คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic kuroko no basket]...In the rain...[Akashi x Kuroko]

"ให้มันรู้ไปสิ...ว่าคนที่นายเกลียด คือคนที่ได้ครอบครองนาย เท็ตสึยะ"

ยอดวิวรวม

6,265

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


6,265

ความคิดเห็น


30

คนติดตาม


198
เรทติ้ง : 96 % จำนวนโหวต : 3
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 ต.ค. 56 / 01:27 น.
นิยาย [Fic kuroko no basket]...In the rain...[Akashi x Kuroko] [Fic kuroko no basket]...In the rain...[Akashi x Kuroko] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ต.ค. 56 / 01:27




Fan Fiction Kuroko no basuke : IN THE RAIN

 

 

ซ่า~~ซ่า~~

เสียงสายฝนหลงฤดูเล็ดลอดเข้ามาภายในห้องของชมรมบาสเกตบอลโรงเรียนเทย์โคว กลิ่นไอของฝนตกและความเย็นยะเยือกค่อยๆแผ่กระจายก่อนจะปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง แต่ก็ไม่กระทบกระเทือนร่างโปร่งร่างหนึ่งในชุดนักเรียนที่นั่งอยู่บนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย มือเรียวหมุนลูกบาสเกตบอลอย่างคล่องแคล่วบ่งบอกถึงความสามารถในการเล่นบาสของเจ้าตัว ดวงตาสองสีที่เป็นเอกลักษณ์จ้องมองลูกบาสที่หมุนวนบนนิ้วเรียวอย่างครุ่นคิด ก่อนจะระลึกย้อนไปเมื่อสองวันก่อน

วันที่เขาทำให้เท็ตสึยะพูดว่าจะไม่เล่นบาสอีกแล้ว...

 

…………

………

….

 

วันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศกีฬาแห่งชาติระดับมัธยมต้น

อาคาชิ เชย์จูโร่ผลักประตูเข้าไปในห้องที่คุโรโกะนอนรักษาตัวอยู่ ดวงตาสองสีทอประกายหงุดหงิดจางๆหลังจากที่เจอโองิวาระ ชิเงฮิโระ เพื่อนเก่าสมัยประถมของคุโรโกะที่หน้าห้อง คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่ ทั้งๆที่ปกติเรื่องพวกนี้ไม่สามารถมากวนอารมณ์เขาได้แท้ๆ แต่ทำไม เขาถึงได้หงุดหงิดมากมายเสียขนาดนี้ หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้หงุดหงิดเรื่องบาส เขาอาจจะหงุดหงิดเพราะว่าหมอนั่น...

มายุ่งกับเท็ตสึยะ

 “อ๊ะ! อาคาชิคุง เท็ตสึคุงตื่นแล้วล่ะ” โมโมอิ ซัทสึกิ ผู้จัดการหญิงของชมรมบาสฯพูดขึ้นเมื่อเห็นกัปตันทีมเดินเข้ามาในห้อง เรียกให้ร่างโปร่งหลุดออกมาจากห้วงความคิด

“เท็ตสึยะ...เป็นไงบ้าง?” อาคาชิถาม ในใจนึกเป็นห่วงร่างบางผมสีฟ้าทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อครู่เจือจางไปบ้าง ดวงตาสองสีที่ทอประกายหงุดหงิดค่อยๆกลับเป็นเรียบนิ่งตามเดิม

ร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก่อนจะส่งเสียงเรียกแผ่วเบา “อาคาชิคุง...คุณโมโมอิ...”

อาคาชิเดินไปหาคุโรโกะก่อนจะทรุดกายนั่งบนเก้าอี้ข้างๆเตียงพลางมองสำรวจร่างเล็กอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อให้แน่ใจว่าคนตรงหน้าไม่เป็นอะไรแล้ว

“การแข่ง...”

