Tamed ( HUNHAN )

ตอนที่ 9 : Tamed - 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 ก.ย. 57













เซฮุนควรจะได้พักผ่อน...

 

 

 

ใช่ เขาควรจะได้พักผ่อน

 

 

 

การอยู่บ้านในครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับการที่เขาเข้าเวรอยู่ในโรงพยาบาล แม้จะไม่ต้องใส่ชุดสุภาพพร้อมเสื้อกาวน์เต็มยศ ทว่าร่างสูงก็ยังคงต้องคอยดูแลผู้ป่วยอยู่เป็นระยะๆ ตั้งแต่ลืมตาตื่น เขาเห็นเพียงใบหน้าซูบซีดของคนที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้าม ครั้นพอแตะจับบนแนวหน้าผากเล็ก ก็พบว่าลู่ฮานมีอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นจนน่าตกใจ เหล่านั้นจึงส่งผลให้เซฮุนต้องโงหัวจากหมอนตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อตระเตรียมหยูกยาอาหารให้พร้อมสำหรับการดูแลนักโทษในการปกครองของตนเอง

 

 

 

ใจร้ายเพียงใดทว่ายังหลงเหลือเมตตาอยู่ในส่วนลึก ต้องยอมรับว่าเซฮุนไม่อาจทนเห็นมนุษย์คนหนึ่งตายตกไปต่อหน้าได้ ถึงแม้เขาคนนั้นจะไปฆ่าหรือทำร้ายใครต่อใครมา จรรยาบรรณแพทย์ก็สอนให้ชายหนุ่มยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยไม่เลือกที่รักหรือมักที่ชัง แน่นอนว่าในกรณีนี้รวมลู่ฮานเข้าไปด้วย

 

 

 

อยู่ในชุดลำลองซึ่งดูคล่องตัวที่สุดเท่าที่ฟิคเรื่องนี้เคยบรรยายให้ทุกท่านได้จินตนาการ เพราะมีเพียงกางเกงวอร์มผ้านิ่มขายาวและเสื้อกล้ามสีเทาอยู่บนเรือนกายอันสมบูรณ์แบบเท่านั้น

 

 

 

เคยอยู่ตัวคนเดียวเลยไม่ยักชินเวลามีใครสักคนมาให้ดูแลถึงที่ เซฮุนคาบไซริงค์บรรจุตัวยาแก้ปวดด้วยฟันซี่คม หยิบคูลแพ็คลดไข้ และอุปกรณ์ทั่วไปติดไม้ติดมือกลับมาบนห้อง เมื่อเช้าเพิ่งเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายให้อีกฝ่ายไปรอบหนึ่ง ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วอุณหภูมิอาการตั้งท่าว่าจะไม่ดีขึ้นเลยต้องจัดมาให้ครบทุกองค์ประกอบ ชายหนุ่มหย่อนกายลงนั่งบนฟูกนิ่ม หยิบก้อนสำลีชุบแอลกอฮอลฤทธิ์เย็นทาบริเวณข้อพับแขน คลำหาเส้นเลือดดำอยู่พักใหญ่แล้วจึงได้ฤกษ์กดปลายเข็มลงไปบนผิวเนื้อ หวังว่าสารเคมีชนิดนี้จะบรรเทาอาการของลู่ฮานได้ไม่มากก็น้อย

 

 

 

วางคูลแพ็คบนแนวหน้าผากเล็ก จัดยาเม็ดใส่ตลับเอาไว้ให้เรียบร้อย เผื่อในตอนที่ร่างเล็กตื่นขึ้นมาจะได้กินพร้อมกับอาหารเช้าไปเลยรอบเดียว เซฮุนผ่อนลมหายใจยาวหลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ่งซูบซีดกว่าที่เคยเป็นด้วยแววตาอันซับซ้อน

 

 

 

สงสารหรือ ?

 

 

 

ไม่ใช่หรอก เซฮุนไม่ได้สงสาร เพียงแต่สมเพชที่ลู่ฮานต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้ โอเค ยอมรับก็ได้ว่ามันค่อนข้างหนักหนาสำหรับผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง แต่มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือยังไง ที่อีกฝ่ายจะได้รับอะไรแบบนี้เป็นการตอบแทนหลังจากไปทำเรื่องสารเลวอะไรเข้า นานแล้วที่เขาเฝ้ารอคอยให้พระเจ้าตัดสินความผิดของร่างเล็ก จากหนึ่งวันเป็นหนึ่งเดือน จากหนึ่งเดือนเป็นหนึ่งปี เมื่อเล็งเห็นว่าไม่อาจมีวิธีเร่งผลกรรม เซฮุนจึงขอถือสิทธิ์ตัดสินมันด้วยตัวเอง

 

 

 

เจ็บปวดสุดหัวใจเมื่อตระหนักรู้ในอกว่าทำอย่างไรก็ไม่อาจทวงคืนความยุติธรรมได้ มันจึงกลายเป็นความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด จมอยู่กับภวังค์วนของความเลวทราม ตัวเองตราหน้าด่าทอว่าเขาสามานย์เช่นไรก็ไม่ต่างกัน ลืมทุกสำนึกผิดชอบชั่วดี ลืมว่าลู่ฮานเองก็มีความเจ็บปวด ลืมแม้กระทั่งจิตใจของคนในครอบครัว ว่าจะรู้สึกเช่นไรหากได้ทราบว่าความหวังสุดท้ายของตระกูลโอลงไปคลุกคลีกับเรื่องแย่ๆ เช่นนี้

 

 

 

ทอดถอนหายใจเมื่อหันกลับไปก็ไม่พบแม้แต่ทางเดิน มันมืดมน อีกทั้งยังหม่นหมอง และนั่นหมายความว่าเขาไม่สามารถแพ้ได้ในเกมนี้ เซฮุนเตือนตัวเองเสมอว่าตนมาไกลเกินกว่าจะลังเลใจ ดังนั้นเขาจึงเดินหมากต่อไปโดยไร้ซึ่งความปรานี

 

 

 

พาเรือนกายสูงโปร่งออกมาจากพื้นที่ที่ผู้ป่วยอาศัยอยู่ เพื่อจัดการธุระส่วนตัวเหมือนทุกๆ วัน ชายหนุ่มลงมายังชั้นล่าง ควานหากระปุกกาแฟและเสียบปลั๊กกาน้ำร้อน ฉับพลันโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงกลับสั่นและส่งเสียงดังขึ้นมาจนพาให้เจ้าของของมันตกใจ เขาหยุดให้ความสำคัญกับเครื่องดื่มกลิ่นหอม ก่อนสอดมือเข้าไปล้วงมันออกมาเพื่อคลายความสงสัยว่าใครกันที่ต่อสายมาหาตั้งแต่เช้าตรู่

