ย้อนเวลามาเป็น.....หมอเทวดา (จบแล้ว) (เปิดสั่งจองหนังสือ ถึงวันที่ 30 เมษายน 2561 )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 406,608 Views

  • 2,083 Comments

  • 9,321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    349

    Overall
    406,608

ตอนที่ 151 : ภาค 5 บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    14 ส.ค. 60




ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขของเฟยหลงและหนีหวง ตื่นเช้าหาอาหารทานกัน และออกไปหาสมุนไพรมาศึกษาเพิ่มเติม ตอนนี้ยาที่เฟยหลงได้จากการทั้งกลั่นยาและปรุงยานั้นมีเพิ่มมากมาย

ส่วนหนีหวงนั้นช่วงเวลาที่เฟยหลงตามหาสมุนไพรหรือกลั่นยานั้น ก็ใช้เวลาว่างในการฝึกเพลงกระบี่ของนางเพิ่มเติม มีบ้างที่นางเอ่ยชักชวนให้เฟยหลงมาฝึกวิชาออกกำลังกายด้วยกัน แท้การที่เขาจะใช้เวลากับการปรุงยาเพียงอย่างเดียว

วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ทั้งเฟยหลงและหนีหวงจะอาศัยอยู่บนภูเขาลูกนี้ เฟยหลงต้องการที่จะลงเขาเพื่อไปศึกษาสมุนไพรที่อื่นเพิ่มเติม และที่สำคัญตอนนี้สมุนไพรที่อยู่บนเขาลูกนี้เฟยหลงก็ได้ตรวจสอบหาจนแทบทุกตารางของภูเขาน้ำแข็งแห่งนี้จนหมดสิ้นแล้ว

“เจ้าลืมอะไรอีกหรือเปล่า”หนีหวงหันมาถามเฟยหลงอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากจุดที่พัก นางหันมองบรรยากาศรอบๆถ้ำด้วยความอาลัย เมื่อสถานที่แห่งนี้ได้ให้ความทรงจำมากมาย และยังทำให้หนีหวงได้รับรู้นิสัยของเฟยหลงเพิ่มมากขึ้นจากเดิม

“ข้าว่าไม่น่าจะลืมอะไรแล้วนะ ของอื่นๆข้าเก็บลงตะกร้าและใส่ย่ามหมดแล้ว”เฟยหลงพยายามนึกคิดว่ามีสิ่งไหนบ้างที่เขาหลงลืมไปบ้างหรือเปล่าตอนเก็บของ ก่อนจะหันมาบอกหนีหวงที่ยืนรออยู่ด้านหน้าของตัวเอง

“งั้นพวกเราไปกันเถอะ”หนีหวงที่หันไปตรวจดูอีกครั้งพยักหน้าลง พร้อมกับชักชวนให้เฟยหลงรีบออกเดินทาง ก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้ เพราะช่วงสองสามวันที่ผ่านมานั้นหนีหวงสังเกตว่าพายุมักจะเริ่มก่อตัว ทำให้การเดินทางมักจะติดขัดหากออกเดินทางชักช้า

“ไปสิแม่นางเฟยเซียน”เฟยหลงเอ่ยหยอกล้อหนีหวง ถึงชื่อที่เขาเคยได้ตั้งชื่อให้นาง ช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาทั้งเขาและหนีหวงต่างพยายามเอ่ยชื่อเรียกกันไปมา เพื่อสร้างความเคยชินเวลาที่พบคนภายนอกจะได้ไม่มีใครสงสัย

“เจ้าค่ะ คุณชายหยวนหลง”หนีหวงย่อตัวลงเล็กน้อยให้เฟยหลง พร้อมกับชี้นิ้วบอกว่าให้เขาหยุดล้อเล่นได้แล้ว รีบออกเดินทางกันเถอะ

เวลานี้หนีหวงรู้สึกได้เลยว่าตัวเองมีความก้าวหน้าของลมปราณเพิ่มมากขึ้น จากการที่เฟยหลงมักจะปรุงยาต่างๆและให้นางได้ทาน และไหนจะการที่เฟยหลงเอ่ยสอนให้หนีหวงรู้จักวิธีการทะลวงเส้นลมปราณในร่าง พร้อมกับการแปรเปลี่ยนสภาพของลมปราณเตรียมไว้ใช้งาน

อย่างเช่นเวลานี้แม้ว่าอากาศภายนอกจะเย็นมากแค่ไหน และหิมะจะตกหนักมากเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถทะลวงผ่านเข้ามาถึงตัวของหนีหวงได้ เพราะเฟยหลงได้สอนให้หนีหวงแปรสภาพของลมปราณมาเป็นเกาะที่ใช้คอยปกคลุมร่างกาย