“แน่นอนพวกเราชนะ” ร่างโปร่งพูดแทรกขึ้นราวกับรู้ว่าคุโรโกะจะถามอะไร “การแข่งต่อไปจะเริ่มในอีก5นาที ฉันต้องขอโทษด้วยที่ต้องบอกให้นายอยู่ที่นี่”

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกถลาลงจากเตียง “ผม...อยากลงเล่นในแมกช์หน้า!!” เมื่อพูดจบร่างเล็กก็เซเล็กน้อยเรียกเอาโมโมอิตะโกนเรียกอย่างตระหนก “เท็ตสึคุง!

อาคาชิรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะอะไรร่างเล็กตรงหน้าถึงอยากลงเล่นเขารู้ดี ดวงตาสองสีสั่นไหวอย่างเจ็บปวดชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติโดยที่ไม่มีใครสักเกต “ไม่ได้...หมอบอกให้นายต้องพักฟื้น พักผ่อนให้เต็มที่ไปเถอะ”

“แต่!!

“ฉันรู้ เกี่ยวกับโองิวาระคุงใช่ไหมล่ะ?” ร่างโปร่งเยียดยิ้ม “ฉันไปเจอเขามาเมื่อกี้”

“...”

พวกเราจะต้องได้เล่นบาสด้วยกัน นั่นคือสิ่งที่เขาบอก”

คุโรโกะมองคนตรงหน้า ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ “อ้า...งั้นเหรอครับ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ โมโมอิมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ภายในใจรู้สึกสงสารคุโรโกะเป็นอย่างยิ่งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วอาคาชิก็หมุนตัวเตรียมจะออกไปแข่งขันในรอบชิงชนะเลิศ แต่ร่างโปร่งที่กำลังจะก้าวขาก็ต้องชะงักเมื่อเสียงเรียกของคุโรโกะดังขึ้น

“...อาคาชิคุง”

“ฮืม?”

“ตอนแข่งในรอบชิง ช่วยเล่นในแมกช์ให้เต็มที่ด้วยเถอะครับ” ดวงตาสีฟ้าทอประกายมุ่งมั่นแกมขอร้องอ้อนวอนร่างโปร่งตรงหน้า “ผมขอร้อง”

อาคาชิชะงัก ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่กำลังคุกกรุ่นพลุ่งพล่าน ดวงตาสองสีทอประกายเย็นเฉียบ

เพื่อเจ้านั่นแล้ว นายถึงขนาดขอร้องฉันเลยงั้นหรอ เท็ตสึยะ

“ไม่ว่าเต็มที่นั่น จะทำให้แต้มต่างกันมากงั้นหรอ”

“...ครับ” ร่างเล็กก้มหน้าต่ำ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าทอประกายอ่อนโยนเมื่อนึกถึงเพื่อนเก่า “ ฉันจะเกลียดมาก ถ้าหากคู่แข่งเล่นไม่เต็มที่กับฉันถ้าเป็นเขา...ต้องพูดแบบนี้แน่”

อาคาชิเยียดยิ้มเย็นยะเยือกออกมา ก่อนจะหันหลังกลับ “เข้าใจล่ะ ฉันจะให้พวกเขาเป็นสักขีพยาน” ดวงตาสองสีทอประกายชั่วร้าย ก่อนจะต่อประโยคให้จบ “ในความแข็งแกร่งของเทย์โคว”

พูดจบร่างโปร่งก็เดินออกไปจากห้อง พร้อมกับแผนการภายในใจ ดวงตาสองสีทอประกายเย็นชากอบกับรอยยิ้มที่แผ่กระจายความเย็นไปโดยรอบทำให้ผู้คนที่เขาเดินสวนต่างสะดุ้งอย่างหวาดกลัว

เท็ตสึยะ...ฉันเป็นคนค้นพบพรสวรรค์ของนาย ฉันเป็นคนสร้างนายขึ้นมา

เพราะฉะนั้น...นายต้องเป็นของฉัน

เป็นของฉัน...ของฉัน....แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น!!

ฉันจะไม่ยอมให้ใครแย่งนายไปจากฉันหรอกน่ะ เท็ตซึยะ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

ฉันจะทำลายมันให้หมด

“ไม่เลวเลย ที่จริงมันมีวิธีที่น่าสนใจกว่าการทำแต้มในเกมอีกนะ” อาคาชิยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น พลางพูดกับพวกร่วมทีมที่รอฟังอย่างใจจดใจจอกับเกมๆใหม่ที่กำลังจะถูกเสนอ “อีกอย่าง...ก็เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับคู่แข่งต่อไปของเรา”

เหมาะสำหรับนายมากเลยล่ะ...โองิวาระ

 

.....

