืน เซฮุนจะเห็นเพียงแค่ร่างเล็กนอนฟุบหลับอยู่ปลายเตียง ดวงหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความเศร้าสร้อย ข้อเท้าน้อยๆ ช้ำเลือดขึ้นรอยเขียว ดีแล้วที่เป็นแบบนี้ , เขาคิด ร่างเล็กควรสำนึกผิดและอยู่เงียบๆ บ้าง ไม่ใช่ทำตัวเป็นกาฝากไม่เจียมกะลาหัว

 

 

 

เหลือผ่าตัดนิ่วในถุงน้ำดีตอนบ่ายสองค่ะหมอโอ เสร็จแล้วก็หมดเวรกลับบ้านได้ เหนื่อยหน่อยนะคะ แต่ดิฉันก็ว่าคุ้ม คุณหมอได้หยุดตั้งสองวันเชียว

 

 

 

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ กรีดนิ้วพลิกดูประวัติคนไข้ภายในแฟ้ม แลกกับการที่ผมไม่ได้พักตั้งอาทิตย์กว่าน่ะหรือครับ ? ผ่อนลมหายใจเล็กน้อย ก่อนส่งมันกลับคืนให้นางพยาบาลนำกลับไปดำเนินการตามสมควร ผมเหนื่อยจะแย่ ร่างร้าวไปหมด บิดซ้ายบิดขวาประกอบกับคำพูด ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด

 

 

 

โธ่ คุณหมอก็ ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนะคะ บ่นกระปอดกระแปดเป็นคนแก่ไปได้

 

 

 

หล่อนวางแฟ้มประวัติลงในตะกร้า ยืดตัวสุดเรียวขาและวางฝ่ามือบางลงบนหัวไหล่ ทุบหนักไปทางซ้ายที ขวาที หวังจะคลายความเมื่อยล้าให้แก่คุณหมอร่างใหญ่

 

 

 

มันอดไม่ได้จริงๆ นี่ครับ

 

 

งั้นคุณหมอหายไวๆ นะคะ ฮโยซองต้องไปดูคนไข้ในห้องแล้ว อย่าเหนื่อยแล้วเบลอจนเผลอลืมอะไรไว้ในถุงน้ำดีคนไข้น้า

 

 

 

พูดอย่างน่ารักน่าชัง พร้อมทั้งขยิบตาให้ ทำเอาคุณหมอน้อยใหญ่แถวนั้นพาลพากันทรุดร่วงไปเป็นแถบ เอาเถอะ เว้นเอาไว้ให้เซฮุนคนหนึ่งแล้วกัน เห็นตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กฝึกพยาบาล จะให้มารวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวก็กะไรอยู่

 

 

 

เหลือเวลาอีกตั้งนานโข เลยไม่รู้จะเอาไปใช้สอยกับอะไร คนไข้ในการควบคุมดูแลก็ตรวจตราเสียจนสิ้นเสร็จแล้ว ครานี้คุณหมอเลยเข้าสู่สภาวะว่างงานโดยสมบูรณ์แบบ ใจอยากจะเดินไปหาจงอินถึงตึกของกุมารแพทย์ ทว่าก็เกรงจะกลับมาไม่ทันเคสผ่าตัดคนไข้ เลยหักดิบเดินเข้าห้องพักแพทย์ หากาแฟดื่มล้างตาเสียให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

 

ใครเล่าเขาจะคาดคิด ดันเข้าไปเจอะกับหมอใหญ่แบบไม่ทันตั้งตัว คนมีความผิดเป็นชนักติดหลังจึงอดร้อนวูบวาบไม่ได้ แค่สกุลลู่หนึ่งคนก็ว่าน่าขนลุกแล้ว หากแต่นี่มาเป็นแพ็คคู่ชูชื่น ถามหน่อยว่าเซฮุนควรจะยิ้มระรื่นเป็นการทักทายไหม คิดทบทวนวนไปวนมาอยู่ในระบบความคิดอันชาญฉลาด เซรีบรัมก็สรุปแผนการออกมาให้ ยิ่งทำเป็นไม่สนใจยิ่งคล้ายมีพิรุธ ชายหนุ่มเลยยอมเอ่ยปากทักทายผู้อาวุโสที่ยืนทำหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่หน้ากาต้มน้ำร้อน

 

 

 

สวัสดีครับหมอใหญ่ สวัสดีครับคุณนายหมอ

 

 

ค้อมตัวให้อย่างนอบน้อม ได้รับยิ้มอ่อนๆ จากท่านแล้วก็โล่งใจไปหลายเปราะ

 

 

สวัสดีหมอโอ งานเป็นยังไงบ้าง หืม ?

 

 

ดีครับหมอใหญ่

 

 

 

ปั้นยิ้มให้อีกฝ่ายจับสังเกตไม่ได้ มือใหญ่คว้าแก้วเซรามิกสีขาวมาวางบนจางรองแก้ว เปิดฝาโหลใสบรรจุเมล็ดกาแฟบดหยาบพร้อมทั้งใช้ช้อนชาจ้วงนำเอาผงสสารภายในย้ายใส่ภาชนะด้านนอก สี่ครั้งด้วยกัน

 

 

 

เหนื่อยไหมล่ะนั่น เห็นอาทิตย์นี้วิ่งวุ่นไปหมด

 

 

ท่านวางท่าสบายๆ ไม่เคร่งเครียดอะไร เซฮุนเลยโยนภูเขาให้พ้นอกได้อย่างง่ายดาย

 

 

นิดหน่อยครับ

 

 

หมอโอนี่น่าชื่นชมจริงๆ เลยนะคะคุณ ฉันล่ะอยากมีลูกดีๆ กับเขาบ้าง ลู่ฮานอยู่ปีสองแล้ว แต่ยังหยิบจับอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง นี่จู่ๆ ก็หายหน้าหายตา ไม่กลับบ้าน ใจจะบอกแม่กับพ่อไม่ได้เลยหรือยังไงว่าตัวเองจะไปไหน ดูอย่างคุณหมอโอสิ ปกติพวกเราๆ อายุเท่านี้ยังไม่จบออกมาเป็นหมอเลยด้วยซ้ำ  

 

 

 

น้ำเสียงนุ่มเต็มไปด้วยความห่วงใยไม่เสื่อมคลาย เซฮุนนึกอิจฉาลู่ฮานกลายๆ ทว่าในขณะเดียวกันก็ยังรู้สึกสงสารผู้ปกครองสองคนนี้ พวกท่านดีแสนดี ไม่ควรจะมีลูกชายอกตัญญูเช่นนี้เลย ชายหนุ่มปกปิดความจริงที่ว่าลู่ฮานอยู่กับตนเองไว้ในส่วนลึก ฉาบปกปิดด้วยความบริสุทธิ์ซึ่งเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

