ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,598 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    339

    Overall
    406,598

ตอนที่ 122 : ภาค 4 บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    28 มิ.ย. 60




ค่ายทหารเมืองชิงอัน

ในห้องคุมขังของรองเจ้าสำนักแพทย์หลวงซึ่งอยู่ลึกที่สุด ได้มีร่างของใครบางคนปรากฏตัวโดยที่ไม่มีผู้ใดรับรู้ สายตาของคนชุดดำนั้นคอยจับจองมองดูว่ารองเจ้าสำนักแพทย์หลวงกำลังนอนหลับพิงกับกำแพงจริงหรือไม่ ก่อนที่จะดึงเอาขวดยาสีดำออกมาจากแขนเสื้อหนึ่งขวด มือเรียวดึงเปิดจุกที่ปิดฝาขวดยาสีดำออก พร้อมเทยาข้างในนั้นลงไปรอบๆตัวของรองเจ้าสำนัก ยาที่เทลงมานั้นค่อยแทรกซึมเข้าไปในร่างกายของรองเจ้าสำนักแพทย์หลวง ก่อนที่นางจะหายตัวจากตรงนี้ เมื่อได้ยินเสียงเดินตรงมาทางนี้

“ห้องนี้ขอรับท่านรองแม่ทัพ”หนีหวงหันไปมองรองเจ้าสำนักแพทย์หลวงที่นอนหลับพิงกำแพง ก่อนนางจะหันไปบอกทหารที่พานางมาที่นี้ให้ออกไปรอข้างนอก นางไม่ต้องการให้ใครเห็นว่าตัวเองทำอะไร

หนีหวงเปิดประตูห้องขุมขังออก พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาข้างใน เสียงเปิดประตูทำให้อู๋เฟยที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัว เขาลืมตาขึ้นมองว่าใครที่เข้ามาขัดจังหวะการนอนหลับพักผ่อนของตน

“ไม่ทราบว่านางเป็นผู้ใด และมีธุระอะไรกับข้าคนนี้”หนีหวงมองดูชายชราตรงหน้านาง ก่อนจะส่ายหน้าให้กับคนที่หลงมัวเมาไปกับชื่อเสียงเกรียติยศ จนต้องมาตกอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้

“มีคนบางคนบอกให้ข้านำของขวัญมามอบให้ท่าน”หนีหวงดึงขวดยาที่ได้รับมอบมาจากเฟยหลง นางเทเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ดซึ่งในขวดนั้นมีเพียงสองเม็ด ก่อนที่จะก้าวไปยืนตรงหน้าของรองเจ้าสำนัก พร้อมกับบังคับให้เขากลืนเม็ดยาลงไป แม้ว่าจะขัดขืนดิ้นรนมากเพียงใดแต่รองเจ้าสำนักอู๋เฟยก็ไม่สามารถต้านทานหนีหวงได้ ยาที่หนีหวงป้อนนั้นค่อยไหลลงผ่านลำคอของรองเจ้าสำนักแพทย์หลวง

“เจ้าเอายาอะไรให้ข้ากิน และผู้ใดที่เป็นนายของเจ้า ไอ้หยวนกงใช่หรือไม่”อู๋เฟยส่งเสียงถามหนีหวงเสียงดัง แต่คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบจากหนีหวงเลย เมื่อหนีหวงพลิกกายหันหลังเดินออกไปจากห้องขัง พร้อมลงกลอนไว้เหมือนเดิม ก่อนที่นางจะยืนมองดูการอาละวาดของอู๋เฟยอยู่ข้างนอกห้องขัง

“ข้าขอเตือนให้ท่านทำใจให้สงบ รอรับผลกรรมที่ท่านก่อเอาไว้เถอะ”หนีหวงทิ้งคำพูดสุดท้ายของตัวเองเอาไว้ให้รองเจ้าสำนักแพทย์หลวงเอาไปคิด ก่อนที่จะเดินกลับไปเส้นทางเดิมที่นางได้เดินผ่านเข้ามา

“เสร็จไปหนึ่ง เหลืออีกหนึ่ง”หนีหวงที่ออกมายืนข้างนอกที่คุมขังนักโทษของค่ายทหารพึมพำเบาๆกับตัวเอง ก่อนที่จะหันไปบอกให้ทหารที่ยืนเฝ้าหน้าประตูว่าให้ดูแลนักโทษที่อยู่ในนั้นดีๆ

 