.........

...............

 

แกร๊ก!

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เรียกความสนใจของอาคาชิให้หันไปมองยังผู้มาใหม่ ลูกบาสที่หมุนอยู่บนนิ้วถูกปล่อยในตกลงพื้น ก่อนจะเด้งไปชนกับล็อกเกอร์ที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะ ดวงตาสองสีจ้องมองผู้เข้ามาในห้องชมรมอย่างเรียบนิ่งแต่ก็แฝงไปด้วยความพึงพอใจ ท่ามกลางพวกเขาสองคนมีเพียงเสียงสายฝนที่ตกผิดฤดูกาลกับเสียงลูกบาสเด้งกระทบพื้น

...จนกระทั่งเสียงลูกบาสเงียบไปแล้ว ผู้มาใหม่ก็ยังไม่ได้กล่าวอะไร มีเพียงสายตาที่มองตรงมาอย่างมุ่งมั่นเท่านั้น อาคาชิจึงยอมเป็นฝ่ายเปิดปากพูดขึ้นมาก่อน

“ฉันว่าแล้ว...ว่าวันนี้นายจะต้องมา” อาคาชิยักยิ้มขึ้น พลางผุดตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ “เท็ตซึยะ...”

“ครับ” ร่างเล็กตอบ บนข้อมือบางมีที่รัดข้อมือสีดำสวมอยู่ทั้งๆที่ปกติแล้วคุโรโกะไม่เคยสวม อาคาชิมองมันชั่วครู่ก่อนจะละสายตามามองร่างเล็กตรงหน้าที่เดินใกล้เข้าเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าเขาห่างเพียงแค่ไม่กี่เซนต์

“วันนี้แปลกนะ ทั้งๆที่ไม่ใช่ฤดูฝนแท้ๆแต่ในกลับตกหนักขนาดนี้ นายว่าฝนมันตกเพราะว่ามีใครบางคนกำลังร้องไห้รึเปล่า”

ดวงตาสีฟ้าสั่นไหวชั่ววูบ ก่อนจะทอประกายมุ่งมั่นเช่นเดิม “อาคาชิคุง ผมจะไม่มีวันยอมให้อภัยคุณแน่ๆ” มือเล็กลูบไปที่ที่รัดข้อมือสีดำของโองิวาระ “เพราะคุณทำแบบนั้น โองิวาระคุงถึงได้...ถึงได้...”

อาคาชิเหยียดยิ้มเย็น ก่อนจะพูด “หมอนั่นเลิกเล่นบาสแล้วสินะ”

ปึ๊ด! ราวกับเส้นความอดทนของคุโรโกะขาดสะบั้น ร่างเล็กผลักร่างสูงชนกับตู้ล็อกเกอร์ก่อนจะตามไปประกบ มือเล็กขยุ้มคอเสื้อนักเรียนคนตรงหน้าแน่นจนขึ้นข้อขาว ดวงตาสีฟ้าเบิกโพล่งด้วยความโกรธขณะที่ดวงตาสองสีมองสบลงมาอย่างเรียบนิ่ง

“รู้ไหมเท็ตสึยะ สิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุดคืออะไร” เด็กหนุ่มผมแดงเอ่ยขึ้นเรียบๆราวกับไม่กังวลกับการที่ตนเองตกอยู่อยู่ในสถานะที่เป็นรองเลยแม้แต่น้อย “ฉันไม่ชอบสุนัขที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของฉัน”

“...”