 

 

 

ฉันล่ะอยากให้ลู่ฮานได้ดีแบบนี้บ้าง ไม่ใช่มัวแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ไม่ทำอะไร บอกจนปากเปียกปากแฉะว่าให้มาเรียนหมอก็เอาแต่ค้านหัวชนฝา จ้องจะปฏิเสธอยู่ท่าเดียว

 

 

คนถูกยกยอปอปั้นได้แต่ยิ้มรับ กดน้ำร้อนใส่ถ้วยกาแฟอย่างแนบเนียนที่สุด กรุ่นกลิ่นเครื่องดื่มหอมลอยแตะจมูก ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศอันตึงเครียดให้สลายหายและกลายเป็นผุยผง

 

 

น้องคงไม่ชอบกระมังครับ

 

 

กลั้วหัวเราะปูทางเปิดม่านละครฉากใหญ่ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่รู้ ใยเขาจะแตกตื่นเผยความนัยให้รู้ไปเล่า

 

 

เขาทำกันมาทั้งตระกูลนะหมอ เห็นเจ้าลู่ฮานคนเดียวนี่ล่ะที่ผ่าเหล่าผ่ากอ ไม่ขอสืบต่อ แบบนี้โรงพยาบาลจะไปรอดได้ยังไง

 

 

นั่นคงจะเป็นปัญหาใหญ่กว่าส่วนอื่นๆ ต้นตระกูลคือหมอมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จู่ๆ จะมีคนแหกกฎไม่สืบทอดมันก็ใช่เรื่อง

 

 

เรื่องนี้ผมไม่ยุ่งดีกว่าครับ แต่อยากให้คุยกันดีๆ น้องยังเด็ก คงสนุกกับวัยเด็กอยู่ เดี๋ยวโตขึ้นอีกหน่อยก็คงคิดได้ครับ

 

 

แสนกระดากปากเพราะปกติไม่เคยเรียกด้วยถ้อยคำสุภาพ ลู่ฮานไม่เหมาะสมกับภาษาในระดับนี้ด้วยซ้ำ เซฮุนพยายามออกความคิดเห็นให้ดูเหมาะสมกับสถานะทางสังคมของตัวเอง ไม่ปรุงแต่งความเกลียดชังลงไปมากนัก

 

 

หวังว่าคงจะเร็วๆ นี้นะ ปีสองซิ่วก็ยังได้ คงมีความรู้ทันใช้งานพอดิบพอดี คุณนายหมอพูดพลางจิบชามะลิกลิ่นหอมอ่อนๆ ยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเบิกตาโตเป็นลูกไข่ห่าน ตายแล้วคุณ เคสผ่าสมองตอนบ่ายโมงครึ่ง รีบๆ ดื่มเข้าค่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว

 

 

 

ความโกลาหลจึงเกิดขึ้นหลังจากประโยคสั้นๆ นั้นถูกถ่ายทอดออกมาจนหมดสิ้น เซฮุนยิ้มบาง ค้อมศีรษะให้ผู้อาวุโสทั้งสองที่กำลังรีบร้อนกระวีกระวาด ส่วนตัวเองยังคงจับจ่ายใช้สอยเวลาไปเรื่อยเปื่อย อีกตั้งครึ่งชั่วโมง งีบสักตื่นก็ยังไหว

 

 

 

ขอตัวนะหมอโอ ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ

 

 

 

หมอใหญ่หันมาทิ้งท้ายพร้อมทั้งหันหลังจากไปทันที ซึ่งนั่นส่งผลให้ทั้งห้องพักแพทย์เงียบสงัดราวกับป่าช้า เสียงกาต้มน้ำร้อนเดือดเป็นสิ่งเดียวที่ประสาทสัมผัสทางการได้ยินยังคงรับรู้ ร่างสูงพิงสะโพกกับขอบโต๊ะสีขาวสะอาด บิดไหล่ซ้ายขวาคลายความเมื่อยล้า ปิดเปลือกตาหวังจะพักผ่อน ทว่าเหมือนพระเจ้าท่านขยันกลั่นแกล้ง สมาร์ทโฟนเครื่องหรูราคาแพงจากน้ำพักน้ำแรงกลับสั่นอย่างบ้าคลั่ง นึกรำคาญจนทำให้หัวเสีย มือใหญ่สอดเข้าช่องกระเป๋ากางเกง ก่อนจะนำมันออกมากดรับและกรอกเสียงทุ้มๆ ใส่ แถมไม่ทันได้ดูชื่อคนโทรด้วย

 

 

 

ฮัลโหล

 

 

เหมือนเหวี่ยงเสียงใส่และไม่พอใจอย่างหนัก แต่ก็ต้องรีบพลิกน้ำเสียงกลับให้ราบเรียบนุ่มทุ้ม เมื่อรู้ว่าป้าอึนซางโทรเข้ามาหา

 

 

( คุณเซฮุนคะ ป้าเองนะคะ )

 

 

ครับป้า มีอะไรหรือเปล่าครับ ?

 

 

ภาวนาในใจว่าคำตอบจะไม่ใช่ คุณลู่ฮานเธอหนีไปแล้วค่ะ เพราะเซฮุนต้องเป็นไมเกรนแน่ ถ้าคราวนี้ต้องวิ่งวุ่นหาร่างเล็กอีก

 

 

( หลายวันมานี้ป้าสังเกตว่าคุณลู่ฮานเธอดื่มแต่น้ำ อาหารสามมื้อที่เอาเข้ามาเธอไม่เคยแตะหรือทานเลย ป้าว่ามันแปลกๆ เลยลองเอามือแตะตัวเธอดู ร้อนจี๋เลยนะคะ )

 

 

แม้ไม่รู้ว่าเหตุผลที่ลู่ฮานถูกกักขังเอาไว้คืออะไร ทว่าหญิงชราก็ทำใจเพิกเฉยต่ออาการไม่สบายของร่างเล็กไม่ได้ เรื่องของเจ้านาย ไม่สมควรยุ่งหรือสอด หากแต่มันก็สมควรมิใช่หรือที่เซฮุนจะได้รับรู้รับทราบ เพื่อค้นหาแนวทางการแก้ไขปัญหา

 

 

ครับ ผมทราบแล้ว

 

 

 

ไม่ได้ตอบรับด้วยถ้อยคำดีๆ เฉกเช่นที่สมควรจะทำนัก เขาจำเป็นต้องปฏิบัติเพื่อตัดความรำคาญทั้งหมดทั้งสิ้น ชายหนุ่มกดวางโทรศัพท์ พร้อมทั้งเก็บมันกลับเข้าช่องกระเป๋า