เป็นเวลาสามชั่วยามที่ทั้งสองคนไม่ได้พักการเดินทางเลย ทำให้การเดินทางนั้นเต็มไปด้วยความเร็ว เพียงแค่สามชั่วยามทั้งสองก็ลงมาถึงพื้นดินแล้ว และตอนนี้ทั้งหนีหวงและเฟยหลงต่างหันไปมอง ผู้คนที่ชุมนุมกันอยู่ตรงตีนเขาด้วยความสงสัย

“พี่ชาย ไม่ทราบว่าข้างหน้าเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ ทำไมถึงได้มีผู้คนมาชุมนุมกันอยู่เยอะเยี่ยงนี้”เฟยหลงรีบเดินเข้าไปถามกลุ่มคนที่ยืนอยู่ เพื่อสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหน้ากันแน่ เพราะเขาไม่อยากให้แผนการที่วางเอาไว้สะดุดไป

“เจ้าไปอยู่ที่ไหนมากัน ไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้กำลังเกิดสงครามภายในของหอเทียนหลงกับเมืองหลวง”เฟยหลงกับหนีหวงที่ได้ยินแบบนั้นหันไปมองหน้ากันด้วยความสงสัย เมื่อตลอดหนึ่งเดียวที่ผ่านมานั้นพวกเขาทั้งสองเหมือนคนที่ตัดขาดโลกภายนอก

“ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ พอดีข้ากับภรรยาพึ่งเดินทางออกจากป่ามา ทำให้ไม่ค่อยรู้เรื่องที่เกิดขึ้น”เฟยหลงรีบสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น พร้อมกับหันไปมองด้านหน้าที่เวลานี้ดูเหมือนว่าจะเกิดการต่อสู้กันขึ้นมา

“ก็ข่าวเรื่องบุตรสาวของท่านเจ้าผู้ปกครองหอเทียนหลงของพวกเราถูกสังหารเมื่อสิบกว่าปีก่อน แถมยังพบว่าหลานชายของท่านได้หายตัวไปอีก ทำให้ท่านที่พึ่งรู้เรื่องได้โมโหขึ้นมา เพราะคิดว่าเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาเป็นเพราะบุตรสาวของท่านต้องการอาศัยอยู่นอกหอเทียนหลง จึงไม่ได้ส่งคนไปติดตามหรือส่งคนไปหาว่าทำไมขาดการติดต่อไป ต้องการทำสงครามกับพวกเมืองหลวง ที่หน่วยข่าวกรองของท่านสืบมาได้ว่าเป็นเพราะพวกที่วางท่าว่าเป็นสำนักคุณธรรม ต้องการสังหารสามีของบุตรสาวท่านเจ้าเมือง ทำให้หลานชายและบุตรสาวของท่านคนหนึ่งก็สูญหายไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง อีกหนึ่งก็เสียชีวิตไปพร้อมกับสามี น่าสงสารท่านเจ้าเมืองของพวกเรานะเจ้าว่ามั้ย.....”

เฟยหลงที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ดูท่าว่าผู้คนบนโลกใบนี้ไม่ใช่แค่เจ้าของร่างของเขาเพียงคนเดียวที่พบเจอความสูญเสีย ยังมีคนอีกมากมายที่พบเจอเรื่องราวโหดร้ายแบบนี้ โดยเฉพาะท่านเจ้าเมืองผู้นั้น ที่ต้องมารับรู้ราวที่เกิดขึ้นหลังจากผ่านมาแล้วเกือบสิบปี

เขาก็ได้แต่ภาวนาขอให้ท่านตามหาหลานชายที่หายตัวไปของท่านให้พบ แต่การที่จะทำสงครามกับโลกภายนอกนั้นเฟยหลงคิดว่าไม่สมควรเลย เมื่อไหร่ที่เกิดสงครามขึ้นมาคนแรกๆที่มักได้รับความเดือนร้อนมักเป็นชาวบ้านตาดำๆ ซึ่งเฟยหลงไม่อยากให้มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น

“หยวนหลง เรารีบเดินทางต่อกันเถอะ”หนีหวงรู้ดีว่าเฟยหลงกำลังคิดอะไรอยู่ รีบชักชวนให้เขาออกเดินทางต่อไม่ต้องสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหน้า