“และนาย...เท็ตสึยะ” อาคาชิจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าที่ไหววูบอย่างตื่นตระหนก คุโรโกะรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายที่ออกมาจากร่างสูงแต่ร่างเล็กๆนั่นก็ยังคงดื้อดึงที่จะเผชิญกับคนตรงหน้า

 “นอกจากจะไม่ฟังคำสั่งของฉันแล้ว” นิ้วเรียวแตะใบหน้าเด็กหนุ่มผมฟ้าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆไล่ไปตามแนวสันกรามจนมาหยุดลงตรงริมฝีบากบาง

ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความกลัวเล็กน้อย ทั้งๆที่ตนเป็นฝ่ายทำให้เด็กหนุ่มผมแดงตกอยู่ในอาณัติแล้วแท้ๆ แต่ลึกๆในใจคุโรโกะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กลัวคนตรงหน้า กลัวดวงตาสองสีคู่นี้ กลัวอาคาชิคนใหม่

ทำไมกันอาคาชิคุง...ทำไม ทั้งๆที่คุณเป็นคนที่ผมชอบมากแท้ๆ

ทั้งๆที่คุณเป็นคนค้นพบพรสวรรค์ผม ทำไม...ทำไม...

คุณถึงได้เปลี่ยนไป ทำไมทุกๆคนถึงได้เปลี่ยนไป

 

ปั้ง!

อาคาชิพลิกร่างคุโรโกะกระแทกกับตู้ล็อกเกอร์แทนตำแหน่งของตน ความเจ็บค่อยๆแผ่กระจายไปทั่วร่างเล็ก ก่อนที่คุโรโกะจะทันขยับตัวก็กลายเป็นว่าเขาตกอยู่ภายใต้ร่างสูงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สองแขนแกร่งยันกับตู้ล็อกเกอร์ห่างจากใบหน้าเนียนเพียงไม่กี่เซนต์ทำให้เด็กหนุ่มผมฟ้าใจเต้นด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าที่เรียบนิ่งเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

ดวงตาสองสีจ้องมองร่างเล็กที่อยู่ภายใต้อาณัติตนอย่างเย็นเฉียบ ประกายความโกรธที่ส่งออกมาทำให้คุโรโกะพยายามหนี แต่ไม่ว่าแขนเล็กจะพยายามดันคนตรงหน้าให้ขยับไปเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงไม่สะทกสะท้านและไม่ขยับตัวเลยแม้แต่มิลเดียว คุโรโกะถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อรู้ถึงความแตกต่างอย่างมากในด้านความแข็งแกร่งทางร่างกาย ดวงตาสีฟ้ามองคนตรงหน้าอย่างแข็งกร้าวก่อนจะเอ่ยปากพูด

“อาคาชิคุงจะทำอะไรครับ”

“นายกำลังจะหนีไปจากฉันใช่ไหม...เท็ตสึยะ” ดวงตาสองสีที่ทอประกายความโกรธเกรี้ยวมีกระแสความเศร้าเจือเข้ามา ทำให้คุโรโกะมีท่าทีอ่อนลง

แต่แล้ววินาทีต่อมาร่างเล็กก็ต้องผวาอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้าจู่โจมเข้าครอบครองริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนตวัดตักตวงความหวานไปทั่วโพลงปากเล็กอย่างดุดันเอาแต่ใจ ก่อนที่จะค่อยๆแปรเปลี่ยนรสสัมผัสเป็นนุ่มละมุนพลิ้วไหวราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ เคล้าคลอเอาใจร่างเล็ก ทำให้คุโรโกะตอบสนองกลับ มือเล็กที่เคยผลักไสร่างสูงค่อยๆเลื่อนไปโอบท้ายทอยคนตรงหน้าอย่างเผลอไผล ก่อนจะจมลงในไปห้วงภวังค์

ลิ้นเล็กที่ตอบสนองอย่างไร้เดียงสาทำให้อาคาชิแทบอยากจะกลืนกินคนตรงหน้าไปทั้งตัว เสียงฝนพร่ำที่ตกลงมาและความเย็นยะเยือกของห้องไม่สามารถหลุดเข้าไปในห้วงภวังค์ของคนทั้งคู่ได้เลยจนกระทั่งเมื่อเวลาผ่านไปสักพัก อาคาชิจึงค่อยๆผละออกจากริมฝีปากบางอย่างเสียดาย

ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู ดวงตาสีฟ้าหลุบมองพื้นอย่างเขินอาย มือที่ผละออกจากร่างสูงเกะกะไม่รู้จะไปวางไว้ตรงไหน ในหัวเด็กหนุ่มผมฟ้าขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก รู้เพียงแต่ว่าเขาต้องการที่จะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ร่างกายจะระเบิดเนื่องจากความร้อนที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง ยิ่งเมื่อรับรู้ถึงสายตาอ่อนโยนของอาคาชิที่มองตรงมา ทำให้คุโรโกะเขินจนแทบบ้า

 “ผะ..ผมจะออกไปหาอาโอมิเนะคุง ขะ..ขอตัวก่อนนะครับ” เด็กหนุ่มผมฟ้ารีบผลักร่างสูงที่คลายจากการกักขังออก แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวขา ร่างเล็กก็ถูกกระชากจากข้างหลังจนล้มไปกองกับพื้นห้อง ตามด้วยร่างกายสูงโปร่งที่เข้ามาตรึงคุโรโกะไว้กับพื้น คุโรโกะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ยังดีที่ตนถูกเหวี่ยงลงบนเบาะหนาทำให้ไม่เจ็บมากแต่ก็จุกไม่ใช่น้อย

ดวงตาสีฟ้าจ้องมองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างงุนงง ดวงตาสองสีที่ทอประกายอ่อนโยนเมื่อกี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนทำให้คนมองกระตุก “อาคาชิคุง?”

“หึ ถึงฉันจะกำจัดหมอนั่นไปได้ แต่ก็ยังมีอาโอมิเนะอยู่งั้นหรอ” ดวงตาสองสีวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ “งั้นฉันต้องทำให้ร่างกายของนายรับรู้สินะ ว่านายเป็นของของฉัน เท็ตสึยะ”

“กำจัดหมอนั่น? หมายความว่าไง อาคา อื้อ!” ยังไม่ทันจบประโยคคุโรโกะก็ถูกคนตรงหน้าเข้าครอบครองริมฝีปาก จูบที่ดุดันราวกับระบายความโกรธของอาคาชิทำเอาเด็กหนุ่มน้ำตาซึมด้วยความเจ็บ กลิ่นสนิมเหล็กพร้อมกับความแสบตรงริมฝีปากทำให้ร่างเล็กขัดขืน แต่อาคาชิก็ไม่ยอมผละออกไปเลยแม้แต่น้อย มือเรียวของเด็กหนุ่มผมแดงค่อยๆไล่ไปที่เสื้อนักเรียนของคนด้านล่างก่อนจะปลดกระดุมทีละเม็ดๆ

“อย่า!” คุโรโกะร้องห้ามทันทีที่ร่างสูงปล่อยริมฝีปากตนเองให้เป็นอิสระ เรียกรอยยิ้มเย็นให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอาคาชิทันที

.....

....

...

....

....

...

...

...

...

...

“อย่า...ไม่เอาแล้ว” ร่างเล็กขยับตัวหนีอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ก็ไม่พ้นโดนอาคาชิกักตัวไว้ในอ้อมแขนอยู่ดี เด็กหนุ่มผมแดงกุมมือเล็กขึ้นมาก่อนจะจุมพิตอย่างนุ่มนวล แต่ถึงแม้ว่าการกระทำนั้นจะนุ่มนวลอ่อนโยนมากเพียงใดก็ตาม ดวงตาสีฟ้าของคุโรโกะก็ยังคงสั่นระริกก่อนที่หยดน้ำตาจะค่อยๆไหลอาบแก้มเนียน

“ผม...เกลียด...อาคาชิคุง...” เสียงแผ่วเบาดังมาจากร่างเล็ก ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าจะค่อยๆปิดไปด้วยความเหนื่อยอ่อนพร้อมๆกับสติที่ดับวูบไป

อาคาชิมองเด็กหนุ่มผมฟ้าที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนตน ริมฝีปากเรียวยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ ก่อนจะค่อยๆจุมพิตหน้าผากร่างเล็กอย่างแผ่วเบา

“ให้มันรู้ไปสิ...ว่าคนที่นายเกลียด คือคนที่ได้ครอบครองนาย เท็ตสึยะ”

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

..........................................................................................................................................................