ค่ายรักษาสำนักแพทย์หลวง

“กั๋วกง ที่เจ้าพูดมาเมื่อครู่นั้นเป็นเรื่องจริงใช่ไหม”อู๋หยาหันไปถามพ่อบ้านพี่ชายของเขาอีกครั้ง ว่าที่พูดมาเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงใช่หรือไม่ ที่บอกว่ามีลูกศิษย์ของลูกศิษย์เฟยหลิวเป็นหมอที่สำนักวายุเทพเชิญมารักษาชาวบ้าน

“จริงขอรับ เมื่อกี้เด็กที่ออกไปซื้อของข้างนอกกลับมาแล้วรายงานข้าขอรับท่านเจ้าสำนัก”กั๋วกงบีบมือทั้งสองของตนแน่น ข่มความโกรธของเขาเอาไว้ เมื่อแผนการที่วางไว้ของนายท่านของเขาถูกขัดขวางโดยเสี้ยนหนามตัวเดิม

“ข้าจะฆ่ามัน บอกคนของเราทั้งหมดเตรียมตัวให้ดี พรุ่งนี้บุกเข้าโจมตีมันทันที อย่าให้มันได้ลงมือรักษาชาวบ้าน”คำสั่งของอู๋หยานั้นทำให้พ่อบ้านที่ก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามอง เขามองเห็นความโกรธในสายตาของท่านเจ้าสำนัก ภาพลักษณ์ของเจ้าสำนักผู้อ่อนโยนตอนนี้แตกกระจายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแค่ชายชราที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมุ่งหวังที่จะเห็นศัตรูของตัวเองล้มตายจาก

“แต่ถ้าเราทำอย่างนั้น อาจจะทำให้พวกนั้นสามารถใช้เป็นข้อกล่าวหาพวกเราได้นะขอรับท่านเจ้าสำนัก”กั๋วกงพยายามที่จะเอ่ยคำคัดค้านการตัดสินใจ  การทำอย่างนั้นมีแต่เรื่องที่ทำให้พวกเราทุกคนเสียเปรียบและนั้นอาจจะเป็นเป้าหมายที่อีกฝ่ายต้องการ

“มันจะทำอะไรข้าได้ เจ้าก็สั่งให้คนของเราปลอมตัวเป็นชาวบ้านเข้าไปสิ พวกมันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือของเรา และที่สำคัญเจ้าจงรีบให้คนของเราที่อยู่ข้างนอกปล่อยข่าวออกไป ว่าพิษที่ชาวบ้านได้รับนั้นมาจากฝีมือของสำนักวายุเทพ และคนที่ปรุงยาพิษขึ้นมานั้นก็คือไอ้หมอเด็กที่พวกมันพามาด้วย”อู๋หยาบอกแผนการที่เขาคิดเอาไว้ออกมา เขาจะไม่มีวันยอมให้พวกมันเงยหัวขึ้นมาได้ พวกมันต้องอยู่ต่ำกว่าพวกเขาสองคนพี่น้อง

“แต่นายท่านบอกให้พวกเราอยู่เงียบๆนะขอรับ”กั๋วกงพูดถึงคำสั่งของนายท่านของตนผู้ซึ่งเป็นพี่ชายของอีกฝ่าย และที่สำคัญคำสั่งที่เขาได้รับมาคือต้องดูแลความปลอดภัยของชายชราที่อยู่ตรงหน้าไม่ให้มีอันตรายมาเยือนตามที่นายท่านสั่ง

“ข้าว่าเรารอปรึกษานายท่านก่อนดีหรือไม่ขอรับ อีก......”

“ไม่ต้อง หลังจากที่เจ้าก่อความวุ่นวายเสร็จแล้ว จงสั่งคนของเราให้รีบไปช่วยเหลือพี่ชายของข้าที่ถูกจับตัวออกมา ข้าเชื่อว่าตอนนี้พวกมันคงไม่คิดจะปล่อยเราอีกต่อไป ถึงได้บีบพวกเราแบบนี้”อู๋หยาโบกมือห้ามไม่ให้พ่อบ้านของพี่ชายพูดอะไรออกมาอีก เขาตัดสินใจดีแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาแตกหักแล้ว และเขาจะไม่ยอมอยู่เฉยๆรอให้พวกมันมาจับกุมตัวไปได้

“ถ้าทำอย่างนั้นเท่ากับเราเป็นผู้ต้องหาหลบหนีเลยนะขอรับท่านเจ้าสำนัก”กั่วกงรีบเอ่ยเตือนให้น้องชายนายท่านของเขา ให้คิดดูใหม่อีกครั้ง