 

 

 

เหอะ โดนไปขนาดนั้น ไม่ป่วยสิ เซฮุนจะว่าแปลก

 

 

 

จากเคยคิดว่าจะอยู่ในห้องพักจวบจนกระทั่งถึงเวลาผ่าตัด เลยต้องเปลี่ยนแผนแปลนใหม่หมดเพื่อสุขภาพของกวางพยศ เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายมีอาการหนัก – เบาแค่ไหน ทว่าพอจะเดาได้ว่าคงไม่พ้นไข้หวัดเป็นแน่ อยู่ในที่อุดอู้ ไม่มีอากาศถ่ายเท หากมีอาการภูมิแพ้แทรกซ้อนคงซวยไปกันใหญ่

 

 

 

ใช้อาชีพแพทย์ให้เป็นประโยชน์ ประเมินอาการเบื้องต้นจากความเข้าใจของตัวเองแล้วเร่งเขียนใบสั่งยาให้นางพยาบาลหน้าห้อง ฝากวานหล่อนช่วยส่งถึงมือเภสัชกร และรอรับยามาพร้อมกับใบเสร็จค่าใช้จ่ายที่เซฮุนจำเป็นต้องชำระ ดูลงทุนไม่น้อยเลยใช่ไหม ควักเนื้อจ่ายเพื่อความเป็นอยู่ของนักโทษ แต่ขอที อย่าเหมารวมว่าเขาเป็นห่วงลู่ฮาน แค่ไม่อยากเห็นใครตายแล้วกลายเป็นผีเฮี้ยนเฝ้าบ้านเท่านั้น






 

---






 

ยังคงต้องพึ่งม้ามืดคะนองถนน เซฮุนไม่มีเวลาว่างมากพอจะลางานไปเอารถยนต์ที่อู่ซ่อมเสียที กะเอาไว้ว่าหยุดสองวันนี้ต้องมีวันใดวันหนึ่งที่ปลีกตัวไปขับมันกลับมาให้ได้ สิบนาทีที่แล้วเขาเพิ่งต่อสายตรงไปหาป้าอึนซาง อนุญาตให้หญิงวัยกลางคนกลับที่พำนักไปพักก่อนได้ รวมทั้งกระชับเสียงทิ้งท้ายว่าในวันพรุ่งนี้และวันมะรืน นางไม่จำเป็นต้องมาทำงานเพราะเขาอยากจะอยู่ตามลำพังกับลู่ฮานเท่านั้น ร่างสูงแวะซื้อซุปกระป๋องและของสดบางอย่างในซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อปากและท้อง แน่นอนว่าเขาไม่ลืมหยิบของใช้ที่จำเป็นสำหรับร่างเล็กติดมือมาด้วย กางเกงชั้นใน แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู ให้ใช้ร่วมกันนี่คงดูน่าเกลียด

 

 

 

ติดอยู่ในวงล้อมการจราจรพักใหญ่ป้ายทางเข้าหมู่บ้านก็ปรากฏให้เห็นแก่สายตา ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้หมวกกันน็อคสีดำสนิทพยักลงแทนการทักทายทางคำพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านหน้า รถเครื่องขับเคลื่อนแบบไฮโดรลิตพาผู้ขับขี่ถึงเคหะสถานแสนรักอย่างปลอดภัยจนได้ เซฮุนจัดแจงดับเครื่องยนต์และตรวจเช็คทุกอย่างให้เรียบร้อย ก่อนจะพาลูกชายเข้าโรงจอดรถ เดินลัดเลาะขึ้นชั้นบนด้วยจังหวะหนักแน่น ภายในตัวบ้านเงียบสงัดราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่ ป้าอึนซางวางอาหารเย็นสองชุดทิ้งไว้ให้ หนึ่งชุดเป็นสปาเก็ตตี้ผัดซอสและสลัด ส่วนอีกชุดเป็นโจ๊กกุ้งครบเครื่อง

 

 

 

สลัดเสื้อคลุมหนังวางพาดบนโซฟา เดินลิ่วฉิวเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาคลายความเหนื่อยล้า ขากลับออกมาก็ไม่ลืมที่จะคว้าถุงกระดาษบรรจุตัวยาหลายขนานมาด้วย บันไดไม้โมเดิร์นทอดตัวยาวถึงชั้นสาม ห้องนอนขนาดใหญ่สุดปลายทางถูกปิดประตูสนิทแน่น ชายหนุ่มหาได้เคาะประตูเพื่อเป็นสัญญาณให้คนภายในได้รับทราบ ด้วยถือสิทธิ์อ้างว่าตนเองเป็นเจ้าของบ้าน ไม่ต้องมีมารยาทอะไรหรอก

 

 

 

เงียบสงัดและมืดสนิท เหมือนในตอนที่ออกไป เครื่องปรับอากาศยังคงทำงานได้เป็นอย่างดี ถาดอาหารกลางวันถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว ทว่าบนโต๊ะไม้ตัวเล็กยังคงมีเหยือกน้ำและแก้วใสใบเล็กวางอยู่ ร่างน้อยนอนหลับสลบไสลอยู่บริเวณปลายเตียงหลังใหญ่ ดวงหน้าสวยหวานซีดเซียวไร้ชีวิตชีวา พวงแก้มนิ่มเกรอะกรังไปด้วยน้ำตา สองแขนบางยกขึ้นมากอดตนเองเพื่อคลายความเหน็บหนาว

 

 

 

อย่าหวังว่าจะเหมือนฉากในความฝัน คนเกลียดกันไม่มีการแตะท้องแขนและกล่าวปลุกด้วยความอ่อนโยนนุ่มนวล เซฮุนคว้าเหยือกน้ำมาไว้ในมือ ยกยิ้มฉาบประดับใบหน้าหล่อเหลา สืบเท้าเข้าใกล้กวางพยศซึ่งหมดฤทธิ์ด้วยจังหวะการย่างเยื้องอันหนักแน่น ก่อนจะสาดของเหลวอุณหภูมิเย็นรดศีรษะทุย

 

 

 

เทียบเท่าทวีคูณ ทุนเดิมเป็นคนไม่ถูกกับอากาศหนาวตั้งแต่ไหนแต่ไร พอโดนเข้าไปเลยถึงกับสะดุ้งเฮือก ลู่ฮานจำต้องเปิดเปลือกตาปรือขึ้นมามองอาคันตุกะ กายบางสั่นหงกราวกับลูกนกตกน้ำ ใจอยากฝืนร่างลุกขึ้นนั่ง ทว่าลำพังมีสติสัมปชัญญะรับรู้ได้ว่าใครเข้ามาหาก็เก่งเกินมนุษย์มนาแล้ว