 

 

 

ครับป้า

 

 

( ... )

 

 

ผมไม่ว่างกลับไปเลย ขอโทษด้วยนะครับ

 

 

( ... )

 

 

ครับ ถ้าขาดเหลืออะไรรีบบอกผมเลยนะครับ

 

 

( ... )

 

 

ผมจะรีบหาเวลากลับไป ฝากดูแลทางนั้นด้วยครับ

 

 

( ... )

 

 

ขอบคุณครับ

 

 

 

ได้ยินว่าฝั่งนั้นสบายดีเซฮุนเองก็สบายใจ เขาเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงเช่นเดิมก่อนเดินตัวปลิวหิ้วหูแก้วกาแฟไปหย่อนสะโพกลงบนโซฟาตัวโต เปิดโทรทัศน์ดูข่าวบ้านการเมืองดูโชว์วาไรตี้ที่ทางสถานีเอามารีรัน มันออกจะน่ารำคาญหูยามได้ยินเสียงหัวเราะแหลมสูงเหล่านั้น ทว่ามันจะมีอะไรดีไปกว่านี้ในยามเช้า หนังสือพิมพ์ก็จะถูกนำเข้ามาในตอนสายพร้อมกับป้าอึนซาง กิจกรรมฆ่าเวลาซึ่งโคตรจะไร้สาระในความคิดของร่างสูงจึงต้องดำเนินต่อไปโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ที่ดีพอมารองรับ

 

 

 

ไข้หวัดมรณะ น้ำท่วมแคชเมียร์ รัสเซียถูกคว่ำบาตร ไกลตัวแต่ก็ใกล้กว่าที่คิด ดังนั้นจึงไม่ผิดวิสัยหากจะรับรู้ไว้เป็นอาหารสมอง ชายหนุ่มพิงแผ่นหลังกับพนักบุนวมนุ่ม ยกกาแฟขึ้นจิบพลางรับฟังเนื้อข่าวเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เมื่อมันน่าเบื่อจึงคว้านิตยสารขึ้นมา พร้อมทั้งเปิดผ่านไปเรื่อยโดยใส่ใจเพียงแต่คอลัมน์ที่น่าสนใจจริงๆ เท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานเท่าไร รู้เพียงว่าครั้นเบนหน้าขึ้นมาอีกคราก็เป็นเวลากลางวันไปเสียแล้ว ง

 

 

 

เลยต้องหยัดกายลุกขึ้นไปเตรียมอาหาร สำหรับตนเองและกวางพยศซึ่งนอนซมอยู่บนห้อง เห็นเป็นหนุ่มโสดแบบนี้ทว่าเซฮุนกลับทำอาหารเป็นและเก่งเสียยิ่งกว่าอิสตรีบางคน ร่างสูงทำข้าวต้มปลาง่ายๆ ซึ่งดีต่อสุขภาพของผู้ป่วยเอาไว้เพียงหนึ่งที่ ด้วยปกติแล้วชินกับการไม่ทานข้าว จึงไม่ห่วงใยปากท้องของตนเองเท่าที่ควร

 

 

 

ยกใส่ถาดไม้เตรียมยาไว้ให้เสร็จสรรพ  ทว่าเสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน เขาพบว่าเบอร์ที่โชว์อยู่บนหน้าจอคือเบอร์ต่อสายตรงจากโรงพยาบาล ผู้ที่รับผิดชอบหน้าที่แพทย์อย่างเขาเลยต้องหยิบมันแนบหูโดยอัตโนมัติ ได้ยินฮโยซองกรอกเสียงกลับมาด้วยความร้อนรน ส่วนประสาทการรับเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลส่งสัญญาณแสดงปฏิกิริยาให้ชายหนุ่มรู้สึกตงิดอยู่ในใจแบบแปลกๆ

 

 

 

แทงหวยไม่เห็นถูกบ้าง การประมาณการของเซฮุนถูกต้องตรงเป้าไม่ผิดเพี้ยน เกิดอุบัติเหตุใหญ่โตในเขตซอโช ประชาชนได้รับความเสียหายเป็นวงกว้าง ศัลยแพทย์ภายในโรงพยาบาลจึงไม่พอ ตอนนี้หมอทุกคนถูกเรียกระดมกลับไปทำงาน ไม่เว้นแม้แต่คนที่ใช้สิทธิลากิจด้วย

 

 

 

เลยต้องรีบไปโรงพยาบาล วิ่งเข้าห้องแต่งตัวคว้าอะไรได้ก็จับใส่มั่วไปหมด แต่โชคดีที่ส่วนมากในตู้มีเสื้อแต่โทนสีสุภาพ ตรงนี้เลยวางใจได้ว่าจะไม่มีหมอแต่งเครื่องแบบสีรุ้งแน่ๆ ปกติแล้วเขาจะสวมรองเท้าหนังสีดำขลับ ทว่าวันนี้ไม่มีเวลามาพิรี้พิไรคลี่ถุงเท้า เลยใส่คอมแบทบู๊ตซึ่งทำให้คล่องตัวยามขับขี่ยานพาหนะสองล้อ ชายหนุ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยความรี่ร้อนหัวใจ โดยลืมไปเสียสนิทว่ามีใครบางคนนอนสลบไสลคอยการดูแลอยู่บนห้องนอน

 

 

 

 

 

ไม่ใช่สัมผัสเหนียวเหนอะหนะหากแต่เป็นอาการหนักราวกับมีทั่งถ่วงอยู่บนศีรษะเป็นร้อยๆ อัน

 

 

 

ลู่ฮานรู้สึกดี ดีขึ้นมาก ทว่าก็ไม่ได้ดีเท่าที่ควรนัก คงเพราะเนื่องจากพฤติกรรมฝืนร่างกายอยู่หลายต่อหลายครั้ง เขาจึงต้องมาทนตอมตรมอยู่บนเตียงหลังใหญ่ราวกับผักโดนต้มอยู่ในหม้อสุกี้ หน้าผากร้อน ตัวร้อน แต่มือและเท้ากลับเย็นเฉียบ เปลือกตาสีอ่อนปรือปรอยเปิดขึ้นมองทัศนะวิสัยภายในห้อง พบว่ามันเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน หากจะมีสิ่งที่เปลี่ยน ก็คงมีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือโซ่เส้นหนาซึ่งเคยพันธนาการข้อเท้าน้อยๆ เอาไว้ไม่ให้เจ้าของร่างไปไหน ผูกมัดราวกับเขาเป็นนักโทษภายใต้การคุมขังของกรมราชทัณฑ์

 

 

 

คูลแพ็คบนหน้าผาก เข็มฉีดยาในถาดแสตนเลส เหล่านั้นแสดงให้เห็นว่าตลอดระยะเวลาที่ลู่ฮานมัวแต่ผจญภัยในห้วงนิทรามีเซฮุนคอยดูแลอยู่เป็นนิจ , น่าประหลาดใจเหลือเกิน ชิงสลบก่อนเสร็จกิจร่างสูงควรจะโกรธจนไม่เป็นอันทำอะไรไม่ใช่หรือ ใยจึงมีเมตตามาใส่ใจอาการเจ็บป่วยของเขา?