            เหมือนจะหลุดคาแรคเตอร์ รู้สึกแปลกๆ = =;

ยังไงก็ขอขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะขอรับ! หลงรักท่านอาคาชิตั้งแต่แรกเห็น >///<

ข้าพเจ้าอวยคู่นี้สุดๆ (แต่คู่อื่นก็ยังชอบนะ 555+)

พล็อตนี้มาจากตอนที่ 226 – 227 ตอนนั้นมันช่างรู้สึกฟินสุดๆ เหมือนอาคาชิคุงจงใจยังไงไม่รู้ > <

ยังไงก็ขอขอบพระคุณมากๆนะขอรับที่เข้ามาอ่าน  ผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยด้วย >^.^<

 

 

 


 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ [เคานต์แมว] จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

30 ความคิดเห็น

  1. #30 Baidtoeyyyyyyy (@Baidtoeyyyyyyy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 19:44

    ฟินมากค่ะ เเฮ่กๆๆ
    #30
    0
  2. #29 Meloxx (@yoomildmild) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:35
    หู้วววววว จบแบบอยากให้มีเรื่องต่อเลยยย สนุกมากค่ะ
    #29
    0
  3. วันที่ 18 เมษายน 2559 / 00:20
    ชอบค่ะ สนุกมาก
    #28
    0
  4. วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 21:09
    ว้ายย เขินมากค่ะ55555



    สนุกมากๆๆ เลยล่ะค่ะ>v<////



    ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #27
    0
  5. #26 มะม่วงน้อย
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 06:22
    แต่งต่อเถอะค่ะ พลีสสสสส
    #26
    1
  6. กรี๊ดดดดด ไม่หลุดหรอกค่า ไม่หลุดเลย>//////////<

    นายน้อยได้ใจมากกกกกก แทบจะลงไปดื้นกับพื้นรัวๆ



    #25
    0
  7. วันที่ 14 เมษายน 2558 / 10:15
    ข่นพระ เข้าใจผิดแล้ววววอาคาชิ~=[]=!
    #24
    0
  8. #23 nekonaokigamer
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 16:19
    เยี่ยมเลยคะ รุ้สึกช่วงนี้นาโอกิจะอวยคู่นี้เป็นพิเศษเลย แต่...ทำไมมันเหมือนกับที่เพื่อนเราค่อยคิดนี้....
    #23
    1
    • ขอบคุณที่อวยคู่นี้ขอรับ~^ ^
      ตรงที่บอกว่า "แต่...ทำไมมันเหมือนกับที่เพื่อนเราค่อย(หมายถึงเคยรึเปล่า?)นี้..." หมายถึงพล็อตมันซ้ำใช่ไหมขอรับ?
      แบบว่าช่วงต้นๆข้าพเจ้าเอามาจากมังงะตอนที่226-227 แล้วมาใส่ความคิดในใจลงไป ส่วนท้ายๆโยงมาถึงเวลาหลังจากที่น้องครกไป ร.ร.ของโองิวาระ แล้วเพิ่มเหตุการณ์ว่าน้องครกกลับมาเทย์โควก่อน...
      //ถ้าหากข้าพเจ้าเข้าใจความหมายผิดต้องขออภัยด้วยขอรับ แต่ข้าพเจ้ายังไม่เคยอ่านเรื่องที่คล้ายๆกับเรื่องนี้นะ
      //พิมพ์ในโทรศัพท์ อาจจะอ่านยาก = ='
      #23-1
  9. วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 01:36
    สึบากิ: สนุกมากกกเลยค้าาาาา
    อาสึกิ: ทำไมวีธีเดี๋ยวกับชั้นคิดทำกับสึบากิ//พึมพำ
    สึบากิ: ว่าไงนะค่ะอาสึกิ
    อาสึกิ: ป่าว
    สึบากิ: แต่ยังไงสึบากิว่ามันยันเดระได้สนุกมากกกกกกกกกกกค้าาาาาา
    #22
    0
  10. วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 01:34
    สึบากิ: สนุกมากกกเลยค้าาาาา
    อาสึกิ: ทำไมวีธีเดี๋ยวกับชั้นคิดทำกับสึบากิ//พึมพำ
    สึบากิ: ว่าไงนะค่ะอาสึกิ
    อาสึกิ: ป่าว
    สึบากิ: แต่ยังไงสึบากิว่ามันยันเดระได้สนุกมากกกกกกกกกกกค้าาาาาา
    #21
    0
  11. วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 10:59
    อวยคู่นี้สุดติ่งค่าา *0*
    อาคาชิซามะต้องยันๆ แบบนี้แลถึงจะสมเป็นท่าน หึหึ
    #20
    0
  12. #19 The-Stranger (@stranger18) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 08:33
    โง้ยยยย สงสารคุโรโกะะะะะะ อาคาชิรุนแรงไปแลิวคะะ
    #19
    0
  13. วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 21:25
    อวยคู่นี้เหมือนกัน 
    ยันเดเระเเบบนี้ชอบมากกกกก
    และอีกอย่างก็คือคาแรกเตอร์ที่อิงมาจากมังงะก็อีแบบนี้เเหละ ไม่หลุดมาก
    เราก็จิ้นเหมือนกันในฉากนัั้น มีคนแต่งก็ชอบมากก ฟินยกกำลังสองเลยค่ะ งานนี้ ^///^
    #18
    0
  14. #17 แดงดำบันไซ
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 17:59
    แต่งดีจังเลย ฟินนนนนนน *///////////*
    #17
    0
  15. วันที่ 14 เมษายน 2557 / 16:24
    อคช.ยันสินะ 5555555555
    น้องน่าสงสารเลยอ่ะ
    #16
    0
  16. #15 sorachan
    วันที่ 10 เมษายน 2557 / 05:37
    กรี๊ดดดดดดดดดด

