ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 407,214 Views

  • 2,084 Comments

  • 9,322 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    366

    Overall
    407,214

ตอนที่ 120 : ภาค 4 บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    25 มิ.ย. 60




“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่เฟยหลง”หญิงสาวเอ่ยถามเฟยหลง หลังจากที่เขากลับมานั่งที่เก้าอี้ แล้วไม่ยอมพูดจาอะไรออกมา นางอยากให้เฟยหลงพูดสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ออกมา ดีกว่าทนเก็บมันเอาไว้เพียงลำพังไม่ยอมให้ผู้ใดล่วงรู้

“ข้าแค่คิดว่าสิ่งที่ข้าทำไปนั้นถูกต้องหรือไม่”เฟยหลงนึกถึงข้อความในจดหมายที่เขาเขียนขึ้นมา การที่เขาเขียนไปแบบนั้นมันถูกจริงๆหรือเปล่า

“แล้วทำไมเจ้าถึงคิดว่ามันผิดล่ะ”หญิงสาวเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเฟยหลง พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบกาน้ำชามารินใส่ถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมันส่งไปให้เฟยหลงดื่ม

“เพราะข้าได้ทำลายอนาคตของพวกเขา”เฟยหลงก้มมองถ้วยน้ำชาที่ถูกขยับเลื่อนมาตรงหน้าของเขา ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเขา

“เฟยหลงเจ้ารู้หรือไม่ ว่าคนเรามีโอกาสกี่ครั้งในชีวิต”คำถามของหญิงสาวทำให้เฟยหลงชะงักมือที่กำลังจะจับถ้วยน้ำชา เขาเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวบอก โอกาสของสำนักแพทย์หลวงไม่ใช่ว่าไม่มี แต่พวกเขาเหล่านั้นกลับทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ข้ารู้ขอรับ”

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่เฟยหลง ถ้าเขาไม่ยอมมีเปลี่ยนแปลงตัวเองโอกาสที่เจ้าให้ไปนั้น มันก็ไม่มีความหมาย”คำปลอบโยนของหญิงสาวทำให้เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับนาง ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วเขาก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของตัวเอง

“ข้าเข้าใจแล้ว”หญิงสาวพยักหน้าอย่างพอใจที่เห็นเฟยหลงปล่อยวางสิ่งที่เขาคิดอยู่ลง นางเข้าใจดีว่าการต้องทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรกนั้นรู้สึกยังไง เฟยหลงยังเป็นแค่เพียงเด็กน้อยที่พึ่งออกมาเจอโลก ย่อมไม่เข้าใจว่าโลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงด้านเดียว

“เฟยหลง เจ้าต้องห้ามลืมนะ ว่าหมอมีหน้าที่อะไร และที่สำคัญเจ้าห้ามลืมว่าหมอคือคนที่ช่วยชีวิต ไม่ใช่คนที่พรากชีวิตเข้าใจหรือไม่”หญิงสาวเอ่ยย้ำเตือนเฟยหลงให้รู้ว่าหมอมีหน้าที่ต่อผู้คนบนโลกนี้ยังไง การที่เห็นว่าศิษย์ที่สืบทอดวิชาของตัวเองนำมาใช้ประโยชน์ให้กับตัวเอง แทนที่จะนำไปใช้เพื่อเบาเทาทุกข์สุขของผู้เจ็บไข้ได้ป่วยแบบนี้ ทำเอาตอนนี้นางรู้สึกหมดแรง

“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน ข้าสัญญา”คำตอบของเฟยหลงทำให้หญิงสาวยิ้มออกมา ซึ่งรอยยิ้มนั้นนางคงไม่รู้ว่าได้ทำให้คนที่มองเห็นไม่อาจจะละสายตาไปจากรอยยิ้มนั้นได้เลย

“เอาล่ะ ถึงเวลาที่ข้าต้องไปจัดการอะไรบางอย่างแล้ว ที่นี้คงต้องฝากให้เจ้าดูแลต่อไป”

“แล้วพบกันใหม่ขอรับแม่นาง”หญิงสาวพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ ก่อนที่จะหายตัวออกไปจากกระโจมรักษาแห่งนี้ เหลือทิ้งไว้แค่เฟยหลงเพียงลำพังที่นั่งอยู่

 

เกิดเหตุวุ่นวายที่หน้าค่ายรักษาของสำนักแพทย์หลวง เมื่อมีทหารที่นำโดยรองแม่ทัพจงมายืนปิดล้อม ลูกศิษย์สำนักแพทย์หลวงที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างหน้า รีบเข้าไปแจ้งให้ท่านเจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักได้รู้ ชาวบ้านที่ยืนรอคอยเฝ้าเรียกเข้าไปรักษาตัวต่างยืนมุงดูเรื่องราวว่าแท้จริงนั้นเกิดอะไรขึ้น