 

 

 

คงไม่ใช่ความห่วงใยแต่อาจเป็นสำนึกผิดชอบชั่วดีของอีกฝ่าย ร่างเล็กนึกขอบคุณการดูแลเบื้องต้นของเซฮุนที่ทำให้ร่างกายของเขาไม่ทรุดโทรมลงไปมากกว่านี้ มือน้อยผลักดันให้แผนหลังบอบบางลอยขึ้นจากฟูก สอดส่ายสายตามองหาร่างสูงทว่าก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอยให้สงสัย เขาไม่ลุกไปจากตรงนี้หรอก สาบานได้ แม้มันจะไม่มีอะไรมาตรวนข้อเท้ายึดเอาไว้ให้เจ็บแสบเล่น มันคือพัซเซิลกึ่งแอดแวนเจอร์ บังคับให้ผู้เล่นอยากรู้อยากเห็นแล้วพอลงมาเล่นก็จับขัง ต้องไขปริศนาและหาทางออก ไม่เช่นนั้นคุณก็จะไม่รอดตาย

 

 

 

จมอยู่กับความเงียบสงัดและหลากความคิดที่กระจัดกระจายอยู่ในหัว คำถามเป็นล้านๆ หัวข้อถูกตั้งขึ้น ทว่ากลับไม่มีคำตอบ แบบรูปเดิมๆ เพียงแต่เปลี่ยนคำหรือสรรพนามที่ใช้ สุดท้ายบทสรุปคือเขาไปทำอะไรไว้ เซฮุนจึงได้เคืองแค้นกันถึงเพียงนี้ หนึ่งสิ่งที่พอจะสำนึกระลึกได้ก็มีแต่เรื่องผู้หญิง มันมากมาย แล้วเขาก็ไม่มีทางจดจำพวกหล่อนได้หมด หากทว่าครั้นลองนึกย้อนกลับไป เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ ในเมื่อผู้หญิงเหล่านั้นเลือกจะดาหน้าเข้ามาอ้าขาให้เขาสนอง มีหรือลู่ฮานในวันนั้นจะปฏิเสธไปให้เสียเที่ยว

 

 

 

เล็งเห็นว่ายิ่งคิดไปก็ยิ่งพาให้ใจว้าวุ่น ถือโอกาสที่ร่างสูงไม่อยู่พยุงกายลุกขึ้นไปอาบน้ำ อยู่ในสภาพเดิมมาไม่รู้กี่วันต่อกี่วันมันก็ต้องมีบ้างที่รู้สึกรังเกียจตัวเอง ฝ่าเท้าเล็กวางลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ เพราะพลังกายอยู่ในระดับที่ยังไม่มั่นคงนัก ถึงกับต้องกัดฟันเพราะอาการปวดบริเวณช่องทางด้านหลังแล่นริ้วเข้ามาทำร้าย โชคดีเหลือเกินที่ห้องน้ำอยู่ใกล้ เดินไม่กี่อึดใจก็ได้นั่งพักอยู่บนสตูล

 

 

 

ริดเม็ดพลาสติกออกจากรังดุมทีละเม็ด เสร็จแล้วจึงระเห็จฝืนกายไปยืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ไม่ไกลจากที่นั่ง ดวงตากลมโตสำรวจความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวเองแล้วก็อดหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้ ในเมื่อคนที่เขาเห็นในกระจกเหมือนกับไม่ใช่ลู่ฮานคนเดิม ผอมโซและซูบซีด หน่วยเนื้อภายในกายสลายหายจนจำแทบไม่ได้ เครื่องหน้าซึ่งเคยชื่นชมพอใจ กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา

 

 

 

ถามตัวเองว่าทุกข์ระทมขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร เพราะกระทั่งวินาทีปัจจุบันที่ยังมีลมหายใจยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ร่างเล็กไม่ได้กลับบ้าน ไม่เห็นเดือนตะวันและไม่พบพ่อแม่ สาบานได้ว่าไม่เคยรู้สึกโหยหาอ้อมกอดของท่านถึงเพียงนี้ แม่ต้องเป็นห่วง พ่อต้องกังวลใจ เพื่อนในคณะคงพากันสงสัยว่าเขาหายไปไหน เพราะไม่พบเจอในวงสังคม ลู่ฮานอยากกลับไปยืนอยู่จุดเดิม จุดที่เขาถูกห้อมล้อมด้วยอิสระ กลับไปแก้ไขอะไรที่ตนเองทำผิดพลาดไปเพื่อไม่ให้วันนี้เกิดขึ้น

 

 

 

ยิ่งพิจารณายิ่งน่าเวทนา ลู่ฮานตัดปัญหาโดยการหันหลังเดินหน้าเข้าตู้อาบน้ำ ซึมซับความอุ่นของของเหลวพลางร่ำไห้ต่อโชคชะตาอันอับเฉา มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่มีอีก เขาแปดเปื้อนและเต็มไปด้วยราคี ต่อให้เอาใส่ตะกร้าแล้วล้างน้ำซ้ำสิบที แน่นอนว่ามันไม่อาจลบเลือนความอัปยศเหล่านี้ได้ คำกล่าวที่ว่าเป็นผู้ชาย แม้โดนชำเราหนักถึงเพียงใดก็ไม่เสียหาย ช่างน่าเสียดาย ที่ไม่มีใครหันกลับไปมองว่าเหล่านั้นสร้างบาดแผลเหวอะหวะมากมายให้กับพวกเขาขนาดไหน

 

 

 

สภาพจิตใจอ่อนแอจนสามารถจัดอยู่ในประเภทผู้ป่วยทางจิตได้โดยไม่ต้องรอใครมายืนยัน ลู่ฮานฟุ้งซ่านและอาการนั้นก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กทรุดลงกองกับพื้น ปล่อยให้น้ำอุ่นรดรินไหลอาบทั่วร่างส่วนตัวเองก็เอาแต่นั่งกอดเข่า ซุกซบใบหน้าสวยหวานกับแนวเนื้อบริเวณนั้นราวกับเด็กน้อยที่ถูกทอดทิ้ง เข้มแข็งถึงเพียงใดทว่ามนุษย์ต้องมีมุมอ่อนแออยู่ภายในกันทั้งนั้น ยิ่งยามเราตระหนักรู้ดีว่าไม่อาจมีใครมาคุ้มกะลาหัว ยิ่งเป็นจุดเสี่ยงที่ทำให้หลายต่อหลายคนเลือกจะจบชีวิตกันไปแล้วนักต่อนัก

