ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,749 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    490

    Overall
    406,749

ตอนที่ 128 : ภาค 4 บทที่ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2610
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 ก.ค. 60




หนีหวงและฟางเซียนที่เวลานี้กำลังยืนมองทหารทำความสะอาด บริเวณที่มีการต่อสู้กันอยู่ข้างบนกำแพงเมือง แต่เมื่อพวกนางทั้งสองคนมองเห็นชายสองคนที่พวกนางต่างจำได้ดีว่าทั้งสองคน คือผู้ที่คอยคุ้มครองความปลอดภัยของเฟยหลงอยู่ ทำให้นางทั้งสองหันมามองหน้ากัน หรือว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับเฟยหลง

“เรียนท่านเจ้าสำนัก แม่นางหนีหวง ท่านหมอให้เรามาแจ้งท่านทั้งสอง ว่าเจอกลุ่มคนน่าสงสัยที่กำลังหนีออกจากเมืองนี้ บริเวณแถวหน้าผาที่อยู่ท้ายเมืองขอรับ”หนีหวงและฟางเซียนต่างยืนนิ่งเมื่อพวกนางคิดถึงว่ากลุ่มคนน่าสงสัยนั้นคือใคร เมื่อตอนนี้ในเมืองกำลังเร่งค้นหาสองพี่น้องตระกูลอู๋อยู่

“เจ้ารีบล่วงหน้าไปก่อนได้เลยฟางเซียน เดี๋ยวข้าจะไปขอกำลังคนจากแม่ทัพเซี่ยตามไปสมทบ”หนีหวงตัดสินใจให้ฟางเซียนพาคนของนางไปช่วยเหลือเฟยหลงก่อน ส่วนตัวนางก็จะแยกไปขอกำลังพลทหารจากแม่ทัพเซี่ย

“ได้ รีบตามมาล่ะ”ฟางเซียนรีบเดินตามสองคนที่มาแจ้งข่าว พร้อมกับส่งเสียงเรียกเจิ้นหู่และหลิวเมิ่งที่ยืนรออยู่ด้านตรงบันไดให้ตามมา

“ก่อนที่เจ้าจะมา คนพวกนั้นพบเฟยหลงหรือไม่”ฟางเซียนรีบสอบถามทั้งสองคน ด้วยความหวาดกลัวว่าเฟยหลงจะตกอยู่ในอันตราย เนื่องจากนางจำได้ว่าคนที่พาเฟยหลงหลบหนีไปนั้นมีเพียงแค่แปดคน มาแจ้งข่าวนางสองคนและเท่ากับว่าคนที่คอยคุ้มครองเฟยหลงตอนนี้เหลือเพียงแค่หกคนเท่านั้น หากว่าพวกนั้นพบว่าเฟยหลงอยู่แถวนั้น นางไม่อยากคิดต่อเลยจริงๆ

“ไม่พบขอรับ พวกข้าพาท่านหมอหลบซ่อนอยู่ข้างหลังต้นไม้”เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังออกมาพร้อมกันทั้งสามคน ฟางเซียน เจิ้นหู่ หลิวเมิ่ง ต่างผ่อนคลายความตรึงเครียดในใจของตัวเองลงบ้าง เมื่อรับรู้ว่าท่านหมอหลบซ่อนตัวอยู่ และไม่ได้เกิดการปะทะ

“พวกเรารีบไปกันเถอะขอรับ หากชักช้าเดี๋ยวพวกมันจะหนีไปก่อน”เจิ้นหู่ที่เดินตามหลังรีบบอกให้ทุกคนเร่งการเดินทาง เขาอยากเป็นคนลงมือจับสองคนนั้น เพื่อที่จะได้ล้างแค้นให้กับท่านเจ้าสำนักคนก่อน และทวงความยุติธรรมกลับคืนมาของสำนักพวกเขา ที่ถูกสองพี่น้องนั้นใส่ความมาโดยตลอด

ฟางเซียนพาลูกศิษย์ในสำนักของนางที่ตอนนี้กำลังนั่งพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ นางใช้วิชาตัวเบาเพื่อเร่งการเดินทางให้เร็วขึ้นไปอีกนิด เพื่อที่จะได้เห็นกับตาว่าเฟยหลงยังปลอดภัยอยู่จริงๆ

 