 

 

 

ลุกขึ้น

 

 

ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอันเฉียบขาด วางเหยือกน้ำกลับลงบนโต๊ะ

 

 

 “ หมดเวลานอนฝันหวานแล้ว

 

 

 

ร่างสูงริดเมล็ดพลาสติกออกจากรังดุมเล็กๆ บริเวณข้อมือ พับแขนเสื้อหลุดลุ่ยขึ้นเพื่อตัดความรำคาญ สับเท้าเดินเลียบไปยังตู้บิวต์อินข้างๆ เปิดมันและค้นหาเครื่องมือแพทย์ที่ตัวเองซื้อสำรองติดเอาไว้ออกมาใช้งาน เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

 

 

 

“ … ”

 

 

ขึ้นมานั่งบนเตียงเสียที อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำนะลู่ฮาน

 

 

 

คราวนี้เจือปนความหงุดหงิดมาไม่น้อย คนที่ด้อยกว่าทั้งพละกำลังและความได้เปรียบจึงต้องจำยอมหยัดเรือนกายที่ทรุดโทรมอย่างหนักขึ้นนั่งตามความต้องการของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนรดรวยรินบนริมฝีปากสีซีด ความปวดร้าวแล่นริ้วตรงเข้าทำร้ายเส้นประสาทมากมายจนแทบทรุดลงไปนอนกองกับฟูกเตียง กว่าสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ ไม่มีข้าวสักคำตกถึงท้องของลู่ฮาน เขามีอาการเบื่ออาหาร ปวดเมื่อยทั่วทั้งร่าง อ่อนเพลีย และรู้สึกขมปร่าในลำคอ

 

 

 

ฝ่ามือใหญ่ถือวิสาสะวางทาบบนแนวหน้าผากแคบ มั่นใจแน่แล้วว่าร่างเล็กต้องมีไข้เลยผละออกไปจับปรอทวัดไข้มายัดใส่ปาก

 

 

 

อย่าคายออกมา ไม่งั้นฉันตบ

 

 

ตัดความรำคาญด้วยการข่มขู่ ก่อนบีบบังคับจับเจ้าของปลายคางมนให้เชิดแหงนใบหน้าขึ้นสบตา

 

 

ปวดหัวมากี่วันแล้ว

 

 

 

ในเมื่อวินิจฉัยอย่างละเอียดไม่ได้ เซฮุนจึงจำใจเอ่ยปากถาม เขาอยากรู้อาการเบื้องต้นโดยรวม เพื่อสรุปผลตามภูมิที่ตนมีอยู่ ไข้หวัดธรรมดาที่ไม่ได้รับการรักษาอาจพัฒนากลายเป็นไข้หวัดใหญ่ ต้องพิจารณาก่อนตัดสินว่าร่างเล็กเป็นโรคใด จะได้จัดยาและเตรียมการรักษาได้อย่างถูกต้อง , ชายหนุ่มเกี่ยวปรอทวัดไข้กลับมาตรวจดูหน้าปัดดิจิตอลแสดงอุณหภูมิภายในร่าง 40 องศาถือว่าสูงพอสมควร หากเทียบกับในเวลาที่สุขภาพเป็นปกติ

 

 

 

“ … ”

 

 

ฉันถาม ให้ตอบ

 

 

ห้า

 

 

น้ำเสียงนุ่มรื่นหูแหบแห้งเหลือเกินในตอนนี้

 

 

อาการอื่นล่ะ

 

 

ปวดขา...กับสะโพก

 

 

สงสัยฉันจะกระแทกแรงไปสินะ

 

 

 

ลู่ฮานตวัดสายตามองร่างสูงด้วยความไม่พอใจ อยากลุกขึ้นไปปล่อยหมัดใส่เสยใบหน้าหล่อๆ เสียให้หงาย คนประเภทไหนกันที่สามารถพูดถึงเรื่องราวผิดศีลธรรมได้อย่างหน้าด้านๆ

 

 

 

คลื่นไส้ อยากอาเจียนไหม

 

 

อยาก

 

 

น้ำมูกล่ะ

 

 

มี

 

 

ร่างสูงเอื้อมหยิบไฟฉายกระบอกเล็กกะทัดรัดเข้ามากระชับในมือใหญ่ อ้าปาก ฉันขอดูคอ กดปุ่มเปิดและยกขึ้นจ่อตรงบริเวณที่จำเป็นต้องทำการตรวจ

 

 

“ … ”

 

 

ด้อยทั้งอำนาจ ด้อยทั้งกำลัง เลยต้องทำตามใจอีกฝ่ายโดยปริยาย ร่างเล็กเผยอเปิดกลีบปากสีซีด รับเอาไม้กดลิ้นเข้ามายึดเอาพื้นที่ส่วนใหญ่ไปจนสิ้น ยินยอมให้อีกฝ่ายสำรวจภายในเพื่อผลประโยชน์ของตัวเขาเอง

 

 

ไข้หวัดใหญ่

 

 

 

พอเห็นว่าคอแดงคุณหมอก็เลยสรุปรวบยอดว่าลู่ฮานเป็นไข้หวัดใหญ่ อาการร้ายแรงพอสมควรเนื่องด้วยถูกปล่อยปละละเลยไม่รักษาตั้งแต่เนิ่นๆ เซฮุนยืดกายขึ้นสุดความสูง เก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์ใส่กล่อง ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้องโดยไม่บอกไม่กล่าว ร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่บนเตียงหลังใหญ่ อากาศหนาวเย็นภายในห้องไม่อาจช่วยเยียวยาความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะซึ่งเกาะจับผิวกายมาตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ได้ ในใจอยากขอร้องอีกฝ่ายแทบตาย ว่าขอสิทธิ์ในการอาบน้ำชำระร่างกายให้เขาได้หรือไม่ เพราะเขาทนอยู่กับสภาพนี้มานานเกินไปแล้ว

 

 

 

ได้พักผ่อนมากกว่าใครๆ ทว่าเหมือนกับว่าเหล่านั้นไม่สามารถตอบโจทย์ความต้องการของโรคร้ายได้เลย ลู่ฮานถูกความอ่อนเพลียเข้าครอบงำเป็นครั้งที่สามในรอบวัน เปลือกตาสีขาวนวลปรือปิดลงทั้งๆ ที่เจ้าของร่างยังคงนั่งนิ่งอยู่ ไม่อยากรู้ ไม่อยากสนใจสักหน่อยว่าเซฮุนจะไปทำอะไร

 

 

 

แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นที่ร่างสูงลงทุนไปอุ่นอาหารและจัดเตรียมยาให้พร้อมสำหรับอีกฝ่าย แต่ครั้นกลับเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง ร่างเล็กก็ผล็อยหลับคอพับไปเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจด้วยความระอา เจตนากระแทกถาดไม้กับเคาน์เตอร์ให้เกิดเสียง ประกอบกับการเคาะถ้วยกระเบื้องแรงๆ เป็นการปลุกลู่ฮานไปในตัว ฝ่ายคนที่หลับใหลไม่ลึกมากรีบสะดุ้งตื่นโดยพลัน มองหาต้นตอของเสียงก่อกวนแล้วถึงกับต้องขมวดคิ้ว

 

 

 

ข้าวกับยา ?