 

 

 

ในเรื่องร้ายๆ ยังคงมีเรื่องน่ายินดีอยู่เสมอ ลู่ฮานอาจเป็นโรคซึมเศร้าขั้นสุดท้าย ทว่าเขาไม่มีความคิดที่จะฆ่าตัวตายอยู่ในหัว ซึ่งเรื่องนี้หากจะยกความดีความชอบให้ฝ่ายใด ก็คงต้องขอบคุณคุณเหวินอี้ที่ปลูกฝังนิสัยเช่นนี้ให้กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ร่างเล็กไม่เคยปล่อยให้เรื่องไม่สบายใจอยู่ในชีวิตนาน และใช่ ปัญหาการพิพาธระหว่างเขากับเซฮุน ก็เข้าข่ายนั้นโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

 

 

 

ร้องไห้จนหนำใจแล้วจึงได้ฤกษ์ระเห็จเรือนกายบอบบางออกมาจากห้องน้ำ ถือวิสาสะคลุมร่างด้วยผ้าขนหนูฝืนใหม่ที่ร่างสูงวางเอาไว้เป็นตั้งบนสตูล มองเห็นตัวเองในกระจกแล้วหัวใจพลันกลับมาชุ่มชื้น อย่างน้อยยังดูเป็นคนกว่าเมื่อครู่นี้ ลู่ฮานเดินสำรวจไปทั่วทุกพื้นที่ ส่องสายตามองหาเสื้อผ้าที่ตนเองพอจะใส่ได้ ถุงกระดาษใบไม่เล็กไม่ใหญ่ซึ่งวางเอาไว้บนชั้นด้านล่างโทรทัศน์แบบแขวนเป็นส่วนที่เขาคิดว่าน่าสงสัยไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

 

หากอยู่ในฟิคหรรษาหรือนั่งเล่านิทานปรัมปราตัวละครคงต้องร้องว่าบิงโกหรือโอ้โหออกมาดังๆ ทว่านี่มันกดดันเลยมีเพียงแต่การหยิบสิ่งของข้างในนั้นมาพิจารณา ห่อกางเกงชั้นในของผู้ชายไซส์เดียวกันกับเขานอนกองรวมกันอยู่เป็นโหล โอเซฮุนคงไม่อุตริอีโก้สูงซื้อมันมาเพียงเพราะอยากใส่ให้ขนาดดูใหญ่ขึ้น จากที่เคยค้นในลิ้นชักตู้เสื้อผ้าของร่างสูงแล้วนำมันมาพิจารณาดู ก็คงสรุปได้เพียงอย่างเดียวว่านี่มันคือสิ่งของสำหรับเขาเป็นแน่ ซึ่งคำถามถัดมาคือทำไมอีกฝ่ายจึงทำเช่นนี้ นอนด้วยกันกี่ทีต่อกี่ทีเห็นว่ามีแต่เพียงความเคียดแค้น

 

 

 

จับใส่ไม่รีรอพร้อมทั้งคว้าเอาเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของคุณหมอใจร้ายมาสวมทับไว้อีกชั้น ไหนๆ ก็คุยกับตัวเองพร้อมยืนยันแล้วว่าจะไม่โหยหาอิสระจนกว่าจะได้รู้ว่าต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่ ลู่ฮานย่องไปตามทางเดินซึ่งทอดตัวครอบคลุมทั่วตัวบ้าน สำรวจนู่นนี่นั่นไปพลางด้วยความระมัดระวัง กลัวเซฮุนจะจับได้แล้วเหมาเอาความว่าเขาจะหนีอีก

 

 

 

กระจกใสที่ลู่ฮานเคยใช้เก้าอี้ทุ่มทำลายถูกเปลี่ยนใหม่เป็นบานใหม่ซึ่งดูแข็งแรงกว่า ในนี้เงียบสงัดราวกับไม่มีแม้แต่ริ้นหรือไรอาศัยอยู่ อีกฝ่ายคงออกไปทำงานเหมือนทุกๆ วัน บ้านหลังนี้จึงตกเป็นของเขาไปโดยปริยาย เรียวขาเล็กขยับย้ายเรือนกายลงมาอยู่ในพื้นที่ชั้นล่าง ตรวจตราประตูหน้าต่างทุกบานแล้วก็พบว่ามันถูกลงล็อคไว้เรียบร้อย เหล่านั้นแสดงให้เห็นว่าเซฮุนไม่เคยประมาทเขาเลยตั้งแต่คราแรกที่เจอกัน

 

 

 

สังเกตเห็นชามสีขาวสะอาดบนถาดไม้ซึ่งยังมีควันบางๆ ลอยเจือจางอยู่ในอากาศ ลู่ฮานฉลาดพอจะรู้ว่านั่นเป็นอาหารสำหรับคนป่วย กอปรกับถ้วยแก้วใส่ยาเม็ดหลายขนานซึ่งอยู่ไม่ไกลจากนั้นมากด้วย เคาน์เตอร์ไม่มีโน้ต หน้าตู้เย็นไม่มีโพสท์อิท แถมเจ้าของชีวิตก็ยังไม่อยู่ เลยเหมาเดาเอาเป็นอาหารเที่ยงพร้อมทั้งลงมือทานทันที ด้วยเพราะน้ำย่อยในกระเพาะเริ่มกัดกร่อนผนังเนื้อจนเกรงว่าจะผุพังไปเสียก่อน

 

 

 

คำถามเกิดขึ้นอีกครั้งภายในหัว หากจงเกลียดจงชังทำไมถึงมีน้ำใจทำอาหารให้ แถมยังจัดเตรียมยาเอาไว้ไม่ได้ขาดตกบกพร่อง ความไม่เข้าใจเกาะกุมก้อนเนื้อน้อยภายในแผ่นอก ตกลงอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายสับซ้ายเปลี่ยนขวา หลอกให้ไว้วางใจ ฆ่าให้ตายด้วยความปรารถนา และเยียวยาด้วยการเสแสร้ง ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป อันตรายกว่าในตอนที่เขายกเมฆประมาณการว่าจะรับมือเช่นไร มันไม่ใช่เบสบอล ไม่ใช่ฟุตบอล ไม่ใช่วอลเล่ย์บอล ทว่าเป็นยิ่งกว่าเกมหรือกีฬาชนิดในบนโลกใบนี้ ไม่มีกฎหรือกติกาการเล่น ไม่มีแบบแผนการดำเนินเนื้อเรื่อง ตัวละครหลักถูกบังคับให้เลือกทางเดิน โดยไม่อาจบอกได้ว่าสุดท้ายแล้วบทสรุปจะเป็นเช่นไร