“เจ้าเป็นใครกัน”อู๋หยาพลิกตัวหันมามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลังของเขา พร้อมจ้องมองดูว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร กั๋วกงและคนอื่นต่างชักอาวุธออกมาถือเอาไว้ หากว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่นั้นคิดจะลงมือ การที่ชายหนุ่มคนนี้กล้าเดินออกมาทั้งที่พวกเขาต่างมีคนมากกว่านั้น นั้นทำให้กั๋วกงต้องหันมองดูรอบๆ ว่าบริเวณนี้ไม่ได้มีใครดักซุ่มอยู่

“ข้าเฟยหลงขอคารวะท่านอู๋หยา ข้าน้อยเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์เฟยหลิว คนที่ท่านวางยาให้เขาจากไปก่อนวัยอันควรยังไงล่ะ”ทุกคำพูดที่เฟยหลงเอ่ยออกมากระแทกเข้าจิตใจของอู๋หยา อู๋หยามองดูชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้าเขาพลางสำรวจว่าตอนนี้ชายตรงหน้าของเขา มีลมปราณอยู่ที่ระดับไหน ถึงไม่เกรงกลัวเลยว่า พวกเขามีคนมากกว่า

“เจ้า......”เฟยหลงมองดูชายชราที่ชี้หน้าใส่เขา ร่างกายของชายชรานั้นสั่นไปมาดูท่าว่าตอนนี้เขากำลังหาเรื่องให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาจะต้องถ่วงเวลาอีกนานแค่ไหนกว่าที่ฟางเซียนและหนีหวงจะมาถึง

“ข้าทำไมหรือขอรับ”เฟยหลงไม่รับรู้เลยว่าการกระทำของเขานั้นกำลังกวนอารมณ์ของอู๋หยาอยู่ ท่าทางที่ไม่แยแสแม้ว่าตอนนี้กำลังถูกล้อมอยู่ ทำให้อู๋หยาเห็นภาพเฟยหลงเป็นเฟยหลิวผู้เป็นอาจารย์  ที่ไม่เคยเกรงกลัวกับอะไร แม้ว่าจะตกเป็นรองก็ตามที

“ฆ่ามัน”ทันทีที่จบประโยคนั้นมือสังหารทั้งหลายต่างพุ่งตรงมาที่เฟยหลง ยังไม่ทันที่ทั้งหมดจะมาถึงตัวเฟยหลง คนทั้งหมดก็ต่างชะกักตัวกลางอากาศและล้มลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง พวกเขาเหล่านั้นต่างไม่มีแรงลุกขึ้นมาอีกครั้งได้เลย

เฟยหลงถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ยาสลายลมปราณที่เขาได้สั่ง ให้หกคนที่คอยคุ้มครองเขาอยู่นั้นไปวางในแต่ล่ะจุด เพื่อให้ยานั้นกระจายตัวแทรกซึมอยู่ในอากาศรอบๆบริเวณนี้ ตอนนี้ผลของมันกำลังออกฤทธิ์ ทำให้ใครที่เผลอใช้ลมปราณออกมาต้องหมดสภาพ

“เก่งนักใช่ไหม”อู๋หยาที่เห็นลูกน้องของตนนอนสลบแทบฝ่าเท้าของอีกฝ่ายก็รู้ดีว่า ยาที่ชายหนุ่มตรงหน้าใช้คืออะไร อู๋หยารีบส่งยาแก้พิษให้กับห้าคนที่เหลืออยู่ได้สูดดม ต้านพิษสลายลมปราณที่ถูกชายหนุ่มปล่อยออกมา

เฟยหลงที่เห็นว่าฝั่งตรงข้ามเขาก็มียาแก้พิษสลายลมปราณเหมือนกัน ตอนนี้เฟยหลงตั้งท่าเตรียมรับมือ พร้อมกับหกคนที่เหลืออยู่ตอนนี้ต่างกระโดดตัวลงมายืน เพื่อทำตัวเป็นกำแพง คอยคุ้มกันความปลอดภัยของเขา

“ระวังตัวด้วย”เฟยหลงรีบเอ่ยเตือนทุกคนที่ยืนคอยคุ้มกันเขาอยู่ให้ระวังตัวด้วย ตอนนี้สิ่งที่น่ากลัวสำหรับพวกเขาทั้งเจ็ดคน คือห้าคนที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

“ตาย”