“หมายความว่ายังไงที่ทหารต้องการจับตัวข้า”ยังไม่ทันที่เขาจะจัดเตรียมแผนการเรียบร้อยเลย ทำเอาอู่เฟยที่ได้ยินต้องระงับอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ เขาหันไปมองน้องชายที่พึ่งเดินเข้ามา

“เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องพูดคุยกับท่านเจ้าสำนัก บอกทหารที่อยู่ข้างหน้าค่ายด้วยว่าเดี๋ยวข้าเดินออกไปเอง ห้ามให้พวกมันเข้ามาข้างในค่ายนี้เป็นอันขาดเข้าใจหรือไม่”อู๋เฟยเชื่อว่านี้คงเป็นหนึ่งในแผนการของหยวนกงที่ต้องการทำลายชื่อเสียงของพวกเขาที่เป็นเจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักแพทย์หลวง ทำให้ชาวบ้านเกิดความหวาดระแวง

“เราจะทำยังไงต่อดีท่านพี่ ถ้าเกิดท่านพี่ถูกจับกุมตัวไปแบบนี้ชาวบ้านจะต้องสงสัยพวกเราแน่เลย ว่าเป็นคนวางยาพิษทุกคน”อู๋หยาร้อนใจเมื่อตอนนี้ทุกอย่างดูเหมือนไม่ได้อยู่ในการควบคุมของพวกเขาสองคนพี่น้องอีกแล้ว เพราะเจ้าเฟยหลิวและอาจารย์ของมันถ้าไม่มีพวกมันสักคน สำนักของเขาย่อมเป็นอันดับหนึ่งที่แท้จริง

“ใจเย็นๆ เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปทำล่ะ ตอนนี้ทำไปได้ถึงไหนแล้วอู๋หยา”อู๋เฟยรีบห้ามปรามน้องชายที่กำลังคิดมาก พร้อมกับถามถึงความคืบหน้าที่เขาสั่งให้ไปทำ

“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยขอรับ พอจะออกไปก็เจอกับทหารที่ปิดล้อมไม่ให้คนเดินออกไปข้างนอก”อู๋หยาเอ่ยเสียงอ่อย เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองพี่ชายเลย ด้วยกลัวว่าจะถูกดุด่าที่ไม่สามารถทำตามที่สั่งได้

“ทำไมเจ้ามันโง่อย่างนี้นะอู๋หยา เจ้าก็สั่งคนของข้าที่อยู่ในค่ายนี้ไปสิ แค่นี้เจ้าคิดไม่ได้หรือยังไงกัน ต้องให้ข้าคอยวางแผนให้ทุกอย่างหรือยังไงกัน”อู๋เฟยไม่เข้าใจเลยว่าทำไมน้องชายขี้ขลาดของเขาคนนี้ถึงเป็นคนได้รับตำแหน่งเจ้าสำนัก เมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่างเกิดด้วยน้ำมือของเขาทั้งนั้น

“แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้”

“คิดว่าทำตอนนี้มันทันหรือยังไง ไม่เห็นหรือว่าทหารมาปิดล้อมค่ายของเราเต็มไปหมดแบบนี้ ตอนนี้เจ้าควรอยู่เงียบๆ และทำเป็นว่าไม่รู้เรื่องอะไร เข้าใจที่ข้าบอกหรือไม่”อู๋เฟยพยายามระงับความโกรธเอาไว้ ตอนนี้เขาเชื่อว่าพวกหยวนกงคงจะยังไม่มีหลักฐานเอาผิดเขาได้ เพราะยาพิษที่เขาสั่งให้วางนั้นตอนนี้คงจะถูกทำร้ายจนหมดสิ้นไปแล้ว

“แล้วสำนักวายุเทพล่ะท่านพี่เราจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไปอย่างนั้นหรือ”อู๋หยารีบถามถึงสำนักวายุเทพ หากปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป ผู้คนคงจะเปลี่ยนความคิดที่ว่าสำนักวายุเทพเป็นมารร้ายของแผ่นดิน กลายมาเป็นหนึ่งในสำนักที่ยิ่งใหญ่เหมือนดังเช่นในอดีต

“ปล่อยมันไปก่อน แต่หากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นกับข้า เจ้าจงรีบหนีไปทางใต้ ที่นั้นจะมีคนของข้าอยู่และพวกเขาจะคอยดูแลเจ้าให้ปลอดภัย”อู๋เฟยหันมาบอกน้องชายให้รีบหนีไปให้ไกล หากว่าเขาไม่สามารถเอาตัวรอดออกมาจากค่ายทหารได้

“แล้วท่านพี่ล่ะขอรับ จะให้ข้าทิ้งท่านไว้ข้างหลังได้ยังไง ในเมื่อทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะข้าคนนี้”อู๋เฟยรีบเข้าไปปิดปากน้องชายไม่ให้พูดอะไรออกมาอีก หากว่ามีใครมาได้ยินน้องชายของเขาอาจจะโดนจัดการไปด้วย