 

 

 

คิดว่าตนเองแกร่งดั่งนายพรานซึ่งสามารถล้มช้างและพญาราชสีห์ได้ง่ายๆ พวกผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาภายในชีวิตก็ไม่ต่างอะไรจากพวกลูกกระต่ายป่า ฆ่าเพราะตระหนักรู้ว่าเป็นหน้าที่ ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวันนี้ วันที่กลายเป็นเหยื่อให้เขาล่าดูบ้าง ความหวาดกลัวซึ่งไม่เคยพบพานกลับลอยต่ำลงมาให้สัมผัส

 

 

 

ยอมรับว่าเขาเองก็แอบสับสนกับตัวเองอยู่ไม่น้อย จากเคยถูกทรมานและกักขังให้อยู่ในกรอบจำกัดก็กลับมาถูกเยียวยาทะนุถนอม ปลดปล่อยให้เป็นอิสระทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเคยลั่นวาจาเอาไว้ว่าจะต้องตอบแทนผลกรรมที่เขาทำเอาไว้อย่างสาสม ลำพังแปลกใจเซฮุนมันคงไม่เท่าแปลกใจตัวเอง อิสระอยู่รอบกายทว่าไม่ยักไขว่คว้า แค่โผล่หน้าออกไปหาอะไรมาสะเดาะกลอนทางกลับบ้านมันก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม ลู่ฮานจะได้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดของพ่อแม่ กลับไปมีชีวิตดังเดิมโดยไม่ต้องมานั่งกังวลว่าใครจะทำร้ายอีก

 

 

 

แล้วทำไมถึงไม่หนี ?...

 

 

นั่นสิ เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน





 

---




 


อิสระภายใต้การถูกคุมขังไม่ได้ทำให้นักโทษรู้สึกดีเท่าที่ควร

 

 

จริงอยู่ที่ลู่ฮานไม่อยากหนี ทว่าลึกๆ แล้วในใจไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าตนคิดถึงบ้านและครอบครัว แต่ไหนแต่ไรไม่ว่าจะเสเพลขนาดไหน เดือนๆ หนึ่งเขาต้องหาโอกาสกลับบ้านไปให้พ่อกับแม่เห็นหน้า ให้ท่านสบายใจว่าลูกชายคนเล็กปลอดภัยสบายดี ไม่มีอะไรให้ห่วง

 

 

 ป้าอึนซางไม่ได้มาทำงานตามคำสั่งของเซฮุน แม้ร่างสูงจะยุ่งกับเคสที่โรงพยาบาลทว่าก็มีบ้างที่ได้หยุดพักผ่อน ลู่ฮานไม่ได้ลงจากห้องนอนอีกเลยหลังจากวันนั้น ไม่ต่างอะไรจากเจ้าหญิงนิทราถูกขังไว้บนหอคอยของปราสาทสูงสง่า แม้ไม่ได้ถูกตรวนโซ่เอาไว้บนข้อเท้า ทว่าอำนาจซึ่งแผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายก็มากเกินกว่าเขาจะลุกขึ้นมาต่อกรแข็งข้อ คงเป็นช่วงที่ต่างฝ่ายต่างเหนื่อย เลยถอยกลับมาพิจารณาอะไรหลายๆ อย่าง

 

 

ยอม ไม่ได้แปลว่ายอมแพ้ ลู่ฮานเป็นตัวร้ายมาตั้งแต่เริ่มเรื่อง ในหัวสมองน้อยๆ ร่างแผนการตลบหลังนับพันล้านวิธีที่ตนเองจะกระทำต่อเซฮุนหลังจากได้รับรู้ความจริงทั้งหมดทั้งสิ้น นิ่งเสียเพื่อให้อีกฝ่ายตายใจ จนกระทั่งถึงตอนนั้น เขาค่อยกระชับมีดแทงร่างสูงจนมิดด้ามก็ได้ ไม่มีอะไรสายไปหรอก

 

 

เป็นอีกวันหนึ่งที่ทั้งโจทก์และจำเลยอยู่ด้วยกันพร้อมหน้า จำได้ว่าช่วงนี้เซฮุนมีอยู่เวรดึกตลอด ช่วงเช้าเลยได้กลับมาพักผ่อน ก่อนหัวค่ำจะขับรถออกไปทำงาน พระนางเลยได้เจอหน้ากันบ้างเป็นบางครั้งบางคราเท่านั้น สรุปว่าห้องนอนใหญ่เจ้าของบ้านได้ยกให้ผู้อาศัยอยู่ไปโดยปริยาย ส่วนเจ้าตัวย้ายไปอยู่ไหนลู่ฮานก็ไม่อาจทราบได้แน่ชัด อาหารเช้าและเย็นสองมื้อจะถูกยกขึ้นมาวางเอาไว้ให้ในตอนเช้าตรู่ จากนั้นประตูจะถูกปิดตายบังคับให้ร่างเล็กต้องอุดอู้อยู่ในห้อง

 

 

เคยเป็นคนช่างเจรจาพาทีวันนี้ไม่มีแม้แต่สิทธิ์เปิดปากพูด ลู่ฮานเก็บตัวเงียบ ทิวทัศน์เดียวที่ตนเองเห็นอยู่ทุกคืนวันคือผนังห้องและพื้นไม้ ส่วนใบหน้าของโอ เซฮุน คนใจร้ายก็ไม่ได้เห็น ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ร่างเล็กไม่ทราบความเป็นไปของอีกฝ่าย เป็นตายร้ายดีหรือซุกหัวนอนที่ใดไม่อาจรู้ แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาของเขาอยู่แล้วนี่ ไม่ได้ใส่ใจก็ไม่ได้หมายความว่าโลกใบนี้จะสูญเสียโอโซนสักหน่อย

 

 

 

ทว่าเขาอยู่บนนี้นานเกินไป

 

 

นานเกินไปแล้ว...