 

 

 

อยากตายมากหรือไงถึงไม่กินข้าวกินปลา

 

 

 

กางโต๊ะญี่ปุ่นแถมยังประเคนวางข้าวให้ พร้อมกับแก้วใสๆ ซึ่งบรรจุสารเคมีอัดเม็ดเอาไว้หลายขนาน ลู่ฮานมองอาหารเหล่านั้นด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ได้ร้องขอแล้วใยอีกฝ่ายถึงนำมาให้กันเล่า ?

 

 

 

...

 

 

 

Actions speak louder than word. การกระทำสำคัญกว่าคำพูด ร่างเล็กไม่ตอบรับประโยคห้วนจัดของคุณหมอหนุ่ม ถือสิทธิ์ว่าตนยังเป็นคน สามารถทำตามใจตัวเองได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่กลัวตาย ทว่ายิ่งฝืนกินไปอาจจะได้สำรอกจนหมดไส้หมดพุงเป็นแน่

 

 

 

ฉันพูดกับนายอยู่ ลู่ฮาน และจะขยายความให้ฟัง ประโยคเมื่อครู่นั้นเป็นคำสั่งให้นาย กิน – ข้าว

 

 

 

คอก็เจ็บ เสียงก็แหบ ทำเป็นสนใจเสียหน่อยคงจะสาแก่ใจร่างสูง มือน้อยเกี่ยวช้อนเมลามีนขึ้นมาถือไว้ พยายามประคองให้มันอยู่นิ่ง ก่อนเขี่ยเมล็ดข้าวร่วนๆ ในน้ำซุปไปมา เพื่อฆ่าเวลาที่มีมากเกินกว่าจะใช้สอยได้หมด

 

 

 

ฟากคนสังเกตการณ์ยิ่งมองเห็นยิ่งรู้สึกรำคาญลูกตาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ แนวคิ้วเข้มเรียงตัวเป็นระเบียบเคลื่อนตัวเข้าชนกันโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า จะตายแหล่ไม่ตายแหล่ในไม่ช้ายังจะมานั่งเอื่อยเฉื่อยไม่รู้เหนือไม่รู้ใต้อยู่นั้น มนุษย์แบบนี้มันเป็นยังไงกันนะ เขาคิด เซฮุนเอือมระอาระคนรำคาญจนนึกอยากกดจิกกลุ่มผมนุ่มนั้นด้วยมือใหญ่ บังคับให้ใบหน้าสวยหวานเชิดเงยขึ้น ก่อนจะกรอกข้าวต้มร้อนๆ เข้าภายในโพรงปากนั้นอย่างไม่ปราณี

 

 

 

ไม่อยากกิน

 

 

สุดท้ายก็ต้องบอกให้ร่างสูงได้รับรู้ ด้วยตัวเองไม่อยากฝืนกลืนอาหารเหล่านี้เข้าไป แน่นอนว่ารวมถึงยาเม็ดโตด้วย ลู่ฮานเกลียดมันยิ่งกว่าอะไรดี

 

 

นายต้องกิน

 

 

ฉันไม่กิน

 

 

นายคิดว่ามันเป็นประโยคขอร้องหรือ ?

 

 

“ … ”

 

 

 

ถ้าเถียงไปคงไม่ต่างอะไรกับยืนด่าหมาบ้า มันไม่มีสติก็ยังจะไปว่ามันอีก ร่างเล็กผ่อนลมหายใจเบือนหน้าหนี คิดว่าการเงียบปากเสียคือทางออกที่ดีที่สุด ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมหยุดแม้จะเห็นนักโทษในการปกครองยอมศิโรราบ

 

 

 

ลู่ฮานเกลียดยาฉันใด เซฮุนก็เกลียดอาการแข็งข้อเช่นนั้น ชายหนุ่มเกลียดการไม่เคารพเชื่อฟังแม้ชีวิตของคนๆ นั้นจะอยู่ในมือของเขา ช่วงขายาวก้าวสาวสับสลับกันด้วยความรวดเร็ว ก่อนหยุดลงตรงหน้า คว้าปลายคางได้ก็กระชับจับเสียแน่น ใช้แรงบีบพวงแก้มนิ่มคล้ายเจตนาให้มันแหลกคามือกันไปข้าง ช้อนเมลามีนถูกเปลี่ยนเจ้าของคนใหม่ซึ่งสามารถใช้งานมันได้ตรงจุดกว่าคนก่อนหน้า ร่างสูงตักข้าวต้มร้อนๆ ป้อนใส่ปากอย่างไม่ปราณีนัก กระแทกกระทั้น เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวโกรธา หวังเพียงอย่างเดียวว่าอาหารเย็นมื้อนี้จะหมด

 

 

 

กวางพยศซึ่งโดนบังคับได้แต่ดิ้นพล่าน ทรมานจากความร้อนและความเจ็บปวดบริเวณแนวกรามอย่างแสนสาหัส สำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล พยายามใช้แรงซึ่งมีอยู่น้อยนิดผลักดันให้ร่างใหญ่ผละออกไป เพราะอีกไม่นานเขาคงต้องขาดอากาศหายใจเป็นแน่

 

 

 

กลืนลงไป

 

 

 

ในสภาพปากถูกบีบอะไรต่อมิอะไรมันก็ยาก ลู่ฮานจำเป็นต้องกระเดือกมวลสารเหล่านั้นลงคอตามที่อีกฝ่ายบันชาการอยู่เหนือหัว หยาดน้ำร้อนอุ่นใสมากมายเอ่อล้นรอบดวงตากลมโต ก่อนตกหล่นอาบผิวแก้มเนียนนุ่ม สมเพช... น่าสมเพชเหลือเกิน ศักดิ์ศรีก็ไม่มีแล้วยังถูกย่ำยีกดขี่ข่มเหงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วยังไม่ทันที่ข้าวคำแรกจะหมด ความทุกข์ระลอกที่สองก็ตามเข้ามาประชิด เซฮุนดันช้อนข้าวต้มผ่านเข้าภายในริมฝีปากบางอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่ามันยังคงความร้อนอยู่อย่างเต็มเปี่ยม ร่างเล็กแทบสำรอกมันออกมาอยู่รอมร่อ หากมือใหญ่ไม่ปิดกั้นเอาไว้คงได้เป็นเช่นนั้นแน่

 

 

 

เอาอีกสักคำไหม ?