    นายน้อยยันนี่แหละใช่เลยยยยยย

    ต้องอย่างนี้สิถึงจะเป็นอาคาชิ =.,=

    (อุ๊บส์ เหมือนเราจะลืมไปว่าน้องโดนกระทำ)



    ทำใจเถอะนะคุโรโกะคุง เธอหนีอาคาชิไม่รอดแล้วล่ะ (กรี๊ดดดด ฟินมาก)



    แต่งดีมากเลยนะคะ ไม่หลุดคาเรคเตอร์ อยากให้แต่งคู่นี้อีกจัง หาอ่านย๊ากยาก (แบบที่นายน้อยจะยันจริงๆ)
    #15
    0
  17. วันที่ 4 เมษายน 2557 / 21:32
    ฟินนนนน 
    #14
    0
  18. วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 23:07
    ชอบคู่นี้เหมือนกัล ><
    #13
    0
  19. วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 20:03
    จะบอกว่ารักฟิคนี้มากกกเลยค่ะ รักคู่นี้มากกกด้วย
    ขอบคุณที่แต่งนะคะ มันถึงใจมากเลย อร๊างง >.,<
    ว่างๆมาแต่งคู่นี้อีกนะค๊าา แดงดำบันไซ!! ท่านแดงกับน้องดำบันไซ!!
    RedBlack only !! ><
    #12
    0
  20. วันที่ 8 มกราคม 2557 / 23:29
    กัปตันขี้หึงชะมัดเลยอ่ะ เล่นเอาคุโรโกะคุงเจ็บหนักขนาดนั้น ข้าน้อยโกธรแทนเลยอ่ะ
    #11
    0
  21. วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 23:29
    สนุกมากๆเลยค่ะ อยากให้แต่งแบบยาวจังง
    #10
    0
  22. #9 akashinnnn
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 21:19
    อาคาชินนนน ทำไมรุนแรงแบบนี้ (แต่เราชอบมากเลย >
    #9
    0
  23. วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 14:03
    ชอบคุ๋นี้มากกกกกก ><
    #8
    0
  24. วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:50
    ขอบคุณมากค่าาา ชอบคู่นี้มากเลย แต่งสนุกมากกก >W<
    #7
    0
  25. #6 maron
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 20:18
    สนุกมากเลย เนื้อหาลื่นไหลอ่านแล้วไม่สะดุด



    ชอบคู่นี้สุดๆ^_^
    #6
    0