 

 

 

เลยเป็นเหตุผลให้ร่างเล็กใจกล้าลุกขึ้นมาเดินเหินในรอบสัปดาห์ พาตัวเองไปหยุดอยู่หน้าประตู้ไม้บานใหญ่ซึ่งหากเปิดออกไปจะเจอโถงทางเดินชั้นสอง ลู่ฮานชั่งใจอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะคุ้มหรือไม่หากเซฮุนรู้เข้าว่าเขาแหกกรงออกไป อีกฝ่ายจะไม่ใจดีอีกเป็นแน่ แค่ครั้งที่ถือวิสาสะออกไปกินข้าวโดยไม่ได้รับอนุญาตนั่นก็เกือบทำให้เลือดตกยางออก เขาไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงอีก ทว่าในอีกแง่หนึ่งนั้น อดไม่ได้ที่จะบอกว่า ยิ่งห้ามเท่าไร ก็เหมือนกับยิ่งยุ

 

 

ตัดสินใจหักดิบลุยไปข้างหน้า โดยไม่สนใจว่าจากนี้จะเป็นเช่นไร เขาอึดอัดจะตายอยู่แล้ว อย่างน้อยหากได้ลงไปนั่งอยู่ด้านล่าง หาหนังสืออ่านหรือเดินไปรอบๆ สุขภาพจิตก็คงจะดีขึ้น ร่างเล็กเริ่มโผล่ศีรษะออกมาสำรวจด้านนอกเป็นอย่างแรก เห็นว่าภายในโถงทางเดินบนชั้นสองไม่มีคนจึงก้าวเท้าตามออกไปได้ มันไม่ต่างจากวันนั้น บ้านเงียบ ไร้เงาป้าแม่บ้าน ไม่มีสัญญาณของเซฮุน สิทธิ์ขาดในการใช้ชีวิตอย่างมีอิสระภายใต้การถูกกักขังของร่างเล็กจึงถูกปฏิบัติโดยไม่ต้องมีใครมาอนุญาต

 

 

เท้ายังไม่ทันแตะบันไดขั้นสุดท้ายลมแอร์เย็นๆ ก็ลอยเข้ามาปะทะใบหน้า ไม่ป้าอึนซางก็เซฮุน สักคนหนึ่งที่อยู่บ้านกับเขาในวันนี้ ร่างเล็กสำรวจไปทั่วบริเวณ ทั้งในครัวและห้องนั่งเล่น รวมถึงสวนหลังบ้าน ทว่าดูท่าแล้วไม่น่าจะมีใครอยู่ในตอนนี้ วินาทีนั้นร่างเล็กตัดสินใจก้าวเท้าถอยหลังเพื่อจะพาตัวเองไปหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟาหนานุ่ม หากแต่กำแพงมนุษย์สูงใหญ่กลับเข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน แน่นอนว่าไม่ใช่การที่นางเอกตกไปอยู่ในอ้อมแขนพระเอก เจ้ากวางพยศเพียงแค่ชนเข้ากับแผ่นอกของคุณหมอใจร้ายเท่านั้น

 

 

นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้จ้องหน้ากันเช่นนี้ เซฮุนดูเหน็ดเหนื่อยกว่าทุกคราครั้ง ไม่ต้องนั่งจับผิดหรือใส่ใจกันก็ฟันธงได้ ครู่หนึ่งแก้วตากลมโตคู่นั้นฉาบทับด้วยความห่วงใย ทว่าไม่นานก็หายไปแล้วแทนที่ด้วยความตระหนกตกใจแทน แสนล้านความคิดติดลบ ลู่ฮานตายแน่ ตอมันอยู่เฉยๆ กลับเสนอหน้าเข้าไปเตะเข้าอย่างจัง แล้วทีนี้จะทำอย่างไร ?

 

 

ได้รับแววตาอันเฉยชาตอบกลับมาก้อนเนื้อน้อยใต้อกข้างซ้ายจึงหล่นลงไปอยู่ตรงตาตุ่ม จริงอยู่ที่ลู่ฮานร้าย จริงอยู่ที่เขาพยศ แต่ในเวลาที่นายพรานกำลังเป็นต่อคงไม่มีสัตว์ตัวใดกล้าแข็งข้อ ริมฝีปากเล็กซูบซีด ลำคอแห้งผาก หลายหลากคำพูดจุกอยู่ในกล่องเสียง ร่างเล็กตั้งใจจะอธิบายถึงเหตุผลที่ตนลงมาอยู่ข้างล่างนี้ หากทว่ากรอบจำกัดการมองเห็นของเซฮุนกลับเบนเลยศีรษะของเขาไป พร้อมกับการเบี่ยงกายหนีชนิดที่ว่าตั้งใจจะไม่ให้ไหล่ชนกันเลยทีเดียว

 

 

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น...

 

 

มันควรจะเป็นการตะคอก กระชากแขน หรือตวาดด้วยความโมโหร้าย ไฉนจึงกลายเป็นท่าทีเย็นชาใส่กันเช่นนี้...

 

 

 

ความไม่เข้าใจเปรียบเสมือนตุ้มเหล็กขนาดใหญ่ถ่วงให้ลู่ฮานดำดิ่งสู่มหาสมุทรแห่งความสับสน ทั้งมึน ทั้งงง ทั้งไม่รู้ว่าตนจะต้องจัดการกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้อย่างไรดี อีกฝ่ายจะเล่นสงครามประสาทกับเขาแทนการรบราฆ่าฟันกันด้วยวาจาและอาวุธ

 

 

นิ่งอยู่พักใหญ่ให้สมองเริ่มประมวลผลต่างๆ ตั้งแต่เริ่มจนกระทั่งวินาทีนี้ ทุกอย่างเหมือนกลับตาลปัตร หน้ามือเป็นหลังเท้า และใช่ ลู่ฮานหมายความว่าเซฮุนเป็นเช่นนั้น

 

 

มองตามแผ่นหลังกว้างไปก็เห็นว่าชายหนุ่มใจร้ายกำลังวุ่นวายอยู่กับการโยกย้ายหนังสือจากชั้นหนึ่งไปยังอีกชั้นหนึ่ง ด้วยสีหน้ามึนตึงเสริมแทรกเรียบเฉย นี่เขากำลังเผชิญกับอะไรอยู่กันแน่ นี่มันเละแทะ กระจัดกระจาย รวมทั้งไร้แบบแผนมากเกินไปแล้ว สารภาพว่าลู่ฮานตามเกมไม่ทัน เหมือนคนโง่ที่ยืนอยู่กลางเขาวงกตขนาดใหญ่ ทั้งซ้ายและขวามีทางออก ทว่าไม่อาจตัดสินใจได้ว่าจะหนีไปทางไหนดี

 

 

สารภาพว่าตอนนี้เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว นี่ลู่ฮานถูกจับมาขังไว้ในบ้าน ถูกกักบริเวณ ถูกบังคับให้อดมือกินมื้อ ถูกลดค่าให้เป็นเพียงนางบำเรอ แล้วตอนนี้ยังถูกมองข้ามไม่เห็นหัว ? เซฮุนคิดว่าเขาเป็นใครแน่ ลูกชายผู้บริหารโรงพยาบาลโซล โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ที่ร่างสูงใช้คุ้มกะลาหัวและหารายได้มาจุนเจือปากท้อง ทรมานยังไม่พอ ไม่เห็นไม่รับรู้ว่ามีตัวตนอยู่นี่ล่ะที่ยอมไม่ได้