 

 

 

เคี้ยวหมด กลืนได้ มีสติสัมปชัญญะพอจะกลั่นกรองคำพูดของอีกฝ่ายได้แล้วลู่ฮานก็รีบส่ายหัวดิก

 

 

ดี อย่างนั้นก็กินเองได้แล้ว ฉันไม่อยากมานั่งบังคับใครเหมือนเด็กๆ

 

 

 

อยู่ด้วยกันมาพักใหญ่เลยได้รู้ว่าการแข็งข้อไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ร่างเล็กจึงจำใจฝืนกล้ำกลืนอาหารที่ตนเองเบื่อหนักเบื่อหนาเข้าไปเป็นพลังงานให้ร่างกายได้ใช้ทำงานต่อ มือน้อยสั่นระริกหยิบช้อนเมลามีนตักน้ำซุปและเม็ดข้าวเข้าปาก ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปไม่หน่ายหนี บางครั้งคนเราควรจะรู้ว่าในช่วงเวลา ณ ขณะนั้น กำลังประสบกับอะไร และยืนอยู่ตรงจุดไหน ซึ่งในตอนนี้ลู่ฮานก็รู้ดีแล้ว เด็กหนุ่มหาได้สิ้นฤทธิ์เฉกเช่นนัยน์ตาเห็นไม่ มันเป็นเพียงแค่การแสดงฉากใหญ่เท่านั้น

 

 

 

เหมือนเปิดโหมดประหยัดพลังงานในโทรศัพท์มือถือ กักเก็บทุกอย่างเอาไว้ใช้ในยามที่จำเป็นที่สุด ... ไม่ต่างอะไรจากผู้ล่า ที่จะยอมนิ่งเฉยเพื่อล่อให้เหยื่อหลงติดกับ

 

 

 

เบ็ดเสร็จก็ล่อไปเกือบครึ่งชั่วโมง ละเลียดกินถ่วงเวลาเล่นสงครามประสาทกับอีกฝ่ายไปเรื่อยเปื่อย ฝ่ายเซฮุนเองไม่ได้เคร่งครัดจัดตารางเวลาอะไรขนาดนั้น แผนการทำลายหลอดความอดทนของลู่ฮานจึงพังไม่เป็นท่า สุดท้ายแล้วอย่างไรก็ไม่อาจหลีกหนีกระบวนการซึ่งตนเองเกลียดที่สุดได้

 

 

 

กินยาเสีย ฉันจะได้เก็บไปทำความสะอาด

 

 

ไม่ยอมแน่ๆ เขาจะไม่ยอมอีกเป็นครั้งที่สอง

 

 

ไม่ ฉันไม่กิน

 

 

ความดื้อแพ่งถูกเยียวยารักษาให้หายจากอาการหม่นหมอง ครานี้กวางพยศกลับมาเป็นกวางพยศเช่นเดิมอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

 

 

พอแรงกลับปากก็กล้าขาก็แข็ง จะตายแหล่ไม่ตายแหล่แล้วยังดื้อแพ่งปฏิเสธ , ความจริงนายควรสำนึกบุญคุณนะ ที่ฉันไม่ทิ้งให้แห้งตายคาบ้าน

 

 

ไม่ใช่อย่างที่เขาว่าเสียที่ไหน ลู่ฮานตวัดสายตามองเจ้าของใบหน้าคมคายด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด

 

 

ฉันไม่ได้ขอ

 

 

 

ทิฐิหาได้สูญหายไปพร้อมกับศักดิ์ศรีไม่ แม้จะกลัวความตายแต่หากได้รับความช่วยเหลือแล้วถูกทวงบุญคุณเช่นนี้ร่างเล็กก็ขอค้านหัวชนฝา เขาไม่เคยเอ่ยปากร้องขอ ต้องทนทุกข์ถึงเพียงใดไม่เคยโอดครวญให้อีกฝ่ายรู้สึกสมเพช ความเจ็บปวดเหล่านั้นถูกวางเทินเอาไว้บนช่วงไหล่แคบ ทั้งหนัก ทั้งเหนื่อย ทว่าก็ขว้างหรือวางมันลงไม่ได้

 

 

 

แต่ฉันจะให้ น้ำเสียงแน่นหนักกว่าทุกๆ ครั้ง เซฮุนบีบกระชับจับกระพุ้งแก้มนุ่มให้ริมฝีปากบางเผยอออก มันไม่สำคัญเลย ไอ้เรื่องที่นายอยากได้หรือไม่อยากได้ , ขอให้รู้เอาไว้นะลู่ฮาน ชีวิตนายอยู่ในกำมือของฉัน และเมื่อฉันสั่ง นายก็ต้องทำตาม

 

 

ไม่เอาตรวนมาล่ามไว้ที่คอไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเล่า ? เขาจะได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างสมบูรณ์แบบ

 

 

ฉันไม่ทำ

 

 

เจ็บแทบตายแต่เพื่อความอยู่รอด ร่างเล็กจึงยอมออกแรงพยศสะบัดใบหน้าสวยหวานให้หลุดจากการพันธนาการของคนใจร้าย ก่อนถ่มน้ำลายใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวสะอาด

 

 

นี่มันชีวิตของฉัน ไม่ต้องมาเสื...อ๊ะ ! ”

 

 

ฉุดกระชากลากเอาเจ้ากวางพยศเข้ามาปะทะกับแผ่นอกแกร่ง กอดรัดช่วงเอวคอดรุนแรงคล้ายเจตนาให้มันบุบสลาย หากในห้วงจิตใจไม่รู้สึกอยากทรมานอีกฝ่าย เซฮุนจะฆ่าให้ตายคามือ !

 

 

ทำไมตอนครางอยู่ใต้ร่างฉันไม่เก่งให้ได้แบบนี้บ้างล่ะ ! ทำไมไม่กล้าแม้แต่จะพยศใส่ฉัน ? อ๋อ หรือที่จริงแล้วนายคันจนไม่มีเวลาไปสนใจอะไรแบบนั้นกันนะ ?