“จำไว้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของข้าทั้งหมด ไม่ใช่เพราะเจ้าเข้าใจหรือไม่อู๋หยา อยู่รอข้าที่กระโจมดีๆ แต่หากข้าไม่ได้กลับมาภายในคืนนี้ พ่อบ้านของข้าจะพาเจ้าหนีไปจากที่นี้”อู่หยามองพี่ชายที่คอยเป็นกำแพงไม่ยอมให้ใครทำร้ายเขามาโดยตลอด เป็นเหมือนหอกและโล่ที่คอยทำทุกอย่างให้เขาและป้องปกให้เขาปลอดภัย

“ท่านพี่ ท่านต้องกลับมาหาข้านะขอรับ”อู๋เฟยหันกลับมาน้อยชายของเขาอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไปข้างนอกกระโจม พร้อมกับกำชับให้พ่อบ้านของเขาคอยดุแลน้องชายเขาให้ดี หากเกิดอันตรายจงพาอู๋หยาหนีออกไปให้ได้ และไปพบกันที่หมู่บ้านลับที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดสี่สิบปี

 

ค่ายรักษาสำนักวายุเทพ

หากว่าตอนนี้ค่ายรักษาของสำนักแพทย์หลวงกำลังเกิดปัญหา ช่างแตกต่างกับของสำนักวายุเทพ ที่ตอนนี้มีผู้คนวิ่งวุ่นคอยเตรียมหม้อยามากมาย ทุกคนต่างไม่ได้หยุดมือพักกันเลย พวกเขาไม่คิดสนใจว่าฝั่งตรงข้ามเกิดอะไรขึ้น จนกว่าที่งานที่ได้รับมอบหมายมาจะถูกทำให้เสร็จสิ้นภารกิจ

“ไฟได้ที่หรือยัง”เสียงร้องถามกันเสียงดังว่าไฟที่ก่อตอนนี้เป็นยังไง ได้ที่หรือยังเพราะตอนนี้หม้อถูดจัดหามาไว้เรียบร้อยแล้ว

“ใกล้แล้ว ว่าแต่สมุนไพรที่สั่งตอนนี้หามาได้ครบหรือยัง”

เฟยหลงที่ยืนมองอยู่ข้างหน้ากระโจมรักษาของเขา ส่ายหน้าไปมาดูท่าว่าสิ่งที่เขาต้องการนั้น คงจะทำให้ทุกคนวุ่นวายไม่หยุดพัก สายตาของเฟยหลงมองไปยังทางเข้าของค่ายรักษา เพื่อรอดูว่าหนีหวงจะพาคนมากี่คน แผนหารของเขาครั้งนี้ไม่ได้ยากเลย แต่สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ต่างหากที่ทำให้เขากลัว

“ท่านหมอขอรับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ”เฟยหลงที่เหม่อมองดูทางเข้า หันมามองหลิวเมิ่งที่เดินเข้ามาบอก พร้อมกับมองดูกลางลานรักษาที่ตอนนี้ถูกจัดเตรียมสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว

“หากหนีหวงมาเมื่อไหร่เจ้ารีบมาบอกข้าทันที”เฟยหลงหันมาบอกหลิวเมิ่ง แผนการครั้งนี้ของเขาจะสำเร็จได้ ย่อมมีหนีหวงและคนที่นางจะพามา

“ถ้าแม่นางหนีหวงมาเมื่อไหร่ ข้าจะรีบไปบอกท่านหมอขอรับ”เฟยหลงพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปตรงกลางลานเพื่อเตรียมทำยารักษาชาวเมืองให้หายดี ซึ่งงานนี้เขาต้องขอบคุณหญิงสาวผู้ลึกลับคนนั้นที่สอนเขาให้รู้ว่าหนทางรักษานั้นมีวิธีที่ง่ายดาย  แต่ก็เป็นงานที่ยากลำบากสำหรับเขา เมื่อวิธีการที่นางให้เขาทำนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยสักนิดเดียว

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1706 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:49
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1706
    0
  2. #1705 แว่นใส (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 22:15
    จะทำยังไงนะ
    #1705
    0
  3. #1703 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 20:23
    ค้างอ่ะ

    จะว่าไปนี่มันชีวิตที่สองไม่ใช่เหรอ มันน่าจะเข้าใจโลกพอสมควรจากชีวิตที่แล้วนะ ไม่ใช่เด็กน้อยขนาดนั้น
    #1703
    0
  4. #1702 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 17:03
    สนุกดีครับ
    #1702
    0
  5. #1701 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 120)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 16:54
    ขอบคุณครับ กำลังเข้มข้น
    #1701
    0