 

 

ลู่ฮานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเปลี่ยนไปมากเพียงใด เขาไม่เคยให้ความสนใจกับเรื่องเล็กน้อยยิบย่อยเหล่านี้ ด้วยความเป็นชายชาตรี ถนัดรุกและผ่านผู้หญิงมานักต่อนัก จึงคุ้นเคยกับนิสัยน่ารำคาญใจของผู้หญิง เอาจริงๆ เขาโคตรจะเกลียด พวกตอแยงอแงตั้งคำถามที่ไม่มีคำตอบ เคยลั่นปากเอาไว้ว่าหากใครมาทำแบบนี้ใส่จะดีดให้ออกไปไกลๆ จากกรอบการใช้ชีวิต กระจกบานใหญ่สะท้อนสภาพความเป็นไปของเราเสมอ ทว่ามันไม่เคยสะท้อนจิตใจ เหล่านั้นเองจึงเป็นต้นเหตุให้ร่างเล็กไม่ทราบว่าตนเองได้กลายเป็นมนุษย์ประเภทที่น่าเบ้ปากใส่ไปเสียแล้ว

 

 

เหตุการณ์ชวนช็อคเมื่อครู่ทำให้ร่างเล็กยืนตัวแข็งทื่อ หากปล่อยให้เมล็ดพันธุ์แห่งความเฉยชานี้เติบโตไป มีหวังในอนาคตลู่ฮานคงกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งซึ่งไม่มีความหมายภายในบ้าน จากเป้าหมายเดิมคือจะลงมาสูดอากาศ กลับกลายเป็นโมโหจนอยากจะดึงอีกฝ่ายมาต่อยให้หน้าช้ำ ลู่ฮานสืบเท้าเข้าใกล้เจ้าของแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่พอใจ หมายจะจับไหล่ให้หันมาคุยกัน ทว่ายังไม่ทันจะถึงตัว โอ เซฮุนก็ตั้งท่าว่าจะเดินหนีเขาไปอีกแล้ว

 

 

ถึงขั้นทิ้งหนังสือในมือเพื่อปลีกตัวออกห่าง หากแต่ร่างเล็กฉลาดพอจะอ่านเกมทันจึงคว้าข้อมือใหญ่เอาไว้เสียก่อน และใช่ มันได้ผล เซฮุนหยุดชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่ รอบกายไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ลู่ฮานไม่เห็นแววตาซึ่งมักจะเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองคู่นั้น มันจึงทำให้เขาไม่อาจเดาทางถูก

 

 

 

รังเกียจฉันมากเลยหรือยังไง ?

 

 

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจแทนคำตอบ เหล่านั้นส่งผลให้แนวคิ้วของร่างเล็กเคลื่อนชนกันด้วยความไม่พอใจ

 

 

ทีก่อนหน้านี้ล่ะปากดีด่าว่าฉันสารพัด แล้วทำไมตอนนี้ถึงสิ้นลายไม่มีปากไม่มีเสียงเสียแล้วล่ะพ่อหมอใหญ่ อมสากไว้ในปากหรือยังไง ถ้ามันหนักมากฉันช่วยง้างให้ เอาไหม ?

 

 

เห็นอีกฝ่ายนิ่งเฉยองค์พยศจึงกลับลงมาประทับร่าง ลู่ฮานไม่ได้อ่อนแอและยอมแพ้ง่ายๆ ในเมื่อนายพรานเลือกจะขังเขาไว้ กวางพยศตัวนี้ก็จะร้ายให้เห็น เรื่องบนเตียงเขาอาจจะยังใหม่ ทว่าใช้วาจาเชือดเฉือนนี่มันงานถนัด

 

 

ทำไมถึงไม่พูด ! ”

 

 

“ … ”

 

 

หรือเพิ่งสำนึกได้ว่าไอ้ที่ทำลงไปมันต่ำ ! เปิดปากด่าว่าคนอื่นทรามแต่ไม่มีเวลาหันกลับไปมองสันดานของตัวเอง ! นายมันไม่ต่างกับฉันหรอก ยอมรับเถอะ ถ้าฉันเลว นายก็เลวเหมือนกัน ! ”

 

 

น่ารำคาญ

 

 

อะไรนะ...

 

 

ฉันบอกว่านายน่ะ... น่ารำคาญ

 

 

 

คำพูดดังกล่าวส่งผลกระทบถึงแรงบีบที่ข้อมือหนา ลู่ฮานกำลังโกรธ และจะโกรธมากขึ้นไปอีกหากอีกฝ่ายยังไม่ยอมอธิบายอะไรให้เขาฟัง ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะเพิ่มความรุนแรงมากขึ้นนั้น เซฮุนก็เอื้อมมือมาปลดอวัยวะเดียวกันหากแต่มีขนาดเล็กกว่าของเจ้ากวางพยศออก

 

 

...

 

 

“ … ”

 

 

เลยเกิดเป็นอาการเดดแอร์ทั้งคู่ ฝ่ายหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนอีกฝ่ายก็รำคาญใจเกินกว่าจะกล่าวต่อความยาวสาวความยืด ก่อนจะเป็นลู่ฮานที่ใจกล้าเดิมอ้อมไปประจันหน้ากับร่างสูงพร้อมกับความโกรธเกรี้ยวซึ่งร้อนระอุราวกับไฟในอเวจี

 

 

 

ฉาด !

 

 

เหวี่ยงฝ่ามือน้อยใส่ข้างแก้มสาก อยากสาบานไม่เคยใจกล้าถึงเพียงนี้มาก่อน ลู่ฮานยอมอยู่ในอาณัติของเซฮุนโดยไม่ปริปากเถียง แต่วันนี้ ณ เวลานี้ ร่างเล็กไม่อาจอดรนทนได้กับท่าทีของร่างสูงอีกต่อไปแล้ว จับเขามาทรมานจนพอใจ ถึงเวลาจะเขี่ยทิ้งง่ายๆ เหมือนผู้หญิงพวกนั้นน่ะหรือ ?!

 

 

แล้วจะเอายังไง ฮะ !?

 

 

“ … ”

 

 

พอนายทำลายชีวิตฉันเสร็จก็ไม่แคร์ว่าฉันจะเป็นยังไง นี่นายยังมีจิตใจเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า ! ”

 

 

ไม่ต่างอะไรจากก๊อกน้ำแตก หลากหลายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายในใจของร่างเล็กหลั่งไหลออกมาเป็นสาย เขาถูกทำลายชีวิตให้ยับเยินจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วตอนนี้ ยังไง ? ไม่เห็นหัวแล้วยังผลักไสให้ไป ตกลงลู่ฮานมีความผิดจริงหรือไม่ เหตุใดหลังจากอีกฝ่ายพอใจทุกอย่างจึงดำเนินมาถึงตอนจบง่ายถึงเพียงนี้

 

 

งั้นก็ไป...