“เฟยเซียน แต่ข้า...”แม้ว่าเฟยหลงอยากหยุดดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ต่อ แต่เมื่อเห็นสายตาที่มองมาของหนีหวงแล้ว เขาได้แต่หันมาขอบคุณชายที่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง พร้อมกับเดินอ้อมไปข้างหลังเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้ข้างหน้า

“ข้ารู้ว่าเวลานี้เจ้าไม่พอใจที่ข้าห้ามปราม แต่เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าต่อให้เจ้าไปห้ามเขาไม่ให้ต่อสู้กัน เชื่อข้าสิหยวนหลงไม่มีใครหยุดฟังเจ้าหรอก”หนีหวงพูดออกมาให้เฟยหลงเข้าใจ ว่าทำไมเมื่อครู่นี้นางถึงได้ชักชวนให้เฟยหลงออกเดินทางต่อ

“ข้าเข้าใจแล้ว”เฟยหลงคิดตามที่หนีหวงบอกแล้วก็เข้าใจ เมื่อสิ่งที่หนีหวงพูดออกมานั้น คือความจริงที่เขาต้องยอมรับเกี่ยวกับการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้

“ถ้าเข้าใจที่ข้าบอกแล้ว เจ้าก็ทำสีหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ หรือไม่ถ้าเราทำอะไรมากไม่ได้ แต่เจ้าคงไม่ลืมไปนะว่าเจ้ารู้จักกับใครบ้าง”เมื่อได้ยินที่หนีหวงพูดออกมาแบบนั้น เฟยหลงก็รู้ทันทีว่าทางออกแก้ปัญหานี้เขาควรจะทำยังไงดี

“ข้าลืมไปเลยหนีหวง ขอบคุณเจ้ามากนะ”หนีหวงที่เห็นเฟยหลงมีรอยยิ้มออกมาแล้วก็ดีใจ ที่นางได้ช่วยเหลือเฟยหลงบ้าง ไม่ใช่แต่เป็นฝ่ายรอรับการช่วยเหลือจากเฟยหลงเพียงอย่างเดียว

“งั้นพวกเรารีบเดินทางต่อให้ถึงเมืองถัดไปกันเถอะ ข้าจำที่ท่านหมอคนอื่นบอกว่า ถ้าลงมาจากภูเขาน้ำแข็งลูกนั้นแล้ว อยู่ไม่ไกลกันมากจากตรงนี้ ว่าแต่เจ้าเถอะเหนื่อยหรือเปล่าเฟยเซียน”หนีหวงยิ้มออกมาให้เฟยหลงสบายใจว่านางยังสามารถเดินทางต่อได้อยู่ และที่สำคัญใจของนางก็เป็นห่วงครอบครัวที่อาศัยอยู่ข้างนอกนั้นด้วย

เมื่อข่าวคราวที่เคยรู้มาในตอนเรียนนั้น ท่านอาจารย์ผู้สอนมักย้ำเสมอว่าหอเทียนหลงนั้นมีท่านเจ้าเมืองคอยปกครองหอเทียนหลงอยู่ และที่สำคัญกองกำลังของที่นี้มีแต่ความน่ากลัว และยังมีฝีมือมากกว่าคนในกองทัพอีก

หนีหวงกลัวว่าหากหอเทียนหลงประกาศสงครามออกไปแล้ว จะทำให้มีผู้เดือดร้อนมากมายจนนับไม่ถ้วน และไหนจะครอบครัวของนางอีกที่เวลานี้นางไม่สามารถจะอยู่ร่วมต่อสู้กับทุกคนได้เลย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #1933 Eiko_ (@taechaam) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:55
    หลานที่หายไปจะเป็นนายหรือเปล้านะเฟยหลง
    #1933
    0
  2. #1932 แว่นใส (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 22:27
    ท่านตาจะรบแล้ว เฟยหลงรีบเผยตัวห้ามศึกเลย
    #1932
    0
  3. #1930 YamParis (@YamParis) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 15:49
    หลานที่หายไปก็คุณเธออะค่ะ
    #1930
    0
  4. #1929 พิ๊ถิง ติ๊งต๊อง (@ting_ja) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 06:54
    หลานของเจ้าเมืองคือเฟยหลงชัวร์
    #1929
    0
  5. #1928 พิ๊ถิง ติ๊งต๊อง (@ting_ja) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 06:53
    หลานของเจ้าเมืองคือเฟยหลงชัวร์
    #1928
    0
  6. #1927 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (@wanakonth) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 22:13
    ขอบคุณครับ
    #1927
    0
  7. #1926 kamol1122 (@kamol1122) (จากตอนที่ 151)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 21:34
    สนุกดีครับ
    #1926
    0