 

 

ทันทีที่ได้ยินถ้อยคำดูหมิ่นเหยียดหยาม เหล่านั้นเป็นแรงผลักดันให้ลู่ฮานรู้สึกโกรธเกรี้ยว ร่างเล็กถ่มน้ำลายรดใบหน้าหล่อเหลา แผดเสียงต่อว่าด่าทออีกฝ่ายไม่ได้ราแรงลงเลย

 

 

ต่ำ ! คนต่ำๆ แบบนายคงคิดได้แต่เรื่องแบบนี้ ! ”

 

 

หึ นายกับฉันมันก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก ยอมรับเถิดลู่ฮาน เราน่ะเหมาะกันจะตายไป

 

 

เพราะมือน้อยไม่ได้ถูกพันธนาการ ร่างเล็กจึงสะบัดมันเข้ากระทบข้างแก้มกร้านเสียจนสุดแรง ให้ฉันตายดีกว่าถ้าต้องคู่กับคนเลวๆ แบบแก !  

 

 

 

ตบมาก็ตบกลับ เสมือนกับปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ ทว่าแตกต่างกันเล็กน้อยตรงที่เซฮุนนั้นเน้นหนักเสียจนใบหน้าสวยหวานจำต้องหันไปตามแรงเหวี่ยง ชายหนุ่มโยนร่างของแม่กวางช่างพยศลงไปนอนบนเตียง ก่อนจะคร่อมทับเอาไว้ด้วยเรือนกายใหญ่โต ไม่ได้สั่งสอนมานานลู่ฮานเลยรู้จักพยศ จากเคยคิดว่าจะปราณีและพักยกให้อีกฝ่ายได้อยู่สบายๆ สงสัยว่าเหล่านั้นจะกลายเป็นอดีต ทั้งที่ควรจะรู้จักเจียมกะลาหัวหรือสำนึกถึงความผิดอันใหญ่หลวงของตัวเองได้บ้าง แต่เหมือนกับยิ่งตามใจ ยิ่งให้ท้ายก็ชักเหลิง หลงระเริงกับอิสระทางความคิดมากเกิน คงต้องมานั่งทำให้หลาบจำกันใหม่ตั้งแต่แรกเริ่มเสียแล้ว

 

 

ดี ! แบบนี้ฉันชอบ พยศให้มันได้ตลอดก็แล้วกัน ! ”






 

--- cut ---

 


 

 

 ลู่ฮานไม่รับรู้อีกแล้วว่าร่างกายของตนเองกำลังถูกกระทำรุนแรงถึงเพียงไหน เพราะในที่สุดอาการป่วยก็รุมเร้าส่งผลให้สมองทำงานต่อไม่ไหว มันจึงตัดสินใจปิดตัวลงก่อนอะไรต่อมิอะไรจะสายเกินแก้ ซึ่งน่าดีใจที่จะบอกว่ามันเกิดผลดีมากกว่าผลเสีย เด็กหนุ่มคนหนึ่งมีนิสัยรักสนุกเป็นชีวิตจิตใจ ถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยไม่มีสิทธิ์ได้รับรู้ถึงต้นสายปลายเหตุ ดวงใจดวงน้อยที่เคยเต็มไปด้วยสีสันต่างๆ เริ่มถูกครอบงำด้วยสีดำทีละเล็ก ทีละน้อย จวบจนกระทั่งในตอนนี้ตำหนิด่างพร้อยเหล่านั้นกลับกินพื้นที่ไปกว่าครึ่ง หน้าฉากปากดี เข้มแข็ง หลังฉากล้วนประกอบด้วยความอ่อนแอและเจ็บปวด ไม่มีใครรู้ว่าจำเลยในคดีแค้นจะเสียน้ำตาทุกวันในห้องคุมขัง แน่นอนว่าในกรณีนี้เหตุผลไม่ใช่กลัวตายหากทว่าเป็นความไม่เข้าใจเสียมากกว่า

 

 

 

แล้วจะต่างอะไรจากคนใบ้ เจ็บปวดกับทุกการกระทำและสายตา แต่แค่คิดว่าจะปริปากโต้แย้งก็โดนลงโทษ ลู่ฮานไม่มีปากไม่มีเสียง ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่ตนเองพึงได้รับ ต้องยอมปล่อยให้เขาจัดการชีวิตโดยไร้ข้อโต้แย้ง สัจธรรมแห่งโลกใบนี้คือทุกความแค้นล้วนมีต้นเหตุ ดังนั้นนับตั้งแต่วินาทีนี้เขาจะยอมพ่ายแพ้เพื่อค้นหาความผิดในวันวานที่เป็นต้นเหตุของแผลขนาดใหญ่ในใจของเซฮุน...

 

 

 

เวลาแห่งการชดใช้...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว




 

---


 


talk talk
40%
มาอัพแบบด่วนเฉพาะกิจ ให้พิเศษเนื่องด้วยวันนี้วันดีเป็นวันเกิดน้องเตยคนกากของอ๋อเอง
มีความสุขมากๆ นะจ้ะ <3 อย่าดื้ออย่าซนกับพี่ ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างๆ เวลาพี่เหนื่อยหรือแย่
ไว้ลงมากรุงเทพแล้วพี่จะพาไปกินขนมนะ (วาดหัวใจสิบดวง)
น้องสาวอ๋อแต่งฟิคด้วย ใครอยากแวะไปชื่นชมฝีมือของน้อง
จิ้ม ค่ะ
-
มาแค่สี่สิบเพราะแต่งได้แค่สี่สิบ เดี๋ยวอีกสองสามพาร์ทจะยิงยาวฮุนฮานแล้ว
ว่ากันว่าคนเราเวลาไม่สบายจะซึมแล้วก็ดูอ้อนผิดปกติ
มาดูกันดีกว่าค่ะว่ากวางพยศของเราจะยอมอ่อนข้อให้หมอบ้างหรือเปล่า
คึ เม้นท์ไม่ขยับก็แค่อัพช้า ดองยันปลายปีก็ยังได้นะ อ๋อสบายๆ อยู่แล้วค่ะ XD
Don't forget > #tamedhh
ปล.อย่าสนใจความหมายเพลงหน้าฟิค เราว่ามันละมุนดีเลยใส่



150% / 150%
ยอมแล้วจ้า
ไม่เม้นท์ไม่อัพละ ง่ายดี
#tamedhh

 