เสียงปะทะต่อสู้ที่ด้านหน้าทำเอาฟางเซียนที่เร่งเดินทางมา ใจตกหล่นไปนางเร่งก้าวเท้าวิชาตัวเบาของนาง เพื่อที่จะได้เห็นว่าตอนนี้เฟยหลงยังปลอดภัยอยู่ ส่วนคนที่เหลือเมื่อได้ยินทั้งเสียงต่อสู้ และอาการที่แสดงออกมาของเจ้าสำนัก ก็พากันเร่งเดินทางขึ้นไปอีก เพื่อที่ไปช่วยเหลือสหายที่คอยคุ้มครองท่านหมออยู่

“เฟยหลง ระวังด้านหลัง”

ฟางเซียนร้องตะโกนเตือนเฟยหลงให้ระวังด้านหลังของเขา เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังลอบเข้ามาจู่โจมที่ด้านหลังของเฟยหลง

เฟยหลงเอียงตัวหลบให้พ้นวิถีของดาบที่ฟาดลงมา ก่อสนที่เขาจะใช้วิชามวยไทยที่ติดตัวมาเตะเข้าไปที่หน้าท้องของอีกฝ่าย พร้อมกับใช้มือข้างซ้ายขึ้นมาจับแขนข้างขวาที่ถือดาบของอีกฝ่าย ก่อนจะชกหมัดขวาเข้าไปเต็มใบหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี จนฝ่ายตรงข้ามสลบกลางอากาศ

พ่อบ้านกั๋วกงที่เวลานี้เห็นว่าฝ่ายตรงข้ามมีคนเข้ามาช่วยเหลือเพิ่มเติมแล้ว ก็รีบใช้สายตามองหาทางที่จะพานายท่านและน้องชายหลบหนีออกไปให้ได้

“อย่าให้พวกเขาหนีไปให้ได้ ข้ายังต้องการสอบถามเรื่องราวกับพวกเขาอยู่”เฟยหลงรีบร้องตะโกนบอกฟางเซียนและคนอื่นๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นทาทางที่เปลี่ยนไปของชายวัยกลางคนที่เป็นคนพาชายชราอีกคนมาสมทบเมื่อครู่นี้

“ท่านเจ้าสำนัก หนีก่อนเถอะขอรับ เราต้องรีบหนีกันแล้ว”กั๋วกงรีบเข้าไปดึงให้อู๋หยาถอนตัวออกมาจากการต่อสู้เบื้องหน้า ก่อนที่เขาจะสางสัญญาณให้ลูกน้องที่เหลือรอดพ้นจากพิษยาสลายลมปราณให้ต้านกลุ่มคนตรงหน้าไว้ให้ได้ พร้อมกับเปิดประตูลับที่พาพวกเขาตรงไปยังหมู่บ้าน

“อ๊าก”

กั๋วกงร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อประตูลับที่เขาได้เปิดออกมานั้น ตอนนี้ข้างในนั้นได้มีพวกฮุ่ยเหยาที่ เตรียมตัวรอจับกุมคนที่คิดจะผ่านทางเข้าออกตรงนี้ ฮุ่ยเหยามองดูการต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้า พร้อมกับมองดูสามคนที่กำลังคิดจะเดินเข้ามา ฮุ่ยเหยาและคนอื่นๆที่เฝ้ารออยู่นั้นต่างชักดาบออกมา ก่อนที่จะเข้าไปช่วยเหลือลูกศิษย์สำนักวายุเทพต่อสู้กับศัตรู

กั๋วกงตอนนี้ต้องรับมือทั้งที่กำลังบาดเจ็บอยู่นั้น พยายามที่จะมองหาหนทางที่จะทำให้นายท่านของเขาสามารถหนีรอดออกไปได้ แม้ว่าตอนนี้จะตกเป็นรองมากเพียงใดแต่กั๋วกงก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เขาพยายามที่จะรับมือกับทั้งทหารที่ฮุ่ยเหยาพามาและคนของสำนักวายุเทพ  พร้อมกับระวังความปลอดภัยของนายท่านทั้งสองของตน

“ยอมแพ้เถอะ พวกท่านไม่มีทางหนีรอดแล้ว”เฟยหลงพูดออกมา เขาไม่อยากเห็นใครล้มตายต่อหน้า ในฐานะคนเป็นหมอแล้วการที่เห็นคนล้มตายต่อหน้าแต่ไม่สามารถช่วยเหลือได้นั้น เป็นเรื่องที่ทำใจได้ยากจริงๆ

