The Hacker Story รหัสลับพลิกโลก

  • 92% Rating

  • 23 Vote(s)

  • 16,671 Views

  • 189 Comments

  • 505 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    8

    Overall
    16,671

ตอนที่ 14 : [NEW : 10%] Chapter 11: it’s now my turn ช่วงเวลาแห่งการเอาคืน : ปฎิบัติการ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ต.ค. 59

Chapter 11: it’s now my turn ช่วงเวลาแห่งการเอาคืน : ปฎิบัติการ 1


 

มันเป็นฤดูร้อนที่ยาวนานกว่าทุกปี และร้อนจนผิวหนังของเธอปวดแสบ...

กำแพงและพื้นหินสีขาวถูกสีสันต์ของไฟโลกันต์ฉาบจนกลายเป็นสีแดงฉาน ทำให้ห้องกว้างๆ ดูราวกับขุมนรก สะเก็ตไฟเล็กๆ บินว่อนไปทั่วบริเวณราวกับภูติแห่งความตายที่กำลังโปรยหายนะไปทั่วทุกหนแห่ง ยูนาริสมองเห็นกระจกเงาสะท้อนภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีขาว แต่เพราะแสงสะท้อนจากบางแห่งทำให้เกิดเส้นสีขาวบดบังใบหน้าจนภาพนั้นพล่าเลือน เธอไม่รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร...แต่หล่อนดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องไร้ชีวิต ที่กำลังยืนจ้องมองผู้คนในชุดสีขาวส่งเสียงกรีดร้องและรีบเร่งวิ่งออกจากเปลวเพลิงมรณะนี้

มันกำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเด็กสาวที่อยู่ในกระจกเอง หญิงสาวพยายามกรีดร้องบอกให้เด็กคนนั้นหนีไป ทว่าไร้ซึ่งเสียงใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากเธอ ในวินาทีที่ความร้อนพุ่งขึ้นสูงจนสติเธอแทบมอดดับเศษกระดาษมากมายในห้องปลิวมาหยุดแทบเท้า มันร้อนจนเธออยากกรีดร้องสะบัดเท้าให้พ้น แต่ตัวเธอไม่อาจสั่งการอวัยวะใดๆ ได้เลย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเด็กผู้หญิงในกระจกผู้ร่วมชะตากรรมเพียงหนึ่งเดียว

เปลวไฟเพิ่มระดับสูงขึ้นและกำลังจะกลืนกินเธอผู้อยู่ในกระจกให้หายไป

“ช่วยด้วย...”

เธอได้ยินเสียงกระซิบดังขึ้นในสมอง ทั้งที่อยู่ห่างกันมากมาย แต่เธอกลับได้ยินเสียงของเด็กสาวอย่างชัดเจน เธอมั่นใจว่าต้องเป็นเสียงของเด็กคนนั้นแน่นอนมันเป็นเสียงที่ทั้งแผ่วเบาและฟังดูอ้างว้างเหมือนมหาสมุทรที่กว้างใหญ่

ทันใดนั้นเอง ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกไฟที่ลามเลียขึ้นมาถึงส่วนขากลืนกินไปทั้งตัว เธอเห็นคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหันไปมองทางซ้ายมือของตนเองชั่วอึดใจใครบางคนก็ปรากฏขึ้นในกระจกข้างๆ เด็กสาวคนนั้น หญิงสาวมองไม่เห็นใบหน้าของชายผู้มาใหม่เช่นเดียวกับที่เธอมองไม่เห็นใบหน้าของเด็กสาว

ร่างของเขาสูงโปร่งกว่าคนในกระจกถึงสองช่วงหัว เขาตรงเข้ามาแล้วคว้าข้อมือของเด็กคนนั้นลากออกไปจากกระจก

  

...แล้วทิ้งยูนาริสไว้เพียงคนเดียวท่ามกลางกองไฟที่โหมกระหน่ำรุนแรง...


ยูนาริสลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าถัดไป เธอยกมือขึ้นกุมศรีษะที่ปวดร้าวของตัวเอง เธอฝันประหลาดแต่กลับจำรายละเอียดอะไรไม่ได้ หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียงฟังเสียงลมหายใจตัวเองพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องวุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงเมื่อวาน

หลังจากในช่วงเช้าเธอสามารถเอาชนะเอวินได้ ช่วงบ่ายก็ต้องกลับเข้าไปในห้องเรียน มันเป็นอะไรที่ทรมานมากสำหรับยูนาริส หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาที่ถูกคลื่นซัดมาเกยตื้นบนหาด พยายามพะงาบปากเอาอากาศที่มีน้อยนิดเข้าปอด

'มิสยูนาริส ฟาร์เรล'