PORCELAIN THEMEs
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

2,963 ความคิดเห็น

  1. #2925 BITE_PIM (@BITE_PIM) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 04:31
    พูดได้คำเดียวในหัวตอนนี้คือ "อย่าทำน้องงง"
    #2925
    0
  2. #2825 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 13:02
    น่ากลัว ทำไมอ่านแล้วรู้สึกกลัวเซฮุนจังเลยยย ใจร้ายมาก โหดมากแบบไม่รู้เหตุผลเลน
    #2825
    0
  3. #2824 JACKIE J. (@HOODIEGIRL6116) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 12:52
    ดูถูกน้องอย่างงั้นอย่างงี้แต่ไม่เคยดูตัวเองบ้างเลย สูงส่งตายเลย การกระทำน่าเทิดทูนตายเลย
    #2824
    0
  4. #2688 Yehet ~ (@Jowcoconut) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 10:58
    สงสารลู่ หนีก็ไม่รอด พูดอะไรก็ไม่ได้ โดนทำร้ายหนักมาก ลู่ห่านระทมทุกข์มากเลย
    #2688
    0
  5. #2679 ppvgyy (@Pichvgy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:34
    ย๊า!!! โอเซฮุน!!! ยังเป็นคนอยู่หรือป่าว
    #2679
    0
  6. #2656 Lalawo (@superi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 11:42
    เซฮุนบอกลู่เลยว่าโกรธเรื่องไร
    #2656
    0
  7. #2421 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 18:37
    ซงซารลูกกวางน้อย ทำไมทำกันขนาดนี้
    #2421
    0
  8. #2403 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:34
    เซฮุนร้ายเกินนนนน
    #2403
    0
  9. #2354 นมสด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:40
    ชุ้นว่าเซฮุนนี่ชอบน้องชัวว
    #2354
    1
    • #2354-1 sehunnie_o (@sehunnie_o) (จากตอนที่ 8)
      1 เมษายน 2561 / 08:48
      เซฮุนน่ากลัวไรเบอร์นั้นอ่ะ สงสารน้องหน่อยสิ
      #2354-1
  10. #2059 few_nutnicha (@nutnicha-few) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 11:50
    สงสารลู่หานมากๆ คือไม่รู้ความผิดตัวเอง หนีก็ไม่ได้ ต้องทนยอมให้เซฮุนทำร้ายอย่างเดียว
    #2059
    0
  11. #1942 Leebanaa (@Leebanaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 02:07
    ฮุนโหดร้าย การกระทำทุกอย่างคือป่าเถื่อนมาก เข้าใจว่าลู่พยศก็ต้องปราบ แต่นั่นมันสาสมแล้วจริงๆใช่ไหม
    #1942
    0
  12. #1920 ollpoppyllo (@eibrapop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:35
    สงสารลู่อ่ะ ทำไมต้องมาเจอเซฮุนคนใจร้ายด้วยยยยย ฮืออออ
    #1920
    0
  13. #1831 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 23:58
    ลงโทษรุนแรงงง พี่ลู่ยอมแล้ว เป็นเดกดีของฮุนแบบนี้อ่ะดีแล้ว #ห้ะ 5555555
    #1831
    0
  14. #1819 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 00:13
    โหดมากอะ สงสารลู่เเล้วนะ คนใจร้ายย
    #1819
    0
  15. #1795 Naeme-o Tangkwa (@970801) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 19:09
    ลูไปทำอะไรให้ฮุน ฮุน-แค้นขนาดนี้ อ่านต่อๆ555555
    #1795
    0
  16. #1709 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 01:19
    นึกภาพไม่ออกเลย ไรท์ จะรักกันได้ยังไงอะ แล้วลู่ไปทำอะไรให้ว่.ะฮุน แกมัน.....
    #1709
    0
  17. #1623 PSR_DDO (@kihgfrtypm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 21:28
    ลู่หานเธอไปทำอะไรไว้????? อยากรู้มากกกกกกกกก
    #1623
    0
  18. #1598 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 06:39
    โอ้ยย โอยยยย สงสารลู่อ่ะ เซฮุนโหดบ้าโรคจิตไปแล้วเหรอออ บอกตรงๆนะไรท์ตั้งแต่อ่านเรื่องนี่มา มีแต่คำว่า โอ้ยย โอยยยย โอดครวญ 55555 สงสารลู่ฮานอ่ะ เซฮุนก็นะทำกันได้ลง คนป่วยนะย่ะ ดูสิ้สลบไปเลย เราว่าลู่ความร้องเพลง เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษชั้นใด ลู่ทำอะไรให้ฮุนเคืองโกรธ กักขังลู่เป็นเชลยขอฃฮุน....~~~ ไปกันใหญ่ละ เอาเป็นว่าไรท์ค่ะ สู้ๆ เราจะพยายามเม้นยาวให้ไรท์ชื่นใจนะ ><
    #1598
    0
  19. #1597 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 06:36
    โอ้ยยขนาดป่วยนะ เซฮุน คนป่วยยังจะทำกันได้ ดูสิ้ ลู่ฮานสลบไปเลยฮ่ะ บอกตรงๆนะไรท์ อ่านเรื่องนี้มีแต่คำว่า โอ้ยยโอยยยย คือสงสารลู่จริงๆละ 5555 แต่ก็นะมันคงมีที่มาที่ไป ไม่งั้นเซฮุนจะเจ็บแค้นเคืองโกรธโทษชั้นใด ลู่ทำอะไรให้ฮุนเคืองโกรธ 5555
    #1597
    0
  20. #1551 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 20:14
    เฮ้ออออออออ ไม่รู้จะสงสารใครดี
    แต่เอาจริงๆนะ โอเซทำเกินไปจริงๆ
    #1551
    0
  21. #1519 99999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 08:03
    ฮโยซองขยิบตาให้หมอโอทำไมๆๆ หมอโอของเสี่ยวลู่นะ หมอโออย่าทำรุนแรงสิ

    สงสารน้องง แต่ที่หมอโอทำไมมันต้องมีเหตุผลแน่นอน ไม่งั้นไม่ทำขนาดนี้

    ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบฟิคเทม ติดตามค่ะๆๆ
    #1519
    0
  22. #1518 99999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 08:02
    ฮโยซองขยิบตาให้หมอโอทำไมๆๆ หมอโอของเสี่ยวลู่นะ หมอโออย่าทำรุนแรงสิ

    สงสารน้องง แต่ที่หมอโอทำไมมันต้องมีเหตุผลแน่นอน ไม่งั้นไม่ทำขนาดนี้

    ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบฟิคเทม ติดตามค่ะๆๆ
    #1518
    0
  23. #1491 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 18:26
    วันนี้ลูกวางป่วยหนักขนาดนี้ยังมีกะใจทำนะคุณหมอ อ๋อรู้แล้วหมอไม่เคยจูบลู่ใช่มั้ย
    #1491
    0
  24. #1388 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 09:10
    แกเป็นบ้าอะไรเซฮุนนนนน
    #1388
    0
  25. #1371 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:02
    สงสารลู่หานจับใจ ฮึกกกกกกกกกกก
    #1371
    0