“เจ้ามันก็เหมือนอาจารย์ของเจ้า ที่เป็นพวกขี้ขลาดคอยหลบแต่อยู่ข้างหลังคนอื่น”อู๋หยาร้องตะโกนออกมา เมื่อตอนนี้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าช่างคล้ายกับเหตุการณ์ที่พวกเขาเคยพบเจอมาพร้อมกับพวกเฟยหลิว

“อาจารย์ข้าทำไม”

“อาจารย์เจ้ามันเป็นพวกขี้ขลาด เป็นเพราะมันแม่นางเจ้าจิ่นถึงต้องตาย เพราะงั้นมันถึงสมควรตาย”อู๋หยาร้องตะโกนออกมาอย่าคับแค้นใจเมื่อคิดถึงหญิงสาวผู้ที่พี่ชายของเขาหลงรัก แต่นางต้องมาตายเพราะต้องการปกป้องเฟยหลิวให้ปลอดภัยจากการลอบโจมตี

“เพียงแค่นั้น ท่านถึงกับวางยาอาจารย์ข้าให้ทนทรมาน”แม้ว่าเฟยหลงจะไม่รู้ว่าเรื่องราวในอดีตของอาจารย์ของเขาและอีกฝ่ายคืออะไร แต่เขาไม่เชื่อว่าอาจารย์ของเขาจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูดออกมา

“ทำไม รับไม่ได้หรือยังไง ที่ต้องมารู้ว่าอาจารย์ที่แสนดีของเจ้าเคยทำตัวขี้ขลาด”อู๋หยาร้องตะโกนใส่เฟยหลง เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่ซีดเผือกของเฟยหลง

“ที่เจ้าพูดมามันผิดรู้หรือไม่อู๋หยา”เสียงสตรีผู้หนึ่งที่เอ่ยแทรกออกมา ทำเอาอู๋หยาหันไปมองด้วยความตกตะลึง เมื่อเขาจำได้ดีว่าหญิงสาวผู้ที่ยืนอยู่นั้นคือใคร

เฟยหลงหันไปมองหญิงสาวผู้ลึกลับที่เคยสอนวิชาปรุงยาให้เขา พร้อมกับบอกให้คนที่เหลือ ให้ลดอาวุธในมือลงก่อน

“ท่าน...... ท่านตายไปแล้วนี้”อู๋หยาเอ่ยออกมา เมื่อเขาจำได้ว่าวันนั้นหญิงสาวตรงหน้าของเขาได้ตายไปแล้ว ไม่มีทางที่นางจะเอาชีวิตรอดมาจากหอเทียนหลงได้

“ข้ายังไม่ตาย”หญิงสาวหันไปมองเฟยหลงที่เวลานี้ได้เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆนาง ก่อนที่นางจะหันกลับไปมองชายชราที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสหายของนางมาก่อน ในช่วงเวลาที่ออกเดินทางร่วมกันที่หอเทียนหลง

“ท่านพี่”อู๋หยาร้องออกมาอย่างดีใจ เมื่อเห็นว่าพี่ชายของเขาฟื้นแล้ว หากว่าพี่ชายเขาฟื้นขึ้นมาทางรอดของพวกตอนนี้ก็มีทางออกแล้ว แม้ว่าคนที่น่ากลัวที่สุดตรงนี้จะเป็นหญิงสาวที่เขาไม่เห็นว่านางจะแก่ขึ้นจากวันที่เคยพบเลยก็ตามแต่

 

 

 ......................................................................................................................................................................

ช่วงนี้ฝนตกบ่อยและพายุก็เข้า ทุกคนอย่าลืมดูแลสุขภาพกันดีๆนะคะ

แล้วพบกันใหม่บทต่อไปค่ะ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1791 แว่นใส (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:39
    น่านสิ ทำไมไม่แก่เลย
    #1791
    0
  2. #1787 JomMuD (@JomMuD) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 16:00
    ขอบคุณครับ
    #1787
    0
  3. #1784 oKisSaTen123 (@OoKAWAIoO) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 14:01
    ขอบคุณค่ะ
    #1784
    0
  4. #1783 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 13:59
    สนุกดีครับ
    #1783
    0
  5. #1782 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 13:56
    ขอบคุณครับ
    #1782
    0
  6. #1781 makone (@makone) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 13:54
     ขอบคุณค่ะ
    #1781
    0