โปรเปสเซอร์รูปร่างสูงผอมแก้มตอบชื่อ ศาสตราจารย์เอ็ดมันแนะนำหญิงสาวให้กับเพื่อนร่วมคลาสแบบง่ายๆ ข่าวดีที่หนึ่งก็คือทุกคนใน SIS อยู่ร่วมคลาสกับเธอ ข่าวดีที่สองก็คือคลาสที่เธอได้เข้ามาเรียนนี้คือคลาส A จากทั้งหมด 7 คลาสไล่จาก A-G

คลาส A คือคลาสที่รวบรวมเด็กที่มีความสามารถระดับหัวกะทิของหัวกะทิเอาไว้ ไล่ไปเรื่อยๆ ตามลำดับผลสอบไปถึงคลาส G ซึ่งแต่ละคลาสจะมีบทเรียนที่แตกต่างกันไป ตามจริงแล้วแต่ละคนในคลาสนั้นๆ ก็จะมีความสามารถที่ต่างกันไปอีก เพียงแต่คลาส A จะรวมคนที่เป็นที่สุดของที่สุดในด้านนั้นๆ ไว้ ยูนาริสมีเพื่อนร่วมคลาสทั้งหมด 42 คน

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเลือกคลาสให้ ช่างไว้หน้าเธอเหลือเกิน มาถึงข่าวร้ายบ้าง...ทุกคนใน SIS ยกเว้นแคธรีนหายสาบสูญไปจากห้องเรียนหมด และตอนนี้เธอก็กำลังนั่งฟังโปรเฟสเซอร์กล่าวชมดร.เนธาเนียล ก่อนจะตบท้ายด้วยคำถามที่ว่า 'มิสยูนาริสถนัดทำอะไร'

เธอภาวนาขอให้ใครก็ได้ช่วยเธอจากคำถามนี้ที ก่อนหญิงสาวจะช็อคตายเพราะแรงกดดันจากสายตาทุกคนที่มองมา จู่ๆ สัญญาณเตือนภัยไฟไหม้ก็ดังขึ้นในตึก ทุกคนตกใจรีบพากันวิ่งอุตลุดออกจากห้อง แล้วทั้งบ่ายนั้นก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายจนต้องงดคลาส ยูนาริสถูกส่งกลับห้องของตัวเองก่อนจะพบคำตอบเมื่อแคธรีนไปสืบมา ได้ความว่า

'อ้อ เนธบอกว่าอยากซ้อมหนีไฟกะทันหันน่ะ'

  

ขอบคุณความอยากกะทันหันของเขาที่ทำให้เธอรอดพ้นจากคำถามนั้นมาได้อย่างหวุดหวิด


เมื่ออาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยยูนาริสจึงออกมารับประทานข้าวเช้าพร้อมกับแคธรีนที่ศูนย์อาหารตรงชั้นสองของตึก ศูนย์อาหารที่ซีริลพามานั้นเป็นส่วนของนักวิจัยฝึกหัด เธอเห็นชุดกราวน์สีน้ำเงินเดินสวนกันไปมาจนตาลาย อาหารนั้นเป็นเมนูธรรมดาๆ ไม่มีอะไรแตกต่างจนน่าแปลกใจแต่อย่างใด เพียงแต่เปลี่ยนจากการที่ปกติเราเดินไปซื้อถึงร้าน เป็นสั่งอาหารจากเมนูอีเล็คทรอนิคบนโต๊ะ หลังจากได้รับออร์เดอร์อาหารแล้ว ก็จะมีหุ่นยนต์พนักงานเสริฟนำมันมาเสริฟให้ถึงโต๊ะ

ถ้าสั่งอาหารเมนูพื้นฐาน อย่างเซ็ตเมนู A B C ที่จัดมาเป็นเซ็ตข้าวกับเนื้อ ซุป และน้ำ หรือเนื้อ สลัด น้ำ ก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเพิ่มแต่อย่างใดเพราะถือว่าเป็นสวัสดิการจากทางสถาบัน แต่ก็มีเมนูพิเศษอีกหลายอย่างที่ต้องใช้เงินในการจับจ่ายซื้อมา

แน่นอนว่ายูนาริสจะเลือกสั่งเมนู B เนื่องจากเธอถังแตก

บอกใครไปก็คงมีแต่คนไม่เชื่อ

เธอจะถังแตกได้อย่างไรในเมื่อพี่ชายเป็นถึงเจ้าของสถานที่ใหญ่โตแห่งนี้ อ่ะแน่ล่ะ ด้วยเงินในบัญชีที่เธอมีแล้ว เรียกได้ว่ามีกินมีใช้ทั้งชาติ...ถ้าอยู่ที่ยุค 2014 ล่ะก็นะ แต่นี่มันค.ศ.ไหน สกุลเงินตราที่เธอเห็นบนหน้าจอเมนูนั่นเธอสาบานเลยว่าพึ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา มันไม่ใช่เงินตราในประเทศไหนซักประเทศ แต่เหมือนจะเป็นหน่วยเงินตราที่ตั้งขึ้นมาใหม่