 

 

น...นายว่าอะไรนะ

 

 

อยากจะไปไหนก็ไป...

 

 

“ … ”

 

 

 

ไสหัวไป...ไกลๆ ฉันเสียที





 

----







t.
พรุ่งนี้สอบ. . .
โคตรน่าเซ็ง
ฟิคดราม่า. . .
โคตรน่าเศร้า
น้ำเดือดละน้า ชูมาม่าของท่านขึ้นมา
แล้วเดี๋ยวตอนหน้าเรามาหย่อนด้วยกัน *ขยิบตา*
แปดร้อยแฟนคลับแล้ว ขอบคุณครัช *โค้ง*
ปล. เห็นรูปนี้แล้วคิดถึงนางเอกฟิคตัวเอง โคตรแซ่บ :P

#tamedhh

 

PORCELAIN THEMEs
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

2,963 ความคิดเห็น

  1. #2891 sehunnie_o (@sehunnie_o) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 09:08
    เซฮุนเป็นเมนส์หรอ55555 เดี๋ยวร้ายเดี๋ยวดี
    #2891
    0
  2. #2887 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:56
    อ้าวววววววววว อะไรเขาว่ะ
    #2887
    0
  3. #2829 hunnnielu947 (@hunnnielu947) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 13:16
    ว้อทททท เกิดอะไรขึ้น งงไปหมดแล้วววว คิดจะปล่อยก็ง่ายๆแบบนี้หรอออ ไม่เข้าใจเซฮุนเลยย
    #2829
    0
  4. #2826 JACKIE J. (@HOODIEGIRL6116) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 13:05
    ไปเลยลูก หนีไป!!!!!!
    #2826
    0
  5. #2689 Yehet ~ (@Jowcoconut) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 11:53
    ลู่หนีแทบตายก็โดนจับมาทรามาน แต่นี้คือจะปล่อยก็ปล่อยง่าย ๆ เลยหรอหมอ เซฮุนเป็นอะไรอยากรู้ว่าแค้นอะไรลู่
    #2689
    0
  6. #2629 BOSSLU (@sweetbowbowz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 18:29
    อยากตะโกนว่าเซฮุนเป็นบ้าอะไรอะ 



    ตัวเองนั่นแหละน่ารำคาญอะ



    สงสารลู่ แม่งงง ขอให้กรรมตามสนองฮุนบ้างเถอะ
    #2629
    0
  7. #2422 Aeemmii'z (@aeem-saranporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 19:15
    เกียสสสส ทำเค้าสารพัดแล้วอยู่มาไล่เค้า พูดเล่นไม่กล้าเกลียด555555
    #2422
    0
  8. #2404 NLHH12 (@NLHH12) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 14:44
    เซฮุนเป็นอะหยังน้อ
    #2404
    0
  9. #2355 นมสด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:43
    เซฮุนเมนส์ไม่มาอ่อ
    #2355
    0
  10. #2061 few_nutnicha (@nutnicha-few) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:16
    งงเหมือนกับลู่หาน5555 ตกลงเซฮุนเป็นอะไรรรรรรร
    #2061
    0
  11. #1921 ollpoppyllo (@eibrapop) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 13:04
    คือต้องง่ายขนาดนี้เลยยยยยย
    #1921
    0
  12. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:37
    กุก็งงเหมือนลู่หาน นี่น้ำตาแตกไปเพื่ออะไรว่ะ ห่าเอ้ย สงสัยเมนมาแน่ๆ 55555
    #1851
    0
  13. #1832 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 00:12
    สตั้นไปพร้อมลู่ ว้อทททท เกิดไรขึ้น ??
    รอดูนึกว่าฮุนจะต้องโกรธผิดคาดอ่ะ =[]=
    #1832
    0
  14. #1820 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 00:25
    คื๊ออออออออ???
    #1820
    0
  15. #1776 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 02:54
    โอ้.........
    #1776
    0
  16. #1710 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 01:40
    ตบอีก ตบอีก ตบแรงๆ เลยเสี่ยวลู่ ไงทำงี้ว่.ะโอเซ แกมันเล๊วววววว น่ามคานหรอ พูดมาได้ กลัวรักเสี่ยวลู่อะดี๊ ฮึ เกลี๊ยดดดดดดดดดดด
    #1710
    0
  17. วันที่ 22 กันยายน 2558 / 16:39
    งง เป็นเนี่ยฮุน
    #1687
    0
  18. #1666 Poisonpig (@Poisonpig) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:46
    เดดแอร์จริง นี่งงไปหมด นึกว่าลู่ต้องโดนซ้อม
    #1666
    0
  19. #1665 Poisonpig (@Poisonpig) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:45
    เดดแอร์จริง นี่งงไปหมด นึกว่าลู่จะโดนซ้อม 5555
    #1665
    0
  20. #1599 wrfnz (@wrfnz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 08:53
    เห้ยยยยยย ปรับตัวไม่ทัน มึนงงมากๆ ยอมรับเลย งงพอๆกับลู่ฮานอต่อาจจะน้อยกว่าหน่อยนึงนะ 55555 เด๋วๆนี่ไม่ขำนะ เซฮุนเป็นอะไรรรรรร อยู่ดีๆก็มาบอกรำคาญบอกให้ไป เห้ยยย แกร๊ทำไมมันง่ายยังงี้ ไม่รู้ละ มาเคลียร์เลยๆ ลูกผู้ชายต้องเคลียร์ เตรียมซดมาม่าเคล้าน้ำตาละสินะตอนหน้า งื้ออ
    #1599
    0
  21. #1552 96line's (@paninfinitekiml) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 20:31
    พอได้แล้วก็เบื่อสินะเซฮุน
    #1552
    0
  22. #1509 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 00:38
    ขอตบฮุนแทนได้มั้ยโอ้ยย เป็นบ้าไรมากมั้ยหมอ
    #1509
    0
  23. #1492 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 18:56
    เกิดอาการกินจุดเกิดขึ้นในตอนนี้งงเป็นไก่ตาแตกเลย หมอเป็นไรของเค้าอ่าบ้าไปแลเวอยู่ดีๆก้อเฉยชา ไล่กะนไปง่ายๆแบบนี้เกิดจะอินดี้อะไรขึ้นมางงมากฮ่วย
    #1492
    0
  24. #1389 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 14:13
    อ่าวอิห่อยยยย ทำไมทำงี้อะ สารเลววว
    #1389
    0
  25. #1372 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 19:12
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ปล่อยลู่หานแล้วหรออออ ปล่อยช้าไปมั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #1372
    0