“เจ้าไม่ต้องพูดอะไรออกมาอีกแล้ว รีบไปทำตามที่ข้าสั่งเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้เช้าจะต้องเป็นวันตายของพวกมันทุกคน”อู๋หยาหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ที่ถูกจัดวางอยู่ภายในกระโจม ทำให้กั่วกงต้องถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะออกไปทำตามที่ได้รับคำสั่งมา

 

เฟยหลงที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังถูกหมายเอาชีวิต ตอนนี้กำลังคอยควบคุมลมปราณในร่างของเขาควบคุมยาที่อยู่ในหม้อต้มยากลางลานค่ายรักษา หลังจากที่จัดการใส่สมุนไพรและเม็ดยาลงไปในหม้อต้มยาทั้งหมดแล้ว  เฟยหลงก็นั่งลงตรงกลางพร้อมกับลงมือใช้ลมปราณของเขาเป็นตัวช่วยในการเร่งความเร็วให้ยาทั้งหมดเสร็จภายในพรุ่งนี้เช้า

“คอยเฝ้ารอบๆนี้ให้ดี ห้ามใครเข้าไปรบกวนท่านหมอ”เจิ้นหู่ที่เดินคอยคุมกันรอบๆอยู่นั้น หันมาสั่งลูกน้องของเขาให้คอยดูแลความปลอดภัยของท่านหมอให้ดี

“ขอรับหัวหน้า”เจิ้นหู่พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนที่เขาจะเดินไปคุยกับหลิวเมิ่งที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ที่อีกจุดหนึ่ง เพื่อสอบถามว่ามีอะไรผิดสังเกตหรือเปล่าในค่ำคืนนี้

“เป็นยังไงบ้างหลิวเมิ่ง”

“ไม่มีอะไรผิดสังเกต ทางเจ้าล่ะ”หลิวเมิ่งรีบบอกสถานการณ์ฝั่งเขาให้เจิ้นหู่ได้รู้ ว่าไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต เมื่อพื้นที่รอบๆท่านหมอนั้นต่างมีคนของสำนักวายุเทพและทหารคอยคุ้มครองอยู่

“ไม่มีอะไร พรุ่งนี้เจ้าคิดว่าจะมีเรื่องวุ่นวายหรือไม่หลิวเมิ่ง”เจิ้นหู่ที่กังวลว่าพรุ่งนี้จะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น หลังจากที่เขาได้รู้แผนการที่ท่านหมอทำลงไปแล้ว ท่านหมอเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้คนพวกนั้นลงมือ เพื่อที่จะได้มีหลักฐานมัดตัว

“ข้าสั่งให้คนคอยตรวจดูชาวบ้านที่จะเข้ามารับยาแล้ว แต่ก็ยังไม่มั่นใจยังไงพรุ่งนี้เจ้ามาช่วยข้าอีกแรงแล้วกัน”หลิวเมิ่งถอนหายใจออกมา เมื่อคิดถึงแผนการที่ท่านหมอทำลงไป มันไม่ใช่เรื่องดีเลย หากเกิดอันตรายขึ้นมากับท่านหมอเขาคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

“ได้ เดี๋ยวข้ามาช่วยเจ้าดูแลอีกแรง”เจิ้นหู่รีบตอบรับคำขอความช่วยเหลือของหลิวเมิ่ง อีกอย่างเขาก็กลัวว่าจะมีคนของพวกนั้นปะปนมากับชาวบ้านด้วย ก่อนที่เขาจะขอตัวไปเดินออกตรวจรอบค่อยอีกครั้งหนึ่งเพื่อดูแลความปลอดภัยของทุกคนที่อยู่ในค่าย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #1723 SKNdragon (@skndragon) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 09:24
    สุดท้ายแล้วผู้ชนะ คือ?
    #1723
    0
  2. #1722 แว่นใส (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 08:24
    คนระวังกับคนทำตามกันทันยากนิดหน่อยนะ
    #1722
    0
  3. #1721 moonching (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 15:32
    คนที่คิดไม่ำด้ ก็เป็นคนที่คิดไม่ได้จริงๆๆ
    #1721
    0
  4. #1720 Nil[Night] (@nisharee_kom) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 22:42
    ป้ายสีกันไปมา ถถถ สนุกอ่ะ
    #1720
    0
  5. #1719 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:22
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1719
    0
  6. #1718 สนุกมาก (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:57
    สนุกมาก
    #1718
    0
  7. #1717 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:51
    กำลังเข้มข้น
    #1717
    0
  8. #1716 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 122)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:42
    สนุกดีครับ
    #1716
    0