เอวินบอกว่าเราสามารถนำเงินในยุค 2014 มาแลกเปลี่ยนกับเงินตราของที่นี่ได้ เขาจะพาเธอไปแลก แต่เธอเบรคไว้ก่อน...เงินน่ะมี แต่กระเป๋าเงินน่ะไม่มี แล้วบัตรต่างๆ รวมถึงเงินที่ว่าก็อยู่ในกระเป๋านั่น

สรุปก็คือตอนนี้เธอตัวเปล่า ซักเหรียญก็ไม่มี จบข่าว...และกินข้าวฟรีต่อไป

“วันนี้พี่เอวินไม่มีงานตอนเช้าเหรอคะ” แคธรีนถามขึ้น

“รอประชุมกับเนธก่อนแล้วค่อยไปทำงานน่ะ เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย” ต้นประโยคเขาตอบแคธรีน ส่วนตอนท้ายกันมาถามยูนาริส

คนถูกถามพยักหน้าตักข้าวเข้าปาก

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่เอวิน คุณยูนาริส คุณแคธรีน” โนแลนเดินเข้ามาพร้อมกับชุดเสื้อกราวน์สีน้ำเงินเข้ม เขาเอ่ยทักทายทุกคน

“ไงเจ้าหนู นั่งก่อนสิ” เอวินขยับที่ข้างๆ ให้คนมาใหม่นั่ง

“อรุณสวัสดิ์โนแลน” แคธรีนทัก ส่วนยูนาริสพยักหน้าอีกครั้ง

โนแลนนั่งตัวเกร็งข้างเอวินเนื่องด้วยเขายังรู้สึกผิดต่อชายหนุ่มเรื่องเมื่อวาน

  

หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันเสร็จเรียบร้อยทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าไปยังห้องประชุมเดิม คนอื่นๆ มาถึงห้องกันก่อนเรียบร้อยแล้ว

 

 






---------------------------------------------------------------------------------------------

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิง ทุกเหตุการณ์ในเรื่องเป็นเพียงเหตุการณ์สมมุติ ตัวละครที่อยู่ในเรื่องไม่มีตัวตนอยู่จริง หากเหตุการณ์หรือชื่อบุคคลในเรื่อง ไปพ้องและมีผลกระทบกับเหตุการณ์ บุคคลจริงใดๆ ข้าพเจ้าเจ้าของผลงานต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ อนึ่ง ชื่อสถานที่ และองค์กรภาครัฐที่ปรากฏอยู่ในเรื่องนั้นมีอยู่จริง ข้าพเจ้าจึงต้องใช้ตามชื่อที่มีอยู่ ยกเว้นเพียงข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรเอกชน ที่ผู้แต่งสมมุติขึ้นเพื่อให้เกิดความสอดคล้องในการเขียนนวนิยาย โดยมิได้มีเจตนาหยาม หมิ่น ทำให้เกิดผลกระทบหรือความเสียหายต่อผู้ใด


---------------------------------------------------------------------------------------------

           


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #179 bz.bambam (@benzji39564) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 13:51
    สู้ๆคะ ไรท์ อยากรู้ว่าใครมาช่วยนางเอกตอนที่ถูกผลักเข้ารถไฟอ้ะ อยากรู้วววว มาต่อเร็วๆเลยนะคะ 555555
    #179
    1
    • #179-1 MASTER H. CHEN (@masterh) (จากตอนที่ 14)
      23 ตุลาคม 2559 / 15:18
      ขอบคุณค่า ยังอีกหลายตอนเลยกว่าเค้าจะปรากฎตัวออกมา
      #179-1
  2. #176 FarinMonkey (@zantan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 02:24
    รออ่านต่อปาย5555
    #176
    1
    • #176-1 MASTER H. CHEN (@masterh) (จากตอนที่ 14)
      18 ตุลาคม 2559 / 13:41
      ขอบคุณที่คอยติดตามนะคะ :))
      #176-1
  3. #175 FarinMonkey (@zantan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 04:07
    หายไปนานมากต้องอ่านซ้ำใหม่อีกรอบเลย5555
    #175
    1
  4. #133 gunshot_ (@psjcy_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 16:44
    ติดตาม อิอิ
    #133
    1
    • #133-1 MASTER H. CHEN (@masterh) (จากตอนที่ 14)
      13 สิงหาคม 2558 / 17:32
      ขอบคุณค่า >__<//
      #133-1
  5. #132 Faramure (@faramure) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 06:09
    จะรอนะค้าา ไรท์ก็สู้ๆน้า งานเยอะมากแน่ๆ แต่ได้ไปต่างประเทศด้วย ดีจังเลยค่ะ
    #132
    1
    • #132-1 MASTER H. CHEN (@masterh) (จากตอนที่ 14)
      13 สิงหาคม 2558 / 10:45
      ขอบคุณนะคะ ปลื้มใจจังมีคนรอ แรงฮึดสู้ปั่นนิยายเพิ่มขึ้น 80% เลย >___<///
      #132-1